Сэмми Уайт: Американ футболшысының өмірі мен мансабы
Sammy White (American football)
Сэмми Уайт (1954 ж.т.), NFL-де 10 маусым өнер көрсеткен «Миннесота Вайкингс» командасының қанатын қорғаған футболшы. Жаңа жылдың үздік ойыншысы, Pro Bowl қатысушысы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сами Уайт (Sammy White; 3 наурыз 1954 жылы туған) – американдық бұрынғы кәсіби футболшы, Ұлттық футбол лигасының (NFL) «Миннесота Викингс» командасы үшін 10 маусым шабуылшы ретінде ойнаған. Грамблинг мемлекеттік университетінде колледж футболын ойнағаннан кейін, Уайт 1976 жылғы NFL драфтының екінші раундында «Миннесота» командасынан таңдалды және 1976 жылы Associated Press Offensive Rookie of the Year және UPI NFL NFC Rookie of the Year сыйлықтарын жеңіп алды. Ол 1976 және 1977 жылдары екі рет Про Боулға қатысты. Карьерасы барысында 128 ойында 393 қабылдау, 6400 қабылдау ярд және 50 тачдаун көрсетті.
American football player (born 1954)
Sammy White (born March 3, 1954) is an American former professional football player who was a wide receiver for 10 seasons with the Minnesota Vikings of the National Football League (NFL). After playing college football at Grambling State University, White was selected in the second round of the 1976 NFL Draft by Minnesota, and won the Associated Press Offensive Rookie of the Year and UPI NFL NFC Rookie of the Year awards in 1976. He was a two time Pro Bowl selection in 1976 and 1977. In 128 career games, he totaled 393 receptions, 6,400 receiving yards, and 50 touchdowns.
Колледж мансабы
Уайт 1972 жылдан 1975 жылға дейін Грамблинг командасында ойнады, соңғы екі маусымында болашақ NFL квотербегі және Super Bowl XXII MVP Дуг Уильямспен бірге ойнады. Ол 1973 және 1975 жылдары Оңтүстік-Батыс Атлетика Конференциясының бірінші құрамасына іріктелді. Соңғы курста Уайт 802 ярдқа 37 пас қабылдап, 17 тачдаун жасады.
White played at Grambling from 1972 to 1975, playing on the same team as future NFL quarterback and Super Bowl XXII MVP Doug Williams during his final two seasons. He was a first team All Southwestern Athletic Conference selection in 1973 and 1975. As a senior, White caught 37 passes for 802 yards and 17 touchdowns.
Ойын мансабы
Уайт 1976 жылғы жаңашыл маусымының әрбір ойынын бастады, кейде қабылдаушы және соққы қайтарғыш ретінде ойнады. 12 қыркүйекте «Нью-Орлеан Сентс» командасына қарсы өткен алғашқы ойынында ол 71 ярдқа үш пас ұстады, оның бірі Фрэн Таркентонның тачдаунға әкелген пасы болды. 7 қарашада «Детройт Лайнз» командасына қарсы 210 ярдқа және екі тачдаунға жеті пас ұстады. Бұл оның мансабындағы 200 ярдтан астам пас ұстаған жалғыз ойыны болды және қазіргі уақытта команданың бір ойындағы ярдтар бойынша рекорды болып табылады. Ол «Маями Дельфинс» командасына қарсы ойынды үш тачдаунмен аяқтады. Барлығы, ол 906 ярдқа 51 пас ұстап, 10 тачдаун жасады. «Викингтер» – тұрақты бәсекелес команда, «Уайт» командасымен бірге постсезондық жарысқа қатысты. «Вашингтонға» қарсы дивизиондық раундта ол 64 ярдқа төрт пас ұстады, олардың екеуі тачдаунға әкелді, нәтижесінде «Викингтер» 35:20 есебімен жеңіске жетті. Ол «Лос-Анджелес» командасына қарсы NFC Чемпионат ойынында бастапқы қабылдаушы болды, бірақ жеңіс кезінде аулауды тіркемеді, бұл олардың «Супер Боул XI»-ге өтуін қамтамасыз етті. «Роуз-боулда» «Оукленд Рейдерс» командасымен өткен ойында «Викингтер» ешқашан көшбасшылықты көрсетпеді. Үшінші қадамда Уайт Таркентоннан пас алуға тырысты, ал қорғаушы Скип Томас оны қарсы алды, содан кейін қауіпсіздік Джек Татум Уайтқа күшті соққы берді, нәтижесінде оның шлемі түсіп қалды. Уайт ойынды уақытша тоқтатты, бірақ «Викингтердің» жетекші қабылдаушысы ретінде қайта оралды, 77 ярдқа бес пас ұстап, бір тачдаун жасады, сондай-ақ 79 ярдқа төрт рет соққы қайтарды. Уайт «Про Боулға» шақырылды және «Жылдың жаңашылы» сыйлығын алды, бұл сыйлықты жеңген екінші «Викинг» ойыншысы болды. Келесі маусымда ол 9 тачдаунмен 760 ярдқа 41 пас ұстады, бұл екінші (және соңғы) «Про Боулға» шақыру үшін жеткілікті болды. Плей-оффта Уайт «Лос-Анджелес» командасына қарсы дивизиондық раундта пас ұстай алмады, ал «NFC Чемпионаты» үшін «Даллас» командасымен ойнады. Уайт 46 ярдқа үш рет соқты, 37 ярдқа соққы қайтарды, бірақ «Викингтер» 23:6 есебімен жеңілді. Уайт, Рэнди Мосс және Джастин Джефферсон «Викингтер» сапындағы алғашқы екі маусымда «Про Боулға» қатысқан жалғыз кең қабылдаушылар. Оның үшінші маусымы (16 ойынды құрылымдағы алғашқы және Таркентонның соңғы маусымы) 741 ярдқа тоғыз тачдаун үшін 53 пас ұстады. Плей-оффта «Рэмс» командасына қарсы өткен 34:10 есебімен жеңіліске ұшырағанда ол ешқандай аулауды тіркемеді. Уайт 1979 жылы 15 ойында ойнап, 42 паспен 715 ярдқа төрт тачдаун түсірді, ал «Викингтер» (жаңадан тағайындалған Томми Крамермен) Уайт мансабында алғаш рет плей-оффқа қатыса алмады. 1980 жылы ол 53 рет 887 ярдқа 5 тачдаунға ұтып, «Викингтер» плей-оффқа шықты. «Филадельфия» командасымен дивизиондық раундта ойнаған Уайт 30 ярдтық пас ұстап, гол соқты. «Викингтер» бірінші жартылайда көшбасшылық танытты, бірақ «Иглз» ақырында 31:16 есебімен жеңіске жетті, ал Уайт ойынның тек бір пасын ғана ұстады. 1981 жылғы маусымда Уайт карьералық рекордты қабылдауда және қабылдауларда жаңартты, 1,001 ярдқа 66 пас ұстап, 3 тачдаун жасады. 1982 жылы өткен қысқартылған маусымда ол 29 паспен 503 ярд пен бес тачдаунды алты ойында тіркеді. «Викингтер» тағы да плей-оффқа жетті және «Атлантаға» қарсы жауынгерлік картада ойнады. Уайт 36 ярдтық пас ұстады (күндегі екі пастың бірі), бұл екінші тоқсанда «Викингтерге» 10:7 есебімен басымдық берді, нәтижесінде «Викингтер» ақырында 30:24 есебімен жеңіске жетті. Уайт «Вашингтонға» қарсы дивизиондық раундтағы жеңілістен кейін бір пас ұстады, бұл оның соңғы плей-офф көрінісі болды. Келесі екі маусымда ол жиі ойнамай, бес тачдаун соқты. 1984 жылы ол 50 тачдаун соққан 44 ойыншының бірі болды. 1985 жылы соңғы маусымда ол бірде-бір ойынды бастамады және жалпы сегіз пас ұстады.
White started each game of his rookie season of 1976, serving as both receiver and kick returner on occasion. In his first game against the New Orleans Saints on September 12, he caught three passes for 71 yards, with one of the catches going for a touchdown thrown by Fran Tarkenton. On November 7 against the Detroit Lions, he caught seven passes for 210 yards and two touchdowns. It would be the only time he had a 200 yard receiving game in his career and it currently stands as the team record for yards in a game. He closed out the season with a three touchdown game against the Miami Dolphins. In total, he caught 51 passes for 906 yards for ten touchdowns. The Vikings, a perennial contender, were the hosts for a postseason run with White aboard for the ride. In the Divisional Round against Washington, he caught four passes for 64 yards, with two of them being for touchdowns as the Vikings rolled to a 35–20 victory. He was the starting receiver in the NFC Championship Game against Los Angeles, but he did not record a catch in the victory that saw them advance to Super Bowl XI. Playing the Oakland Raiders at the Rose Bowl, the Vikings did not lead at any point. During a 3rd down pass, White was trying to catch a pass from Tarkenton with DB Skip Thomas meeting him in the middle as safety Jack Tatum delivered a rough hit on White that knocked his helmet off. White left the game for a bit but returned to finish as the leading receiver for the Vikings, catching five passes for 77 yards with a touchdown to go with four kick returns for 79 yards in the 32–14 loss. White was named a Pro Bowler and awarded the Offensive Rookie of the Year Award, the second Viking to win the award. The following season saw him catch 41 passes for 760 yards with nine touchdowns, which was good enough for a second (and last) Pro Bowl selection. In the playoffs, White didn't catch a pass in the Divisional Round versus Los Angeles that saw them play Dallas for the NFC Championship. White caught three passes for 46 yards with a kick return for 37 yards, but the Vikings lost 23–6. White, along with Randy Moss and Justin Jefferson, are the only wide receivers to make the Pro Bowl in their first two seasons with the Vikings. His third season (the first under the 16 game structure and also the last with Tarkenton as quarterback) saw him catch 53 passes for nine touchdowns on 741 yards. In the playoffs versus the Rams, he recorded no catches in the 34–10 loss. White played in 15 games for 1979 and caught 42 passes for 715 yards with four touchdowns as the Vikings (under newly installed starter Tommy Kramer) missed the playoffs for the first time in White's career. He caught 53 passes in 1980 for 887 yards with five touchdowns as the Vikings sneaked into the playoffs. Playing Philadelphia in the Divisional Round, White started the scoring off with a 30 yard reception for a touchdown. The Vikings had a halftime lead, but the Eagles eventually prevailed 31–16, with White catching only one further pass in the game. In the 1981 season, White had career highs in receptions and receiving yards, catching 66 passes for 1,001 yards that resulted in 3 touchdowns. In the strike shortened 1982 season, he caught 29 passes for 503 yards and five touchdowns in six games. The Vikings reached the playoffs again and played in the Wild Card versus Atlanta. White caught a 36 yard pass (one of only two on the day) from Kramer to give the Vikings a 10–7 lead in the second quarter as the Vikings eventually won 30–24. White caught one pass in the ensuing Divisional Round loss against Washington, which was his last playoff appearance. In his next two seasons, he played less frequently, scoring five touchdowns combined. He closed out 1984 as just one of 44 players with 50 career receiving touchdowns. In his final season in 1985, he did not start a single game and caught eight total passes on the year.
Негізгі маусым
Жыл Команда Ойындар Қабылдау GP GS Rec Yds Avg Lng TD 1976 MIN 14 14 51 906 17.8 56 10 1977 MIN 14 14 41 760 18.5 69 9 1978 MIN 16 16 53 741 14.0 33 9 1979 MIN 15 15 42 715 17.0 55 4 1980 MIN 16 16 53 887 16.7 50 5 1981 MIN 16 16 66 1,001 15.2 53 3 1982 MIN 7 6 29 503 17.3 65 5 1983 MIN 11 10 29 412 14.2 43 4 1984 MIN 13 11 21 399 19.0 47 1 1985 MIN 6 0 8 76 9.5 15 0 128 118 393 6,400 16.3 69 50
Year Team Games Receiving GP GS Rec Yds Avg Lng TD 1976 MIN 14 14 51 906 17.8 56 10 1977 MIN 14 14 41 760 18.5 69 9 1978 MIN 16 16 53 741 14.0 33 9 1979 MIN 15 15 42 715 17.0 55 4 1980 MIN 16 16 53 887 16.7 50 5 1981 MIN 16 16 66 1,001 15.2 53 3 1982 MIN 7 6 29 503 17.3 65 5 1983 MIN 11 10 29 412 14.2 43 4 1984 MIN 13 11 21 399 19.0 47 1 1985 MIN 6 0 8 76 9.5 15 0 128 118 393 6,400 16.3 69 50
Плей-офф
Жыл Команда Ойындар Қабылдау GP GS Rec Yds Avg Lng TD 1976 MIN 3 3 9 141 15.7 27 3 1977 MIN 2 2 3 46 15.3 28 0 1978 MIN 1 1 0 0 0.0 0 0 1980 MIN 1 1 2 52 26.0 30 1 1982 MIN 2 3 74 24.7 36 1 9 17 313 18.4 36 5
Year Team Games Receiving GP GS Rec Yds Avg Lng TD 1976 MIN 3 3 9 141 15.7 27 3 1977 MIN 2 2 3 46 15.3 28 0 1978 MIN 1 1 0 0 0.0 0 0 1980 MIN 1 1 2 52 26.0 30 1 1982 MIN 2 2 3 74 24.7 36 1 9 9 17 313 18.4 36 5
Зейнетақыға шыққаннан кейін
1998 жылы өзінің бұрынғы командаласы Даг Уильямс Грамблинг штатының бас жаттықтырушысы болғаннан кейін, ол Уайтты жаттықтырушылар құрамына шақырды. Уайт 1998-2003 және 2007-2009 жылдары қабылдаушылар жаттықтырушысы, ал 2004-2006 жылдары шабуылдық үйлестіруші болып жұмыс істеді. Осы кезеңде Грамблинг алты рет Батыс дивизионында жеңіске жетіп, бес рет SWAC чемпионатында күміс жүлде алды. 2004 жылы Уайт SWAC Даңқ залына енгізілді.
After receiving an invitation to join the coaching staff at Grambling State from his old teammate Doug Williams, who became GSU's head coach in 1998, White worked as a receivers coach (1998 2003 and 2007–2009) and offensive coordinator (2004 2006). During that time Grambling won six Western Division titles and five SWAC championships. White was inducted into the SWAC Hall of Fame in 2004.