Солитуд Этернус: Американдық эпикалық дум-метал тобының тарихы

Кіріспе

Solitude Aeturnus – американдық эпикалық дум-метал тобы. 1987 жылдың басында Джон Перес құрған алғашқы құрамда Перес гитарада, вокалист Кристофф (Кристофер) Габхарт, гитарист Том Мартинес, барабаншы Брэд Кейн және Крис Хардин бас-гитарада болды. Solitude (кейіннен Solitude Aeturnus деп өзгертілді) атауы Black Sabbath және Candlemass топтарына құрмет көрсету үшін таңдалды, олардың екеуінде де «Solitude» деген атаумен әндер болған. Solitude Aeturnus 1991 жылы «Into the Depths of Sorrow» атты тұңғыш альбомын шығарды, онда Джон Перес пен Эдгар Ривера гитарада, Роберт Лоу вокалда, Лайл Стидхэм бас-гитарада және Джон Ковингтон барабанда орындады. Solitude Aeturnus 1991 жылы Техаста Candlemass тобымен бірге сахнада болды. Олардың екінші және ең прогрессивті альбомы «Beyond the Crimson Horizon» 1992 жылы жарық көрді. Топтың маңызды альбомы «Through the Darkest Hour» 1994 жылы шықты. «Downfall» – топтың төртінші студиялық альбомы 1996 жылы жарық көрді. Екі жылдан кейін, 1998 жылы шыққан «Adagio» альбомында Лайл Стидхэмді Стив Мозли бас-гитарада алмастырды. Осыған дейін Лайл Стидхэм топтың негізгі лирик авторы болған. Топтың соңғы альбомы «Alone» 2006 жылы жаңа құраммен шықты, онда Джеймс Мартин бас-гитараны, Стив Мозли Эдгар Ривераның орнына гитараға, ал Стив Николс Джон Ковингтонның орнына барабанда орындады. Еуропадағы бірнеше концерттен кейін Solitude Aeturnus ұзақ үзіліске кетті, себебі әнші Роберт Лоу Candlemass тобында вокалдық міндеттерді өз мойнына алды. Олардың вокалисі Роберт Лоу 2007 және 2012 жылдар аралығында Candlemass дум-метал тобының әншісі болды. Бұрынғы барабаншы және бассист Лайл Стидхэм қазір Ghoultown тобының гитарисі және вокалшысы.

Өмірбаян

1987 жылдың басында құрылған топ, Джон Перез 1987 жылдың басында бұрынғы траш-металл тобы Rotting Corpse-ден кетіп, жаңа жобаға кірісті. Металл сахнасының тәжірибелі өкілі Перес, трэш жанрының шектеулерінен жалыққан болатын және жаңа дыбыс іздеді. 1980-жылдардың басындағы Witchfinder General, St. Vitus, Black Hole, Nemesis сияқты классикалық дум-топтарының жанкүйері болған Перес, дум-металға бет бұруға шешім қабылдады. Келесі жыл ішінде ол музыканттар тобын жинады: Брэд Кейн – барабаншы (80-ші жылдардың басындағы траш-сахнасының тағы бір өкілі), Крис Габерхардт – вокал (бұрын Сатаникалық дэт-метал тобы Death Tripper-де орындаған), Том Мартинес – гитара және Крис Хардин – бас-гитара. 1987 жылдың желтоқсанына дейін әндер жазып, репетиция жасағаннан кейін, 1988 жылдың қаңтарында студияға кіріп, "And Justice For All" атты бес әндік демо-жазбасын шығарды. Бұл атау мен демо Metallica-ның сол аттас альбомынан жеті ай бұрын жарық көрді. Осы кезде топтың аты Solitude болды. Екі жыл өткен соң топ атын Solitude Aeturnus деп өзгертуге мәжбүр болды. Демо-жазба шыққаннан кейін жергілікті аймақта концерттер өтті. Бірақ, аймақ тұрғындары топтың музыкасын түсінбегендіктен, жауап күтпегендей болды. 1988 жылдың соңында топ құрамында өзгерістер болды, нәтижесінде Перес (гитара), Эдгар Ривера (гитара), Роберт Лоу (вокал), Лайл Стидхэм (бас-гитара) және Джон "Wolf" Covington (барабан) құрамындағы топ қалыптасты. Бұл құрам 1996 жылға дейін жеті жыл бойы сақталды. Лайл Стидхэм Крис Хардин әлі бас-гитарада ойнап тұрғанда барабаншы ретінде топқа қосылды. Осы құрам "Mirror of Sorrow" және "Opaque Divinity" әндерін қамтитын екінші ресми демо-жазбасын жазды. Хардин топтан кеткеннен кейін Лайл бас-гитараға ауысты, ал Covington қосылды. Бұл екі әндік жазба тәуелсіз King Klassic лейблінің назарына ілікті. 1990 жылдың қаңтарында топ Dallas Sound Lab студиясына кіріп, дебюттік альбомын – "Into the Depths of Sorrow" жаздырды. Альбомды жазуға 3000 доллар жұмсалды және ремиксті қоса алғанда жеті күнде аяқталды. Альбом дайын болғаннан кейін King Klassic ақша таппағандықтан, оны шығару кешіктірілді. Біраз ізденістен кейін альбом Roadrunner Records лейблінің назарына ілікті, нәтижесінде Solitude Aeturnus Roadrunner-мен лицензиялық келісімге келді, содан кейін тікелей Roadrunner-ге қол қойды. Көптеген кешіктірулерден кейін альбом 1991 жылдың шілдесінде, жазылғаннан бір жарым жыл өткен соң жарық көрді. Альбомнан кейін турлер ұйымдастырылмады, бірақ топ екінші альбомға жеткілікті әндер жазған еді. 1992 жылдың наурыз айында топ Sound Logic студиясына екінші альбомын – "Beyond the Crimson Horizon" жазу үшін кірді. Бұл альбомға жұмсалған қаржы көбірек болғандықтан, дыбыс сапасы жақсарды. Альбом 1992 жылдың шілдесінде жарық көрді, ал қараша айының соңында Пол Ди'Анноның Killers тобымен бірге АҚШ-қа турне ұйымдастырылды. Тур алты аптаға созылды және топ үшін сәтті аяқталды. Содан кейін, 1993 жылдың ақпан айында топ Roadrunner лейблінен босатылды. Бұл топ үшін жеңілдеу болды, өйткені Roadrunner-ден тиісті қолдау алмады. Желтоқсан айында топ Pavement Records лейблімен жаңа келісімшартқа қол қойды. Топ таныс ортадан алыстап, үшінші альбомын – "Through the Darkest Hour" жазу үшін Англияға кетті. 1994 жылдың наурыз айының соңында Rhythm Studios-та жазылған бұл альбом қарапайым және ауыр дыбысқа ие болды. "Through the Darkest Hour" 1994 жылдың тамызында жарық көргеннен кейін бүкіл әлемде мақтауға ие болды. Бірнеше айлық келіссөздерден кейін топ Mercyful Fate тобымен бірге АҚШ-қа турнеге шықты. Тур алты аптаға созылды, содан кейін топ Revelation дум-тобымен бірге Еуропаға алғашқы турнесін бастады. Осы турдан кейін топ 1996 жылдың сәуірінде келесі альбомды жазу басталғанға дейін ұзақ үзіліс жасады. Осы уақыт ішінде Перес өзінің Brainticket Records лейблін құрды, сондай-ақ The Liquid Sound Company деген атпен жеке альбомын жазды. Келесі альбом – "Downfall" Далласта, Техаста жазылды және олардың еңбектеріне тағы да мақтаулар алса да, топ соңғы өнімге өте қанағаттанбады. Әндердің сапасы альбомның нашар дыбыс жазуына байланысты төмендеді. Көп жылдық қиындықтар мен аяқталмайтын күрестерден кейін топ өзінің алғашқы (және жалғыз) үлкен құрамдық өзгеруін бастан кешірді. Лайл Стидхэм "Downfall" жазылғаннан кейін көп ұзамай топтан кетті. Негізінен ол топтың дыбысынан шаршағандықтан, ақырында "Killcreeps" панк-тобын құрды. Топ Teri Pritchard-ті уақытша бас-гитарист ретінде жұмысқа алды. Осы құрам 1996 жылы сәуірде шведтік пауэр-метал тобы Morgana Lafeyмен бірге Еуропаны аралады. Тағы бір қасақана үзіліс болды және ақырында Pavement Records лейблінен бөлінді. Осы уақытта Лайлдың орнына, топтың ұзақ жылдар бойы дос және жанкүйері болған Steve Moseley бас-гитарист болды. Топ 1997 жылдың желтоқсанында неміс лейблі Massacre Records-ке қол қойды және өзінің шедевр альбомын – "Adagio" жазды. Бұл жолы Англиядағы Rhythm Studios-қа оралды, альбом 1998 жылдың наурыз айында жазылып, сол жылдың маусымында жарық көрді. Топ 1998 жылдың қыркүйегінде Savior Machine тобымен бірге альбомды насихаттау үшін Еуропаға турне жасады. "Adagio" 1999 жылдың қаңтарында Olympic Records арқылы АҚШ-та жарық көрді. Polygram арқылы таратылған Olympic келісімі топқа туған елінде одан да көп танымалдық әкелді. Топ 2011 жылы үзіліс жасады, бірақ 2023 жылы қайта құрылып, 2024 жылдың наурыз айында Hell's Heroes фестивалінде өнер көрсететінін хабарлады.

Formed in early 1987, the line up began as John Perez, quit his former seminal thrash metal band Rotting Corpse in early 1987. Perez, already a veteran in the metal scene, had begun to tire of the limitations of thrash and sought a new sound. Already a long time follower of the early 1980s classic doom groups like Witchfinder General, St. Vitus, Black Hole, Nemesis and the like, Perez decided to adopt a doom metal sound. Perez assembled a group of musicians over the next year namely; Brad Kane drums (another member of the early 1980s thrash scene), Kris Gabehardt vocals (previously with Satanic death metal band Death Tripper), Tom Martinez guitar and Chris Hardin bass. After writing songs and rehearsing up until December 1987, the band entered the studio in January 1988 to record their five song demo entitled "And Justice For All ". This title and demo preceded the Metallica album of the same name by some seven months. The band's name at this time was Solitude. It was two years later that the band were forced to change the name to Solitude Aeturnus. After the release of the demo, various gigs around the local area followed. The response was lukewarm at best, since no one around the area knew what to think of the band. In late 1988, changes started to occur within the band, finally settling on a line up that consisted of Perez guitars, Edgar Rivera guitars, Robert Lowe vocals, Lyle Steadham on bass and John "Wolf" Covington on drums. This line up lasted for the next seven years until 1996. Lyle Steadham joined the band on drums while Chris Hardin was still on bass. This particular line up recorded the second official demo of the band containing two tracks, "Mirror of Sorrow" and "Opaque Divinity". Lyle then moved over to bass duties as Hardin left the band and Covington joined. This two song tape caught the attention of the independent label King Klassic. The band entered the Dallas Sound Lab in January 1990 to record their debut album, Into the Depths of Sorrow. The whole album was recorded for a sum of $3000 and done in seven days including the remix. Shortly after the album was delivered it suffered a delay due to King Klassic not having the money to put it out. After some shopping around the album eventually caught the attention of Roadrunner Records and a licensed deal followed by Solitude Aeturnus signing directly to Roadrunner followed. After numerous other delays the album finally saw the light of day in July 1991 a full year and half after the album was recorded. No tours followed although by this time the band had already written enough songs for a second album. In March 1992, the band entered Sound Logic recording studios to begin the sessions for the second album, Beyond the Crimson Horizon. The budget for this album was much greater and as a result the sound was improved. The album was released in July 1992 and eventually a US tour was set up in late November with Paul Di'Anno's Killers. The tour lasted six weeks and was a success for the band. Shortly after, in February 1993, the band were dropped from Roadrunner. This came as a relief for the band as the proper support from Roadrunner never came their way. In December the band finally signed a new recording contract with up and coming label, Pavement Records. The band decided to get away from their familiar surroundings and took off for England to record their third album, Through the Darkest Hour. Recorded in late March 1994 at Rhythm Studios, this showed a simpler and heavier direction. Through the Darkest Hour received critical acclaim across the globe upon its release in August 1994. After a few months of negotiating, the band went on the road with Mercyful Fate for an extensive US tour. The tour lasted six weeks and shortly after the band embarked on their first tour of Europe with fellow doom band Revelation. After this tour the band went through a long break that would last until April 1996 when recording for the next album commenced. During this time Perez started his own Brainticket Records label as well as recording a solo album under the name of The Liquid Sound Company. The next album, Downfall was recorded in Dallas, Texas, and despite receiving praise once again for their efforts, the band were extremely dissatisfied with the end product. The songs suffered due to the production quality of the album being poor. After years of hard knocks and never ending struggles the band underwent their first (and only) major line up change. Lyle Steadham left the band shortly after the recording of Downfall. Primarily because he was tired of the group's sound and eventually formed punk band the Killcreeps. The band continued on enlisting the services of Teri Pritchard in as temporary bassist. It was this line up that toured Europe in April 1996 with Swedish power metal band Morgana Lafey. Another unintentional break followed and a split from Pavement Records eventually occurred. During this time new bass player, Steve Moseley, a long time friend and fan of the band replaced Lyle. The band then signed on to German label Massacre Records in December 1997 and recorded what was to become their masterpiece, Adagio. This time going back to Rhythm Studios in England the album was recorded in March 1998 and released in June of the same year. The band toured Europe in September 1998 with Savior Machine in support of the record. Adagio finally saw a U. S. release in January 1999 through Olympic Records. Being distributed through Polygram, the Olympic deal gave the band even greater exposure in the native country. The band went on hiatus in 2011, but reunited in 2023 when they announced they would be playing at the Hell's Heroes festival in March of 2024.