Монсон қаласы: тарих, табиғат және өнеркәсіп ошағы
Monson, Maine
Монсон, Мэн штатындағы тарихи қала. Аппалачи жолының соңғы бекеті, жүз мильді далаға қадам басушыларға тоқталғысы келетін орналасқан жер. 1822 жылы құрылған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мэн штатындағы қала, АҚШ. Қала жергілікті және штат тарихында жақсы белгілі, қаланың және оның орналасқан жерінің үлесі ерекше. Бұл Аппалачи тау жолының бастауында (немесе соңында) орналасқан соңғы қала. Қалада көптеген саяхатшыларды Далаға саяхаттары алдында (немесе кейін) демалып жатқанда көру жиі кездеседі, сондай-ақ қаладағы бірнеше қонақүйлер осы саяхатшыларға арналған қызметтер ұсынады.
Town in the state of Maine, United States
The town is well known in local and state history, and contributions by the town and its location are notable. It is the last town located on the Appalachian Trail at the beginning (or end) of the Hundred Mile Wilderness. It is not uncommon to see many hikers in town resting before (or after) their trip into the Wilderness, and several lodging places in town cater directly to these hikers.
Тарих
Монсон 1822 жылдың 8 ақпанында штаттық заң шығарушы орган актісі бойынша құрылды. Ол Монсон, Массачусетс қаласының атымен аталып, сол қаладан шыққан. Бұрын қала 1811 жылы Массачусетс штаты Хеброн академиясы мен Монсон академиясына берген жердің бір бөлігі болған. 1822 жылдың 22 сәуірінде қалада үкімет құру үшін алғашқы қалалық жиналыс өтті. Дегенмен, алғашқы қоныс аударушы 1816 жылы осында келді, ал оған дейін өткен күзде қоныс салу үшін ағаштарды кесіп тастаған. Монсон Генри Дэвид Тороның "Майн ормандары" кітабында да еске алынады, онда Бланшард пен Монсонның бағытын және аттарын көрсететін лось мүйізінің суреті бар, ал қала кітаптың басқа бөлімдерінде де айтылады. Мүйіз бірнеше рет ұрланып, орнына жаңасы қойылды, бірақ қазір ол Абот қаласынан шыққаннан кейін бағанаға орнатылған күйі сақталған. 1870 жылы Уэльстен көшіп келген тұрғын қала маңында атпен жүргенде шифер тас тапты. Келесі онжылдықтарда көптеген шифер кеніштері ашылды, бұл қаланың халқын көбейтті және тұрғындарға табыс көзі болды. Ірі шифер өндірісі үшін 1883 жылы Монсон теміржолы салынды, ал тарамдық локомотивтер 1943 жылға дейін шифер мен жолаушыларды үлкен Бэнгор және Арустук теміржолына Аботқа дейін тасыды. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін шифер өндірісі төмендеді және көптеген кәсіпорындар тоқтатылды. Шелдон сланец өнімдері компаниясы 1990 жылдары Монсонда жұмыс істеді, ал Монсон Мэн сланец компаниясы және Кеннеди сланец компаниясы 2000 жылдары әрекетін жалғастырды. Арлингтон ұлттық зиратындағы Джон Ф. Кеннедидің қабіртасы Монсон шиферінен жасалған. 1945 жылы Гринвиллдегі Moosehead Woodcrafters өрттен кейін бұрынғы шифер компаниясының ғимараттарын сатып алып, Moosehead Manufacturing құрды, ол 60 жылдан астам уақыт бойы жиһаз өнімдерін өндірді, содан соң 2007 жылы жабылды. Компанияның Довер Фокскрофтағы серіктес зауыты және Солтүстік Каролинадағы дүкені болды, өнімдерін штаттың, елдің және тіпті Жапония мен басқа елдердің ішінде тасыды. Бұл кәсіпорын бірнеше буынға жұмыс орындарын ұсынып, әкелер мен ұлдар, аналар мен қыздар бірге жұмыс істеуі әдеттегі жайт болды. Компанияның табысы мен кірісі қалаға үлкен әсер етті, қаланың өзінде немесе оның маңындағы бірнеше елді мекенде 250-ге жуық адам жұмыс істеді. Тарихы бойы Монсон туризм саласында солтүстікке орналасқан көршілерінен қалып қойды. Қалада қонақ үй және Хеврон көлінде саяхаттар жасаған адамдарды тасыған бу кеме болды, бірақ бірнеше себептерге байланысты қонақ үй және ХХ ғасырдың басында туризммен айналысқан көптеген жергілікті кәсіпорындар құлдырады. 1990 жылдардан бері Монсон туризм саласында қайтадан дамыды, ал Moosehead Manufacturing компаниясының жабылуынан кейін көптеген адамдар Монсонды (сондай-ақ Пискатаквис округінің көп бөлігін) туристерге қызмет етуге бағытталған деп есептейді. Бұл антиквариат дүкендерінің, жаңа паб пен қонақ үйлердің және Мейн-стриттегі бірнеше ұқсас кәсіпорындардың өсуінен көрінеді.
Monson was founded on February 8, 1822, by an act of the state legislature. It was named after Monson, Massachusetts. Previously the town was part of a piece of land granted to both Hebron Academy and Monson Academy by the state of Massachusetts in 1811. On April 22, 1822, the town had its first town meeting to form a government. However, the first settler came here in 1816 after being here the previous fall to clear trees out for a settlement. Monson is also referenced in the book The Maine Woods by Henry David Thoreau, wherein a drawing of moose antlers depicting the direction and names of both Blanchard and Monson, and the town is mentioned in other sections of the book. The antlers have been stolen and replaced several times, but currently they exist in the approximate location on a pole after leaving the town of Abbot. In 1870, slate was discovered by a resident who had immigrated from Wales, while driving his horse in the countryside of the town. Over the next few decades, many slate quarries were created, increasing the population of the town, as well as generating a source of income for residents. Large scale slate operations required construction of the Monson Railroad in 1883; and gauge locomotives transported slate and passengers to the larger Bangor and Aroostook Railroad in Abbot until 1943. The slate industry began to decline after World War I and most of the operations effectively ended. The Sheldon Slate Product Company was operating in Monson in the 1990s, while the Monson Maine Slate Co. and Kennedy Slate Co. continued in the 2000s The headstone of John F. Kennedy's grave in Arlington National Cemetery is made from Monson slate. In 1945, after a fire at Greenville's Moosehead Woodcrafters resulted in the company buying a former slate company's buildings that created Moosehead Manufacturing, which produced furniture products for over 60 years until its closure in 2007. The company had a sister plant located in Dover Foxcroft, and a store in North Carolina, and shipped its products all over the state, country, and even as far away as Japan and other countries. The operation created many jobs for several generations, and it was not uncommon that fathers and sons, as well as mothers and daughters, would work together. The town was greatly impacted by the revenue and income generated by the company, and had as many as 250 workers who lived either in town or in several communities around the town. Throughout its history, Monson has been greatly surpassed by its neighbors to the north by means of tourism. The town had a hotel, and even a steamboat that took people on trips on Lake Hebron in the late 19th century and early 20th century, but due to several causes, the hotel and many of the local businesses dealing with tourism in the early 20th century went into decline. Since the 1990s, Monson has increased again in tourism and, with the closure of Moosehead Manufacturing, many consider Monson (as well as much of Piscataquis County), to cater towards tourism. This is evidenced in the rise of antique shops, a new pub and lodging, and several similar businesses increasing on Main Street.
География
АҚШ Халық санағы бюросы мәліметтері бойынша, қаланың жалпы ауданы 49,10 шаршы миль (127 км²), оның ішінде 46,78 шаршы миль (121 км²) құрлық және 2,32 шаршы миль (6 км²) су алабын құрайды.
According to the United States Census Bureau, the town has a total area of 49.10 square miles (127 km2), of which 46.78 square miles (121 km2) is land and 2.32 square miles (6 km2) is water.
2010 жылғы санақ
2010 жылғы санақ бойынша қалада 686 адам, 308 үй шаруашылығы және 185 отбасы тұрды. Халық тығыздығы көрсетілмеген. 595 тұрғын үй бірлігі орташа тығыздықпен орналасқан. Қала тұрғындарының нәсілдік құрамы: 96,8% ақ нәсілді, 0,3% афроамерикалық, 0,6% американдық үндістер, 0,1% азиялық, 0,1% басқа нәсілдерден және 2,0% екі немесе одан көп нәсілді. Кез келген нәсілдегі испан немесе латын американдықтары халықтың 1,2% құрады. 308 үй шаруашылығының ішінде 20,5% 18 жасқа дейінгі балаларымен бірге тұрады, 51,6% -ы бірге тұратын ерлі-зайыптылар, 5,2% -ы күйеуі жоқ әйелдер, 3,2% -ы күйеуі жоқ ерлер, ал 39,9% -ы отбасы емес. Барлық үй шаруашылықтарының 33,1% жеке адамдардан тұрады, ал 12,7% -ы 65 жасқа толған жалғыз адамдар тұрады. Үй шаруашылығының орташа мөлшері 2,23 адам, ал отбасының орташа мөлшері 2,85 адам. Қаладағы орташа жас 50,4 жас. Тұрғындардың 19,1% 18 жасқа дейін, 4,8% 18 мен 24 жас аралығында, 16% 25 пен 44 жас аралығында, 40,4% 45 пен 64 жас аралығында және 19,7% 65 жастан асқандарды құрады. Қала тұрғындарының жыныстық құрамы: 52,9% ерлер және 47,1% әйелдер.
As of the census of 2010, there were 686 people, 308 households, and 185 families residing in the town. The population density was There were 595 housing units at an average density of The racial makeup of the town was 96.8% White, 0.3% African American, 0.6% Native American, 0.1% Asian, 0.1% from other races, and 2.0% from two or more races. Hispanic or Latino of any race were 1.2% of the population. There were 308 households, of which 20.5% had children under the age of 18 living with them, 51.6% were married couples living together, 5.2% had a female householder with no husband present, 3.2% had a male householder with no wife present, and 39.9% were non families. 33.1% of all households were made up of individuals, and 12.7% had someone living alone who was 65 years of age or older. The average household size was 2.23 and the average family size was 2.85. The median age in the town was 50.4 years. 19.1% of residents were under the age of 18; 4.8% were between the ages of 18 and 24; 16% were from 25 to 44; 40.4% were from 45 to 64; and 19.7% were 65 years of age or older. The gender makeup of the town was 52.9% male and 47.1% female.
Білім
Монсон қаласында Монсон академиясы деп аталатын бастауыш және орта мектеп болды. Мектеп 1847 жылы сабақтарды бастағанымен, берік ғимарат тек 1861 жылға дейін (өрт салдарынан) салына алды. Мектеп 1968 жылға дейін жұмыс істеді, содан кейін ғимараттар жөнделіп, 7-ден 12-ші сыныптарға дейінгі оқушылар Довер Фокскрофтқа автобуспен тасыла бастады. Фокскрофт академиясының түлектері, әдетте, Монсон академиясының түлектері саналады, бірақ оларға диплом немесе бітіру рәсімі берілмейді. 1920 мен 1950 жылдар аралығында туған адамдардан құралған Монсон академиясының шағын бірақ сақталған түлектер қауымдастығы әлі де бар. Академия 1950-ші және 1960-шы жылдарда штаттағы баскетбол турнирлерін жеңіп алды, ал мектептен қалған көптеген кубоктар мен естеліктер Монсон мұражайында сақталады және оларды көруге болады. Мектеп командасы "Слэтерс" деп аталды, ал олардың түстері қызғылт сары және қара болды. Монсон академиясының алғашқы орнына жақын жерде орналасқан тақта Монсон қауымдық орталығының кіреберісіне жақын жерде орналасқан. Монсон бастауыш мектебі 1980 жылдары ашылды, ал 1990 жылдары жаңа кітапхана мен сыныптарға орын қосылатын кеңейтім жасалды. MSAD 68 директорлар кеңесінің шешімімен, қала тұрғындары 2008-2009 оқу жылынан кейін Монсон бастауыш мектебін жабуға келісті. Қазіргі уақытта Монсон қаласында тұратын барлық мемлекеттік білім алатын оқушылар MSAD 68 арқылы білім алады. Мектепке дейінгі, бастауыш және орта мектеп оқушылары SeDoMoCha-да, ал жоғары сынып оқушылары Foxcroft Academy-да оқиды. Мектептің Гринвиллдегі Union 60 немесе Гилфордтағы MSAD 4 ұйымдарымен серіктестігін қайта құруға әрекеттер жасалды. Бұрынғы мектеп қысқа мерзімге қоғамдық орталыққа айналды, ал 2017 жылы Libra Foundation оны суретшілер орталығына айналдыру мақсатымен сатып алды. Спортзал қаланың меншігінде қалады және қолөнер жәрмеңкелері, жыл сайынғы Америка легионының аулалық сатуы және басқа да жеке/қоғамдық шаралар үшін пайдаланылады. Мүліктегі музыкалық орын әлі де кейде қолданылады, ал ашық ауадағы теннис және баскетбол алаңдары тозығы жеткен.
Monson had a primary and secondary school known as Monson Academy. Although the school had begun classes in 1847, a longer lasting building did not succeed (due to fires) until 1861. The school remained in session till 1968 when the buildings were remodeled and 7th through 12th grades began to be bussed to Dover Foxcroft. Graduates from Foxcroft Academy are essentially graduates from Monson Academy, however no degree or ceremony is given for these graduates. There is also a small but remaining Monson Academy Alumni that consists mostly of people born between 1920 and 1950. The Academy also had won state basketball tournaments in the 1950s and 1960s and many of the trophies and other memorabilia from the school are held within the Monson Museum, and can be viewed. The school team was known as the Slaters and their colors were orange and black. A plaque near the original site of Monson Academy is also located near the entrance to the Monson Community Center. Monson Elementary began operations in the 1980s and an extension was created in the 1990s that added room for a new library and school rooms. Due to a ruling by the MSAD 68 Board of Directors, residents of the town decided to close Monson Elementary after the 2008–2009 school year. Currently, all publicly educated students that reside in Monson are educated through MSAD 68. Pre school, elementary and middle school students attend school at SeDoMoCha and high school students at Foxcroft Academy. There had been an effort to reorganize the school's partnerships with either Union 60 in Greenville or MSAD 4 in Guilford. The former school briefly became a community center, and in 2017 was purchased by the Libra Foundation with the vision that it become an artists' space. The gymnasium remains town property and is used for craft fairs, an annual American Legion yard sale and other private/public events. The band stand on the property is still occasionally used, while the outdoor tennis and basketball courts have fallen into disrepair.