Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Блаффтон – АҚШ-тың Джорджия штатындағы Клей округіндегі қала. 2020 жылғы халық санауы бойынша қаланың халқы 113 адамды құрайды.
Bluffton is a town in Clay County, Georgia, United States. As of the 2020 census, the city had a population of 113.
Туған одақтастар
Клей округінің алғашқы ұсынысын штаттық заң шығарушы орган қабылдамағаннан кейін, жергілікті басшылар Крик Конфедерациясындағы өздерінің жергілікті тобына, Ковета тайпасына, наразылық хатын бірлесіп жазу туралы ұсыныс жасады. 1773 жылғы Аугуста шарты, тумаша Чероки және Крик тайпаларын Аппалач тауларының шығысындағы шамамен 2 миллион акр жерді Грузияның патшалық колониясына беруге мәжбүр етті. Бұл, сондай-ақ, Грузия және Оңтүстік Каролина Аппалачтарының батыс беткейіндегі Блаффтон сияқты шағын елді мекендер мен жергілікті тұрғындар арасында тығыз байланыс орнатуға алып келді. Аугуста шартынан ешқандай жер құқығын алмай қалған Ковета тайпасы, жаңадан құрылған, өзін-өзі "Грузияның Конституциялық комитеті" деп атаған (Клей округіндегі бірнеше қалалардың басшылары) делегациясын кездесуге жіберді.
After Clay County's initial proposal was rejected by the state legislature, local leaders approached their local faction on the Creek Confederacy, known as the Coweta, about drafting a joint letter of grievances. The Treaty of Augusta in 1773 forced the native Cherokee and Creek to cede almost 2 million acres of land east of the Appalachians to the royal colony of Georgia. This also led to a strong connection between the Natives and the small townships on the western face of the Georgian and South Carolinian Appalachians, including Bluffton. The Coweta, who had not secured any territory rights from the Treaty of Augusta, sent a delegation to meet with the newly formed, self named “Constitutional Committee of Georgia” (leaders of several towns in the Clay County).
Язу акты және 3-Англо-Крик конвенциясы
Бастапқыда Клей округінің қалалары мен тайпаларының іс-қимылдары Батыс Грузиядағы тағы бір оқиғаларға тосқауыл болды. Губернатор Джордж Мэтьюс, жер алыпсатарлары мен плантация иелерінің ықпалымен, олардың әрқайсысы Батыс аймағынан үлес тілеген, 1795 жылы Язуо жер заңына қол қойды. Язуо заңы Батыс Грузиядағы шамамен 35 миллион акр Крик және Чероки жерін 500 мың долларға сатуға рұқсат берді. Жерді сатып алуға ниет білдірген төрт ірі компания аймақтағы Криктер мен Чероки тайпаларымен келісімдер жасап, осы жерді қоныстандыруға мүмкіндік алатын болды. Бұл мәміле Грузия халқынан, сондай-ақ 1700-ші жылдардың соңында елге тараған федералист-джефферсондық бәсекелестіктің ықпалымен жүзеге асырылған көптеген джефферсондық саясаткерлерден күшті қарсылыққа ұшырады. Клей округінің халқы үкіметтің агрессивті және заңсыз әрекеттерін, сондай-ақ өз бостандықтарына төнген қауіпті сезіне отырып, 1795 жылы Блафтон қаласында жергілікті тайпалар мен грузин қалашықтарының біріккен конфедерациясы қайтадан жиналды. Конфедерацияның алғашқы тарихында бірінші рет Блафтонға келген өкілдер арасында келіспеушіліктер туды. Бір қуантарлық жайт, жас конфедерация үшін сәттілік, бұл келіспеушілік этникалық емес, географиялық принципке негізделді. Грузияның агрессивті қоныс аударушыларының қатеріне жақын орналасқан шығыс тайпалары мен қалашықтары конфедерацияның бостандығын бекіту үшін ресми түрде тәуелсіздік жариялауға және конституция жазуға ынта білдірді, ал Конституциялық Егемендік Мақаласына алғашқы қол қойғандар мемлекеттік биліктің жағымсыз назарына ілігу қаупін көріп отырды. Екі апталық пікірталас нәтижесінде, келісімге келу үшін конвент өзінің бұрынғы басқару құжатына үш түзету енгізді. Біріншісі конфедерацияны Клей округі (DCC) деп атады. Бұл анықтама өздерін Грузия штатының құрамында сақтап қалуға және заң шығарушы органнан артық назар аудармауға бағытталған әрекет болды. Екіншісі DCC басқару құрылымын нақтырақ сипаттады. Үшіншісі, және ең көп дау тудырған, «Аймақтық доктрина» деп аталған түзету DCC шекараларын белгіледі және жаңа қалашықтардың қосылу тәртібін анықтады.
Initially, the actions of the towns and tribes of Clay County were overshadowed by another set of events in Western Georgia. Governor George Mathews, egged on by his base of land speculators and plantation owners, who each wanted a piece of the Western pie, signed The Yazoo Land Act in 1795. The Yazoo Act authorized the sale of nearly 35 million acres of Creek and Cherokee land in Western Georgia for $500,000. The four major companies who were to buy land would then be able to deal with the Creeks and Cherokee in the area and open it up to settlement. The deal faced significant push back from the people of Georgia as well as many Jeffersonian politicians fueled by the Federalist Jeffersonian rivalry that had spread across the country in the late 1700s. In the wake of what the people of Clay County saw as aggressive and illegal government overreach, as well as a potential threat to their own liberty, the growing confederacy of native tribes and Georgian townships met again in Bluffton in 1795 to consider their response to the Yazoo Act. For the first time in its brief history, a divide formed among the representatives who met in Bluffton. Surprisingly and luckily for the young confederacy, the divide was not based on ethnicity, but instead by geography. The Eastern tribes and townships, closer to the threat of aggressive Georgian settlers, favored formally declaring independence and writing a constitution to affirm the confederacy's liberty, while the original signers of The Articles of Constitutional Sovereignty saw the danger of catching the negative attention of the state government. After 2 weeks of debate, as a compromise, the convention passed three amendments to their previous governing document. The first named the confederacy as the District of Clay County (DCC). This definition was an attempt to confine themselves to remain members of the state of Georgia and limit unwanted attention from the legislature. The second more specifically laid out the governing structure of the DCC. Third, and most controversial, the so called, “Territorial Doctrine” set the boundaries of the DCC and laid out the procedure by which new townships could be added.
Аумақтық кеңейту
Қағаз жүзіндегі келісімдерімен Блафтоннан шыққан көптеген құрылтайшы шенеуніктер өздерінің округі енді тек еркін тәуелсіз аумақ емес екенін түсінді. Олардың тәжірибесі енді ресми шекараға ие болды, және олар өз жерлерін қалай басқаруды ойластыру керек болды. Бірақ Джонс пен Уайтфилд конфедерацияны бақылауда ұстауға тырысқанда, DCC-нің шығыс шекарасындағы қалалар қазір DCC-нің кішігірім елді мекендеріне делегацияларды жібере бастады, олардың көпшілігі ерікті түрде қатысуға дайын болды (бұл 3-ші Англо-Крик түзетулерін жасағандардың ниетіне сәйкес). Бірақ Морган қаласы DCC-ге қосылудан бас тартқанда, конфедерация үкіметі олардың алғашқы әскери қақтығысы болуы мүмкін жағдайды шешуге асықты. 1795 жылдың 5 мамырында Блафтон қалалық кеңесінің шұғыл отырысы шақырылды және Морганға қарсы кез келген әскери қимылдарды тоқтатуды сұрап, шекараға елші жіберілді. Алайда, кеңес талқылап жатқанда, Эдисон қаласынан келген шағын күш, бірнеше үнді жауынгерлерімен бірге Морганға шабуыл жасады. Өзін «Грузияның Конституциялық Армиясы» деп атағандар қала тұрғындарынан көп қарсылық көрмеді, тіпті олардың көпшілігі қарақшыларды қуанышпен қарсы алды. DCC-нің қосылу туралы өтінішін қабылдамаған лауазымды тұлғалар Саваннаға қашып, Язу аймағындағы бүлік туралы үкіметке хабарлады. Кішкентай DCC күштері шайқасқа құштар, артта қалғандарды жинады [тексеру қажет] және 3-ші Англо-Крик конвенциясымен белгіленген шекарадан 7 миль қашықтықтағы Лири қаласына қарай жорыққа шықты. Күш әлі де аз қарсылыққа тап болды, тек бірнеше шатасқан полицейлер Эдисон күшінің басшысын қала әкімшілігіне кіргізбеуге тырысты. Осы уақытта кеңеске Эдисон күшінің бейшаралығы туралы хабарланды; олар Эдисон күшінің кез келген әрекетін тоқтату үшін Крик генералы Онетива басқаратын милиция бөлімін жинауға асықты. Екі шағын армия 12 мамыр күні Лиридің сыртында кездесті, онда Эдисоннан келген жалкоо топтың көпшілігі Албанидің үлкен елді мекеніне шабуыл жасауға жиналды. Генерал Онетива Эдисонның мэрі болған Джеймс Уолтерспен жеке кездесті. Онетива біріккен күшті Блафтонға қайтаруды қалады, бірақ Уолтерс бас тартты, сонда Онетива Уолтерс күшіне бақылау үшін қала шегінен тыс лагерь құруға шешім қабылдады. Осылайша 300-ге жуық сарбаздан тұратын екі армия арасында екі апталық тұйыққа түсу басталды.
With their agreement on paper, many of the founding officials from Bluffton realized that their county was no longer just a liberally independent territory. Their experiment now had official boundaries, and they would have to figure out how to govern their land. But, as Jones and Whitefield scrambled to keep the confederacy under control, the towns on the Eastern boundary of the DCC began sending delegations to the small settlements now within the DCC, many of whom were willing participants (as was by the design of the writers of the 3rd Anglo Creek amendments). But, when the town of Morgan refused to be absorbed into the DCC, the confederate government scrambled to deal with what was potentially their first military encounter. An emergency meeting of the Bluffton town council was called on May 5, 1795, and a messenger was sent to the border to request any military action against Morgan be halted. However, while the council debated, a small force from the town of Edison along with a few native warriors began an assault on Morgan. Although the self named “Constitutional Army of Georgia” met little resistance from the townsfolk, many of whom welcomed the bandits with cheers, the few official who had refused the DCC's request to join, fled to Savannah to inform the government of the insurgency in the Yazoo territory. The small DCC force collected battle hungry stragglers [needs verification] and began to march on the Town of Leary, 7 miles outside of the boundaries drawn by the 3rd Anglo Creek convention. The force still met little resistance save for a few confused policemen who initially refused to let the leader of the Edison force into the town hall. Meanwhile, the council was informed of the insolence of the Edison force; they scrambled to put together a segment of the Militia headed by Creek General Onetiwa to stop any further action on the part of the Edison force. The two small armies met outside of Leary on May 12, where many among the indolent band from Edison were rallying to push on the large settlement of Albany. General Onetiwa met privately with the leader of the Edison force, James Walters, who was the mayor of Edison. Onetiwa wanted the combined force to withdraw to Bluffton, but Walters refused to whereby Onetiwa resolved to camp outside of the town limits to watch Walter's force. Thus began a 2 week stand off between the 2 armies, numbering a combined 300 men.
Жою туралы акт
Армиялар Лириде орналасқанда, ДКК-нің алғашқы сайлауы өтті. Жекеленуді және одан әрі кеңеюді қалаған шығыс шекаралық қалалардың көптеген өкілдері сайланды. Билік ауысуымен Онетива мен Уолтерс Лириден алынды (Уолтерс өзінің қала басшысы лауазымын сақтап қалу үшін күш салуға мәжбүр болды). 1795 жылдың қыркүйегінде жаңа заң шығару органы жиналғаннан кейін, жаңадан сайланған шенеуніктер одан әрі кеңеюге алып келетін заңдарды қабылдауға тырысты. Алайда Уитфилд пен Джонс өкілді орган төрағалары қызметін атқаруын жалғастырды; заң жобалары бірінен соң бірі қабылданбады. Жаңа шенеуніктер жас, құлшыныспен толы азшылықты құрады, олар өте харизматикалық болды. Апталар бойы шиеленіс күшейгеннен кейін, жаңа коалицияның жетекшісі Томас Бейли әскери күштердің көп бөлігін шығыс шекарасына орналастыру туралы заң жобасын қабылдауға қол жеткізді. 1796 жылы Грузияның саяси жағдайы да өзгерді. Жаңа губернатор Джаред Эрвинмен бірге көптеген Демократиялық-республикалықтар штаттық заң шығару органына сайланды. Жаңа заң шығарушылардың бірі – Язуо заңына қарсы белсенді түрде күрескен бұрынғы губернатор Джеймс Джексон болды. Ақпан айында Джексон Язуо заңын жойлайтын заңды қабылдады. Алайда Джексон Грузияны Язу аймағынан жергілікті тұрғындарды құрту бағытына итермеледі. Блафтон заңдары қызу пікірталас тудырғанда, Томас Бейли Албаниді басып алуға рұқсат беретін заң жобасын ұсынды. Бұл ұсыныс сықаққа ұшырағанымен, Бейли генералдар Менева мен Оливер Геральд басқаратын шығыс шекарасындағы әскери күштерге заң жобасы қабылданғанын және олар дереу Албаниге жорыққа шығу керектігін хабарлады. 300-ге жуық крик және Клей сарбаздарынан құралған үлкен күш күреске асыққандықтан, Албаниде орналасқан грузин ополчениесінің шағын тобын оңай жеңді. Геральд пен оның әскері Сассер мен Доусон қалаларын жаулап алуды жалғастыруды ниеттенді. Бірақ Меневаның бірі лейтенанты оны одан әрі бұйрық күтуге көндірді.
As the armies camped at Leary, the DCC's 1st scheduled elections came. Many representatives from the eastern border towns, who wanted succession and further expansion were elected. With the shift in power Onetiwa and Walters were withdrawn from Leary (Walters had to run to keep his mayoral seat). In the coming weeks after the new legislature convened in September 1795, the newly elected officials attempted to pass legislation that would lead to further expansion. However, Whitfield and Jones still chaired the representative body; one by one the bills were rejected. The new officials represented a young, passionate minority; the officials were highly charismatic. After weeks of growing tension, the leader of the new coalition, Thomas Bailey, managed to squeak through a bill that stationed the majority of the militia on the eastern border. 1796 brought a change in the political tide of Georgia as well. Many Democratic Republicans were elected to the state legislature along with new governor, Jared Erwin. One of those new legislators was former governor and avid opponent of the Yazoo act, James Jackson. In February Jackson pushed through the Rescinding Act which cancelled the Yazoo Act. However, Jackson proceeded to move Georgia in the direction of native extermination from the Yazoo territory. With the legislation of Bluffton in uproar, Thomas Bailey introduced a bill to sanction the capture of Albany. Although the proposal was met with ridicule, Bailey sent a message to the military forces on the eastern border led by Generals Menewa and Oliver Herald that the bill had in fact passed, that they were to March on Albany immediately. The large force of approximately 300 Creek and Clay soldiers were eager to fight and easily defeated the small force of Georgian militia stationed at Albany. Herald and his men wanted to continue to conquer the surrounding towns of Sasser and Dawson. But, one of Menewa's lieutenants convinced him that they should wait for further orders.
Блафтон декларациялық комитеті
Блафтон Кеңесі Бейлидің сатқындық әрекеттеріне ашуланды, бірақ Бейли мен оның одақтастары Албанидегі жеңісті жариялап, Блафтон заң шығарушыларының мүмкіндіктерін шектеді. Албанидегі жеңістен кейін, жақын орналасқан Блэкли қаласы Блафтон Кеңесіне DCC-ге қосылу туралы өтініш хат жіберді. Олар 1796 жылдың маусым айында қабылданды. Шілдеде король Георг III Блафтон Кеңесіне жеке хат жіберіп, егер DCC тәуелсіздігін жарияласа, қаржылық көмек көрсетуге дайын екенін мәлімдеді. Блафтон трактатының бастапқы авторларының көпшілігі бұл өзгерістің DCC-нің алғашқы мақсатынан жаңылғанын сезінді. Комитеттегі пікір алмасу 2 айға созылды. Уитфилд пен Джонс процесті бақылауға алуға тырысты. Уитфилд пен Джонс декларация тілін Конституциялық Егемендік Ережелеріне негіздеуде сәтті болды, соның ішінде олардың талаптары орындалған жағдайда одаққа қайта қосылу мүмкіндігін ұсынатын тармаққа да қол жеткізді. Комитет сондай-ақ қалаларға бекітуге жіберілетін екі түзетуді қабылдады. Біріншісі сайланған лауазым иелері арасындағы басшылық тізбегін нақтылады. Екіншісі құрылатын және сайланатын арнайы бюрократиялық комитеттер үшін нұсқаулар белгіледі. DCC 1796 жылдың 6 желтоқсанында тәуелсіздігін ресми түрде жариялады.
The Bluffton Council was furious at Bailey's treasonous actions, but Bailey and his allies heralded the victory at Albany and tied the hands of the Bluffton legislators. In the wake of victory at Albany, the nearby town of Blakley sent a letter to the Bluffton council asking to join the DCC. They were accepted in June 1796. In July, King George III sent a personal letter to the Bluffton council offering financial assistance if the DCC declared its independence. Though many of the original writers of the Bluffton Treatise felt that this change would derail the DCC from its original [purpose]. Debate in the committee lasted 2 months. Whitfield and Jones aimed to take control of the process. Whitfield and Jones succeeded in basing the language of their declaration on The Articles of Constitutional Sovereignty, including a clause offering to rejoin the union if their requests were met. The committee also passed two governing amendments to be sent back to the towns for approval. The first clarified the chain of command among elected officials. The second established guidelines for specific bureaucratic committees to be created and elected. The DCC officially declared their succession on December 6, 1796.
Албания шайқасы
DCC өздерінің ополчениесін құра бастады, әр бөлімін криктер мен қалалық генералдар басқарды. Джонс пен Бейли басшылығымен әскери кеңес Сассерге шабуыл жасауды қарастыра бастады, бірақ келісімге келе алмай тұрғанда, Джонс пен Уитфилдтің ең жаман қорқынышы орындалды. 1797 жылдың 10 қаңтарында DCC-нің жарияланымы губернатордың үстеліне жетті; ертесі күні шамамен 500 адамнан тұратын күш Албаниге бет алды. Генерал Онетиуа басқарған DCC күштері оларды Бленхайм көпірінде күтіп алды. 250-ден астам крик жауынгерлерінен құралған шағын күш солдаттарға қашықтықтан жебе атып, ал мылтықшылар тобы грузин күштерінің өзеннен өтуіне кедергі келтірді. Отыз минут ішінде грузиннің қатарлары бұзылды; олар 75 адамнан зардап шекті, ал криктерден тек бір адам ғана жарақаттанды. Көрінетін үлкен жеңіске қарамастан, DCC үшін жағдай жақсы болған жоқ. Блафтондағы шенеуніктер штатпен толыққанды шайқасқа мүлдем дайын емес еді; олар әлі келмеген британдық көмекті күтіп отырды. Сонымен қатар, Блафтонда толыққанды соғыс жақтастары мен қарсыластары арасында заң шығару жұмысы тоқтап қалды. Өздерінің ополчениесін ұйымдастыра алмаған Бейли (әскери кеңестің бұйрығымен бе, жоқ па, әлі белгісіз) Лири мен Шелман қалаларында орналасқан Менева күштеріне Онетиуаны Албаниде күшейту үшін хат жіберді. 18 қаңтарда қоршауда қалған 600 сарбаз 1000 грузин ополчениесінің Албаниге қайтадан шабуыл жасап жатқаны туралы жаңалықты естіді. Онетиуа садақшыларын жинады, ал Менева өз әскерін дайындады. Меневаға соғыс басталғанда қаладан кері шегінуге бұйрық берілген; ол қала сыртында грузиндермен кездесіп, Онетиуа қаланы қорғауға тиіс болды. Соғыс жақын болса да, Джонс пен Уитфилд DCC-нің беделін сақтап қалуға тырысты. Бұл жолы генерал Джон Р. Хиггинс басқарған Грузия армиясы Онетиуаның қорғанысына дайын болды; ол күштерін таратып, Менева күштерінің әрбір кіреберісте орналасқан шағын тобын жеңіп алды. Бірақ Хиггинс күштері қаланы басып алмастан бұрын, Менева армиясының қалған бөлігі грузиндерге артынан шабуыл жасап, оларды қаладан алшақтатты. Грузиндер Меневаны Лириге қарай қуғанда, Онетиуаның садақшылары қаладан қашып, Блафтонға оралды. Күннің соңында Хиггинс күштерімен қайтып келгенде, қала тыныш екенін, тек тұрғындар ғана бар екенін көрді. Грузиндер жеңілгеніне қарамастан, DCC-нің кішігірім күші грузиндерге тағы 100 адамнан зардап шектірді, ал өзі 20 адамды жоғалтты. Екі тарап та ұзақ шайқасқа дайын тұрды.
The DCC began building up their militia, each segment led by a Creek and a township General. The military council, headed jointly by Jones and Bailey, began considering an assault on Sasser, but before they could come to agreement, Jones' and Whitfield's worst nightmare came true. On January 10, 1797, the DCC's declaration reached the Governor's desk; the next day a force of approximately 500 men marched on Albany. The DCC force headed by general Onetiwa, again, met them at the Blenheim bridge. A small force of 250 mostly Creek warriors poured arrow fire on the soldiers from range, while a contingent of rifle men prevented the Georgian force from crossing the river. In only thirty minutes the Georgia lines broke; they retreated having suffered 75 casualties vs only one for the Creek. Despite the apparently dominant victory, all was not well for the DCC. The officials back in Bluffton were entirely unprepared for full scale battle with the state; they had been waiting for British aid that had not arrived yet. Additionally, full scale legislative deadlock had set in Bluffton between those who favored full scale war and those who didn't. Unable to organize their militia, Bailey sent a letter (it is questionable whether or not at the behest of the military council) to Menewa's forces stationed at Leary and Shellman to reinforce Onetiwa at Albany. On January 18, a beleaguered force of 600 men awoke to news of 1000 Georgian militia men marching on Albany again. Onetiwa organized his archers, while Menewa rallied his men to formation. Menewa had been instructed to retreat from the city at sign of battle; he was to meet the Georgians outside the city, while Onetiwa held the city. Even as war seemed imminent Jones and Whitfield still aimed to preserve public opinion of the DCC. Georgia's army led by general John R. Higgins was prepared for Onetiwa defense this time; he spread out his forces and overwhelmed the minuscule contingents of Menewa's forces stationed to protect each entrance. But, before Higgins’ forces could overwhelm the city, the remainder of Menewa's army attacked the Georgians from behind, drawing them away from the city. As the Georgians chased Menewa towards Leary, Onetiwa's archers escaped the city and returned to Bluffton. At the end of the day, when Higgins returned with his force they found the city silent save for the townsfolk. Despite apparent defeat the DCC's smaller force had managed to inflict another 100 casualties on the Georgians while only losing 20. The two sides were set for a long battle.
Лири шайқасы
Келесі бірнеше ай ішінде ДКК грузиндердің шабуылына дайындық ретінде Лириде әскери күшін арттыруды бастады. Британдықтар оларға ақша және қару-жарақ жіберді. Мамыр айында шабуыл басталды – Грузиядан 5000 адам, ДКК-дан 3000 адам келді. Алғашқы шайқас Лири маңында алты күнге созылды; криктердің әскери стратегиясын ескере отырып, шайқас тез арада жартылай партизандық соғыс сипатына енді. Екі тарап та шамамен 500 адамнан шығын көріп, көп аумақты басып алуға немесе жоғалтуға ұмтылған жоқ. Келесі бес жыл бойы ДКК-ның шығыс шекарасында үзіліс-кесіліс шайқастар жалғасты; Ұлыбританияның көмегімен ДКК грузин күштерін ұстап тұрып, өзі үшін көп қиындықтарсыз сақтап қалды. 1798 жылы Джексон губернатор болып сайланды; ол Грузияны ДКК-ні қоса алған жерді федералды үкіметке сатуға итермеледі. 1802 жылы ол мұндағы жерді 1,25 миллион долларға сатуға қол жеткізді.
Over the next several months, the DCC began building up their military force at Leary in preparation for an assault from the Georgians. The British had sent them money and guns. In May, the attack arrived 5,000 men for Georgia, 3,000 for the DCC. The initial battle lasted six days in the area surrounding Leary; given the Creek's military strategy the fighting quickly descended into pseudo guerilla warfare. Both sides suffered around 500 casualties each without much territory gained or lost. For the next five years, intermittent fighting continued on the DCC's eastern border; with aid from Britain, the DCC managed to hold off the Georgian forces, without much disruption for the DCC itself. In 1798 Jackson was elected Governor; he began to push for Georgia to sell the land including the DCC to the federal government. In 1802 he succeeded, selling the land for 1.25 million dollars.
Клей шайқасы және Форт-Гейнс келісім-шарты
Келісімге қол қойылғаннан кейін бір ай ішінде Джефферсон 10 000 саяқтан тұратын полк жіберді. Олар Клей округіне келгенде, олар үлкен, жақсы жаттығудан өткен әскермен шайқасуға дайын емес, осал және ұйымдаспаған жасақты тапты. Бір күннің ішінде DCC жасағы Лириден Кэтбертке және Блафтонға шегінді. 1802 жылдың жазында DCC Блафтонды беруге мәжбүр болды. Джонс, Бейли және Крик басшысы Талоф Харжо Форт-Гейнсте АҚШ генералдары Джеймисон Т. Уильямспен кездесті. Өте аз мүмкіндіктерге ие болған Блафтон басшылары және Криктер Клей округі аумағындағы барлық жерді беруге келісті. DCC-нің 10 000 ізбасары батысқа көшіп кетуге мәжбүр болды. Келесі 50 жыл бойы Блафтон және айналасындағы қалалар көбінесе тасталып қалды. Осылайша АҚШ тарихындағы ең қызықты және беймәлім эксперименттердің бірі аяқталды.
Within one month of the treaty's signing, Jefferson sent a regiment of 10,000 men. When they arrived in Clay County, they found a beleaguered and disorganized militia, unprepared to battle such a large, well trained force. Within one day the DCC's militia withdrew from Leary to Cuthbert and Bluffton. By the summer of 1802, the DCC were forced to surrender Bluffton. Jones, Bailey and Creek leader Talof Harjo met with US generals Jamison T. Williams at Fort Gaines. With very little leverage, Bluffton's leaders along with the Creek agreed to cede all land in the Clay County area. 10,000 DCC followers were forced to emigrate to the west. For the next 50 years Bluffton and the surrounding towns remained mostly abandoned,
Thus ended one of the most fascinating and unknown experiments in US history.
Қазіргі заманғы Блафтон
Блафтон деп аталатын пошта бөлімі 1875 жылдан бері қызмет көрсетуде. Қала 1887 жылы қалыптастырылған.
A post office called Bluffton has been in operation since 1875. The town was incorporated in 1887.
География
Bluffton (31.522201, 84.866816) координаталарында орналасқан. АҚШ-тың 27-бағдарламалық жолы қаланың шығысынан солтүстік-оңтүстік бағытында төрт қатарлы бөлінген тас жол ретінде өтеді, солтүстікке қарай 31 км (19 миль) Кэтбертке және оңтүстікке қарай 21 км (13 миль) Блейклиге дейін жетеді. АҚШ Халық санағы бюросы мәліметтері бойынша, қаланың жалпы ауданы 4 шаршы километрді құрайды, барлығы құрлық.
Bluffton is located at (31.522201, 84.866816). U. S. Route 27 runs north south just east of the city as a four lane divided highway, leading north 19 mile (31 km) to Cuthbert and south 13 mile (21 km) to Blakely. According to the United States Census Bureau, the town has a total area of 1.6 square miles (4 km2), all land.
2010 жылғы халық санағы
2010 жылғы АҚШ халық санағы бойынша қалада 103 адам тұратын. Олардың 82,5% - ақ түсті, 14,6% - афроамерикалық және 2,9% - екі немесе одан да көп нәсілді. 1,9% - испаниялық немесе латын американдықтар. 2000 жылғы санақ бойынша қалада 118 адам, 49 шаруашылық және 34 отбасы тұрды. Халық тығыздығы көрсетілмеген, ал тұрғын үйлердің орташа тығыздығы көрсетілмеген. Қала тұрғындарының нәсілдік құрамы: 80,51% - ақ түсті, 18,64% - афроамерикалық және 0,85% - Тынық мұхиты аралдарынан шыққандар. Кез келген нәсілге жататын испаниялық немесе латын американдықтар халықтың 0,85% құрады. 49 шаруашылықтың 16,3% -ында 18 жасқа дейінгі балалар тұрады, 51,0% -ы бірге тұратын ерлі-зайыптылар, 14,3% -ы күйеуі жоқ әйелдер басқарады, ал 30,6% -ы отбасы емес. Барлық шаруашылықтың 24,5% жеке адамдардан тұрады, ал 18,4% -ында 65 жастан асқан жалғыз адамдар тұрады. Шаруашылықтың орташа мөлшері 2,41 адамды, ал отбасының орташа мөлшері 2,82 адамды құрады. Қала тұрғындарының жас бойынша таралуы: 17,8% - 18 жасқа дейінгілер, 6,8% - 18-24 жас аралығындағылар, 16,1% - 25-44 жас аралығындағылар, 32,2% - 45-64 жас аралығындағылар және 27,1% - 65 жастан асқандар. Орташа жас 49 жасқа тең. Әр 100 әйелге 100 еркек келеді. 18 жастан асқан әр 100 әйелге 90,2 еркек келеді. Шаруашылықтың орташа жылдық табысы 43 125 доллар, ал отбасының орташа жылдық табысы 45 000 доллар. Ер адамдардың орташа жылдық табысы 29 500 доллар, ал әйелдердің орташа жылдық табысы 16 250 доллар. Қаланың жан басына шаққандағы орташа жылдық табысы 16 550 доллар. Отбасылардың 13,3% және халықтың 16,3% кедейлік шегінен төмен өмір сүрді, оның ішінде 18 жасқа дейінгілердің 11,1% және 64 жастан асқандардың 7,7% -ы.
As of the 2010 United States Census, there were 103 people living in the town. 82.5% were White, 14.6% African American and 2.9% from two or more races. 1.9% were Hispanic or Latino of any race. As of the census of 2000, there were 118 people, 49 households, and 34 families living in the town. The population density was There were 60 housing units at an average density of The racial makeup of the town was 80.51% White, 18.64% African American and 0.85% Pacific Islander. Hispanic or Latino of any race were 0.85% of the population. There were 49 households, out of which 16.3% had children under the age of 18 living with them, 51.0% were married couples living together, 14.3% had a female householder with no husband present, and 30.6% were non families. 24.5% of all households were made up of individuals, and 18.4% had someone living alone who was 65 years of age or older. The average household size was 2.41 and the average family size was 2.82. In the town, the population was spread out, with 17.8% under the age of 18, 6.8% from 18 to 24, 16.1% from 25 to 44, 32.2% from 45 to 64, and 27.1% who were 65 years of age or older. The median age was 49 years. For every 100 females, there were 100.0 males. For every 100 females age 18 and over, there were 90.2 males. The median income for a household in the town was $43,125, and the median income for a family was $45,000. Males had a median income of $29,500 versus $16,250 for females. The per capita income for the town was $16,550. There were 13.3% of families and 16.3% of the population living below the poverty line, including 11.1% of under eighteens and 7.7% of those over 64.