Кіріспе

Burroughs B1000 сериясы – Burroughs корпорациясы құрастырған және алғаш рет 1970 жылдары ұсынылған, 1987 жылға дейін бағдарламалық қамтамасыз етуді жетілдіру жалғасқан, негізгі компьютерлердің сериясы. Бұл серия үш негізгі буынды қамтиды: B1700, B1800 және B1900 сериялы машиналары. Олар сондай-ақ, Burroughs Large Systems (B5000, B6000, B7000, B8000) және Burroughs Medium Systems (B2000, B3000, B4000) жүйелерімен салыстырғанда Burroughs Small Systems деп белгілі болды. B1700 үшін жасалған алғашқы зерттеулердің көп бөлігі, бастапқыда PLP ("Proper Language Processor" немесе "Program Language Processor") кодосымен белгіленген, Burroughs Pasadena зауытында жүргізілді. B1700 машиналарының өндірісі 1970 жылдардың ортасында Санта-Барбара және Бельгияның Лиеж қалаларындағы зауыттарда басталды. Дизайн жұмыстарының көп бөлігі Санта-Барбара қаласында жасалды, ал B1830 Лиежде жасалған жалғыз ерекше жағдай болды.

Жазуға болатын басқару қоймасы

B1000 машинасы басқа машиналардан ерекшеленетін нәрсе – оның жазуға болатын басқару жады болды, бұл машинаға кез келген басқа машинаны эмуляциялауға мүмкіндік берді. Burroughs MCP (Мастерлік Бақылау Бағдарламасы) белгілі бір жұмысты орындау үшін жоспарлайтын. MCP қажетті тілге қатысты интерпретаторды алдын ала жүктейтін. Бұл интерпретаторлар COBOL, Fortran және т.б. үшін әртүрлі виртуалды машиналарды ұсынды. Бағдарламалау мәселесінің шешімінің идеалды түрі мен нақты физикалық аппараттық құралдар арасындағы "семантикалық алшақтық" идеясы қазіргі машиналардың тиімсіздігін көрсетті. Үш Burroughs архитектурасы осы мәселені жоғары деңгейдегі тілдерге сәйкес аппараттық құрылымдарды құру арқылы шешуге бағытталған, бұл тілге бағытталған дизайн деп аталады (сол кездегі термин; бүгінде көбінесе "жоғары деңгейдегі тілдік компьютерлік архитектурасы" деп аталады). Ірі жүйелер стек-машиналар болып табылды және ALGOL-ді өте тиімді орындады. Орта жүйелер (B2000, 3000 және B4000) бизнес саласына және COBOL-ді орындауға бағытталған (сондықтан барлық операциялар BCD форматында, соның ішінде жад адрестеуімен жасалды). B1000 сериясы осы тұрғыдан алғанда, мүмкін, жалғыз "әмбебап" шешім болды, себебі ол кез келген тіл үшін идеалды виртуалды машиналарды қолданды. Нақты аппарат осы мүмкіндікті күшейту үшін құрылды. Ең айқын мысалдардың бірі – биттік адрестелетін жад, өзгермелі өлшемді арифметикалық-логикалық құрылғы (ALU) және регистрге деректерді OR операциясы арқылы енгізу мүмкіндігі, бұл нұсқауларды өте тиімді талдауға мүмкіндік берді. Машина тілінің тағы бір ерекшелігі – ALU нәтижесі әртүрлі адрестелетін регистрлер ретінде көрінетін болды. X+Y және XY – машина тіліндегі тек оқуға арналған екі регистр.

Ішкі істер

Берілгендердің бірі, Burroughs көбінесе бизнес-құралдарды жеткізуші болғандықтан (және осылайша COBOL-ды қолданғандықтан), ALU-да BCD арифметикасы қолжетімді болды. Машиналар ішінде 16 биттік нұсқаулар және 24 биттік дерек жолы қолданылды. Биттік адресті жад осы жиынтықты тиімді қолдады. Жадының кейінгі буындары деректерді 32 биттік шекарада сақтады, бірақ осы шекарадан оқуға және біріктірілген нәтиже беруге қабілетті болды. Бастапқы аппараттық жүзеге асырулар бастапқыда Fairchild Semiconductor компаниясы жасаған Complementary Transistor Logic (CTL) отбасынан құрылды, бірақ 1979 жылы B1955 енгізілгеннен кейін серияда көбірек танымал (және оңай қол жетімді) TTL логикалық отбасы қолданылды. B1955-ке дейін басқару логикасы PROM, мультиплексорлар және басқа да құрылғылар арқылы іске асырылды. B1965, серияның соңғы үлгісі, бір-бірімен синхронды жұмыс істейтін екі микрокодты тізбектермен іске асырылды. Көптеген нұсқаулар бір циклде орындалды. Бұл бірінші цикл FPLA-да 16 кіріс (16 биттік нұсқау сөзі үшін қажетті өлшем) және 48 минималды мүшелерді пайдаланып декодталды. Көп циклдық нұсқаулардан келесі циклдер PROM-нан алынды. FPLA және PROM шығыстары бір-бірімен байланысты болды. FPLA бірінші циклде шығысты басқарды, содан кейін үш күйге (tri-state) ауысты. PROM-дар нұсқау аяқталғанға дейін басқару желілерін басқарды.

Ж/С

B1000 сериясының I/O жүйесі 24 биттік деректер жолынан және перифериялық құрылғыларға және олардан басқару импульстарынан тұрады. CPU деректерді деректер жолына орналастырып, содан кейін перифериялық құрылғыға деректердің бар екенін хабарлайтын. Көптеген перифериялық адаптерлер өте қарапайым болды, сондықтан CPU процессор адаптердің күй машиналарын тікелей басқарып, бір-бірінен кейін қол жеткізу арқылы оларды жұмыс істетті. 1800 және 1900 серияларындағы машиналарының кейінгі үлгілерін бір немесе екі процессорлы ретінде конфигурациялауға болады. Бұл тығыз байланысқан машиналар еді және негізгі жадқа қол жеткізу үшін бәсекелесті. B1955 және B1965 машиналары жад шинасында төрт процессорға дейін қолдаса алады, бірақ олардың кем дегенде біреуі жүйеге сериялық I/O қызметін ұсынатын Multi Line адаптеріне берілуі керек еді. Тек екі процессорлы конфигурациялар ғана сатылды. Multi Line бірнеше 19.2Kb RS485 сериялық желілерін бірнеше құрылғыға қосылған конфигурацияда басқара алады. Сериялық I/O сұраныс бойынша тексерілетін. Әрбір терминал адрестелгенше күтеді, содан кейін желіні иеленеді және күтіп тұрған деректерін жібереді. Multi Line адаптері деректерді байланыстырылған тізім форматында негізгі жадқа DMA арқылы жібереді. Осының нәтижесінде процессорлар сериялық I/O үзілістерімен айналысу қажеттілігінен босатылды. Бұл блок режимінде жұмыс істейтін терминалдар ғана қолдауға ие болғандықтан мүмкін болды. B1000 сериясы ең көп дегенде 2 мегабайт жадыны қолдады. Бүгінгі таңда бірнеше гигабайт жады бар машиналармен салыстырғанда бұл өте шектеулі көрінеді, бірақ көптеген коммерциялық мекемелер жүздеген килобайт жадымен жұмыс істей алды.