Айр қаласының тарихы мен дамуы

Кіріспе

Айр қауымдастығы, Канаданың Онтарио провинциясындағы Оңтүстік-Батыс Онтарио аймағындағы Ватерлоо аймақтық муниципалитетінің Солтүстік Дамфрис қалашығында орналасқан. Айр Китченерден оңтүстікке, ал Кембриджден батысқа қарай жатыр.

Тарих

Кейіннен Айр деп аталатын, Нит өзеніндегі ауыл бастапқыда бірнеше елді мекендерден тұрды: орталығында Мадж Миллз, шығысында Джедбург және батысында Нитвейл. Олар кеңейген сайын бірігіп, біртұтас елді мекенге айналды. Айр деген ат алғаш рет 1840 жылы пошта бөліміне ресми берілген кезде қолданысқа енді. Бұл аймақтағы 94 305 акр жер 1798 жылы Алты Ұлттың өкілі Джозеф Бранттан Филипп Стетманға сатылды. Кейіннен жер Томас Кларкқа, ал 1816 жылы Шотландиядан келген бай көшпенді Уильям Диксонға тиесілі болды. 1822 жылы Смит ағысы (қазіргі Нит өзені) мен Седар ағысының тоғысқан жеріндегі жалғыз жеке жер иесі Абессалом Шейд болды. Алғашқы қоныс аударушы – Абель Мадж, ол бастапқыда жерді заңсыз иеленді. Ол бөгет, арақ-шаруашылық және астық ұнтақтап шығаратын зауыттар салды. Нит өзені мен Седар ағысы зауыттарды қуатпен қамтамасыз етуге ыңғайлы болды. Қалған екі елді мекен Айрдың құрамына кірмеген, бірақ поштаны орталық пошта бөлімінен алатын. 1846 жылғы Smith's Canadian Gazetteer Айрды 230 тұрғыны бар елді мекен ретінде сипаттайды: онда екі шіркеу, аптасына бір рет пошта алатын пошта бөлімі, сондай-ақ астық ұнтақтап шығаратын зауыт, толықтау және кард машинасы, күнтізгіш, екі дүкен, темірші, екі аяқ киім жасаушы, екі тігінші, бір шебер-құмыра жасаушы және екі ағаш ұстасы бар еді. Айрдағы ең ірі кәсіпорын көптеген жылдар бойы құю фабрикасы болды. 1849 жылы Джон Уотсон өндірістік компаниясы (кейіннен Айр машина жасау зауыты) бұршақ, шөп шабу, орақпен орып алу және басқа да шаруашылық құралдарын жасауды бастады. Сол кезде қалада 700 адам тұрды, газет және кітапхана жұмыс істеді. Қалалық әкімшілік ғимараты 1850 жылы салынды. 1854 жылға қарай ауылда кішкентай кітапхана, екі мектеп, өрт сөндіру бригадасы, газет және бір (пресвитериан) шіркеу болды. Шаруашылық құралдарын өндіретін ірі кәсіпорыннан басқа, 1864 жылы жұмыс істеген басқа да кәсіпорындарға ұн тартатын және арақ-шаруашылық зауыттары, бес ұн фабрикасы, жүн фабрикасы, дүкендер және жиһаз фабрикасы кірді. Тұрғындар саны 1000-ға жетті, бес шіркеу, өрт сөндіру бригадасы, апталық газет және бастауыш сыныптан жоғары сыныпқа дейінгі оқушылар оқитын үлкен мектеп болды. 1888 жылы көшелер көмір майымен жарықтандырылды, ал 1901 жылы бетон тротуарлар орнатылды. 1909 жылы Карнеги қорының есебінен үлкен кітапхана салынды. Айр шамамен 1910 жылы құлдырады, ал тұрғындардың бір бөлігі жақын маңдағы Берлин және Престон қалаларына көшіп кетті. 1950 жылдардан бастап және қазірге дейін жаңа үйлер салынып, жұмыс істеу үшін қалаға келетіндердің саны артуына көмектесті. Мектептегі қазіргі 200 оқушының саны кіші балабақшадан 6-сыныпқа дейін білім алады. Үш мектептің ең жаңасы – Cedar Creek мемлекеттік мектебі 1999 жылы есігін ашты; қазіргі уақытта ол 8-сыныпқа дейінгі кіші балабақшада 460 оқушыға қызмет көрсетеді. Айрда жоғары мектеп болмағандықтан, қауымдастықтың көпшілігі Кембридж қаласындағы мектептерге қатысады. Cedar Creek Public School бітірушілері Southwood орта мектебінде оқуын жалғастырады; ал католик оқушылары Монсиньор Дойл католик орта мектебіне барады.

The village later to be called Ayr, on the Nith River, was originally a group of settlements, Mudge's Mills in the centre, Jedburgh to the east and Nithvale to the west, that eventually combined into one as they expanded. The name Ayr was first used in 1840 when it was assigned to the post office. The territory in this area, eventually to be the township of North Dumfries, consisting of 94,305 acres, had been sold to Philip Stedman in 1798 from Joseph Brant of the Six Nations. Ownership transferred to Thomas Clarke and then in 1816 to William Dickson a wealthy immigrant from Scotland. Absalom Shade was the only individual land owner in the area of the junction of Smith's Creek (now the Nith River) and Cedar Creek in 1822 and the first actual settler was Abel Mudge, initially as a squatter. He built a dam, a sawmill and a grist mill. The Nith River and Cedar Creek were useful for powering mills. The other two settlements were not a part of Ayr but received their mail at the single post office. The Smith's Canadian Gazetteer of 1846 describes Ayr, population 230, as containing two churches, a post office receiving mail once a week and businesses such as a grist mill, fulling mill and carding machine, a tannery, two stores, a blacksmith, two shoemakers, two tailors, one cooper and two carpenters. The largest business in Ayr for many decades was a foundry. In 1849, the John Watson Manufacturing Company (later Ayr Machinery Works) was already making threshing, mowing, reaping and other farm implements. By then, the population was 700 and a newspaper and library were operating. The town hall was built in 1850. By 1854, the village had a small library, two school houses, a fire company, a newspaper and a single (Presbyterian) church. In addition to the major farm implements manufacturer, other businesses that were operating in 1864 included grist and saw mills, five flour mills, a woollen mill, stores and a furniture factory. The population was 1000, there were five churches, a fire company, a weekly newspaper and a large school with students from primary to senior level. By 1888, the streets were lit with coal oil lamps and concrete sidewalks were installed in 1901. A large library was built in 1909 with funds provided by a Carnegie grant. Ayr was declining by around 1910 and some of the population moved to nearby Berlin and Preston. Starting in the 1950s and still continuing, new homes were built for commuters, helping to increase the population. The school's current population of 200 ranges from Junior Kindergarten to Grade 6, feeding into Cedar Creek Public School. The most recent school of the three, Cedar Creek public school first opened its doors in 1999; currently serving 460 students in Junior Kindergarten to Grade 8. As Ayr does not have a high school, most of the community's students attend school in Cambridge. Graduates of Cedar Creek Public School will go on to attend Southwood Secondary School; while catholic students will attend Monsignor Doyle Catholic Secondary School.