Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Burroughs B1000 сериясы – Burroughs корпорациясы құрастырған және алғаш рет 1970 жылдары ұсынылған, 1987 жылға дейін бағдарламалық қамтамасыз етуді жетілдіру жалғасқан, негізгі компьютерлердің сериясы. Бұл серия үш негізгі буынды қамтиды: B1700, B1800 және B1900 сериялы машиналары. Олар сондай-ақ, Burroughs Large Systems (B5000, B6000, B7000, B8000) және Burroughs Medium Systems (B2000, B3000, B4000) жүйелерімен салыстырғанда Burroughs Small Systems деп белгілі болды. B1700 үшін жасалған алғашқы зерттеулердің көп бөлігі, бастапқыда PLP ("Proper Language Processor" немесе "Program Language Processor") кодосымен белгіленген, Burroughs Pasadena зауытында жүргізілді. B1700 машиналарының өндірісі 1970 жылдардың ортасында Санта-Барбара және Бельгияның Лиеж қалаларындағы зауыттарда басталды. Дизайн жұмыстарының көп бөлігі Санта-Барбара қаласында жасалды, ал B1830 Лиежде жасалған жалғыз ерекше жағдай болды.
The Burroughs B1000 Series was a series of mainframe computers, built by the Burroughs Corporation, and originally introduced in the 1970s with continued software development until 1987. The series consisted of three major generations which were the B1700, B1800, and B1900 series machines. They were also known as the Burroughs Small Systems, by contrast with the Burroughs Large Systems (B5000, B6000, B7000, B8000) and the Burroughs Medium Systems (B2000, B3000, B4000). Much of the original research for the B1700, initially codenamed the PLP ("Proper Language Processor" or "Program Language Processor"), was done at the Burroughs Pasadena plant. Production of the B1700s began in the mid 1970s and occurred at both the Santa Barbara and Liège, Belgium plants. The majority of design work was done at Santa Barbara with the B1830 being the notable exception designed at Liège.
Жазуға болатын басқару қоймасы
B1000 машинасы басқа машиналардан ерекшеленетін нәрсе – оның жазуға болатын басқару жады болды, бұл машинаға кез келген басқа машинаны эмуляциялауға мүмкіндік берді. Burroughs MCP (Мастерлік Бақылау Бағдарламасы) белгілі бір жұмысты орындау үшін жоспарлайтын. MCP қажетті тілге қатысты интерпретаторды алдын ала жүктейтін. Бұл интерпретаторлар COBOL, Fortran және т.б. үшін әртүрлі виртуалды машиналарды ұсынды. Бағдарламалау мәселесінің шешімінің идеалды түрі мен нақты физикалық аппараттық құралдар арасындағы "семантикалық алшақтық" идеясы қазіргі машиналардың тиімсіздігін көрсетті. Үш Burroughs архитектурасы осы мәселені жоғары деңгейдегі тілдерге сәйкес аппараттық құрылымдарды құру арқылы шешуге бағытталған, бұл тілге бағытталған дизайн деп аталады (сол кездегі термин; бүгінде көбінесе "жоғары деңгейдегі тілдік компьютерлік архитектурасы" деп аталады). Ірі жүйелер стек-машиналар болып табылды және ALGOL-ді өте тиімді орындады. Орта жүйелер (B2000, 3000 және B4000) бизнес саласына және COBOL-ді орындауға бағытталған (сондықтан барлық операциялар BCD форматында, соның ішінде жад адрестеуімен жасалды). B1000 сериясы осы тұрғыдан алғанда, мүмкін, жалғыз "әмбебап" шешім болды, себебі ол кез келген тіл үшін идеалды виртуалды машиналарды қолданды. Нақты аппарат осы мүмкіндікті күшейту үшін құрылды. Ең айқын мысалдардың бірі – биттік адрестелетін жад, өзгермелі өлшемді арифметикалық-логикалық құрылғы (ALU) және регистрге деректерді OR операциясы арқылы енгізу мүмкіндігі, бұл нұсқауларды өте тиімді талдауға мүмкіндік берді. Машина тілінің тағы бір ерекшелігі – ALU нәтижесі әртүрлі адрестелетін регистрлер ретінде көрінетін болды. X+Y және XY – машина тіліндегі тек оқуға арналған екі регистр.
The B1000 is distinguished from other machines in that it had a writeable control store allowing the machine to emulate any other machine. The Burroughs MCP (Master Control Program) would schedule a particular job to run. The MCP would preload the interpreter for whatever language was required. These interpreters presented different virtual machines for COBOL, Fortran, etc. A notable idea of the "semantic gap" between the ideal expression of the solution to a particular programming problem, and the real physical hardware illustrated the inefficiency of current machine implementations. The three Burroughs architectures represent solving this problem by building hardware aligned with high level languages, so called language directed design (contemporary term; today more often called a "high level language computer architecture"). The large systems were stack machines and very efficiently executed ALGOL. The medium systems (B2000, 3000, and B4000) were aimed at the business world and executing COBOL (thus everything was done with BCD including addressing memory.) The B1000 series was perhaps the only "universal" solution from this perspective because it used idealized virtual machines for any language. The actual hardware was built to enhance this capability. Perhaps the most obvious examples were the bit addressable memory, the variable size arithmetic logic unit (ALU), and the ability to OR in data from a register into the instruction register allowing very efficient instruction parsing. Another feature of the machine language was the appearance of having the output of the ALU appear as different addressable registers. X+Y, and X Y are two read only registers within the machine language.
Ішкі істер
Берілгендердің бірі, Burroughs көбінесе бизнес-құралдарды жеткізуші болғандықтан (және осылайша COBOL-ды қолданғандықтан), ALU-да BCD арифметикасы қолжетімді болды. Машиналар ішінде 16 биттік нұсқаулар және 24 биттік дерек жолы қолданылды. Биттік адресті жад осы жиынтықты тиімді қолдады. Жадының кейінгі буындары деректерді 32 биттік шекарада сақтады, бірақ осы шекарадан оқуға және біріктірілген нәтиже беруге қабілетті болды. Бастапқы аппараттық жүзеге асырулар бастапқыда Fairchild Semiconductor компаниясы жасаған Complementary Transistor Logic (CTL) отбасынан құрылды, бірақ 1979 жылы B1955 енгізілгеннен кейін серияда көбірек танымал (және оңай қол жетімді) TTL логикалық отбасы қолданылды. B1955-ке дейін басқару логикасы PROM, мультиплексорлар және басқа да құрылғылар арқылы іске асырылды. B1965, серияның соңғы үлгісі, бір-бірімен синхронды жұмыс істейтін екі микрокодты тізбектермен іске асырылды. Көптеген нұсқаулар бір циклде орындалды. Бұл бірінші цикл FPLA-да 16 кіріс (16 биттік нұсқау сөзі үшін қажетті өлшем) және 48 минималды мүшелерді пайдаланып декодталды. Көп циклдық нұсқаулардан келесі циклдер PROM-нан алынды. FPLA және PROM шығыстары бір-бірімен байланысты болды. FPLA бірінші циклде шығысты басқарды, содан кейін үш күйге (tri-state) ауысты. PROM-дар нұсқау аяқталғанға дейін басқару желілерін басқарды.
One concession to the fact that Burroughs was primarily a supplier to business (and thus running COBOL) was the availability of BCD arithmetic in the ALU. Internally, the machines employed 16 bit instructions and a 24 bit data path. The bit addressable memory supported the mix quite efficiently. Internally, the later generation memories stored data on 32 bit boundaries, but were capable of reading across this boundary and supplying a merged result. The initial hardware implementations were built out of the Complementary Transistor Logic (CTL) Family originally made by Fairchild Semiconductor but with the introduction of the B1955 in 1979 the series employed the more popular (and more readily obtainable) TTL logic family. Up through the B1955, the control logic was implemented with PROMs, muxes and such. The B1965, the last of the series, was implemented with a pair of microcode sequencers which stayed in lock step with each other. The majority of the instructions executed in a single cycle. This first cycle was decoded by FPLAs using 16 inputs (just the perfect size for a 16 bit instruction word) and 48 min terms. Successive cycles from a multi cycle instruction were sourced from PROMs. The FPLAs and PROM outputs were wired together. The FPLA would drive the output on the first cycle, then get tri stated. The PROMs would drive the control lines until the completion of the instruction.
Ж/С
B1000 сериясының I/O жүйесі 24 биттік деректер жолынан және перифериялық құрылғыларға және олардан басқару импульстарынан тұрады. CPU деректерді деректер жолына орналастырып, содан кейін перифериялық құрылғыға деректердің бар екенін хабарлайтын. Көптеген перифериялық адаптерлер өте қарапайым болды, сондықтан CPU процессор адаптердің күй машиналарын тікелей басқарып, бір-бірінен кейін қол жеткізу арқылы оларды жұмыс істетті. 1800 және 1900 серияларындағы машиналарының кейінгі үлгілерін бір немесе екі процессорлы ретінде конфигурациялауға болады. Бұл тығыз байланысқан машиналар еді және негізгі жадқа қол жеткізу үшін бәсекелесті. B1955 және B1965 машиналары жад шинасында төрт процессорға дейін қолдаса алады, бірақ олардың кем дегенде біреуі жүйеге сериялық I/O қызметін ұсынатын Multi Line адаптеріне берілуі керек еді. Тек екі процессорлы конфигурациялар ғана сатылды. Multi Line бірнеше 19.2Kb RS485 сериялық желілерін бірнеше құрылғыға қосылған конфигурацияда басқара алады. Сериялық I/O сұраныс бойынша тексерілетін. Әрбір терминал адрестелгенше күтеді, содан кейін желіні иеленеді және күтіп тұрған деректерін жібереді. Multi Line адаптері деректерді байланыстырылған тізім форматында негізгі жадқа DMA арқылы жібереді. Осының нәтижесінде процессорлар сериялық I/O үзілістерімен айналысу қажеттілігінен босатылды. Бұл блок режимінде жұмыс істейтін терминалдар ғана қолдауға ие болғандықтан мүмкін болды. B1000 сериясы ең көп дегенде 2 мегабайт жадыны қолдады. Бүгінгі таңда бірнеше гигабайт жады бар машиналармен салыстырғанда бұл өте шектеулі көрінеді, бірақ көптеген коммерциялық мекемелер жүздеген килобайт жадымен жұмыс істей алды.
The I/O system for the B1000 series consisted of a 24 bit data path and control strobes to and from the peripherals. The CPU would place data on the data path, then inform the peripheral that data was present. Many of the peripheral adapters were fairly simplistic, and the CPU actually drove the adapter state machines through their operations with successive accesses. Later models of the machines in both the 1800 and 1900 series could be configured as either a single or dual processor. These were tightly coupled machines and competed in access to the main memory. The B1955 and B1965 could accommodate up to four processors on the memory bus, but at least one of these would be assigned to the Multi Line adapter which supplied serial I/O to the system. Only Dual processor configurations were ever actually sold. The Multi Line was capable of driving multiple 19.2Kb RS485 serial lines in a multi drop configuration. The serial I/O was polled. A given terminal would wait until it was addressed, and grab the line and send any data it had pending. The Multi Line Adapter would DMA the data into main memory in a linked list format. Consequently, the processors didn't have to deal with serial I/O interrupt issues. This was taken care of by the fact that block mode terminals were the only type supported. The B1000 series could address a maximum of 2 megabytes of memory. In these days of multiple gigabytes that sounds fairly limiting, but most commercial installations got by with hundreds of kilobytes of storage.