Кіріспе

Сент-Мэрис – АҚШ-тың Огайо штатындағы Ауглейз округіне қарасты қала. Батыс Огайода орналасқан, Вапаконетадан батысқа қарай 11 миль (18 км), ал Огайо–Индиана шекарасынан шығысқа қарай 20 миль (32 км) қашықтықта жатыр. 1823 жылы негісталған қала, Сент-Мэрис және Ауглейз өзендері жүйелері арасындағы тас жол бойында орналасқан, бұл каналдар заманынан бұрын оның дамуына ықпал еткен маңызды фактор болды. 2020 жылғы халық санауы бойынша халқы 8 397 адамды құрайды. Вапаконета шағын қалалық аймағының құрамына кіреді.

Тарих

Революциялық соғыстан кейін бұл жердегі Шоуни ауылы, осы жерде сауда орны болған Джеймс және Саймон Гирти атты үнді саудагерлерінің есімімен Гирти қаласы ретінде танылды. Джеймс Гирти бастапқыда Питер Лорамидің серіктесі болған, бірақ 1782 жылы Лорамидің сауда бекеті өртенгенде Сент-Мэрис өзеніне қашып кетті. Гирти 1783 және 1790 жылдар аралығында сауда орнын сақтап, генерал Хармар әскері жақындағанда тағы да қашып кетті. Кейін ол қайта оралды. 1794 жылы генерал Энтони Уэйн Сент-Мэрис аймағына жақындағанда, Джеймс Гирти мүлкін жинап, Канадаға қашып кетті, осылайша Огайодағы Гирти ағайындыларының дәуірі аяқталды. Ауыл 1823 жылы қазіргі қала құрылғанға дейін осы атауын сақтады. Генерал Уэйн 1794 жылы Құлаған ағаштар шайқасынан кейін Сент-Мэрис аймағы арқылы қайтып келгенде, оны қараусыз қалдырды, бірақ Сент-Мэрис және Оглайз өзендері арасындағы маңызды порт ретінде стратегиялық орналасқандығын атап өтті. Ол сол жерде бекініс салуға бұйрық берді. Жақын орналасқан өзеннің атымен аталатын Сент-Мэрис бекінісі, 1795 жылғы қазанда лейтенант Джон Майкл басқаратын жасақпен Гринвилл келісімінен кейін салынды. Лейтенант Джон Уистлер гарнизонды басқаруға тағайындалды. 1812 жылы генерал Уильям Генри Харрисон бекіністі қираған күйде тауып, оның жанында Форт Барби деп аталатын жаңа бекініс салды. Полковник Джошуа Барби бекініс басшысы болды. Сент-Мэрис 1818 жылғы Сент-Мэрис шарты мен оның құрамындағы алты келісімге қол қойылған орын болды. Аталған келісім арқылы Индиана штатының үштен бірі Маями және Делавэр тайпаларынан АҚШ-қа өтті. Бекініс одан көп ұзамай тасталды. Алғашқы қоныс аударушылар 1820 жылы келді. Сент-Мэрис 1823 жылы Уильям Хьюстон, Джон МакКоркл және Чарльз Мюррейлер құрды. Олар жер сатып алып, 68 учаскеден тұратын ауылды жоспарлады. Ауыл 1834 жылы қала мәртебесін алды, ал судья Стейси Тейлор оның алғашқы мэрі болып сайланды. Қала халқы 5000-ға жеткенде 1904 жылы қала болып жарияланды. Сент-Мэрис 1824 жылдан 1840 жылға дейін Мерсер округінің орталығы болды, содан кейін орталық Селинаға көшірілді. 1848 жылы Оглайз округі құрылғаннан кейін Сент-Мэрис Упаконетамен округ орталығы үшін бәсекелесті, бірақ даулы округ сайлауында жеңіліске ұшырады. Сент-Мэрис қаласындағы үш нысан Ұлттық тарихи орындар тізіміне енген: бұрынғы Фонтан қонақ үйі, доктор Исак Элмер Уильямс үйі мен кеңсесі.

Сент-Мэрис – АҚШ-тың «Ағаш қаласы» ұлттық бағдарламасының бір бөлігі.

География

АҚШ Халық санағы бюросы мәліметтері бойынша, қаланың жалпы ауданы 4,62 шаршы миль (12 км²), оның ішінде 4,59 шаршы миль (12 км²) құрлық және 0,03 шаршы миль (0 км²) су алабын құрайды.

Білім

Сент-Мэриде Мемориал жоғары мектебі орналасқан.

2010 жылғы санақ

2010 жылғы халық санауы бойынша қалада 8332 адам, 3283 шаруашылық және 2194 отбасы тұрды. Халық тығыздығы көрсетілген жоқ. 3620 тұрғын үй болды, орташа тығыздығы көрсетілген жоқ. Қала тұрғындарының нәсілдік құрамы: 96,7% ақ нәсілді, 0,4% афроамерикалық, 0,1% американдық үндістер, 0,7% азиялық, 0,1% Тынық мұхиты аралдарынан шыққандар, 0,4% басқа нәсілдер және 1,5% екі немесе одан көп нәсілді. Кез келген нәсілге жататын испан немесе латын американдықтары халықтың 1,3% құрады. 3283 шаруашылықтың 33,9%-ында 18 жасқа дейінгі балалар тұрды, 49,7%-ында бірге тұратын жұбайлар, 11,5%-ында күйеуі жоқ әйелдер, 5,6%-ында әйелі жоқ ерлер және 33,2%-ы отбасы емес. Барлық шаруашылықтың 28,9%-ы жеке адамдардан тұрды, ал 12,6%-ында 65 жасқа толған немесе одан асқан жалғыз адамдар тұрды. Шаруашылықтың орташа мөлшері 2,51 адамды, ал отбасының орташа мөлшері 3,08 адамды құрады. Қала тұрғындарының орташа жасы 37,5 жас. Тұрғындардың 26,6%-ы 18 жасқа дейін, 8,7%-ы 18 мен 24 жас аралығында, 25%-ы 25 пен 44 жас аралығында, 25,4%-ы 45 пен 64 жас аралығында және 14,4%-ы 65 жасқа толған немесе одан асқан. Қаланың жыныстық құрамы: 49,2% ер адам және 50,8% әйел адам.

2000 жылғы халық санағы

Халық санағы бойынша қалада 3218 шаңырақ және 2240 отбасы тұрады. Халық тығыздығы: 3479 тұрғын үй, орташа тығыздығы: 97,49% ақ нәсілді, 0,35% афроамерикалық, 0,13% жергілікті американдық, 0,98% азиялық, 0,02% Тынық мұхиты аралдарынан, 0,14% басқа нәсілдерден және 0,88% екі немесе одан көп нәсілдерден құралған. Кез келген нәсілге жататын испан немесе латын американдықтары халықтың 0,46% құрайды. 3218 шаңырақтың 35,1% -ында 18 жасқа дейінгі балалар бар, 54,9% -ы бірге тұратын жұбайлар, 10,6% -ында күйеуі жоқ әйел үй иесі, ал 30,4% -ы отбасы емес. Барлық шаңырақтың 26,9% жеке тұлғалардан тұрады, ал 12,0% -ында 65 жастан асқан жалғыз адамдар тұрады. Шаңырақтың орташа мүше саны 2,55, ал отбасының орташа мүше саны 3,10 адамды құрайды. Қала халқының 28,3% -ы 18 жасқа дейінгілер, 7,9% -ы 18-24 жас аралығындағылар, 28,5% -ы 25-44 жас аралығындағылар, 20,3% -ы 45-64 жас аралығындағылар, ал 14,9% -ы 65 жастан асқандар. Орташа жас 35 жас. Әр 100 әйелге 94,2 еркек шамасында. 18 жастан асқан 100 әйелге 88,5 еркек келеді. Қаладағы шаңырақтың орташа табысы 38 673 доллар, ал отбасының орташа табысы 44 247 долларды құрайды. Ер адамдардың орташа табысы 38 371 доллар, ал әйелдердің орташа табысы 22 080 долларға тең. Қаланың жан басына шаққандағы орташа табысы 17 682 доллар. Отбасылардың 5,7% және халықтың 7,3% кедейлік шегінен төмен, оның ішінде 18 жасқа дейінгілердің 9,8% және 65 жастан асқандардың 4,9% кедейлікте өмір сүреді.