Даррил Уайт: Австралиялық футбол жұлдызының өмір жолы

Кіріспе

Австралиялық футболшы, канадалық банкир.

Даррил Уайт (12 маусым 1973 жылы туған) – Австралиялық футболшы, оның Брисбен Аюлары және Брисбен Арыстандары құрамындағы Австралия Футбол Лигасындағы (АФЛ) карьерасы 1992 жылдан 2005 жылға дейін жалғасты. Австралияның аборигені, 2005 жылы ол Австралиялық футболдан құралған аборигендердің ғасыр құрамасына қорғаушы ретінде енді. Ол көптеген аборигендер үшін үлгі болып табылады.

Ерте мансап

Уайт, Австралияның жергілікті (Аррренте) ұрпағы, Австралияның орталық бөлігіндегі Алис-Спрингсте өсті және «Пионер» футбол клубында жасөспірімдер футболымен айналысты. Ол көптеген құрдастары сияқты қиын жастық шақты бастан өткерді, бірақ футболға қатысты табиғи дарыны болды. Оның таза допты меңгеру шеберлігі, секіру қабілеті және бойына сәйкес ойнай білуі қатты әсер етті.

AFL мансабы

Алғашқы кезде "Bears" клубына ауысуға тартынғанмен, Уайттың сөзімен айтқанда, "жылына екі ойын ғана жеңетін" клубке болашақ футбол жұлдызы клубқа мүмкіндік беруге көндірілді (алғашқы жаттығу сессиясына қызғылт LA Lakers жейдесін киіп, баскетболмен секіріп келді). Ол Алис-Спрингс футболынан қатаң тәртіпті Walls баптайтын жаттығуларға өту қиын болды. Мысалы, бірде тауға велосипедпен шыққанда, велосипедін тік жардан лақтырып жіберіп, бапкеріне футбол ойнауға келгенін, велосипед тебуге емес екенін айтты. Оның алғашқы футбол маусымы сирек кездесетін талантты көрсетті, үш турдан кейін екі рет ең үздік ойыншы атанып, Браунлоу медаліне талапкер болды және өзінің алғашқы голымен жылдың ресми голын соқты. Уайт көп ұзамай жанкүйерлердің сүйіктісіне айналды, оның бойына қарағанда жоғары белгілеу қабілетіне таң қалды. Жанкүйерлер оның еңкейген жүріс стилін, қарапайым, бірақ дәл пас беруін және нысанадан кейін ерекше позын бірден тани бастады – допты тік ұстап, оны ұстағанын бүкіл әлемге көрсеткендей. Ол тіпті қала бойынша танымал болды, өйткені 1996 жылғы Брисбеннің White Pages телефондық анықтамасының мұқабасында оның керемет белгісінің суреті жарияланды (клуб үшін маркетингтік жеңіс). Уайттың тік секіруі бапкерлерге оның икемділігін пайдаланып, оны әртүрлі маңызды позицияларда орналастыруға мүмкіндік берді – тіпті командаластарының жарақаттарына байланысты, қақпашы ретінде де. Уайттың қарсыластары көбінесе одан биік және күшті болған, бірақ оның секіруі мен икемділігі оған осындай жарыстарда өзін ұстауға көмектесті. Уайт 1996 жылы Fitzroy және Bears клубтарының бірігуінен құрылған Brisbane Lions клубында сақталды және 2001 жылы премьерлік жеңіске жеткен команданың маңызды мүшесі болды. Ол сондай-ақ 2002 және 2003 жылдары Lions командасының жеңімпаздарының құрамында болды, бірақ 2004 жылы финалда жеңіліске ұшырады. 1996 жылы Уайт басқа жергілікті ойыншыларға, әсіресе өзінің бұрынғы туған жері Солтүстік территориясынан келгендерге үлгі болды. Бірде ойыннан кейін қарсылас команданың жас ойыншысы оған суретке түсу үшін келіп, алаңнан кетер алдында онымен сурет түстірді. Оның жас кезіндегі бейберекелігінен жауапты ересекке айналуына оның ұстазы және бұрынғы командаласы, жерлесі Майкл Маклин бағыт-бағдар берді. 1997 жылы Оңтүстік Африкаға сапар шегуі және сол жылы ұрып-салып шабуыл жасағаны үшін 36 сағат түрмеге қамалуы (кейіннен апелляцияда күшін жойды) оның өмірі қалай болуы мүмкін екенін көрсетті. "Мен сөмкелерді ұрлап жүрдім", - деді ол 2001 жылы. "Мен үлкен және жақсырақ нәрселерге еніп келе жаттым. Сол кезде BMW ұрлап жүрдім. Бақытыма оралып, Перттегі кәмелетке толмағандарды ұстау орталығына 6 айға жібердім. Қазір маған қараңыз, бәрі өзгерді". 2005 жылы ол түпкілікті аборигендер құрамасы "Түпкілікті жұлдыздар" құрамасының капитаны болып тағайындалды. Уайт ойынға дейін Lions командасының жаттығуларында бас бармағының буыны жыртылып, ойнай алмағаны үшін қатты ренжіді. Ойынға қатысуға талпынып, ол команданың жүгірушісі ретінде келді. Алайда, 2003 және 2004 жылдары оның формасы тұрақсыз болды, клубтың екінші командасында көбірек уақыт өткізді, және әр маусымның соңында оның зейнетке шығуы мүмкін деген болжамдар күшейді. Lions оған жақсы қызмет еткен ойыншыға адалдығын көрсетіп, оны 2005 жылғы маусымға қайтадан шарт жасады, бірақ ол мансабына он ойын ғана қосты. Сол маусымның екінші соңғы үйде және сырттағы ойынында, Lions финалға шығуға тырысқанда, Уайт екінші командада ойнап, тоғыз гол соқты, бұл оның соңғы ойынға шақыруын қамтамасыз етті. Lions Мельбурндағы St Kilda командасынан рекордтық 139 ұпаймен жеңіліске ұшырады, бұл керемет және қызықты мансабының көңілсіз аяқталуы болды. Соңғы ойынның соңғы ширегінде Уайт жартылай алға қарай белгі соқты және оны әдеттегідей аспанға қарай ұстады. Содан кейін ол Джаред Бреннанға көзге көрінбейтін пас берді, ол бала кезінде Уайтті құрметтеген ойыншы. Бреннан гол соқты. Уайттың таңғалған командаластары оны құттықтау үшін айналасына жиналды. Сирена соққаннан кейін оны жерлестері Крис Джонсон мен Эш Макграт алаңнан көтеріп алып, оның қауымындағы құрметін көрсетті. Уайттың футболға және оның қауымына қосқан үлесі 2005 жылы танылды, ол ғасырдың түпкілікті командасында толық қорғаныс шебінде аталды, командаласы Джонсонмен және бұрынғы ұстазы Маклинмен бірге. Оның Brisbane капитаны Майкл Восс Уайттың футболға қатысуы маңызды екенін айтты. "Ол маған көп нәрсе үйретті және олардың түпкілікті мәдениетін түсінуге көмектесті. Ол ойыннан көп құрметпен кетеді".

Despite initial reluctance to move to the Bears—a club which, in White's words, "only won two games a year"—the future football star was persuaded to give the club a chance (turning up to his first training session in a purple LA Lakers singlet and bouncing a basketball). He found the transition from Alice Springs football to training under strict disciplinarian Walls difficult once there; for example, on one occasion during an cycle up a mountain, he hurled his bike off a cliff, telling his coach he'd come to play football, not ride bikes. His first season of football was an announcement of a rare talent, leading the Brownlow Medal count after three rounds with two best on ground performances and kicking the official goal of the year with his first ever goal. White soon became a crowd favourite, with a marking ability well beyond that which his height would normally allow. Fans grew to instantly recognise his loping running style, his casual but pinpoint foot passing, and his idiosyncratic pose after a mark, holding the ball aloft on its point as if to show the world he'd caught it. He even found citywide fame when a photo of a spectacular White mark was published on the cover of the 1996 Brisbane White Pages telephone directory (a marketing coup for the struggling club). White's vertical jump allowed his coaches to take advantage of his flexibility by positioning him in a variety of key positions—even, when injuries to teammates demanded it, the ruck. White's opponents were often much taller and stronger, but his leap and flexibility allowed him to hold his own in such contests. White survived the 1996 merger between Fitzroy and the Bears which formed the Brisbane Lions, and was an integral member of its first premiership victory in 2001 playing off half back. He also played in the Lions' flag wins in 2002 and 2003, as well as its Grand Final loss in 2004. By 1996, White had become an inspiration to other indigenous players, especially those from his former home of the Northern Territory. On one occasion, he even found himself approached by a young indigenous player from a rival club immediately after a match who asked him to pose for a photograph with him before leaving the ground. His progression from erratic youth to responsible adult had been guided by mentor and former teammate, fellow aborigine Michael McLean. A trip to South Africa in 1997 and a 36 hour gaol term for assault in the same year (later overturned on appeal) opened his eyes to what his life could have been. "I used to be out stealing handbags," he said in 2001. "I was just starting to get into bigger and better stuff. Back then, I was stealing BMWs. Luckily I got caught and got sent away for six months in [a] juvenile detention centre in Perth. Look at me now, it's all changed." In 2005, he was named captain of the Indigenous All Stars, an all Aboriginal team, selected to play the Western Bulldogs in Darwin that February. White was devastated when he ruptured a thumb ligament at Lions training in the weeks before the game and was unable to play. Desperate to play a part, he flew in for the occasion and acted as the team's runner during the game. However, in 2003 and 2004, his form had been patchy, spending an increasing amount of time in the club's seconds side, and at the end of each season there was increasing speculation that he would retire. The Lions continued to show their loyalty to the player who had served them so well and re signed him for the 2005 season, but he added only ten games to his career tally. In the second last home and away game of that season, with the Lions struggling to make the finals, White played in the seconds and kicked nine goals, ensuring his recall for one last game. The Lions were thrashed by St Kilda by a record 139 points in Melbourne in a disappointing finish to a spectacular and entertaining career. In the last quarter of his final game, White fielded a mark at half forward and held it skyward in trademark fashion. He then drilled a no look pass forward to Jared Brennan, a player who had idolised White as a boy. Brennan goaled. White's bewildered teammates flocked around him to offer congratulations. After the siren, he was carried from the ground by indigenous teammates Chris Johnson and Ash McGrath, signifying the respect in which he had been held by his community. White's contribution to football and his community was recognised in 2005 when he was named at full back in the Indigenous Team of the Century, alongside premiership teammate Johnson and former mentor McLean. His Brisbane captain, Michael Voss, said that it was important that White be kept involved in football. "He has taught me a lot and helped me try to understand their indigenous culture. He will leave the game with a lot of respect from his teammates and fellow players."

АФЛ-ден кейінгі мансап

2005/06 NTFL маусымында Уайт Дарвин футбол клубында ойнады, чемпиондық команданың құрамында болды. 2006/07 жылы ол Оңтүстік округтер футбол клубына ауысты, онда тағы бір NTFL чемпиондығын жеңіп алды. 2007 жылы ол Квинслендке қайтып оралды, онда Квинсленд штаты лигасының Маунт Граватт футбол клубында чемпиондыққа ие болды, осылайша AFL, NTAFL және QSL лигаларында алтыншы чемпиондығын жеңіп алды. Уайт – жергілікті халықтың біліміне ынталы қолдаушы. 2008 жылы ол Марст колледжінің Асгроувтегі Жергілікті халықты қолдау офицері лауазымына тағайындалды, онда ол жергілікті студенттерге өз мақсаттарына жетуге көмектеседі. Ол 2014 жылға дейін Nyah Nyah West клубында ойнады, ал 2014/15 NTFL маусымында Дарвин клубында өнер көрсетті, содан кейін 41 жасында 26 жылдық кәсіби футболдан зейнеткерлікке шықты. Оның ұлы Даррил Макдауэлл Уайт 2022 жылдың қарашасында Брисбен Лайонс клубының «В» категориясындағы жаңа ойыншы ретінде таңдалып алынды, бұрын АҚШ-та колледж баскетболында ойнаған болатын. Оның екінші ұлы Уильям Макдауэлл Уайт – кәсіби баскетболшы, қазір Жаңа Зеландияның «Брейкерс» клубында ойнайды, сондай-ақ «Сидней Кингс», «Хьюстон Рокетс» және Германия клубтарында да өнер көрсеткен.