Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джон Хайнц ұлттық жануарлар қоры - Филадельфиядағы 1000 акр (4.05 км2) ұлттық жануарлар қоры. Филадельфия халықаралық әуежайына іргелес орналасқан бұл баспана Пенсильваниядағы ең үлкен тұщы сулы сулы саздыққа арналған. 1972 жылы Тинькум ұлттық экологиялық орталығы ретінде құрылған, ол 1991 жылы Тинькум батпағын сақтауға көмектескен марқұм Х. Джон Хайнц III есімімен қайта аталды.
The John Heinz National Wildlife Refuge at Tinicum is a 1000 acre (4.05 km2) National Wildlife Refuge in Philadelphia and Tinicum Township, Pennsylvania. Adjacent to Philadelphia International Airport, the refuge is designed to the largest remaining freshwater tidal marsh in Pennsylvania. Established in 1972 as the Tinicum National Environmental Center, it was renamed in 1991 after the late H. John Heinz III, who helped preserve Tinicum Marsh.
Тарих
Ленапелер қазіргі Филадельфия деп аталатын аймақтың алғашқы қоныстанушылары. Бұл жерлестер ұрпақтан ұрпаққа біз білетін Тинькум батпағын басқарып келді. Ленапелер бұл жерді Теннакон Минкуас немесе "құла аралдары" деп атады. Бұл жердің 5000 акр жеріне жайылған батпақ жер еді. Ленапелер балдырлардың мол байлығынан, балық аулау, аң аулау және балдырлардың айналасында жиналып, 1600-жылдардың ортасына дейін, Еуропалық қоныстанушылар келгенге дейін өмір сүрді. Бұл қоныс аударушылар шұңқырларды құрғатып, толып, жайылым мен егіндік жерін қамтамасыз етті. Жылдар өте Филадельфия аймағы өскен сайын батпақтар жоғалып барады. 1760-шы жылдардың соңында Дарби достарының қоғамы Эллиоттар отбасының Смит аралында құл плантацияларын жүргізетінін анықтады. Бұл олардың тәртіптік нұсқауларына қайшы келеді. Нейтан Гаррет пен Уильям Хорнның комитеті келісімді келісу үшін жіберіледі. Кем дегенде 25 сапардан кейін Эллиот пен сапарлаушы комитет келісімге келеді (1765). Ол мұны өсиетінде жазуға келіседі. Өз өсиетінде ол Смит-Филдтегі (қазіргі Тиникум жабайы табиғат қорығының бөлігі) үй мен 2 акр жерді және өзінің құлы Олд Примусқа зейнетақы береді, ол дереу босатылады. Ол сонымен қатар, Ескі Примустан басқа сегіз негрені қамтамасыз етеді. Дарби достарының кездесуі арқылы жасалған келісім бойынша Енохтың өсиетінде олар 30 жасқа толғанда бостандыққа шығады. Олардың есімдері: Фрэнк, Джо, Беттс, Рак, Йонг Примус, Дина, Питер және Нэнс. Бұл арада оның екі ұлы бала күтіміне бөлініп алады. Өсиет бойынша, оларды сатуға немесе басқа жерге жалға беруге болмайды. Енох 1767 жылы қайтыс болды. Оның ұлы Кристофер өсиетті бұзып, Пенсильвания құлдыққа қарсы қоғамы арқылы жұмыс істейтін квакерлер Томас Шипли мен Исаак Хоппердің сотына түседі. 1950 жылдары Тинькум батпағы 5000 акрдан 200 акрға дейін жетіп қалды. 1953 жылы Филадельфияның Каштанат-Хилл ауданында тұратын құс бақылаушы Оллстон Дженкинс Гальф Ойлдың Скуилкилл өзенін қазу және олжаны батпаққа тастау жоспарларын біледі. Ол басқа құс бақылаушылармен және белсенділермен бірлесіп, Филадельфиялық консерваторлар (кейіннен Табиғи жерлер деп аталатын, аймақтың ең көне және ең ірі жерді қорғау ұйымы) құрды. Топ Тиникум батпағының жойылуына қарсы күресті және Теникум батпағының шығыс шетіндегі 145 акрлық тасқынсыз аймақты 1955 жылы Перс шығанағының мұнай корпорациясы Филадельфия қаласына сыйға тартты. Бұл аймақ жануарлар мен адамдардың игілігі үшін басқарылатын, ол Тиникум жануарлар қорығы деп аталды. Ашық сулы аймақтар мен жақын маңдағы өсімдіктермен молыққан сулы-сулы ылғалды алқаптар мыңдаған қоныс аударушы құстарға қолайлы мекен болды. 1969 жылы Тинькум батпағына қауіп-қатерлер 95-ші мемлекетаралық автокөлік жолының батпақ арқылы өтуі және қоқыс тастайтын жердің құрылысы ұсынысымен көтеріле берді. Жергілікті тұрғындар мен ұйымдар, олар батпақ жерлерге орын алған тіршілік ортасының жойылуын жеткілікті көргендіктен, іс-қимыл жасай бастады. Олар бірлесіп, заңдық тыйым салу, қоғамдық тыңдаулар мен ерекше күш-жігерді бастады, олар магистральды қайта бағыттауды және қоқыс тастау орындарын тоқтатты. 1972 жылы Конгресс 1200 акр жерді қорғауға рұқсат берген заң қабылдады және Тиникум ұлттық экологиялық орталығын құрды. 1991 жылы баспана сенатор Джон Хайнц пен оның батпақты қорғау жөніндегі міндеттемесі үшін атын өлгеннен кейін өзгертті.
The Lenape people are the first known settlers of the area that is now known as Philadelphia. For generations, these indigenous people stewarded the land we know as Tinicum Marsh. The Lenape called this land Tennakon Minquas or "islands of the marsh". It was a marshland that spread for more than 5,000 acres across the landscape. The Lenape lived off the plentiful bounty of the marshland, fishing, hunting, and gathering in the around the marshes until the mid 1600s when European settlers arrived. These settlers drained and filled the marshes to provide grazing and farming land. Over the years, as the Philadelphia region grew, the marshes continued to disappear. In the late 1760s it is discovered by the Darby Society of Friends that the Elliot family were running a slave plantation on Smith Island. This is contrary to their orders of discipline. A committee of Nathan Garrett & William Horne are sent to negotiate a settlement. After at least 25 visits, Elliot and the visiting committee come to an agreement ( 1765). He agrees to codify this in his will. In his will, he gives a house and 2 acres of land at Smith Field (now part of Tinicum Wildlife Preserve) and a pension, to his slave Old Primus, who is freed immediately. He also provides for eight negroes besides Old Primus. Through the deal brokered by the Darby Friends Meeting and written into Enoch's will, they are to be manumitted when they reached 30 years of age. Their names are: Frank, Joe, Betts, Rack, Young Primus, Dina, Peter and Nance. In the meantime, custody is split between his two sons. The will forbids that they be sold or hired out of the area. Enoch dies in 1767. His son, Christopher, tries to circumvent the will and is sued by Quakers Thomas Shipley & Isaac Hopper working through The Pennsylvania Anti Slavery Society. By the 1950s, Tinicum Marsh had gone from more than 5,000 acres to only 200 acres. In 1953, Allston Jenkins, a birdwatcher who lived in the Chestnut Hill section of Philadelphia, learned of Gulf Oil's plans to dredge the Schuylkill River and dump the spoils into the Marsh. He banded together with other birders and activists to form the Philadelphia Conservationists (later known as Natural Lands, the region's oldest and largest land conservation organization). The group successfully fought the destruction of Tinicum Marsh and a non tidal area of 145 acres, adjacent to the eastern end of Tinicum Marsh, was donated by the Gulf Oil Corporation to the City of Philadelphia in 1955. This area, administered for the benefit of wildlife and people, was known as Tinicum Wildlife Preserve. The areas of open water along with the adjacent heavily vegetated tidal wetlands, formed an ideal habitat for thousands of migratory birds. In 1969, threats to Tinicum Marsh continued to rise with the proposed routing of Interstate 95 through the marsh and the construction of a landfill. Local residents and organizations began to take action, as they had seen enough habitat destruction done to the marshlands. They worked together to begin a long series of legal injunctions, public hearings, and extraordinary efforts that stopped both the highway's rerouting and the landfill's operation. In 1972, Congress passed legislation authorizing the protection of up to 1,200 acres and established Tinicum National Environmental Center. In 1991, the refuge was renamed posthumously to honor Senator John Heinz and his commitment to the conservation of the marsh.
Топография
Қорғанның бес түрлі мекені бар: тұщы сулы сулы батпақ, су қоймасы, орман, шалғын және дала. Мұндай шоғырланған аймақтағы осындай тіршілік ету орындарының әртүрлілігі оны барлық жануарлар дүниесіне табиғи магнит етеді. Жоғарыда аталғандардан басқа, Дарби өзенінде, Тиникум батпағының өмірлік қандарында, сондай-ақ 145 акр (0,6 км2) бөгетінде және кішірек Хой көлінде кездесетін балықтардың алуан түрлі түрлері бар. Олар қоңыр бұқа басына, арналық соусқа, крепке, карпқа және шағын жолақ баска жатады, олар дамудың алғашқы кезеңдерінде Дарби өзенінің Делавэр өзеніне қосылуынан бұрын Дарби өзенінің кең кеңістігін пайдаланады. Егістік пен шалғынды жерлерде көптеген жәндіктер, соның ішінде бірнеше бауырсақ түрлері бар, ондаған жабайы гүлдер түрлерін азық ретінде таба алады.
The refuge has five varied habitats: freshwater tidal marsh, impounded water, woods, meadow and field. The diversity of such habitats in such a concentrated area make it a natural magnet for all forms of wildlife. In addition to the above mentioned there are a wide variety of fish species that can be found in both, Darby Creek, the lifeblood of Tinicum Marsh, as well as the 145 acre (0.6 km2) impoundment and the smaller, Hoy's Pond. They include brown bullhead, channel catfish, crappie, carp and small striped bass that utilize the wider expanses of Darby Creek, just before its confluence with the Delaware River, in the earlier stages of their development. The fields and meadows provide open areas where wide arrays of insects including several species of butterflies can be found foraging the dozens of species of wildflowers.
Жабайы жануарлар мен қорғалатын түрлер
Қалалық орналасуына қарамастан, бұл панада түрлі жануарлар тіршілік етеді. Құс бақылаушылар панада және оның айналасында 300-ден астам құс түрін тіркеген, оның 85-і осында ұя салады. Атлантикалық ұшқыштар жолындағы құстар, мысалы, құс, құс, құс, құс және көптеген түрлі қаздар, бұл баспананы көктемгі және күзгі ұшу кезінде демалу / тамақтану орны ретінде пайдаланады. Су деңгейін бақылауға болатындықтан, суды көбінесе күздің басында баспанадан ағызады. Бұл инвазивті карптардың үлкен санын азайтуға және су қоймасын үлкен саздыққа айналдыруға көмектеседі, бұл оны көшіп-қонушы жағалау құстарына өте тартымды етеді. Су деңгейі күздің соңында көтеріледі, сондықтан су құстары бөгетті пайдалана алады. Бұған қоса, бұрандалар, опоссумдар, қызыл түлкілер, ендіктер, койоттар, бобёрлар, өзен саңырауқұлақтары, мысықтар, шұбарқұйрықтар мен мускаттар, сондай-ақ түрлі жабайы гүлдер мен өсімдіктер осында бас сауғалайды. Қасқырлар жиі жылы мезгілдерде панада болады, ал түрлердің әртүрлілігі мен популяциясын зерттеу осы маңызды жануарлардың соңғы уақытта ақ мұрын синдромы мен тіршілік ортасының бұзылуына байланысты құнсыздануы туралы құнды ақпарат береді. Мұнда судың солтүстік, жартер және Декейдің қоңыр жыландары; пикерел, ағаш және оңтүстік леопард бақалары (соңғысы Пенсильванияда жойылып бара жатқандар ретінде саналады) және мемлекет қауіп төндіретін американдық қызыл белді торнайы, сондай-ақ боялған, шапшаңдау және шығыс қорап торнайы.
The refuge is home to a variety of wildlife despite its urban location. Birdwatchers have recorded over 300 species of birds in and around the refuge, 85 of which nest here. Migratory birds like warblers, egrets, sandpipers, and a large variety of ducks, within the Atlantic Flyway, use the refuge as a resting/feeding spot during spring and fall flights. Since water levels can be controlled in the impoundment, the water is often drained in early fall at the refuge. This serves both to reduce the large population of invasive carp and makes the impoundment a large mudflat, which renders it very attractive to migrating shorebirds. The water levels are raised later in the fall so waterfowl can use the impoundment. In addition, deer, opossums, red foxes, raccoons, coyotes, beavers, river otters, minks, woodchucks, and muskrats take refuge here along with a wide variety of wildflowers and plants. Bats are frequently observed by visitors on the refuge during warmer seasons and a formal species diversity and population survey would provide valuable information on recent declines of these important creatures due to white nose syndrome and habitat disturbances. There are several species of reptiles and amphibians that call the refuge home including the northern water, garter and DeKay's brown snakes; pickerel, wood and southern leopard frogs (the latter listed as endangered in Pennsylvania) and the state threatened American red bellied turtle as well as the painted, snapping and eastern box turtles.
Климат
Джон Хайнц ұлттық жануарлар қорығы Тинькум солтүстіктегі климаттың континенттік климат пен оңтүстіктегі ылғалды субтропикалық климаттың арасындағы ауыспалы аймақта орналасқан. Треварта климаттық жіктеу жүйесіне сәйкес, баспананың жылы жаздары (а), салқын қыстары (к) және жыл бойы жауын-шашынмен жылы мұхиттық климаты (Do) бар. Док климаттары барлық айларда орташа орташа температурасы >, төрт айдан жеті айға дейін орташа орташа температурасы ≥, кем дегенде бір ай орташа орташа температурасы ≥ және маусымдар арасындағы елеулі жауын-шашын айырмашылығы жоқ. Жазғы күндердің көпшілігі Джон Хайнц ұлттық жануарлар қорығында орташа ылғалды болса да, жылу индексі > 1981 жылдан бері ауаның ең жоғары температурасы 07/22/2011 болды, ал ең жоғары орташа шөл нүктесі 07/15/1995 болды. Орташа ең жауын-шашынды ай - шілде, бұл найзағайдың жылдық шыңымен сәйкес келеді. 1981 жылдан бері ең жауын-шашынды күн 2011 жылдың 27 тамызында 167 мм болды. Қыс айларында өсімдіктердің төзімділік аймағы 7а, орташа жылдық ауа температурасы 1981-ден бастап ауаның ең төменгі температурасы 01/22/1984 болды. Ауыр суық пен желдің эпизодтары болуы мүмкін, желдің суық мәндері < Мұз дауылдары және 12 дюймнен (30 см) астам үлкен қар дауылы бірнеше жылда бір рет, әсіресе желтоқсаннан ақпанға дейін солтүстік-шығыста болады.
John Heinz National Wildlife Refuge at Tinicum lies in the transition zone between the Temperate Continental climate to the north and the Humid subtropical climate to the south. According to the Trewartha climate classification system, the refuge has a Temperate Oceanic climate (Do) with hot summers (a), cool winters (k) and year around precipitation. Doak climates are characterized by all months having an average mean temperature > , four to seven months with an average mean temperature ≥ , at least one month with an average mean temperature ≥ and no significant precipitation difference between seasons. Although most summer days are moderately humid at John Heinz National Wildlife Refuge, episodes of heat and high humidity can occur with heat index values > Since 1981, the highest air temperature was on 07/22/2011, and the highest average mean dew point was on 07/15/1995. The average wettest month is July which corresponds with the annual peak in thunderstorm activity. Since 1981, the wettest calendar day was 6.58 inches (167 mm) on 08/27/2011. During the winter months, the plant hardiness zone is 7a with an average annual extreme minimum air temperature of Since 1981, the coldest air temperature was on 01/22/1984. Episodes of extreme cold and wind can occur with wind chill values < Ice storms and large snowstorms depositing over 12 inches (30 cm) occur once every several years, particularly during nor'easters from December through February.
Жолдар
16 шақырымнан астам жол бар, соның ішінде танымал Боздықтар Loop Trail, пайда болған батпақты жерді кесіп өтетін және Тиникум батпағы арқылы созылатын борт. Жолдың сегменттері Шығыс жағалаудағы жасыл жолдың бөлігі болып табылады, бұл Мэнді Флоридаға жалғастыратын 3000 мильдік жол жүйесі.
There are over 10 mile (16 km) of trails, including the popular Wetland Loop Trail, a boardwalk that cross the emergent wetland, and a boardwalk that stretches out over Tinicum Marsh. Trail segments are a part of the East Coast Greenway, a 3,000 mile long system of trails connecting Maine to Florida.
Балық аулау
Балық аулауға негізгі бөгеттің және оны жалғастыратын "Трольдік төсектің" бойында рұқсат етіледі. Бұл аймақ 145 акр (0,6 км2) бөгетінде де, Дарби өзенінде де балық аулауды қамтамасыз етеді. Балықтардың көп тараған түрлері: карп, сорт, үлкен ауызды балық және кішігірім балық. Тағы бір балық аулау аймағы 420-жолдың батыс жағында Тиникум мен Проспект паркіне жақын, бұл баспананың лагуналық аймақтарына қолжетімділікті қамтамасыз етеді. Бұл аймақта таралған балықтар - жолақ басс, карп, сорт, панфиш және тайгер муск. Алайда, қорықтың қаладағы орналасуына байланысты өзен әртүрлі өнеркәсіптік химиялық заттармен ластанған. Нәтижесінде өзенде тұратын балықтарды жеуге кедергі жасайтын белгілер орнатылды.
Fishing is permitted along the main dike trail and the connecting Trolley Bed trail. This area provides fishing in both the 145 acre (0.6 km2) impoundment and Darby Creek. Common fish are carp, catfish, large mouth bass and smaller panfish. Another fishing area is near Tinicum and Prospect Park on the west side of Route 420 which provides access to the lagoon areas of the refuge. Common fish in this area are striped bass, carp, catfish, panfish, and tiger musky. However, due to the preserve's urban location, the stream has been polluted with various industrial chemicals. As a result, signs have been put into place in order to discourage the consumption of the fish that reside in the stream.