School District 57 Prince George

Кіріспе

Британдық Колумбиядағы мектеп ауданы, Канада 57 Принс-Джордж (SD 57) - Британдық Колумбияның орталық бөлігіндегі мектеп ауданы, ол қалалық Принс-Джордж, оның айналасын және оңтүстік-шығыста МакБрайд пен Валемонт, солтүстікте Маккензи қалаларын қамтиды.

Шолу

Жерді игерушілер Принс-Джордж аумағындағы алғашқы мектептерді ұйымдастырды және демеушілік етті. 1914 жылы бір жоғары және үш бастауыш мектеп болды. SD 57 болып табылатын аймақта бөлек мектеп аудандарын құру (әдетте бір мектептен тұрады), 1911 жылы 9 болды, 1920 жылы 17 болды, 1921 жылы 17 болды, 1930 жылы 11 болды, 1931 жылы 11 болды. Ұлы депрессия кезінде орталықтандыру күшейді, өйткені жергілікті басқармалар өз міндеттерін жойды, ресми сенімгерлерді орнатуға және үлкен әкімшілік бірліктерді құруға мәжбүр болды. Ауылдық жерлерде білікті мұғалімдерді тарту және ұстап тұру қиынға соқты. Бұл жағдайға жалақы, қыңыр инспекторлар, оқшаулау, қоғамдастық фракциялары, ағын сусыз, электр қуаты жоқ, жылу жеткіліксіз, бірнеше сыныпты оқыту, кейде жалпы қоғамда әртүрлі балалардың әлеуметтік іс-шараларын ұйымдастыру күтімі себеп болды. Ауылдық мектептер қаржыландыру үшін шағын және өзгермелі жергілікті салық базасына тәуелді болды. Экономикалық дағдарыс кезінде өрт немесе қолжетімді ағаш түсіп, ағаш кесу зауыты (көптеген ауылдық қоғамдастықтардың негізгі жұмыс берушісі) жабылып, жұмысшылар басқа жерге көшірілді, студенттердің саны төмендеді және салық базасы құлдырады. Ауылдық мектептерде әдеттегідей ғимараттар жоқ, олардың көбісі нашар күйде. Жабдықтар мен керек-жарақтар шектеулі болды. Нәтижесінде ауыл оқушылары бастауыш білім алу мүмкіндігіне ие бола алмады, ал аз ғана оқушылар орта мектепте білім алады. 1946 жылы Камерондың 1945 жылғы баяндамасын BC мектептерінің қаржыландыруы мен әкімшілігіне енгізу орталықтандырылған үлкен аудандарды құрды. Ауылдық мектептерге берілетін жәрдемақылар салық базасын кеңейту, Принс-Джордж мектептеріне қолданыстағы инфрақұрылымды кеңейту, ал барлық мектептерге провинциялық қаржыландыруды 30 пайыздан 50 пайызға дейін арттыруды білдірді. Бұрынғы муниципальді округтер шекара белгілеуге қатысты нұсқаулар бермеді, өйткені олардың көбі өте кішкентай болды, ал провинцияның 90 пайызы ұйымдастырылмаған. Жаңа Принс Джордж мектеп округінің шекаралары оңтүстікке қарай Кеснел, батысқа қарай Вандерхоф және оңтүстік-шығысқа қарай Пенни арасында тең арақашықтықта болды. Жергілікті басқармалар таратылғаннан кейін, бұрынғы Принс Джордж, азаматтық және экономикалық мәртебелі мүшелерден тұратын, уақытша басқарма болды. 1948 жылы сайланған басқарма төрт қалалық және үш ауылдық өкілдерден тұрады, бұл жергілікті бақылаудың белгілі бір дәрежесін растады. Жаңа басқарма толық дербестікпен жұмыс істемеді, бірақ провинцияны білдіретін жергілікті мектеп инспекторларының тәжірибесі, дайындығы мен білімін пайдаланғаны жөн. Жергілікті басқарушылар кемшіліктерді іздеуші ретінде қараған соңғылар орталықтандырылған басқарушылармен бірігіп, кеңесшілер болды. Ал жергілікті тұрғындар мен провинция арасында буферлік байланыс орнатылып, инспекторлар кішігірім басқару мәселесінен босатылды. 1950 жылдары студенттердің саны артып, мұғалімдерді қабылдау және сыныптардағы оқушылар саны да өсті. Көптеген жаңа мектептер солтүстік пен батыстағы жаңа автомобиль жолдары бойында тұрғын үй құрылысына қызмет етті. Алайда 1950 жылдардың ортасына қарай, қашықтағы ауылдық мектептерді салу күтiп-ұстау қиындықтарымен сирек кездесті, ал 1950 жылдардың аяғынан бастап көптеген мектептер зауыттар жабылып, жабылып қалды. 1970 жылы SD 58 Макбрайд SD 57-ге қосылды, ал оның кеңесі таратылды. Жаңа кеңейтілген мектеп ауданы Фрейзер Форт Джордж аймақтық округінің шекарасына сәйкес келеді.

Land developers organized and sponsored the first schools within Prince George. By 1914, one high and three elementary schools existed. Within the area of what would become SD 57, the establishment of separate school districts (usually comprising a single school), totalled 9 in 1911–1920, 17 in 1921–1930, and 11 in 1931–1940. During the Great Depression, centralization increased because local boards abrogated their responsibilities, forcing the installation of official trustees and creating larger administrative units. Attracting and retaining qualified rural teachers proved difficult. Factors included salaries, scathing inspectors, isolation, community factions, no running water, no electricity, inadequate heat, teaching multiple grades, and sometimes an expectation to organize the various children's social activities for the community at large. Rural schools were dependent upon a smaller and volatile local tax base for funding. When an economic downturn, fire, or depleted accessible timber, closed a sawmill (the primary employer in most rural communities), workers relocated, student numbers dropped, and the tax base collapsed. Rural school buildings were usually rudimentary, and many in a poor state of repair. Equipment and supplies were limited. Consequently, rural students, receiving the barest elementary programs, lacked educational opportunities, and few progressed to a secondary school offered only by a main centre. The 1946 implementation of the 1945 Cameron Report into BC school financing and administration created centralized larger districts. Benefits to rural schools were a broader tax base, to Prince George schools an augmentation of existing infrastructure, and to all schools an increase in provincial funding from 30 to 50 percent. The earlier municipal districts provided no guidance as to setting boundaries, because many were quite small, and 90 percent of the province was unorganized. The new Prince George school district boundaries were equidistant between Quesnel southward, Vanderhoof westward, and at Penny southeastward. On the disbanding of local boards, the former Prince George one, comprising members of civic and economic stature, became the interim board. The elected 1948 board comprised four city and three rural representatives, reaffirming some degree of local control. The new board did not operate with complete autonomy, but had to avail itself of the experience, training, and knowledge of local inspectors of schools, who represented the province. The latter, who had been regarded as faultfinders by local trustees, became mentors aligned with the centralized trustees. The board became a buffer between local residents and the province, and the inspectors were freed from petty management issues. Burgeoning student numbers throughout the 1950s saw massive increases in teacher recruitment and classroom capacity. Many new schools served residential development along the new highways north and west. However by the mid 1950s, building remote rural schools rarely occurred because of maintenance challenges, and from the late 1950s, numerous schools closed as mills closed. In 1970, SD 58 McBride merged into SD 57, and its board dissolved. The new enlarged school district matches the boundaries of the Regional District of Fraser Fort George.

Қамқоршылар кеңесі және суперинтенданттар

Төрағалық кезеңі Суперинтендант (бұрынғы жетекші директор) кезеңі Х. А. Моффат 1946 жылғы қаңтар 1946 жылғы желтоқсан Рей Уиллистон 1946 жылғы қаңтар 1949 жылғы маусым Гордон Э. Стайлз 1947 жылғы қаңтар 1947 жылғы желтоқсан У. (Уильям) Риз 1948 жылғы қаңтар 1949 жылғы желтоқсан Боб Андерсон 1950 жылғы қаңтар 1950 жылғы желтоқсан Джек Бич 1949 жылғы маусым 1954 жылғы қыркүйек? Х. А. Моффат 1951 жылғы қаңтар - 1951 жылғы желтоқсан Джек Николсон 1952 жылғы қаңтар - 1953 жылғы желтоқсан Роберт Рендж 1954 жылғы қаңтар - 1958 жылғы желтоқсан ? К. Ф. (Кен) Александр 1956 жылдың ортасы 1961 жылдың шілдесі Р. Г. (Рэй) Аткинсон 1959 жылдың қаңтары 1962 жылдың желтоқсаны Дж. М. Филлипсон 1961 жылдың тамыз айы 1964 жылдың шілдесі Джеймс Эллиот 1963 жылдың қаңтары 1966 жылдың желтоқсаны Д. П.