Вудлоун Вазасы: Американдық жүлде төрешісі

Кіріспе

Америкалық жүлде

Вудлон вазасы – жыл сайын Мэриленд штатының Балтимор қаласындағы Пимлико жарыс жолында өткізілетін Преакнесс жүйрігінің жеңімпазына табыс етілетін американдық жүлде.

Трофейдің жалпы көрінісі

Преакнес Стакс жыл сайын мамыр айының үшінші сенбісінде өткізілгеннен кейін жеңімпазға ұлттық теледидарда Вудлоун вазасы табыс етіледі. Алғаш рет ваза 1861 жылы Луисвилл қаласында (Кентукки штаты) Молли Джексон атты жүлделі биеге сыйланды. 1917 жылы Вудлоун вазасы Үштік тәждің екінші асыл тасының жеңімпазына арналған ресми кубокқа айналды және Преакнес жеңімпазы Калитанға табыс етілді. Көп жылдар бойы кубок жеңімпаз иесіне бір жылға беріліп, келесі жарысқа дейін сақталып келді. 1953 жылы Native Dancer Преакнес Стакс жарысын жеңіп алды, ал жеңімпаз иесі Альфред Гвинн Вандербильт-тің әйелі (Жанн Мюррей Вандербильт) спорт үшін ақшалай және рухани құндылығы жоғары болғандықтан, жыл сайын кубокты иеленуден бас тартты. 1953 жылдан бастап Преакнес Стакс жарысында жеңген жылқының иесі кубокты бір жылға өздерінде сақтауға құқықсыз болды. 1983 жылы Нью-Йорктегі Тиффани және Компания (1860 жылы оны жасаған компания) кубоктың күміс дизайнын бағалап, құны бағалы екенін айтты, бірақ сақтандыру үшін 1 000 000 доллар сомасы белгіленді. Қазіргі таңдағы бағасы 4 000 000 доллардан асып кеткен. Алғашқы кубок Мэриленд штатындағы Балтимор өнер мұражайында сақталады және жыл сайын Преакнес Стакс жарысына Мэриленд армиясының ұлттық гвардиясының сарбаздары мен әуе күшінің ұлттық гвардиясының әскери қызметкерлерімен бірге әкелінеді. Олар форма киіп, ақ қолғаптар тағып, кубокты "Олд Хиллтоптың" куполасы орналасқан жеңімпаздар шеңберіне жеткізу кезінде оған тиісті күтім жасайды.

Вазаның өлшемдері мен сипаттамасы

Биіктігі 91 см (36 дюйм) және салмағы 400 унция (шамамен 11,3 кг) таза күмістен жасалған Вудлоун вазасы, оған ие болған классикалық жарыс сияқты, қызықты тарихқа ие. 1860 жылы Уилкс Б. "The Times, The American Gentleman's Newspaper" газетінен алынған үзінді:
"Тиффани және компания" атақты зергерлері өткен сейсенбіде Луисвилл қаласына (Кентукки штаты) Вудлоун жарыс жолы қауымдастығына арналған алып күміс вазаны жіберді. Бұл әлемде бұрын-соңды жасалмаған ең әсем ваза. Оның жалпы биіктігі 91 см (36 дюйм), салмағы 400 унция, ал құны 1500 доллар. Бұл туындының негізі – диаметрі 33 см (13 дюйм) болатын шеңбер, ол айқас тіреуге орнатылған, содан кейін төрт тіреуіш бар, олардың әрқайсысы жарыс аяқ киімімен қапталған; әр тіреуіштің үстінде жарыс қамшысы, жокей шапаны, аттың жабдығы және т.б. орналасқан. Негіздің жоғарғы бөлігі – рустикалық қоршаумен бөлінген жасыл шалғын. Бір бөлігінде тоқты, екіншісінде бие және құлыны бейнеленген. Бағананың екі жағында жүлде үшін таласу ережелері жазылған хабарламалар орналасқан. Орталық бөлік немесе ыдыс негізден 35,5 см (14 дюйм) жоғары, диаметрі 35,5 см (14 дюйм) және төрт қалқаннан тұрады. Олардың бірінде жарыс жылқысының суреті, екіншісінде Вудлоун жарыс жолының бейнесі, үшіншісінде жүлдеге ие болу тарихын жазуға арналған бос орын, ал төртіншісінде жеңімпаздың портретіне арналған бос орын бар. Қалқандардың арасында әрқайсысы екі қолында гүл шоғын ұстаған, күміс жалатылған Жеңіс мүсіні бейнеленген. Ыдыстың үстінде 22,8 см (9 дюйм) диаметрлі дөңгелек әшекей орналасқан, оған Вудлоун жарыс жолы қауымдастығының сегіз лауазым иесінің портреттері ойылып салынған. Бұл композицияның үстінде костюм киген жокей отырған "Лексингтон" атты толық бойда бейнеленген.

Ағаш тостағанның тарихы

Ол Луисвилл, Кентукки, Элизабет, Нью-Джерси, Шепсхед Бэй жарыс жолы, Нью-Йорк, Джером Парк жарыс жолы, Нью-Йорк, Моррис Парк жарыс жолы, Нью-Йорк, және 1917 жылдан бері үздіксіз Пимлико жарыс жолында, Мэриленд штатының Балтимор қаласында өткізіліп келеді. «Вудлон» кубогы бірінші рет 1861 жылы капитан Томас Г. Мурдың Молли Джексон атты биесімен жеңіліп алынған. Осы үзінді сол аптадағы газетте былай жарияланды: «Бұл сыйлық үшін күрес ережелері бойынша, оны алғашқы сынақта жеңген адам (ағымдағы жылдың 18-ші желтоқсаны, сенбіде) болашақ сынақтар үшін вазаны ұсынуға міндетті; және үш рет жеңгенге дейін ешкім оған мұндай міндеттеме берместен ие бола алмайды. Вазаға үміткер аттардың тізімі газетте жарияланады, ал нәтижелері келесі санымызда мәңгілікке жазылады». Сол иесі келесі жылы атақты «Идлевилд» атты биесінің жеңісі арқылы вазаны өз иелігінде қалдырды. Азамат соғысының басталуы 1866 жылға дейін жарыстарды тоқтатты. Соғыстан кейін ваза 1878 жылға дейін Кентуккиде 13 жыл бойы сақталды, содан кейін Дуайер ағайындарының тұрағы «Брамбл» атты құлы мен жаттықтырушысы Джим Маклафлиннің көмегімен Черчилль Даунста, Луисвилл, Кентуккиде өткен американдық жеребелер сайысында оны жеңіп алды. Дуайер ағайындары вазаны Кони Айленд жокей клубына сыйға тартты, онда келесі 25 жыл бойы сол кездегі көрнекті тұрақтар ваза үшін белсенді түрде бәсекелесті. Моррис Парк жарыс жолындағы алғашқы жарыс 1901 жылдың 26 қазанында өтті. Оны Голд-Хилз жеңіп алды, оның жаттықтырушысы Мэтью Аллен 1861 жылғы жеңімпаз Молли Джексонның Луисвиллдегі (Кентукки штаты) жаттықтыру тобының бір бөлігі болған. Гугхакрес тұқымдас үйінің иесі Томас Клайд 1903 және 1904 жылдары өзінің «Шортоз» атты тұқымдас ұлысының екі мәрте жеңіске жетуі арқылы вазаны иелігіне алды. «Шортоз» керемет Мисс Вудфордтан басқа екі рет жеңген жалғыз жылқы болды. 1917 жылы Клайд мырза вазаны Мэриленд жокей клубына сыйға тартты, оның директоры болды. Ол сол жылы Преакнеске қосылды, бірақ Клайд жеңімпаз иесінің вазаны бір жылға сақтап, оны жаңарту үшін жарыс жолы мен жүлде атауын таңдау құқығын беруді ұсынды. Эдвард Р. Брэдлидің Калитаны Пимликодағы алғашқы жеңімпаз болды. Ваза 1873 жылдан 1889 жылға дейін және 1917 жылдан 1953 жылға дейін Преакнес жеңімпазына табыс етілді, бірақ Клайдтың шарттарының соңғы бөлігі күшіне енбеді. 1953 жылы Альфред Гвинн Вандербильт-младшийдің Туған бишісі кубокты жеңіп алып, «легендарлық кубоктың тарихи құндылығы және миссис Вандербильт келесі жылғы Преакнеске дейін вазаның сақталуына жауапкершілікті қабылдамау ниетіне байланысты» кубокты Мэриленд жокей клубына тұрақты сақтауға беру керектігін мәлімдеді.

It has been raced for in Louisville, Kentucky, Elizabeth, New Jersey, the Sheepshead Bay Race Track, New York, Jerome Park Racetrack, New York, Morris Park Racecourse, New York, and continuously since 1917, at Pimlico Race Course in Baltimore, Maryland. Created as a challenge cup, the Woodlawn Vase was first won by Capt. Thomas G. Moore's mare, Mollie Jackson, in 1861. This excerpt appeared in the newspaper that week, "The rules under which this prize is to be contended for are such that a man who wins it on the first trial (which is to occur on Saturday, the 18th instant of the year) is to give bonds to produce the Vase for future trials; and no one is entitled to it without giving such bonds, until he has won it three successive times. The challengers for the Vase, who name their horses to the post will be listed in the paper and the result reported for perpetuity in time in our next paper." The same owner retained possession the following year through the victory of the famous mare "Idlewild." The outbreak of the Civil War prevented further competition until 1866. Following the war, the vase remained in Kentucky for 13 years until 1878, when the Dwyer Brothers Stable captured it by the aid of their colt "Bramble" and trainer Jim McLaughlin in the American Stallion Stakes at Churchill Downs, in Louisville, Kentucky. The Dwyer Brothers presented the vase to the Coney Island Jockey Club, where notable stables of the day competed vigorously for the vase for the next 25 years. The first running at Morris Park Racecourse took place on October 26, 1901. It was won by Gold Heels, whose trainer, Matthew Allen, had been part of the training staff at Louisville, Kentucky for 1861 winner, Mollie Jackson. Thomas C. Clyde, owner of Goughacres Stable, won possession through the double victory of his homebred colt "Shorthose" in 1903 and 1904. "Shorthose" was the only horse with the exception of the wonderful Miss Woodford to win it twice. In 1917, Mr. Clyde presented the vase to the Maryland Jockey Club, of which he was a director. It was added to the Preakness that year, though Clyde proposed a condition the winning owner should keep the vase for the year, and have the privilege of naming the course and the stake for its renewal. Edward R. Bradley's Kalitan was the first winner of the vase at Pimlico. The vase was presented to the winning Preakness owner each year from 1873 to 1889 and from 1917 to 1953 – although the latter part of Clyde's condition did not prevail. In 1953, when Alfred Gwynne Vanderbilt Jr.'s Native Dancer won the trophy and proclaimed, "Due to the historic value of the legendary trophy and Mrs. Vanderbilt preference not to accept responsibility for the vase's safekeeping until the next year's Preakness," that the trophy be permanently kept and protected by the Maryland Jockey Club.

Иесі, жаттықтырушысы және жокейдің репликалары

Ақырында, жеңімпаз иесіне жыл сайын $40,000 бағаланған кубоктың үштен бір өлшеміне (35% мөлшерінде) арналған толық стерлинг күміс репродукциясы беріледі, оны олар тұрақты түрде өздерінде сақтай алады. Ол жыл сайын 14 дюйм биіктікте, он екі фунт күмістен жасалады, он төрт ірі және 36 кішкентай бөліктен тұрады, барлығы өте күрделі өңделген. Жеңімпаз жаттықтырушы мен жокейге кубокқа ұқсас, әрқайсысы $15,000 бағаланған толық стерлинг күміс кубоктар беріледі, олардың биіктігі бір футқа жетеді. Кішігірім толық стерлинг күміс репликасын жасауға елдегі ең шебер күмісшілердің бірі – Кирк Стифф 16 апта жұмсайды. Ол Преакнес Стакының жеңімпазына тұрақты негізде табыс етіледі. Мәңгілік трофей қазір Мэриленд тарихи қоғамының басшылығымен Балтимор өнер мұражайында қойылған, ал жыл сайынғы Преакнес жарысы үшін Мэриленд Ұлттық гвардиясы мен Ұлттық Әуе күштерінің әскери қызметкерлері оны форма киіп, күзетпен Пимлико жарыс алаңына жеткізеді.