Кіріспе
19-ғасырдағы өмірді құтқару станциялары Флоридадағы баспана үйлері Флорида жағалауында кеме апатына ұшыраған теңізшілерді құтқару және баспана беру үшін Құрама Штаттар өмірді құтқару қызметімен жұмыс істейтін станциялар сериясы болды. 1876 жылы шығыс жағалауда бес үй салынды, ал 1885 және 1886 жылдары тағы бес үй қосылды. Сондай-ақ, екі құтқару станциясы салынды, бірі - Юпитер шығанағының оңтүстігінде, екіншісі - Флорида штатының Пенсакола қаласына жақын Санта-Роза аралында. Маркизас-Кейзге баспана салу жоспарланған, бірақ ол ешқашан іске қосылмаған. Үйлер азаматтық мердігерлермен жабдықталған, олар үйлерінде отбасыларымен бірге тұратын. Бұл үйлердің көпшілігі 1915 жылға дейін немесе одан кейін өмірді құтқару станциялары ретінде қызмет етті. Кейбір орындар 1915 жылы Құтқару қызметі Құтқару қызметі Құтқару қызметімен біріктірілгеннен кейін Құтқарушы станция болды.
The Houses of Refuge in Florida were a series of stations operated by the United States Life Saving Service along the coast of Florida to rescue and shelter ship wrecked sailors. Five houses were constructed on the east coast in 1876, with five more added in 1885 and 1886. There were also two life saving stations built, one just south of the Jupiter Inlet, the other on the Gulf coast on Santa Rosa Island near Pensacola, Florida. A house of refuge was planned for the Marquesas Keys, but was never put into commission. The houses were staffed by civilian contractors who lived in the houses with their families. Most of these houses remained in service as life saving stations until 1915 or later. Some of the locations became United States Coast Guard stations after the Life Saving Service was merged with the United States Revenue Cutter Service to form the Coast Guard in 1915.
Тарих
1871 жылға дейін Құрама Штаттардағы кеме апатынан адамдарды құтқару үшін көбінесе еріктілер жұмыс істеген. Сол жылы АҚШ Конгресі өмірді құтқару қызметін құруға қаражат бөлді, бұл 1878 жылы Құрама Штаттар өмірді құтқару қызметінің құрылуына әкелді. 1870 жылдары Флориданың орта және төменгі шығыс жағалауы "айқайлаған шөл дала" ретінде сипатталды, кеме апатына ұшыраған теңізшілер азық-түлік, таза су немесе баспана таба алмайды. Кейп-Канаверал мен Юпитер шығанағындағы маяқтардан және Уорт көлі мен Бискейн шығанағындағы бірнеше қоныстанғандардан басқа, Сент-Огастиннің оңтүстік жағалауында ешкім тұрмады. Флорида жағалауында пана үйлерін салуға 1873 жылы қазан айында дауыл кезінде Бискейн шығанағы мен Нью-Ривер (қазіргі Форт-Лодердейл) аралығында кеме апатқа ұшырағаннан кейін бастама берілді. Кеме апатына ұшыраған теңізшілер азық-түлік пен суды құтқара алмады және өтіп бара жатқан кемелердің назарын аудара алмады. Бірнеше күннен кейін табылған кезде, олар "жартылай аштықтан өліп, бүлінген балықпен өмір сүріп жатыр" деп айтылды. Сол себепті солтүстік газеттерде жарияланған ақпарат, Теңіздегі салық қызметі басшысының басшысы Самнер Инкрейс Кимболл Флорида жағалауында бес баспана үйін салуға бұйрық берді. 1874 жылы Конгресс Флориданың жағалауындағы белгілі бір жерлерде бес баспана үйін салуға рұқсат берді. 1882 жылы Конгресс Флорида жағалауында тағы бес баспана үйін салуға рұқсат берді.
Құрылыс және жабдықтар
Үйлер Флорида қарағайларынан салынған, іргетасы мен қаңқасы үшін 8x8 өзекті ағаштан жасалған ағаштан және калай тақтайдан жасалған. Олардың екеуі кейінірек дауылдар кезінде қираған болса да, олар дауылдарға төтеп беру үшін жасалды. Әр ғимараттың төбесінде шатырлы веранда болды. Үйдің басты қабаты төрт бөлмеге бөлінген, ал ғимараттың үш жағын кең веранда қоршап тұрды. Ғимараттың солтүстік жағында бөренелі шатыр мен түтіндік бар асхана бар. Қалған бөлме асханаға (ас үйдің іргетасымен), қонақ бөлмеге және жатын бөлмеге бөлінді. Барлық станциялар бір-біріне ұқсас болды және барлық күзетшілер бөлмелерді бірдей пайдаланды. Станция бастығы отбасымен бас қабатта тұратын. Ол жерде 20 төсек-орын, 20 адамға он күн бойы жеуге болатын тұздалған тағамдар, дәрі-дәрмек пен кітаптар сақталған. Флориданың ауа райына сай келмейтін, көбінесе ауыр киімдер кеме апатына ұшыраған теңізшілерге арналған. Үйдің төбесінен су жиналатын кірпішпен салынған цистернадан ауыз су ағып тұратын. Екінші ғимаратта екі құтқару қайығы, тікұшақ, буя және сигнал беру үшін жалын шамы бар. Үйлер құтқару құралдарымен жабдықталған болса да, олар құтқару станциялары ретінде емес, жағаға жеткен теңізшілер үшін пассивтік баспана ретінде қарастырылған.
Операциялар
Қауіпсіздік үйлерін күзетушілер азаматтық келісімшарт бойынша жұмыс істеген. Олармен бірге тұратын отбасылары болуы, станциядағы міндеттерге көмектесуі және оқшауланған жерлердің жалғыздығын жеңілдетуі күтілді. Қауіпсіздік үйлерін басқару ережелері бойынша, оларды күтіп ұстағандар жыл бойы сол жерде тұруы керек еді. Олар күн сайын ауа райы туралы есеп жасап, стансадан өткен кемелердің санын жазып отыратын. Дауылдан кейін күзетшілер "олардың үй-бүлө мүшелерімен" бірге кеме қайғырып, "жағаға құлаған адамдарды" іздеуді бастаған.
Орналасқан жерлер
Алғашқы бес пана үйі 1876 жылы Флориданың оңтүстік-шығыс жағалауында салынды. Алғашқы қоныс аударушылар осы үйлерді көбінесе нөмірлерімен атады. Үнді өзені немесе Бетел сағасы, №1, қазіргі Веро-Бичтегі Үнді өзенінің сағасының солтүстігінде (қазір Форт-Пирс сағасы деп аталады) орналасқан. Ол 1876 жылдан 1915 жылға дейін қызмет етті, содан кейін №205 жағалау күзет станциясы болды. 1917 жылы алғашқы пана үйі өртеніп, жаңа ғимарат салынды. Станция 1929 жылы жабылды, ал оның орнына салынған ғимарат 1936 жылы бұзылды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде неміс суасты қайықтарын бақылау үшін осы жерде 12 метрлік мұнара салынды. Қазір бұл жер Веро-Бич қалалық паркі болып табылады. Гилберт Барс пана үйі №2, Флорида штатының Стюарт қаласының жанындағы Сент-Люси жартастарында, қазіргі Сент-Люси шығанағының солтүстігінде орналасқан. Ол 1876 жылдан 1915 жылға дейін қызмет етті, содан кейін №207 жағалау күзет станциясы болды. 1940 жылға дейін жағалау күзет станциясы ретінде қызмет етті, содан кейін 1945 жылға дейін жағалауда күзеттік станция ретінде пайдалану үшін АҚШ Әскери-теңіз күштеріне берілді. Оранж Гроув, №3 пана үйі, қазіргі Дельрей-Бич қаласында (Флорида штаты) орналасқан. Ол 1876 жылдан 1896 жылға дейін қызмет етті. Атауы үйден оңтүстікке қарай бірнеше шақырым жердегі жағажайдағы қышқыл апельсин бақшасынан шыққан. Семинолдар каноэлерін теңіз бен Испания өзенінің жүретін жері арасындағы жағажайда сүйреп өткізген, ол бұрынғы Бока-Ратон шығанағына оңтүстікке қарай жалғасқан. Бұл жер екінші Семинол соғысы кезінде Оранж Гроув Хауловер деп аталды. Алғашқы күзетші – Чарли У. Пирстің әкесі Ханнибал Пирс. Дельрей-Бич қаласына айнала бастаған қоныс кеңейгенде, пана үйі жабылып, үкімет ғимаратты қоныс аударушыларға жалға берді. Ғимарат 1927 жылы өртеніп қирады. Форт-Лодердейл, №4 пана үйі, Флорида штатының қазіргі Форт-Лодердейл қаласында, ескі (қазір жабылған) Нью-Ривер шығанағының солтүстігінде орналасқан. Ол 1876 жылдан 1915 жылға дейін қызмет етті, содан кейін №208 жағалау күзет станциясы болды. 1926 жылдың ақпан айында №6 жағалау күзет станциясы Майамиден Форт-Лодердейлдегі пана үйінің орнына көшірілді. 1926 жылдың қазан айында Ұлы Майами даулы кезінде пана үйінің ескі ғимараты қирады. Москит лагунасы Москит лагунасының шығысында орналасқан. Ол 1886 жылдан 1915 жылға дейін қызмет етті, содан кейін №203 жағалау күзет станциясы болды. 1938 жылы жағалау күзет станциясы жабылды. Честер шолы Канаверал мүйісінің солтүстігінде орналасқан. Ол 1886 жылдан 1915 жылға дейін қызмет етті, содан кейін №204 болды және 1940 жылға дейін қызмет етті. Малабар мүйісі Канаверал мүйісінен оңтүстікке қарай орналасқан. Ол 1886 жылдан 1891 жылға дейін қызмет етті. Флоридада екі өмірді сақтау станциясы құрылды. Бұл станциялар жыл бойы күзетшімен қамтамасыз етілді, бірақ пана үйлерінен айырмашылығы, белсенді маусымда құтқару қайығын басқару үшін серфингшілер тобы болды. Юпитер шығанағының өмірді сақтау станциясы Юпитер шығанағының оңтүстік жағында, Юпитер шығанағының маяғының қарсы бетінде орналасқан. Бұл станция 1886 жылдан 1896 жылға дейін қызмет етті. Жыл бойы күзетші болды, ал қыста алты серфингші жұмыс істеді. Санта-Розаның өмірді сақтау станциясы Санта-Роза аралында Форт Пикенс пен Пенсакола маяғына жақын орналасқан. Бұл станция 1885 жылдан 1915 жылға дейін қызмет етті, содан кейін №212 жағалау күзет станциясы болды. Станция 1986 жылға дейін қызмет етті. Өмірді сақтау станциясының ғимараты 1906 жылы дауылдан қирады және 1907 жылы қайта салынды. Қайта салынған ғимарат Gulf Islands National Seashore-да рейнджер станциясы ретінде пайдаланылады. Life Saving Service 1884 жылы Маркизас-Кейс аралдарында станция үшін жер сатып алды, бірақ онда станция ашпады.