Кіріспе
WLW (700 AM) – Огайо штатының Цинциннати қаласында лицензияланған коммерциялық жаңалықтар/әңгіме радио станциясы. iHeartMedia компаниясына тиесілі WLW – ашық арна станциясы және көбінесе өзін «Үлкен» деп таныстырады. Студиясы Сикамор қалашығында орналасқан (Цинциннати мекенжайы бар). WLW тәулік бойы 50000 қуатымен жұмыс істейді. Трансляциялық орталығында жақын орналасқан Мейсон қаласындағы ерекше алмаз тәрізді Blaw Knox мұнарасы бар. Оның күндізгі сигналы Индианаполис (Индиана штаты), Лексингтон (Кентукки штаты) және Колумбус (Огайо штаты) қалаларына дейін қалыпты күйде естіледі, сондай-ақ Луисвилл және Кливленд пен Детройттың шеткі аймақтарына дейін қосымша таралады. Түнде, жақсы радио қабылдағышы болғанда, Солтүстік Американың көп бөлігінде естуге болады. WLW – Оңтүстік-Батыс Огайо, Кентукки және Шығыс Индиана аймақтары үшін Төтенше жағдайлар туралы ескерту жүйесіне тікелей кіру станциясы. Басты аналогтық трансляциясынан басқа, оның бағдарламалары 99 ваттты FM трансляторы W233BG және бірлескен иелігіндегі WKFS станциясының HD цифрлық қосалқы арнасында бір уақытта таратылады. Кәсіпкер Powel Crosley Jr. құрған WLW, кейіннен Avco компаниясының бөлігіне айналған Crosley Broadcasting Corporation компаниясының бас станциясы болды. Mutual Broadcasting System жүйесінің алғашқы төрт серіктесінің бірі WLW, 1930 жылдары Федералды байланыс комиссиясы (FCC) санкциялаған 500000 қуатымен хабар таратуға рұқсат алған жалғыз AM радиостанциясы болып табылады.
WLW (700 AM) is a commercial news/talk radio station licensed to Cincinnati, Ohio. Owned by iHeartMedia, WLW is a clear channel station, often identifying itself as “The Big One”. Its studios are located in Sycamore Township (with a Cincinnati address). WLW operates with 50000 around the clock. The transmitter site features a distinctive diamond shaped Blaw Knox tower in nearby Mason. Its daytime signal is heard at city grade strength as far as Indianapolis, Indiana; Lexington, Kentucky and Columbus, Ohio, with secondary coverage as far as Louisville and the outer suburbs of Cleveland and Detroit. At night, with a good radio, it can be heard in much of North America. WLW is a primary entry point station in the Emergency Alert System for Southwest Ohio, Kentucky and Eastern Indiana. Besides its main analog transmission, its programming is simulcast on 99 watt FM translator W233BG on and on an HD digital subchannel of co owned WKFS. Launched by industrialist Powel Crosley Jr., WLW became the flagship station of the Crosley Broadcasting Corporation, later a part of Avco. One of four charter affiliates of the Mutual Broadcasting System, WLW holds the distinction of being the only AM radio station authorized by the Federal Communications Commission (FCC) to broadcast with a power of 500000, which happened in the 1930s.
Бағдарламалау
WLW – ABC News Radio-ның Цинциннати желісі, Цинциннати Редс радио желісінің AM флагман станциясы, Цинциннати Бенгалс радио желісінің қосымша флагман станциясы, сондай-ақ радио жүргізушілері Майк Макконнелл, Рокки Бойман және Билл Каннингэмнің эфир алаңы. WLW-де тәулік бойы жұмыс істейтін жергілікті жаңалықтар қызметі бар және ол ABC News Radio-ға мүше. Станция негізінен жергілікті өндірістегі сөздік бағдарламаларды эфирге шығарады. Билл Каннингэм апта ішінде бағдарлама жүргізеді, ал WLW – Premiere Networks тарапынан таратылатын "Жексенбі кешінде тікелей эфирде" бағдарламасының флагман станциясы. Станцияның танымал жүргізушілерінің қатарында таңертеңгілік эфирдегі Майк Макконнелл, түстен кейінгі эфирдегі Эдди Фингерс және Рокки Бойман, кешкі эфирдегі Гэри Джефф Уолкер бар. Эрик Булангердің (Bubba Bo есімімен танымал) жүргізуімен шығатын "Америкалық жүк тасымалдау желісінің" бір сағаттық нұсқасы 2023 жылдың ақпанында Булангер қайтыс болғанға дейін түн ортасында эфирге шығатын, ал одан кейін станцияның апта ішіндегі жалғыз ұзақ форматты синдикаттық бағдарламасы – Red Eye Radio эфирге шықты. WLW – Цинциннати Редс радио желісінің флагман станциясы, сонымен қатар Цинциннати Беаркатс және Ксавьер Мускетерс командаларының колледж ойындарын көрсетеді. WLW, WCKY және WEBN станцияларымен бірге Цинциннати Бенгалс радио желісінің қосымша флагман станциясы ретінде қызмет етеді, Редс ойындарымен келіспейтін ойындарды эфирге шығарады. Бұл, негізінен, WCKY станциясының Сакраментодағы KFBK станциясын қорғау үшін сигналын қайта реттеуі керек болғандықтан, түнгі Бенгалс ойындарының жақсырақ көрсетілуін қамтамасыз ету үшін жасалады. Екі станцияның бірлескен таралу аймағы Бенгалс командасының түнгі ойындарын Солтүстік Американың көбісінде естуге мүмкіндік береді. WLW, 2023 жылдың 2 желтоқсанында штат ішіндегі қарсыластары – Коламбус Крю командасына қарсы 2023 жылғы MLS Шығыс конференциясының финалындағы Цинциннати футбол клубының ойынын да көрсетеді.
Шығу тегі
WLW радиоға деген қызығушылығымен туындаған, бірақ оның алғашқы қадамдары туралы мәліметтер шектеулі болған Пауэлл Крослидің бастамасы болды. Кросли радиомен 1921 жылғы 22 ақпанда, ұлын жергілікті Precision Equipment Company дүкеніне қабылдағыш сатып алуға алып барғанда танысқандығын айтты. Ол жоғары сапалы қабылдағыштың құнына таң қалды (1921 жылы 135 долларға тең, қазіргі шақта шамамен <есептелген сома> долларға бағаланады), ал өзінің қабылдағышын бөліктерден құрастырғаннан кейін коммерциялық жаппай өндіріс әлдеқайда арзанға түсетінін түсінді. 1920 жылдары Crosley Radio Corporation арзан радиоприемниктердің жетекші өндірушісі болды, ал Пауэлл Кросли «радионың Генри Форды» деп танылды. Кросли радиохабар таратумен тәжірибе жасағандардың алғашқыларынан болды. Көптеген деректер бойынша, ол 1921 жылдың шілдесінде 20 ватттық құрылғыны қолдана бастады, ол бильярд бөлмесінде орналасқан, ал жергілікті радио әуесқойларынан егер оның сигналдарын естісе, хабарласуларын сұрап, «Үнді әнінің» грампластинкасын қайта-қайта ойнатты. 1921 жылы Crosley Manufacturing Company екі радиостанцияға лицензия алды: біреуі 5723 Davey Avenue мекенжайында орналасқан стандартты әуесқой станциясы 8CR. Precision Equipment Company Синциннатиде жаңа радиостанция лицензиясын алған алғашқы компания болды, оның тәжірибелік станциясы 8XB 1921 жылғы 30 желтоқсанда WMH болып қайта лицензияланды. Crosley Manufacturing Company да жаңа лицензияға өтініш берді, ол 1922 жылғы 2 наурызда 360 метрлік «ойын-сауық» толқын ұзындығында жұмыс істеуге рұқсат берілді және WLW кездейсоқ тағайындалған шақыру белгілерін алды. WLW 1922 жылғы 23 наурызда сағат 19:15-те алғашқы хабарын таратты. Станцияның қуаты салыстырмалы түрде шамалы 50 ватт болғанымен, станция жарнамасында бұрын Синциннатиде тек кішкентай құрылғылар қолданылған, бірақ Crosley Manufacturing Company жабдықтары соншалықты қуатты, сондықтан Синциннатиден таратылған концерт Канаданың алыс нүктелерінде, Атлант мұхитының шығысында, Роки тауларының батысында және Флорида кісінің оңтүстік ұшына дейін, тіпті Мексика шығанағындағы кемелерде де естіледі деп мәлімдеді. Бұл тұсаукесер концерті Синциннатиді радио әлемінің картасына енгізеді. Бір ғана ортақ «ойын-сауық» толқын ұзындығы 360 метр болғандықтан, аймақтағы станциялар жұмыс уақытын бөлу үшін келісімдер жасасуы керек болды. 1922 жылғы 7 тамызда WLW бағдарламалары сағат 13:00-ден 15:00-ге дейін, ал WMH бағдарламалары сағат 20:15-тен 22:00-ге дейін эфирге шықты. Кросли жаңа радиохабар тарату технологиясына әуес болды және станциясының мүмкіндіктерін үнемі арттырды. Қуаты 1922 жылдың қыркүйегінде 500 ваттқа дейін, ал 1924 жылдың мамырында 1000 ваттқа дейін өсті. 1923 жылы Кросли Precision Equipment Company компаниясын сатып алды және қаңтарда WMH станциясының жұмысын тоқтатты. Precision Армстронгтың регенерация патентын пайдалану құқығына ие болды және техникалық тұрғыдан бірігуден аман қалған компания болды, кейіннен Crosley Radio Company деп қайта аталды. 1923 жылдың мамырында Сауда департаменті сапалы жабдықтары мен бағдарламалары бар станцияларға арналған «B класы» жиіліктерін бөліп берді, ал Цинциннати аймағына 970 кГц жиілігі тағайындалды. Жазда WLW осы жаңа жиілікте жұмыс істей бастады, басқа Цинциннати станциясы WSAI-мен уақытты бөлісті. 1924 жылдың мамырында Цинциннатиде үшінші B класты станция құрылды, WFBW (қазір WKRC), келесі айда WMH шақыру белгілерін қайта жаңғыртты. WLW басқа екі стансамен уақытты бөлуге келіспеді, сондықтан 1924 жылдың маусым айында үкіметтік реттеушілер WLW станциясын 710 кГц жиілігіне көшірді, Колумбустағы WBAV (қазіргі WTVN) станциясымен уақытты бөлісті. 1924 жылдың қазан айында өткен Үшінші ұлттық радио конференциясында Америка радио корпорациясының (RCA) вице-президенті және бас менеджері Дэвид Сарнофф өзінің компаниясы Нью-Йорк қаласына 50 000 ваттты станция салуды жоспарлап отырғанын мәлімдеді. Бұл кезде рұқсат етілген ең жоғары қуаты 1000 ватт болғандықтан, бұл шағын станциялар үшін қауіп тудырды, өйткені бір топ қуатты станциялар эфирді монополияға айналдыруы мүмкін еді. Алайда Пауэлл Кросли бұл идеяны толық қолдап, «Статикалық мәселенің шешімі – қуатты арттыру. Біз бүгін 5000 ваттты «суперқуат» деп айтамыз, бірақ біз білетіндей, бес жылдан кейін кейбір радиостанциялар 50-200 киловаттты пайдаланатын болады. Сол күн келгенде, енді тұрақтылық болмайды» деді. 1924 жылдың соңында Western Electric 5000 ваттқа дейін жұмыс істей алатын радио таратушыларын сатуды бастады, бірақ Сауда департаменті жоғары қуатты құрылғылар жергілікті қабылдағыштарды басып тастауы мүмкін деген опасынан дереу оларды пайдалануға рұқсат бермеді. Оның орнына станциялар 1500 ваттқа дейін жұмыс істей бастауына рұқсат берілді, содан кейін, аймақтық радио бақылаушысының келісімімен, қуатын 500 ватттық қадамдармен арттыруы мүмкін болды, бұл жергілікті қабылдағыштарда артық кедергі тудырмауы керек еді. WLW 5000 ваттқа дейін жұмыс істей алатын Western Electric таратушысының бірін тапсырыс берді, бастапқыда оны желтоқсан айының соңына дейін пайдалануға үміттенеді. Сонымен қатар, қаладан алыс орналасқан, станцияның сигналы жергілікті қабылдағыштарды басып тастауы мүмкін емес болуы үшін Гаррисон, Огайода жаңа қашықтан тарату орталығы салынды. 1925 жылғы 27 қаңтарда WLW 5000 ваттқа дейін жұмыс істей алатын таратушысын пайдалана бастады, бірақ әлі толық қуатпен емес. Сауда департаментінің қуатты арттыруға қатысты сақтық көзқарасы станция таратушыларының көп халық шоғырланған аймақтарда орналасқандығы туралы болжамға негізделген. Алайда 1925 жылдың мамырында ол WLW-ның Гаррисон және WSAI-ның Мейсон, Огайодағы тарату орталықтары халық орталықтарынан жеткілікті қашықтықта орналасқандығын мойындады, осылайша елідегі толық 5000 ватт қуатпен таратуды бастаған алғашқы екі станция болды. Cincinnati Post газетінің жазушысы WSAI және WLW-ның 11 мамырда 5000 ваттты пайдалануын зерттеді және олардың «суперқуатты таратуы» 500 миль радиустағы тұрақтылықты жояды деген мәлімдемеге қарамастан, бұл «дұрыс бағыттағы қадам ғана» екенін анықтады. Тыңдаушылар станциялардың енді екі есе күштірек естілетінін хабарлады, сондай-ақ Питтсбургтегі KDKA станциясының 10 000 ватты қуаты одан да жақсы екенін атап өтті. WLW 5000 ватт қуатпен жұмыс істей бастағаннан кейін, ірі радио өндірушілер қуаттырақ таратушыларды жасау жөнінде жұмыс істеді. Дамуды General Electric жетекшілік етті, ал 1925 жылдың шілдесінде осы компанияның WGY станциясы Скенектади, Нью-Йорк қаласында 50 000 ватттық таратушыны сынақтан өткізді, ол кейінірек сол жылы тұрақты пайдалануға кірісті.
The Precision Equipment Company was the first in Cincinnati to receive one of the new broadcasting station licenses, when its experimental station, 8XB, was relicensed as WMH on December 30, 1921. The Crosley Manufacturing Company also applied for one of the new licenses, which was granted on March 2, 1922, for operation on the 360 meter "entertainment" wavelength, and issued the randomly assigned call letters of WLW. WLW made its debut broadcast on March 23, 1922, beginning at 7:15 p. m. Station studios and transmitter were located at the Blue Rock Street building. Although the transmitter power was a fairly modest 50, station publicity boldly predicted that although previously only the smaller type of sending apparatus has been employed in Cincinnati, The equipment of the Crosley Manufacturing Company is of such great power that the concert emanating from Cincinnati will be heard as far as a distant point in Canada; as far east as the Atlantic Ocean; west as far as the Rocky Mountains, and south to the southernmost tip of the Florida Keys, and possibly to ships in the Gulf of Mexico? and that This inaugural concert will put Cincinnati 'on the map' of the radio world. The single shared entertainment wavelength of 360 meters meant that stations within a given region had to make timesharing agreements to assign operating timeslots. On August 7, 1922, WLW's programs were scheduled from 1:00 p. m. to 3:00 p. m., while WMH's ran from 8:15 p. m. to 10:00 p. m. Crosley was a fanatic about the new broadcasting technology, and continually increased his station's capability. The power increased to 500 watts in September 1922, and to 1,000 watts in May 1924. In 1923 Crosley bought the Precision Equipment Company, and in January shut down WMH's operations. Precision held the rights to use the valuable Armstrong regeneration patent, and was technically the surviving company in the merger, and was subsequently renamed the Crosley Radio Company. In May 1923 the Department of Commerce set aside a band of "Class B" frequencies reserved for stations that had quality equipment and programming, and the Cincinnati region was assigned exclusive use of 970 kHz. In the summer WLW began operating on this new frequency, sharing time with another Cincinnati station, WSAI. In May 1924 a third Class B station was established in Cincinnati, WFBW (now WKRC), which the next month revived the WMH call letters. WLW was unhappy with having to split time with two other stations, so in June 1924 government regulators moved WLW to 710 kHz, sharing time with WBAV (now WTVN) in Columbus. At the Third National Radio Conference, held in October 1924, the Radio Corporation of America's (RCA) vice president and general manager, David Sarnoff, announced that his company planned to embark on the construction of a 50,000 watt station for New York City. At this time 1,000 watts was the maximum permitted, so this brought up fears by smaller stations that a group of powerful stations would monopolize the airwaves. However, Powel Crosley fully endorsed the idea, stating: "Our idea of the solution to the static problem is increase in power. We talk today of 5,000 watts being superpower, when we all know that five years from now certain broadcasting stations will be using from 50 to 200 kilowatts. When that day comes, there will be no more static." In late 1924 Western Electric began selling radio transmitters capable of operating at 5,000 watts, but the Commerce Department, wary of the high powered sets overwhelming local receivers, did not immediately allow stations to use the full power. Instead stations could start operating with up to 1,500 watts, then, only if approved by the region's Radio Supervisor, increase powers in successive 500 watt steps, while ensuring that it was not causing excessive interference. WLW ordered one of the 5,000 watt capable Western Electric transmitters, originally hoping to have it in operation by the end of December. In addition, a new remote transmitter site was constructed at Harrison, Ohio, located away from the city in order to limit the possibility of the station's signals overwhelming local receivers. On January 27, 1925, WLW began using its 5,000 watt capable transmitter, although not yet at full power. The Commerce Department's cautious approach toward power increases was based on the assumption that station transmitters were located in heavily populated areas. However, in May 1925 it recognized that WLW's Harrison and WSAI's Mason, Ohio transmitter sites were both far enough from population centers that they could immediately begin operating as the first two stations in the nation transmitting with the full 5,000 watts. A Cincinnati Post writer investigated the effect of WSAI and WLW's May 11 introduction of the use of 5,000 watts, and found that despite claims that their "superpower broadcasting" would eliminate static within 500 miles, it was only "a start in the right direction". Listeners reported that the stations now sounded about twice as strong, and also noted that KDKA in Pittsburgh's 10,000 watts was even better. Shortly after WLW began operating with 5,000 watts, the major radio manufacturers began work on producing more powerful transmitters. Development was led by General Electric, and in July 1925 that company's WGY in Schenectady, New York began conducting tests of a 50,000 watt transmitter, which began regular usage later that year.
"Халық станциясы"
1928 жылдың жазында WGY-дан басқа, Нью-Йорктегі WEAF (қазіргі WFAN) және Пенсильвания штатының Питтсбургтегі KDKA да 50 000 ватт қуатпен хабар тарата бастады, ал WLW оларға қосылуды жоспарлап отырды. Мамыр айында Кросли WSAI станциясын сатып алып, екі станцияның жұмысын біріктіре бастады. Бұл WLW-нің хабар таратушы жайын Харрисоннан WSAI-дың Мейсондағы құрылысына көшіруін қамтиды. Дәл сол жерде WLW-нің 50 000 ваттты Western Electric таратушысы орнатылатын болды, оның аяқталуы алғашқыда қыркүйекке дейін күтілді. Бірақ WLW 1928 жылдың 29 қазанында ғана 50 000 ватт қуатпен жұмыс істейтін АҚШ радиостанцияларының таңдамалы тобының төртінші мүшесіне айналды. Дегенмен, арнау салтанатында станция WLW басқа 50 000 ваттты станцияларға қарағанда орталықта орналасқандықтан, ол «Американың алғашқы, шын мәнінде ұлттық хабар тарату станциясы» екенін мәлімдеді. 1929 жылдың басында Кросли компаниясының жарнамаларында WLW «Ұлт станциясы» деген ұран қолдана бастады. Станция халықаралық қызметке де қадам басты, оның ішінде Кубадағы тыңдаушыларға арналған апталық испан тіліндегі хабарламалар да бар болды. 1926 жылы сот шешімімен Сауда департаментінің өкілеттігін асырып кеткеніне байланысты радионы мемлекеттік реттеу уақытша тоқтатылды. Бұл Федералдық радио комиссиясының (FRC) құрылуына әкеп соқты, ол қайтадан бақылауды орнату барысында WLW-ні 1927 жылдың маусымында 700 кГц жиілігіне көшірді, және ол осы жиілікте қазірге дейін жұмыс істеп келеді. 1928 жылдың қарашасында FRC-нің 40-шы жалпы бұйрығына сәйкес, 700 кГц «ашық каналдар» деп белгіленген 40 жиіліктің бірі болды, және WLW-ге АҚШ пен Канадада осы жиілікті пайдалануға эксклюзивті құқық берілді. 50 киловатт қуатпен WLW Нью-Йорк пен Флорида арасындағы кең аумақта оңай естілді, бірақ Кросли оған да қанағаттанбады. 1933 жылдың басында RCA компаниясы «дүниедегі ең үлкен хабар таратушы» болып танылған 500 000 ваттты таратушыны салуға қадағалау жасауға келісімшарт алғаны туралы хабарланды, бірақ бастапқыда ол тек таңғы сағат 1-ден 6-ға дейін жұмыс істейтін болды.
500 000 ватт "супер қуатты" пайдалану
Кросли Федералды радио комиссиясынан (FRC) Мейсон кешенінде 500 киловатттық таратушы күшейткішті қосуға құрылыс рұқсатын алды және жаңа күшейткіштің жабдықтары мен құрылғыларын, сондай-ақ 800 фут (244 м) биіктіктегі антеннаны орнатуға шамамен 500 000 доллар жұмсады. 1934 жылдың қаңтар айында WLW W8XO эксперименталды шақыру белгісімен түн ортасынан кейін 500 000 ватт қуатымен хабар таратуды бастады. 1934 жылдың сәуірінде станцияға WLW шақыру әріптерін пайдалана отырып, тұрақты уақытта 500 000 ватт қуатымен жұмыс істеуге рұқсат берілді. 1934 жылдың 2 мамырында президент Франклин Рузвельт Уилсон Панама каналын ашу үшін қолданған алтын телеграф кілтін басып, WLW-дің 500 киловатттық сигналын ресми түрде іске қосты. Әлемде осындай қуатпен хабар тарататын алғашқы станция ретінде WLW АҚШ пен Канаданың көптеген станцияларынан, әсіресе Онтарионың Торонто қаласындағы CFRB-ден (690 кГц) кедергі туралы көптеген шағымдар алды. 1934 жылдың желтоқсанында WLW-ге түнде 50 киловатқа дейін қуатын төмендету бұйрығы берілді, ол кедергілерді жойғанға дейін сақталды. Станция бағытталған антенна жасау үшін негізгі мұнарадан оңтүстік-батысқа қарай 1850 фут (564 м) қашықтықта екі қысқа мұнараның құрылысын бастады, бұл Канадаға таралатын сигналды сәтті азайтты. Осы антенна мұнаралары орнатылғаннан кейін, 1935 жылдың басында 500 киловатт қуатымен толық уақытты хабар тарату қайта жаңғыртылды. Алайда, WLW әр алты ай сайын жаңаруы тиіс арнайы уақытша рұқсатпен жұмыс істеуді жалғастырды; әр жаңару кедергілер туралы шағымдар мен жоғары қуатты станцияның нарықтағы орынсыз үстемдігіне алып келді. 1934 жылдың қыркүйегінде WLW Mutual Broadcasting System-нің құрылтайшы мүшелерінің бірі болды, бірақ ол негізгі қатысушы ретінде кері шегінді және екі жылдан кейін тұрақты серіктес атанды. Станция өзінің үлкен сигналының арқасында ұлттық радио желілерімен тәуелсіз түрде бәсекелесе алатынын, тіпті ірі желілердің тарифтерімен салыстыруға болатын тарифтік картасы бар екенін анықтады. Осының нәтижесінде 1936 жылға қарай FCC-ге қосымша 500 000 ватт қуатымен жұмыс істеуге рұқсат беру үшін қысым күшейді, ал қазан айында «үлемдік державалар» қатарына қосылуға 14 өтініш бар екені хабарланды. 1928 жылы FRC-нің 40-шы жалпы бұйрығы АҚШ-тағы AM хабар тарату жолағының негізгі құрылымын құрды, тарату жиіліктерін үш негізгі санатқа топтастырды: «жергілікті» (100 ваттқа дейін шектелген), «аймақтық» (1000 ваттқа дейін) және «ашық» (белгісіз шекпен, келесі айда 42-ші жалпы бұйрықпен әдетте 50 000 ваттқа дейін шектелген). Уақыт өте келе күндізгі ең жоғары қуатты жергілікті станциялар үшін 250 ваттқа, ал аймақтық станциялар үшін 5000 ваттқа дейін арттырды. 1938 жылдың маусым айында FCC AM жолағының болашағы, соның ішінде қуат деңгейлері туралы бірқатар тыңдаулар өткізді. Олардың талқылауында маңызды фактор «Уилер резолюциясы» болды. 1938 жылдың 13 маусымында АҚШ Сенаты Бертон К. Уилердің (D Montana) демеушілігімен 294-ші қарар қабылдады, онда «Сенат Федералды байланыс комиссиясы стандартты хабар тарату жолағындағы (550-ден 1600 килоциклге дейін) жиілікте жұмыс істейтін кез-келген станцияның тұрақты немесе басқа да негізде 50 киловаттан астам қуатпен жұмыс істеуге рұқсат беру немесе рұқсат ету туралы ережелерді қабылдамауы немесе жарияламауы керек» деп айтылды. Кішігірім станцияларды қорғауды көздеген және радио толқындарын жоғары қуатты станциялардың үстемдігі Муссолини, Гитлер немесе Сталин сияқты диктаторларға алып келуі мүмкін деп уайымдаған Уилер, радионы билікке жол ашу үшін пайдаланған. Бұл қарар заңнан айырмашылығы, FCC үшін міндетті болмады; алайда ол оның тыңдауларының нәтижесіне маңызды әсер еткені саналды. 1939 жылдың басында FCC төменгі және жоғары қуатты станциялар арасындағы айырмашылықтарды азайтатын жаңа ережелерін жариялады. Жергілікті станциялар енді түнде 250 ваттқа дейін, ал аймақтық станциялар 5000 ваттқа дейін пайдалана алады. Екінші жағынан, Уилер резолюциясының қаржылық аргументтерін көбінесе қайталайтын тілмен, ашық арна станциялары әлі де 50 000 ваттпен шектелді, ал WLW-нің 500 000 ваттты пайдалануына берілген уақытша рұқсаты, таңертеңгі сағаттарда тәжірибелік мақсатта болғаннан басқа, тоқтатылды.
50000 Ваттқа қайтару
1939 жылдан бастап WLW телеарнасы түн уақытында READO радиофакс газеттерін таратуды бастады. Бірақ, жүйе стандартты газет жеткізілімімен бәсекелесе алмады және бірнеше жылдан кейін жабылды. 1939 жылдың 1 наурызында WLW 50 000 ватт қуатпен қайта жұмыс істей бастады. Станция сот арқылы шешімді кері қайтаруға сәтсіз тырысты және енді W8XO ретінде қысқа, тәжірибелік түнгі кезеңдерді қоспағанда, үлкен күшейткіштерін өшіруге мәжбүр болды. Соғыс жақындап келе жатқандықтан және төтенше жағдайда ұлттық хабар тарату қажеттілігі болуы мүмкін болғандықтан, W8XO-ның 500 киловатттық тәжірибелік лицензиясы 1942 жылдың 29 желтоқсанына дейін күшінде болды. 1930 жылдары WLW Carew Tower-дің бүкіл 48-қабатын алып жатты. 1942 жылы станция студиясын Кросли скверіндегі ғимаратқа, қайта жабдықталған Elks Lodge No. 5 ғимаратына көшірді. WLW-нің бауырлас телеарнасы WLWT (кейін WLW T деп танымал болды) сол ғимаратта құрылды. 1955 жылы WLW және WLWT радио және теледидар станциялары ауа райы радарына ие болған алғашқы станциялар болды. 1940 жылдары станцияның маңызды жарнамасы Бун округінің Jamboree болды. 1942 жылы "Billboard" сауда басылымында жарияланған жарнамада: "WLW Boone County Jamboree шаралары 4 шілдеден 4 қазанға дейін 169 406 адамды қамтыды. Бұл жеті штат бойынша 63 шараның рекордтық саны. 14 іс-шарада жаңа рекордтар орнатылды" делінген. Jamboree-де кейін танымал болған және Кантри музыкасының Атақты залдарына енген көптеген кантри музыка орындаушылары болды. Олардың ішінде Дед Джонс, Мерл Трэвис және The Delmore Brothers бар. Сондай-ақ, Джо Мафис, Хэнк Пенни, Смайли Бернетт, Лейзи Джим Дей және Шуг Фишер сияқты маңызды суретшілер де жұмыс істеді. 1941 жылдың тамызында Федералды байланыс комиссиясының "дуополия" ережесін қабылдауы лицензия иелеріне белгілі бір нарықта бірден көп радиостанцияны иеленуіне шектеулер енгізді. Осы кезде Кросли корпорациясы WLW және WSAI станцияларына ие болды, сондықтан 1944 жылы WSAI жаңа ережеге сәйкес Маршалл Филдке сатылды. Келесі жылы Кросли WLW-ді Американың авиациялық корпорациясына (Avco) сатты, бұл оның ширек ғасыр бұрын жасаған бастапқы инвестициясынан айтарлықтай пайда әкелді. Кросли атауы соншалықты құрметті болғандықтан, Avco 1968 жылға дейін оны өзінің хабар тарату бөлімшесінің атауы ретінде сақтап қалды. 1950 жылдардан 1970 жылдарға дейін WLW хабарларын тарату Elm көшесінен COMEX ғимаратына көшірілді, онда адамдар радиохабарларды шыны терезелер арқылы тротуардан көре алатын болды. 1962 жылы АҚШ-та тек 13 ашық арна жиілігі қалды, ал FCC осы қалған жиіліктерді екінші деңгейлі станцияларды қосу арқылы "бөлшектеуге" бола ма екендігін зерттеді. Осыған жауап ретінде АҚШ Өкілдер палатасы 714-ші қаулыны қабылдады, ол жиіліктерді бір ғана станцияға ғана беруді қолдады, ал бірнеше станция өзін "Clear Channel Broadcasting Service" деп атады және жоғары қуатқа өтініш берді. Олардың ішінде 750 киловатт қуатпен жұмыс істеуге өтініш берген WLW де болды. Бірақ FCC бұл өтініштерді қабылдамады және батыс штаттарындағы қызмет көрсетілмейтін аймақтарда орналасқан қосымша станцияларды құруды жалғастырды. 700 кГц жиілігінде жалғыз станция болмаса да, WLW сигналы кейде әсерлі қашықтыққа жететін, ал 1985 жылы түнгі жүргізуші Дейл Сомерске Гавайиден тыңдаушы қоңырау шалды. Гренландиядағы АҚШ Әуе күштерінің Thule әуе базасындағы (4235 км) қабылдау түнде Арктика қысында қарапайым AM/FM радио қабылдағышымен әдеттегідей тыңдау үшін жеткілікті жақсы деп хабарланды. Avco 1975 жылы хабар тарату бизнесінен шыға бастады. WLW 1976 жылы сатылған соңғы мүліктердің бірі болды. Сол кезден бастап 1990 жылдарға дейін WLW-нің иелері бірнеше рет ауысты, олардың ішінде Queen City Communications, Mariner Communications, Seven Hills Broadcasting және Jacor Communications компаниялары болды, содан кейін Jacor Clear Channel Communications (қазір iHeartMedia) компаниясымен бірікті. Clear Channel бірігуі WLW-ді Цинциннатидің басқа 50 000 ваттты "жалын шашушысы" WCKY-ге бауырлас станцияға айналдырды. Бұл станцияның лицензиясы көптеген жылдар бойы Ковингтон, Кентуккиде болды (осыдан оның шақыру белгісі шықты), бұл WLW қатысуына қарамастан, нақты арна атауын алуға мүмкіндік берді. 1970 жылдардың соңынан 1989 жылға дейін WLW студиясы Цинциннати қаласының орталығында, қазіргі National City Bank (қазір PNC) мұнарасы орналасқан 3 East 4th Street мекенжайында болды. 1989 жылдан 2005 жылға дейін WLW Mt. Adams-қа, қаланың орталығына қарап тұрған сәнді ауданға көшті. Оның мекенжайы 1111 St. Gregory Street болып қалды. WLW бастапқыда төртінші қабатта орналасқан, онда ол бауырлас WEBN станциясымен студияны бөлісті. 1992 жылы Jacor станцияларды консолидациялай бастағанда, бесінші қабатты адам ресурстарын басқару және трафик бөлімдері, сондай-ақ бұрынғы WKRC станциясынан келген 550 WLWA үшін жаңа студиялар иеленді. 1995 жылы Jacor барлық станцияларын Mt. Adams ғимаратына көшірді және ғимаратты жалға алды. Clear Channel-дің басқа да жаңалықтар станцияларымен бірге WLW ABC News Radio-дан Fox News Radio-ға көшті. Бірақ 2006 жылдың 26 маусымында Clear Channel-дің Цинциннатидегі AM станцияларының желілік байланысын қайта құру WLW-ді ABC News Radio-мен қайта біріктірді. (WKRC Fox News Radio-ны алды, ал WCKY CBS Radio-ны алды.) Осы қайта құруға ABC Radio комментаторы Пол Харви кірген жоқ. WLW барлық өзгерістер кезінде Харвидің комментарийлерін беруді жалғастырды, бірақ ұзақ болмағаннан кейін 2008 жылдың сәуір айында Харви WLW-ден алынды. WLW ақырында "Елдің станциясы" деген атауын тоқтатты және "The Big One" деген слоганын қабылдады. 1960 жылдардың басында ол өзін "Әлемдегі ең жоғары сапалы радиостанциясы" деп атады. Кросли 1934 жылдан 1945 жылға дейін WLW-мен бірге Цинциннати Reds командасына да ие болды, бірақ WLW 1969 жылға дейін Reds командасының басқа станциясы болған жоқ, ол осы мәртебені қазірге дейін сақтап келеді. Сонымен қатар, WLW жылдар бойы Цинциннати Bengals футбол командасы, Цинциннати университетінің футбол және баскетбол командалары, Xavier университетінің баскетбол командасы және National Basketball Association-дағы Цинциннати Royals (қазіргі Sacramento Kings) командасының ойындарының басқа станциясы болды. 2013 жылы WLW Солтүстік Кентукки университетінен FM трансляторын сатып алып, оны Порт Юнион, Огайоға орналастырды. Станцияның шақыру белгісі W233BG, жиілігі 94.5 МГц, қуаты 120 ватт. Кейін ол Цинциннатиге көшіріліп, қуаты 99 ваттқа төмендетілді және WKFS HD2 трансляциясын қайта баптады.
XM радиосы бір уақытта хабар таратуы
2006 жылдың 1 наурызынан 2009 жылдың 6 наурызына дейін WLW станциясы XM спутниктік радиосының 173 арнасында бір уақытта хабар таратты, бұл станцияның таралу аймағын континенттік АҚШ-тың барлық аймағына кеңейтті. Cincinnati Bengals командасының ойындары туралы хабар тарату бір уақытта хабар таратуға кірген жоқ, себебі станцияның ұлттық құқықтары болмады. Дегенмен, Xavier Musketeers және Cincinnati Bearcats командаларының жоғары оқу орындары арасындағы спорттық ойындар, сондай-ақ Cincinnati Reds командасының ойындары да хабарланды (XM жеке түрде Бас лига бейсболының құқықтарын сатып алған). Станцияны сол кездегі Clear Channel бағдарламалау директоры Шон Комптон спутниктерге орналастырды (WLW түнгі эфирінің жүргізушісі Стив Соммерстің ағасы, оның бағдарламасы платформада хабар таратты), ол WLW өзінің сүйікті радиостанциясы екенін айтты. Комптон 2008 жылы компанияны Tribune Company-ға ауыстырды, ал одан кейін көп ұзамай WLW XM арнасынан алынып тасталды. WLW 2008 жылдың мамырына дейін Пол Харвимен де серіктес болды. 2015 жылға дейін WLW Raycom Media-ның WXIX TV телеарнасымен де байланыста болды.
Қысқа толқын операциялары
1925 жылы Кросли 8XAL эксперименталды қысқа толқынды станциясына лицензия алды (1928 жылдан кейін W8XAL). 1926 жылдың тамызында компания Синциннатиден бағдарламаларды қайта тарату үшін, жаңадан сатып алынған WARC станциясы арқылы қысқа толқынды байланыс орнатуды жоспарлағанын хабарлады, алайда бұл байланыс ешқашан іске асырылмады. 1926 жылы 8XAL станциясы 100 ватт қуатпен эфирге шықты, ал 1931 жылы қуаты 10 000 ваттқа дейін артты. 1940 жылы станция WLWO шақыру таңбасымен коммерциялық станция ретінде қайта лицензияланды. 1941 жылдың басында станция 75 киловатт қуатпен жұмыс істеді, бағдарламалық қызметі әсіресе Оңтүстік Америкаға бағытталған және "Халықаралық станция" деп аталды. 1924 жылдан 1929 жылға дейін станция 5,69 МГц жиілігінде хабар таратты, кейін бұл жиілікті "Америка дауысы" радиостанциясы пайдаланды.
Мейсон, Огайо штатының хабар таратушы орны
WLW-дің ерекше алмаз тәрізді антеннасы Мейсон қаласының ресми мөрінде бейнеленген. 1934 жылы Blaw Knox Tower компаниясы жобалап, салған бұл антенна, Теннесси штатының Нэшвилл қаласындағы WSM антеннасынан кейін салынған екінші мұндай құрылғы болды және АҚШ-тағы әлі де жұмыс істеп тұрған сегіз антеннаның бірі. WLW-дің 500 000 ватттық "RCA 1" трансляциялық құрылысы 1934-1939 жылдар аралығында жұмыс істеді және АҚШ-тағы қоғамдық, ішкі радио хабарларын тарату үшін қолданылған ең жоғары қуат болды. Ол 50 кВт тұрақты трансляциялық құрылысты күшейту үшін жасалған. C класында жоғары деңгейлі пластиналық модуляциямен жұмыс істеді және екі арнайы 33 киловольттық электрлік подстанциясының желілерімен және спрейлі су көздері бар үлкен салқындату тоғаны қажет болды. Ол шамамен 750 кВт қуатпен жұмыс істеді (модулятор үшін тағы 400 кВт дыбыспен), 500 кВт қуат өндіру үшін. Тіпті 1939 жылдан кейін, WLW бағдарламаларына 50 000 ваттан астам қуатпен жұмыс істеуге тыйым салынған кезде, станция түн ортасынан кейін жоғары қуатты эксперименттік станция W8XO ретінде жұмысын жалғастырды, бұл "RCA 1" трансляциялық құрылысының қуатын және сенімділігін арттыруға көмектесті. Екінші дүниежүзілік соғыстың соңында ол бір миллион ватт қуат өндіре алды және 600 кВт қуатпен "жұмыс істеді". Жылдар бойы 500 киловатттық трансляциялық құрылысына жақын тұратын адамдардан қуаттың ауытқуы туралы көптеген хабарламалар түсті. Тұрғындар шамдарының трансляциялық құрылыстың модуляциялық шыңдарына сәйкес жыпылықтайтынын көрді. Сигналдың өте күшті болғаны туралы көп айтылды, сондықтан кейбір адамдар WLW радиосын матрастардың металл серпілгіштерінен және жатақтардың металл жақтауларынан ұстаған, бірақ бұл хабарламалар қалалық аңыздар ретінде қарастырылды. Трансляциялық орынның жанында жиі аркалар пайда болды. WLW қазір он есе қуатты пайдаланса да, тыңдаушылар оның бұрынғыдан екі-үш есе ғана қаттырақ естілетінін айтты. Ұзақ қашықтыққа түнгі таралымға әсер ететін маңызды факторлардың бірі – қуатты жаңарту горизонтальды "жазық" антеннадан тік мұнараға ауысуды қамтыды, бұл жергілікті "жер толқыны" таралымын едәуір жақсартты, бірақ алыс "көк толқыны" сигналдарының күшеюін азайтты. Дегенмен, бір тыңдаушы Денвер, Колорадо қаласынан 1770 шақырым қашықтықта WLW-дің түнгі сигналын оңай ұстай алғанын есіне алды. Тағы бір мәселе, WLW сияқты алғашқы мұнаралардың кейбіреулері тым биік салынған, бұл түнде жер толқыны мен көк толқыны сигналдарының бір-біріне кедергі келтіріп, шамадан тыс әлсіреуге себеп болатын жою мәселелерін тудырды. Осы себепті WLW мұнарасы бастапқыда 253 метр биіктікте болған, бірақ 228 метрге дейін төмендетілді. 1940 жылдың қазанында WLWO тюнингтік үйінде күдікті өрт шықты, бұл қауіпсіздікті күшейтуге әкелді, ал 1941 жылдың басында "Бүгін сіз жабдыққа зиян келтіру үшін жеткілікті жақын болуға аз мүмкіндік аласыз, өйткені Мейсон, Огайо қаласында, WLW және WLWO трансляциялық құрылыстары орналасқан, 75 фут (23 м) биіктігі бар арнайы күзет үйі салынды, биік металл қоршау екі күзетшінің тәулік бойы қарауылдайтын жерді қоршайды, және жарық шамдарының батареясы күндіз-түні жердің әрбір бөлігін жарықтандырады" деп хабарланды.
Бұрынғы эфирлік персонал
Станция көптеген танымал түлектерді қамтиды, олардың ішінде: Джек Берч, Мэри Джейн Крофт, Мерл Трэвис, Дорис Дей, Розмари Клуни, Рут Лайонс, Боб Браун, Уолли Филлипс, Жан Шепард, Фрейзер Томас, NBC спорт комментаторлары Крис Коллинсворт және Ал Майклс, "Sportstalk" бағдарламасын жүргізуші Боб Трамп, Дейл Сомерс (көбінесе "Truckin' Bozo" деп танылады, ал оның ұлы Стив Сомерс 2020 жылдың соңында жұмыстан босатылғанға дейін түнгі эфирді ұстап тұрды), J. R. Gach, Гэри Бербанк (комедиялық ток-шоу жүргізушісі, импровизатор және ұлттық деңгейде таралған Эрл Питтс монологтарының авторы), бұрынғы бағдарлама директоры және алып Даррил Паркс және бұрынғы Clear Channel радиосының бас директоры Рэнди Майклс. "Түйсік аймағы" классикалық телесериалының авторы Род Серлинг 1947 жылдан 1948 жылға дейін WLW үшін тарихи деректі фильмдер, қоғамдық портреттер және жарнамалар жасады, содан кейін радио хабарларын тарату саласында басқа мүмкіндіктерді іздеу үшін кетіп қалды. Билл Ниммо, кейін Джонни Карсонның "Кімге сенерсің?" және оның алдындағы "Әйеліңе сенерсің бе?" шоуларындағы серігі болды, ол да 1947 жылдан бастап WLW-де жұмыс істеді.