Желілік протокол: RIP ақпаратын тарату протоколы

Кіріспе

Компьютерлік желі протоколы

Маршруттау туралы ақпарат протоколы (RIP) – маршруттау метрикасы ретінде секіру санын пайдаланатын ең көне қашықтық-векторлық маршруттау протоколдарының бірі. RIP маршруттық циклдарды болдырмау үшін бастапқы нүктеден бағытталған нүктеге дейінгі жолдағы рұқсат етілген секірулер санына шектеу қояды. RIP үшін рұқсат етілген ең көп секіру саны – 15, бұл RIP қолдай алатын желілердің мөлшерін шектейді. RIP дұрыс емес маршруттау ақпаратының таралуын болдырмау үшін горизонтты бөлу, маршрутты улау және тұрақтандыру механизмдерін қолданады. RIPv1 маршрутизаторлары маршруттау кестесімен жаңартуларды 30 секунд сайын хабарлайды. Алғашқы орнату кезінде маршруттау кестелері кішкентай болғандықтан, трафик маңызды болған жоқ. Алайда, желілердің мөлшері артқан сайын, маршрутизаторлар кездейсоқ уақытта іске қосылғанның өзінде, әр 30 секунд сайын үлкен трафик шары болуы мүмкін екені анықталды. Көптеген желілік орталарда RIP маршруттау протоколының таңдаулы түрі емес, себебі оның конвергенция уақыты және масштабталуы EIGRP, OSPF немесе IS-IS протоколдарымен салыстырғанда нашар. Дегенмен, оны конфигурациялау оңай, өйткені RIP басқа протоколдардан айырмашылығы, ешқандай параметрлерді қажет етпейді. RIP өз тасымалдау протоколы ретінде пайдаланушылық деректер протоколын (UDP) пайдаланады және оған 520 резервтелген порт нөмірі тағайындалған.

Қашықтық векторының маршрутталуын дамыту

Bellman–Ford алгоритмі мен Ford–Fulkerson алгоритміне негізделген қашықтық векторлы маршруттау протоколдары 1969 жылдан бастап ARPANET және CYCLADES сияқты деректер желілерінде қолданыла бастады. RIP протоколының алдындағысы – Xerox компаниясы 1970 жылдардың ортасында өзінің тәжірибелік желісі үшін әзірлеген Gateway Information Protocol (GWINFO) болды. Xerox Network Systems (XNS) протоколы жиынтығының құрамында GWINFO, XNS маршруттау ақпарат протоколына айналды. Бұл XNS RIP өз кезегінде Novell-дің IPX RIP, AppleTalk-тың Routing Table Maintenance Protocol (RTMP) және IP RIP сияқты алғашқы маршрутизациялық протоколдардың негізіне жатты. 1982 жылғы UNIX операциялық жүйесінің Berkeley бағдарламалық таратуы RIP-ті routed демоны арқылы іске асырды. 4.2BSD нұсқасы кең таралды және келесі UNIX нұсқаларының негізі болды, олар RIP-ті routed немесе gated демондары арқылы іске асырды. Нәтижесінде, RIP Чарльз Хедрик жазған стандарт 1988 жылы RIPv1 ретінде бекітілгенге дейін кеңінен қолданылды.

ӨЗӨ кезеңіндегі шұжық саны

RIP-те қолданылатын маршрутизация метрикасы, мақсатты IP желісіне жету үшін өтілуі тиіс маршрутизаторлар санын санайды. 0 секіру саны – маршрутизаторға тікелей қосылған желіні білдіреді. RIP секіру шегіне сәйкес, 16 секіру саны желіге қол жеткізуге болмайтынын көрсетеді.

Нұсқалар

Руттеу туралы ақпарат протоколының үш стандартталған нұсқасы бар: IPv4 үшін RIPv1 және RIPv2, ал IPv6 үшін RIPng.

1-ші нұсқа

RIP-тің бастапқы спецификациясы 1988 жылы жарияланды. RIPv1 іске асырылған маршрутизатор іске қосылғанда және одан кейін әр 30 секунд сайын RIPv1 қосылған әрбір интерфейс арқылы сұрау хабарын жібереді. Сұрау хабарын алған көрші маршрутизаторлар өздерінің маршрутизациялық кестесін қамтитын RIPv1 сегментімен жауап береді. Сұрау жіберген маршрутизатор өзінің маршрутизациялық кестесін қолжетімді IP желілік мекенжайы, секіру саны және келесі секіру (яғни RIPv1 жауабы жіберілген маршрутизатор интерфейсінің IP мекенжайы) арқылы жаңартады. Сұрау жіберген маршрутизатор әртүрлі көрші маршрутизаторлардан жаңартулар алғанда, егер ол маршрутизациялық кестесінде әлі жоқ қолжетімді желі туралы ақпарат немесе маршрутизациялық кестесінде бар желіге кірудің кішірек секіру санымен қолжетімді екендігі туралы ақпарат алса ғана, маршрутизациялық кестедегі қолжетімді желілерді жаңартады. Сондықтан, RIPv1 маршрутизаторының көбінесе қолжетімді желіге бір ғана кіретін жазбасы болады, ол ең төменгі секіру санымен. Егер маршрутизатор екі түрлі көрші маршрутизатордан бір желіге бірдей секіру санымен, бірақ екі түрлі маршрут арқылы жетуге болатындығы туралы ақпарат алса, онда желі маршрутизациялық кестеге екі рет әртүрлі келесі секіру маршрутизаторларымен енгізіледі. RIPv1 қосылған маршрутизатор IP пакеттері үшін «тең құндылықты жүктеме теңгерімі» деп аталатын процедураны орындайды. Бастапқы кездейсоқ инициализация нәтижесінде маршрутизациялық жаңартулар уақыт бойынша таралады деп есептелді, бірақ практикада бұл дұрыс емес еді. Салли Флойд пен Ван Джейкобсон 1994 жылы жаңарту таймерін аздап кездейсоқтандырмайынша, таймерлер уақыт өте келе синхрондалатынын көрсетті. RIPv1 «бейбір режимге» конфигурациялануы мүмкін, сондықтан маршрутизатор көрші маршрутизациялық кестелерді сұрап, өңдейді және өзінің маршрутизациялық кестесі мен қолжетімді желілерге арналған секіру санын жаңартып отырады, бірақ қажетсіз жағдайда өзінің маршрутизациялық кестесін желіге жібермейді. Бейбір режим көбінесе хосттарда қолданылады. RIPv1 «кластық маршруттауды» қолданады. Периодтық маршрутизациялық жаңартулар кіші желілік ақпаратты қамтымайды және өзгермелі ұзындықтағы кіші желілік маскаларды (VLSM) қолдамайды. Бұл шектеу бір желі класының ішінде әртүрлі өлшемдегі кіші желілерді құру мүмкін емес етеді. Яғни, бір желі класындағы барлық кіші желілердің мөлшері бірдей болуы керек. Сондай-ақ, маршрутизатордың аутентификациясын қолдау жоқ, бұл RIP-ті түрлі шабуылдарға осал етеді.

The original specification of RIP was published in 1988. When starting up, and every 30 seconds thereafter, a router with RIPv1 implementation broadcasts to a request message through every RIPv1 enabled interface. Neighbouring routers receiving the request message respond with a RIPv1 segment, containing their routing table. The requesting router updates its own routing table, with the reachable IP network address, hop count and next hop, that is the router interface IP address from which the RIPv1 response was sent. As the requesting router receives updates from different neighbouring routers it will only update the reachable networks in its routing table, if it receives information about a reachable network it has not yet in its routing table or information that a network it has in its routing table is reachable with a lower hop count. Therefore, a RIPv1 router will in most cases only have one entry for a reachable network, the one with the lowest hop count. If a router receives information from two different neighbouring router that the same network is reachable with the same hop count but via two different routes, the network will be entered into the routing table two times with different next hop routers. The RIPv1 enabled router will then perform what is known as equal cost load balancing for IP packets. It was thought, as a result of random initialization, the routing updates would spread out in time, but this was not true in practice. Sally Floyd and Van Jacobson showed in 1994 that, without slight randomization of the update timer, the timers synchronized over time. RIPv1 can be configured into silent mode, so that a router requests and processes neighbouring routing tables, and keeps its routing table and hop count for reachable networks up to date, but does not needlessly send its own routing table into the network. Silent mode is commonly implemented to hosts. RIPv1 uses classful routing. The periodic routing updates do not carry subnet information, lacking support for variable length subnet masks (VLSM). This limitation makes it impossible to have different sized subnets inside of the same network class. In other words, all subnets in a network class must have the same size. There is also no support for router authentication, making RIP vulnerable to various attacks.

Ұқсас хаттамалар

Cisco-ның ішкі шлюз маршруттау протоколы (IGRP) RIP-ке қарағанда біршама мүмкіндігі жоғары протокол болды. Ол қашықтық векторлы маршруттау протоколының негізгі тобына жатады. Cisco енді IGRP-ді қолдауды және таратуды тоқтатты. Оның орнына, толыққанды жаңа конструкцияға негіделген жақсартылған ішкі шлюз маршруттау протоколы (EIGRP) келді. EIGRP әлі де қашықтық векторлы модельді қолданса да, IGRP-мен ортақ нәрсесі – бірдей композиттік маршруттау метрикасын пайдалану ғана. IGRP және EIGRP екеуі де әрбір маршрут үшін бес айнымалыдан тұратын бірыңғай композиттік метриканы есептеді: ені, кешігу, сенімділік, жүктеме және MTU; алайда Cisco маршрутизаторларында әдепкі бойынша осы есептеуде тек ені мен кешігу ғана қолданылады.