Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
География
Боливар (40.394788, 79.151616) координаталарында орналасқан. АҚШ Халық санағы бюросы мәліметтері бойынша, муниципалитеттің жалпы ауданы 0,2 шаршы миль (1 км²), оның ішінде 0,2 шаршы миль (1 км²) құрлық және 5,26% су алабын құрайды. Боливар Фэрфилд қалашығының солтүстік шекарасында, Конемо өзенінің жағасында орналасқан.
Bolivar is located at (40.394788, 79.151616). According to the United States Census Bureau, the borough has a total area of 0.2 square miles (1 km2), of which 0.2 square miles (1 km2) is land and 5.26% is water. Bolivar is located on the northern border of Fairfield Township, along the Conemaugh River.
Демография
2000 жылғы санақ бойынша, ауданда 501 адам, 200 шаруашылық және 148 отбасы тұрды. Халық тығыздығы құрады. 220 тұрғын үй болды, орташа тығыздығы. Ауданның этникалық құрамы: 95,81% ақ нәсілді, 0,40% афроамерикандық, 3,19% американдық үндістер, 0,20% азиялық және 0,40% екі немесе одан көп нәсілді. 200 шаруашылықтың ішінде 24,5% 18 жасқа дейінгі балаларымен бірге тұрады, 64,0% бірге тұратын некедегі жұбайлар, 4,5% күйеуі жоқ әйелдер басқарады, ал 26,0% отбасы емес. Барлық шаруашылықтың 24,5% жеке адамдардан тұрады, ал 16,5% 65 жасқа толған немесе одан асып кеткен жалғыз адамдар тұрады. Шаруашылықтың орташа мөлшері 2,45 адамды, ал отбасының орташа мөлшері 2,85 адамды құрады. Аудан халқының жас ерекшеліктері: 18,2% 18 жасқа дейінгілер, 9,0% 18-24 жас аралығындағылар, 22,6% 25-44 жас аралығындағылар, 30,1% 45-64 жас аралығындағылар және 20,2% 65 жасқа толған немесе одан асып кеткендер. Орташа жас 45 жас. Әр 100 әйелге 92,7 еркек шақ келді. 18 және одан жоғары жастағы әр 100 әйелге 94,3 еркек шақ келді. Ауданның шаруашылықтарының орташа табысы 30 268 доллар, ал отбасының орташа табысы 35 682 доллар болды. Ер адамдардың орташа табысы 25 341 доллар, ал әйелдердің орташа табысы 13 438 долларды құрады. Ауданның жан басына шаққандағы орташа табысы 13 551 доллар. Шаруашылықтың 4,2% және халықтың 11,7% кедейлік шегінен төмен тұрды, оның ішінде 18 жасқа дейінгілердің 26,5% және 65 жастан асқандардың 5,9% кірді.
As of the census of 2000, there were 501 people, 200 households, and 148 families residing in the borough. The population density was There were 220 housing units at an average density of The racial makeup of the borough was 95.81% White, 0.40% African American, 3.19% Native American, 0.20% Asian, and 0.40% from two or more races. There were 200 households, out of which 24.5% had children under the age of 18 living with them, 64.0% were married couples living together, 4.5% had a female householder with no husband present, and 26.0% were non families. 24.5% of all households were made up of individuals, and 16.5% had someone living alone who was 65 years of age or older. The average household size was 2.45 and the average family size was 2.85. In the borough the population was spread out, with 18.2% under the age of 18, 9.0% from 18 to 24, 22.6% from 25 to 44, 30.1% from 45 to 64, and 20.2% who were 65 years of age or older. The median age was 45 years. For every 100 females, there were 92.7 males. For every 100 females age 18 and over, there were 94.3 males. The median income for a household in the borough was $30,268, and the median income for a family was $35,682. Males had a median income of $25,341 versus $13,438 for females. The per capita income for the borough was $13,551. About 4.2% of families and 11.7% of the population were below the poverty line, including 26.5% of those under age 18 and 5.9% of those age 65 or over.
Тарих
Алғашқы қоныс теңдеушілер Болливарға шамамен 1829 жылы келді және Табмилл ағысы мен Конемо өзені арасында қоныстанды. Адамдардың көп бөлігі Пенсильвания каналында жұмыс істеді. Канал Конемо өзенінің оңтүстік жағында орналасқан. Кейбір шлюздер қаладан батысқа қарай әлі де көрінеді. Аймақта қызыл кірпіш шығаратын бірнеше кішкентай кірпіш зауыттары ашылды. Екінші көшедегі кейбір үйлер осы кірпіштен салынған. Олар бір ғасырдан астам уақыттан бері ауа райының әсеріне қарамастан, жақсы сақталған. 1846 жылы Пенсильвания темір жолы каналды алмастырды. No. 1, No. 2 және No. 3 кірпіш зауыттары Конемо өзені мен темір жол арасында салынды. Болливар өсіп, гүлдене бастады және "Кірпіш қаласы" деп белгілі болды. 1863 жылы Болливар Фэрфилд округынан бөлініп, сол кездегі көптеген қалалар сияқты шахматтық үлгіде жоспарланғандықтан, қалашаққа айналды. Болливар қалашағы 1863 жылдың 25 қарашасында құрылды. Конемоның солтүстік жағы Блэрсвиллден Болливарға дейінгі Батыс Пенсильвания темір жолының салынуы және көмір мен сазға жақындығының арқасында кірпіш зауыттарының жаңа құрылысы үшін өте ыңғайлы орын болды. No. 4 кірпіш зауыты жұмысын бастаған кезде Солтүстік Америка құрлығындағы ең ірі кірпіш зауыты болды, оның тәулігіне 100 000 төсеу тасын шығаруға қабілеті болды. Робинсон ағайындары да кірпіш зауытын салған, қазіргі уақытта бар жалғыз зауыт – Garfield Refractories Co. болып табылады. Эмаль зауыты 1899 жылы үлкен мемлекеттік келісімшартпен жұмысын бастады. Болливар мектебі Эмаль зауытының кірпіштерінен салынған. Дж. Б. Хаммонд 20 ғасырдың басында Болливардағы бес кірпіш зауытын және Клирфилд округындағы бірнеше зауытты бақылауға алып, оларды қарқынды түрде кеңейтті. Бұл "Болливардың алтын ғасыры" деп аталуы мүмкін. Станцияның жанында үлкен қонақ үй құрылысы басталды және Вашингтон мен Екінші көшелерде үлкен универмаг салу жоспарланды. Орталық жылу жүйесі үшін көшелердің астына құбырлар төселді, бірақ бұл арман іске аспады. 1902 жылы үлкен экономикалық дағдарыс болды, банк жабылды (депозиторларға кейін толық төленді) және кірпіш зауыттары банкротқа ұшырады. 1914 жылдан 1920 жылдарға дейін Болливар екінші өркендеу кезеңін бастан кешірді. Soissons және General Refractories кірпіш зауыттарын иелігіне алды, Lacolle кені мен Ridgeview көмір шахталары ашылды және көп мөлшерде көмір жөнелтті. Кен өндіру, ағаш өңдеу және өндіріс көптеген адамдарды жұмыспен қамтыды. Линкольн кірпіш зауыты Лоренцо Мамфордтың басшылығымен қысқа ғана уақытқа өркендеді. Ол көшбасшы, кірпіш дизайны жасаушы және сатушы болды және көптеген айлар бойы зауытты жұмыс істете алды. Ол Нью-Йорктегі Chase National Bank-қа оның банктерінің бірін салу үшін миллион кірпіш сатты. Болливар 1930 жылдардағы Ұлы депрессияның ауыр соққысын алды. Депрессия кезінде және одан кейінгі жылдары болған шығындардың көп бөлігі әлі де толықтырылмады. Болливар алты кірпіш зауытын, екі ірі көмір компаниясын, мейрамханаларды, ұн және жем-шөп фабрикасын, теміржол стансасын, экспресс стансасын, екі банк, ағаш сату орынды, опера театрын, кинотеатрын, стоматолог кабинетін, "Болливар жаңалықтарын", "Корнет" тобын, бассейн, нан пісіруханасын, зергерлік дүкенін, жиһаз дүкенін жоғалтты. Антиохия ауылы 1978 жылы құрылды. 1994 жылы Америка епископтарының Лигоньедегі кездесуі осы жерде өтті.
The first settlers arrived in Bolivar about the year 1829 and settled between Tubmill Creek and the Conemaugh River. Most of the men were employed by the Pennsylvania Canal. The canal was located on the south side of the Conemaugh River. Some of the locks still may be seen west of town. Several small brickyards were started in the area, producing a red brick. Some of the houses on Second Street were constructed of these brick. They are still well preserved today after exposure to the elements for over a century. The Pennsylvania Railroad replaced the canal in 1846. Brickyards No. 1, and No. 2, and No. 3 were constructed between the Conemaugh River and the railroad. Bolivar was beginning to grow and prosper and was known as a "Brick Town". In 1863 Bolivar withdrew from Fairfield Township and became a borough, under the grounds that it was designed like many other boroughs of the time, in a checkerboard pattern. Bolivar borough was incorporated November 25, 1863. The north side of the Conemaugh was a very desirable location for new construction of brickyards due to the completion of the Western Pennsylvania Railroad from Blairsville to Bolivar, and the close proximity to coal and clay. No. 4 Brickyard at the time of its first operation was the largest brickyard in the North American continent, having a capacity of 100,000 paving blocks each day. The Robinson Brothers also constructed a brickyard, and it is the only one in existence at the present time, being known as Garfield Refractories Co. The Enamel Works started in 1899 with a large government contract. The Bolivar School was constructed of brick made from the Enamel Works. J. B. Hammond got control of the five brickyards in Bolivar and several in Clearfield County just before the start of the 20th century, and a rapid expansion took place. This might be called "The Golden Era of Bolivar." A large hotel was started near the station and a large department store was planned for Washington and Second Streets. Pipes were laid under the streets for central heating, but the dream was never realized. A panic took place in 1902, the bank failed (the depositors were paid in full later) and the brickyards were forced into receivership. From 1914 through the 1920s, Bolivar enjoyed its second boom period. Soissons and General Refractories took over the brickyards and the Lacolle Mine and Ridgeview Coal Mines were opened, and shipped large quantities of coal. Mining, lumbering and manufacturing employed many persons. The Lincoln Brickyard enjoyed a brief period of prosperity under the leadership of Lorenzo Mumford. He was a leader, designer of bricks, and salesman, and kept the yard going for many months. He sold a million bricks to the Chase National Bank in New York for construction of one of its banks. Bolivar was hit hard by the Great Depression of the 1930s. The following losses during the depression and the years ensuing have not been replaced in many instances. Bolivar has lost six brickyards, two large coal companies, restaurants, flour and feed mill, railroad station, express station, two banks, lumber yard, opera house, movie house, dentist office, The Bolivar News, Cornet Band, swimming pool, bakery, jewelry store, furniture store. The Antiochian Village was established in 1978. The Ligonier Meeting of American bishops took place there in 1994.