Phenacodus

Кіріспе

Сүтқоректілер туысы (тазаланған) Фенакод (грекше: "алдау" (phenax), "тіс" (odus)) - 55 миллион жыл бұрын палеоценнің аяғынан орта эоценге дейін өмір сүрген сүтқоректілердің жойылған туысы. Бұл тұяқтылардың ең ерте және ең бастапқы түрлерінің бірі, Phenacodontidae туысы мен Perissodactyla отрядының үлгісі.

Сипаттама

Phenacodus intermedius шамамен , ал P. trilobatus шамамен , типтік Phenacodus primaevus салыстырмалы түрде кішкентай, ұзындығы және салмағы шамамен , аз дене бітімі, әрқайсысы бес толық аяқпен аяқталатын тік аяқтары бар және қазіргі заманғы жылқының цифрлық үлгісінде жүрді. Ортаңғы саусағы ең үлкені болды, ал дененің салмағы негізінен осы және екі іргелес саусақта болды, олар табанмен қоршалған сияқты, бұл perissodactyls-те және кейбір жойылған тырнақты жануарлар тобында кездесетін тридактил түрін алдын ала білдіреді. Бас сүйегі кішкентай, миы шамамен кішкентай; және доғалы арқа, мықты белдік омыртқалар, ұзын және күшті құйрық және салыстырмалы түрде әлсіз алдыңғы төрттенуі - барлығы бастапқы етқоректілер Креодонтамен туыстығын жариялайды. Аяқ-қолдың барлық сүйектері бөлек, ал карпус пен тарсус сүйектері кезектесіп орналаспайды. Жоғары қатардағы әр сүйек төменгі қатардағы сәйкесінше сүйектердің үстіне орналасады. Қырық төрт тістің толық сериясы дамыды; жоғарғы молярлар қысқа таждары немесе брахиодонт, алты төменгі құйрықтары, екі ішкі, екі аралық және екі сыртқы, сондықтан олар типтік примитивті бунодонт құрылымына ие болды. Әдетте бұл жануарлар көбелекті және шөпті жейтін, немесе мүмкін етші болған. Солтүстік Американың палеоцен кезеңінің басында жоғарыда аталған түрлердің орнын Tetraclaenodon puercensis алды, бұл жануар П. primaevus-тің жартысы ғана, аяқ-қолдардың соңғы буындары тырнақ пен тырнақ арасында орналасқан, ал бірінші және бесінші саусақтары дененің салмағын толықтай қолдауға ие болды. Бұл екі тұқым жылқының эволюциясының ең ерте кезеңдерін құрайды деп қарастыруға болады, олар Hyracotherium-тен төмен келеді (Equidae қараңыз). Ungulata-ның артиодактильді бөлімінің ата-бабалары ретінде біз Солтүстік Американың төменгі эоцендегі Mioclaenus туысына аздаған не көп жақын түрлерге қараймыз, бұл Mioclaenidae отбасын сипаттайды. Миоклаеннің түрі бес аяқты, бунодонт кондиляртра, аяқ құрылымында перисодактил түріне айқын жақын. Солтүстік Американың төменгі эоцен кезеңіндегі кондиляртраның екінші түрі менискотеридтер тұқымдасына жатады, оның ішінде менискотерий туысы бар. 2014 жылғы кладистік талдау Фенакодусты және Менискотерийді тұқымдық перисодактилдерге жатқызады. Кондиляртраға қатысты болуы мүмкін тістер мен жақ сүйектері Еуропаның ертедегі үшінші кезең формацияларында табылған. Барлық ұңғылылар, ықтимал, кондиляртрадан тараған.

Phenacodus intermedius reached , while P. trilobatus is estimated at The typical Phenacodus primaevus was a relatively small ungulate about long and weighed up to , of slight build, with straight limbs each terminating in five complete toes, and walking in the digitigrade fashion of the modern horse. The middle toe was the largest, and the weight of the body was mainly supported on this and the two adjoining digits, which appear to have been encased in hooves, foreshadowing the tridactyl type common in perissodactyls and certain extinct groups of ungulates. The skull was small, with proportionately minute brain; and the arched back, strong lumbar vertebrae, long and powerful tail, and comparatively feeble fore quarters all proclaim kinship with the primitive carnivores Creodonta. All the bones of the limbs are separate, and those of the carpus and tarsus do not alternate each one in the upper row is placed immediately above the corresponding one in the row below. The full series of forty four teeth was developed; and the upper molars were short crowned, or brachyodont, with six low cusps, two internal, two intermediate and two external, so that they were of the typical primitive bunodont structure. In habits, the animal was cursorial and herbivorous, or possibly carnivorous. In the early Paleocene of North America, the place of the above species was taken by Tetraclaenodon puercensis, an animal only half the size of P. primaevus, with the terminal joints of the limbs intermediate between hoofs and claws, and the first and fifth toes taking their full share in the support of the weight of the body. These two genera may be regarded as forming the earliest stages in the evolution of the horse, coming below Hyracotherium (see Equidae). As ancestors of the artiodactyl section of the Ungulata, we may look to forms more or less closely related to the North American Lower Eocene genus Mioclaenus, typifying the family Mioclaenidae. The species of Mioclaenus were five toed, bunodont Condylarthra, with a decided approximation to the perissodactyl type in the structure of the feet. A second type of Condylarthra from the North American Lower Eocene is represented by the family Meniscotheriidae, including the genus Meniscotherium. A 2014 cladistic analysis places both Phenacodus and Meniscotherium within stem perissodactyls. Teeth and jaws probably referable to the Condylarthra have been obtained in European early Tertiary formations. All Ungulata probably originated from Condylarthra.