Жак Эбер: Канада саяхатшысы, журналисі және сенаторы

Кіріспе

Квебектің канадалық саясаткері Жак Эберт (21 маусым 1923 – 6 желтоқсан 2007) – 130-дан астам елді аралаған канадалық жазушы, журналист, баспагер, сенатор және әлем саяхатшысы.

Тарих

Монреаль қаласында, Квебек провинциясында туған Жак Эберт 16 жасында Принс-Эдвард аралындағы Шарлоттаун қаласындағы Сент-Дунстан университетінде оқыды. 1951-1953 жылдары «Le Devoir» газетінде журналист болып жұмыс істеді және 1958 жылы «Éditions de l'Homme», ал 1961 жылы «Éditions du Jour» баспаларын құрды. Ол 1954 жылы Уилберт Коффин ісі кезінде тілші болды және кейіннен осы тақырыпта екі кітап жариялады: «Coffin était innocent» (1958) және «J'accuse les assassins de Coffin» (1963). Соңғы кітап қатты дау тудырғандықтан, провинциялық үкімет осы іс бойынша тергеу комиссиясын құрды. Эберт Пьер Трудоның жақын досы болды және 1960 жылы Ұлы секіріс кезінде оныңмен бірге Қытай Халық Республикасына сапар шекті. Екеуі Мао Цзэдун мен Чжоу Эньлаймен кездесіп, өздерінің бақылауларын «Deux innocents en Chine rouge» (1961) кітабында қалдырды. Кітап 1968 жылы ағылшын тілінде «Two Innocents in Red China» деген атпен жарық көрді. Қытай тіліндегі нұсқасы 2005 жылы Қытайда жарияланды. Эберт Александр Трудомен бірге Шанхай қаласында кітаптың таныстырылысына қатысты. 1971 жылы Эберт «жастардың өздерінің қоғамдарын дамытудағы және әлемдік бейбітшілікті нығайтудағы рөлін» кеңейту мақсатында «Canada World Youth» ұйымын құрды. 1983 жылдың 20 сәуірінде Сенатқа тағайындалды, ол Квебек провинциясының Веллингтон сенаторлық округін өкілдік етті және 1998 жылы 75 жасқа толғанда зейнетке шықты. 1991 жылдан 1993 жылға дейін Сенатта оппозициялық фракцияның жетекшісі, ал 1993 жылдан 1998 жылға дейін Сенатта үкіметтік фракцияның жетекшісі болды. 1986 жылы прогрессивті консервативті үкіметтің 1977 жылы оның құрған «Katimavik» жастар бағдарламасын тоқтату туралы шешіміне наразылық білдіру үшін 21 күн бойы аштыққа отырды. 1978 жылы Канада орденінің офицері атағымен марапатталды. Ол екі құрметті докторлық диплом алды: біреуі 1997 жылы Райерсон университетінен, екіншісі 2004 жылы Принс-Эдвард аралы университетінен. 2007 жылы, қайтыс болғанға дейін, Канаданың бұрынғы парламентарийлер қауымдастығының «елге және оның демократиялық институттарына ерекше үлес қосқан бұрынғы парламентарийге жыл сайын табыс етілетін» «Құрметті қызмет» сыйлығының иегері атанды.

Born in Montreal, Quebec, Jacques Hébert began attending Saint Dunstan's University in Charlottetown, Prince Edward Island at age 16. He served as a journalist for the newspaper Le Devoir from 1951 to 1953 and created the publishing companies Éditions de l'Homme in 1958 and Éditions du Jour in 1961. He was a reporter during the Wilbert Coffin trial in 1954 and he later published two books on the subject: Coffin était innocent (1958) and J'accuse les assassins de Coffin (1963). The latter book caused such controversy that the provincial government established a Commission of Inquiry into the case. Hébert was a close friend of Pierre Trudeau and travelled with him to the People's Republic of China in 1960 in the midst of the Great Leap Forward. The two met both Mao Zedong and Zhou Enlai and recorded their observations in the book Deux innocents en Chine rouge (1961). The book was published in English as Two Innocents in Red China in 1968. A Chinese language version was published in China in 2005 Hébert attended the launch in Shanghai with Alexandre Trudeau. In 1971, Hébert founded Canada World Youth, an organization that expands "the role of youth in developing their communities and promoting world peace". He was appointed to the Senate on April 20, 1983, representing the senatorial division of Wellington, Quebec, and retired at the mandatory age of 75 in 1998. From 1991 to 1993 he was the Opposition Whip in the Senate and from 1993 to 1998 he was the Government Whip in the Senate. In 1986, he went on a hunger strike for 21 days to protest a decision by the Progressive Conservative government to end the Katimavik program for Canadian youth, which he created in 1977. In 1978, he was made an Officer of the Order of Canada. He was awarded two honorary doctorates: one from Ryerson University in 1997, and one from the University of Prince Edward Island in 2004. In 2007, shortly before his death, he was the recipient of the Distinguished Service Award of the Canadian Association of Former Parliamentarians, "presented annually to a former parliamentarian who has made an outstanding contribution to the country and its democratic institutions."