Кіріспе
Ағылшын жаңа толқынының тобы «Japan» 1974 жылы Лондонның оңтүстігіндегі Кэтфорд қаласында Дэвид Сильвиан (вокал, гитара, клавиатура), Стив Янсен (барабан) және Мик Карн (бас гитара) құрамында пайда болды, ал келесі жылы Ричард Барбиери (клавиатура) және Роб Дин (жетекші гитара) қосылды. Бастапқыда глэм-роктан әсерленген топ, «Japan» электронды музыка мен шетелдік ықпалдарды қосып, өзінің дыбысын және андрогинды бейнесін дамытты. «Japan» 1970-ші жылдардың соңы мен 1980-ші жылдардың басында сәттілікке жетіп, Ұлыбританияның Топ 40 хит-парадына енген тоғыз хит шығарды, оның ішінде 1982 жылы шыққан «Ghosts» әні топ 5-ке кірді, ал концерттік альбомы «Oil on Canvas» (1983) Ұлыбританияның топ 5-іне енді. Топтың алты альбомы Ұлыбританияда «Алтын» мәртебесіне ие болды. Топ 1982 жылдың желтоқсан айында, Ұлыбританияда және шетелде коммерциялық сәттілікке қол жеткізе бастағанда тарап кетті. Оның мүшелері басқа музыкалық жобаларды іске асырды, бірақ 1990-шы жылдардың басында «Rain Tree Crow» деген атпен қысқа мерзімге қайта құрылып, 1991 жылы альбом шығарды.
Japan were an English new wave band formed in 1974 in Catford, South London by David Sylvian (vocals, guitar, keyboards), Steve Jansen (drums) and Mick Karn (bass guitar), joined the following year by Richard Barbieri (keyboards) and Rob Dean (lead guitar). Initially a glam rock inspired band, Japan developed their sound and androgynous look to incorporate electronic music and foreign influences. Japan achieved success in the late 1970s and early 1980s, releasing nine UK top 40 hits, including the 1982 top 5 hit single "Ghosts", and scoring a UK top 5 with the live album Oil on Canvas (1983). Six of the band's albums have achieved Gold status in the UK. The band split in December 1982, just as they were beginning to experience commercial success in the UK and abroad. Its members went on to pursue other musical projects, though they reformed briefly in the early 1990s under the name Rain Tree Crow, releasing an album in 1991.
Тарих
Топ 1970 жылдардың басында достар тобы ретінде құрылды. Ағайындылар (туған тегі Бэт) Дэвид Сильвиан (гитара және вокал) және Стив Янсен (добыл), сондай-ақ бассист Мик Карн Кэтфорд Бойз, Браунхилл Роуд, Оңтүстік Лондон қаласындағы бір мектепте оқыды. Жастық шақтарында олар Сильвианның екі аккордты пьесаларын көбінесе қашу үшін орындады; бастапқыда Карн жетекші вокалда, ал Сильвиан гитарада және қосымша вокалда болды, 1974 жылы Сильвиан жетекші вокалист атанды. 1974 жылдың маусымында олар алғаш рет Карнның ағасының үйлену тойында өнер көрсетті. Топтың бастапқыда аты болмады, мүшелері өздерін «Japan» деп атауға келісті. Сильвиан бұл атты уақытша деп ойлаған, бірақ ол ақыры тұрақты болды. Келесі жылы оларға тағы бір мектеп досы Ричард Барбиери клавишада, ал кейін жетекші гитарист Роб Дин қосылды және 1976 жылы Саймон Нейпир Беллпен (ол сонымен қатар Yardbirds, Marc Bolan, London және Wham! топтарымен де жұмыс істеген) келісім шарт жасасты. Hansa Records ұйымдастырған таланттар конкурсында The Cure-ге екінші орын алғаннан кейін, топ 1977 жылы Hansa Ariola компаниясымен жазу келісімшартына қол қойды, Лу Рид, Дэвид Боуи, T. Rex, Roxy Music және New York Dolls сияқты топтардың үлгісіндегі альтернативті глэм-рок стилінде өнер көрсетті, бірақ олардың алғашқы материалдары гитараға негіделген фанк болды. Жазу келісімшартына қол қойғаннан кейін көп ұзамай Сильвиан, Янсен және Карн өнер сахнасында қолданатын есімдерін қабылдады. Бастапқыда, жазу компаниясы Сильвиан мен Янсеннің есімдерінің New York Dolls тобының мүшелерінің есімдеріне тым ұқсас екеніне қорқып, бірақ ақыры есімдерін өзгертуге келісті. 1977 жылы топ продюсер Рей Сингермен бірге жазу компаниясы үшін алғашқы жазба сессиясын өткізіп, Ұлыбритания бойынша Джим Капальди мен The Contenders тобының концерттерінде қолдау тобы ретінде өнер көрсетті.
Алғашқы жылдар
1978 жылдың наурыз айында топ "Don't Rain on My Parade" әнінің кавер-нұсқасын шығарды, бір айдан кейін "Adolescent Sex" атты тұңғыш альбомын жариялады. Топтың андрогинды глэм-рок имиджіне бағытталған жарнамалық кампаниялар Ұлыбританияда топқа көп қызығушылық туғызбады, бірақ Жапонияда сәтті болды, онда топ әлі альбом шығармас бұрын көптеген жанкүйерлерді тартты. Тұңғыш альбомнан кейін "Blue Öyster Cult" тобын қолдап, Ұлыбритания бойынша гастрольдік тур өткізілді, мақсаты – альбомды насихаттау. Албомның өзі жақсы сатылмады, ал Жапонияда сынға ұшырап, жауапсыз көреушілерге тап болды. 1978 жылдың тамызында олардың екінші синглы "The Unconventional" хит-парадқа ілесе алмады. Қараша айында топ АҚШ-та қысқа тур жасады, бірақ американдық көреушілер оларды жақсы қабылдағанымен, бұл олардың соңғы және жалғыз АҚШ-тағы гастролі болды. Одан кейінгі "Obscure Alternatives" альбомы музыкалық прогресті көрсетті, әсіресе соңғы трек "The Tenant" – ол "Low" дәуіріндегі Дэвид Боуи мен Эрик Сатидің фортепиано туындыларының үйлесімі ретінде сипатталды – топтың болашағына меңзеді, бірақ бұл альбом да коммерциялық және сындық сәтсіздікке ұшырады. Өз елінде табысқа ие болмаса да, топ Жапонияда үлкен танымалдыққа қол жеткізді. 1979 жылдың наурыз айында олар елге алғаш рет сапар шегіп, үш күн қатарынан 11000 орындық "Budokan" театрын толық сатты.
Карьерасының ортасы
1979 жылы топ сәтті Еуро диско продюсері Джорджио Мородермен қысқа уақыт жұмыс істеді, ол «Life in Tokyo» атты бір реттік синглді жазды және шығарды. Трек сингл ретінде сәттілікке жетпеді, бірақ бұрынғы гитараға толы жазбаларынан музыкалық стильде елеулі өзгеріс болды, оларды глэм-рок тамырларынан электронды жаңа толқынға итермеледі. Электронды стиль үшінші альбомында жалғасты, «Quiet Life» (1979), оны Джон Пунтер мен Саймон Нейпир Белл бірге продюсерлік етті. Топтың жұмысын ретроспективті шолуда The Quietus «Quiet Life» альбомын «Еуропалық, жыныстық тұрғыдан екіұшты және ойлы поп-арт формасын анықтаған, бұл Дэвид Боуи екі жыл бұрын «Low» альбомымен ұсынған нәрсеге тым ұқсамайды» деп сипаттады. Ол Барбиеридің синтезаторларын, Сильвианның енді баритонмен ән салу стилін, Карнның ерекше бас гитарасының дыбысын және Янсеннің есімдері жоқ, күрделі перкуссиялық жұмысын көрсетті, ал Диннің гитарасы аздап және атмосфералық болды. Бұл, әрине, топтың Ұлыбританиядағы жазба сатылымына оң әсер етті және олар бірте-бірте хит-парадта сәттілікке жете бастады. Бірнеше төменгі хит-парадтағы синглдардан кейін, олардың алғашқы Ұлыбританиялық Top 40 хиті «Quiet Life» синглінің қайта шығарылуы болды, ол 1981 жылдың қазан айында 19-орынға жетті. «Tin Drum» альбомының үш синглі де Ұлыбританияның Top 40 тізіміне енді, оның «Ghosts» синглі 5-орынға жетіп, Жапонияның ең үлкен хитіне айналды. Бұл топтың BPI сертификатын алған алғашқы альбомы болды, ол шығарылғаннан кейін бір ай ішінде күміс дискпен марапатталды және төрт ай ішінде алтын мәртебеге жетті. Стив Най продюсерлік еткен бұл альбомды көбінесе батыс және шығыс дыбыстарының бірігуімен 1980-ші жылдардың ең инновациялық альбомдарының бірі деп есептейді. 2011 жылы, шығарылғаннан кейін отыз жыл өткен соң, «Tin Drum» альбомы BBC Radio 6 Music-тің «Goldie Award» сыйлығына ие болды, 1981 жылдың ең үздік альбомы деп танылды. Топ мүшелері арасындағы жеке даулар шиеленіске ұшырағандықтан, «Tin Drum» топтың соңғы студиялық альбомы болды. Топ мүшелері арасындағы ұзақ жылдар бойы жиналған келіспеушіліктер Карнның әйелі, фотограф Юка Фудзидің Сильвианмен бірге тұруымен күрт өршиді, содан кейін әр мүше өз жобаларын іске асыра бастады. Роб Дин «Gentlemen Take Polaroids» альбомы шығарылғаннан кейін 1981 жылдың мамыр айында топтан кетіп қалды, өйткені оның электр гитарасы «Tin Drum» альбомының дыбысы үшін қажетсіз болды. Кейін Дин «Illustrated Man» тобын құрды. Карн өзінің алғашқы жеке альбомын, «Titles» альбомын 1982 жылдың соңында топтың тарағанын жариялаған кезде шығарды. 1982 жылдың соңында өткен «Sons of Pioneers» турнесі Еуропа, Ұлыбритания және Қиыр Шығыста өтті. Бұл турде гитарист және клавишашы Масами Цучия сахнада топпен бірге өнер көрсетті. Топтың Ұлыбританиядағы соңғы өнер көрсетулері қазан айында «The Old Grey Whistle Test» бағдарламасында бірге ойнаған соңғы теледидар көрінісін және қараша айында Лондонның Хаммерсмит Одеонында алты түнге сатылып кеткен концерттерді қамтыды (бұл жазылып, түсіріліп, 1983 жылдың маусымында шыққан «Oil on Canvas» тікелей концерттік альбомы мен бейнефильміне айналды). Жапонияның соңғы концерті 1982 жылдың 16 желтоқсанында Нагоя қаласында өтті.
Ынтымақтастықтар
1980 жылдардың басында жапондық көп құралды музыкант және эксперименталды клавишашы Рюичи Сакамото, Yellow Magic Orchestra (YMO) тобымен қысқа мерзімге ынтымақтастық жасады және "Африкадағы аралдарды бағындыру" сияқты әндерде Сильвианмен тікелей жұмыс істеді. Ол топ тарағанға дейін де, одан кейін де Сильвианмен бірлесіп жұмыс істеді, осы екеуі "Bamboo Houses" (1982) және "Forbidden Colours" (1983) хиттерін жарыққа шығарды. Стив Янсенге де YMO тобының барабаншысы Юкихиро Такахаси үлкен әсер етті, ол кейіннен Такахасидің жеке жобаларында және Жапония бойынша гастрольдерінде оған қосылды, сондай-ақ екеуі бірлесіп көптеген жұмыстар жасады.
Бөлісуден кейінгі
Топтың барлық мүшелері әртүрлі деңгейдегі табыспен басқа жобалармен айналысты. Сакамотомен ынтымақтастықтан кейін Сильвианның алғашқы жеке альбомы "Brilliant Trees" 1984 жылы Ұлыбритания альбомдар тізімінде 4-орынға көтерілді, сондай-ақ Ұлыбританияның топ-20 синглі "Red Guitar" жарық көрді. Ал Карн бұл кезде ізделіспен жүрген сессиялық музыкантқа айналып, Гари Нуман, Кейт Буш және Джоан Арматрединг сияқты әртістермен жұмыс істеді. Ол сонымен қатар 1983 жылы Мидж Юрмен бірлесіп "After a Fashion" әнімен топ-40 хитке ие болды, ал 1984 жылы Баухаустың Питер Мерфимен "Dalis Car" дуеті ретінде ынтымақтастыққа түсіп, альбом шығарды. Янсен мен Барбиери "Dolphin Brothers" және "Jansen & Barbieri" ("Stories Across Borders", 1991, Virgin) аттарымен бірге жұмыс істесе, Роб Дин Гари Нуман мен Синед О'Коннормен жұмыс істеді, сондай-ақ 1987 жылдың соңынан 1988 жылдың сәуіріне дейін австралиялық "Geisha" тобында гитарада ойнады.
Жаңбыр ағашы құйрығы
1989 жылдың қыркүйегінде Сильвиан, Карн, Янсен және Барбиери «Жаңбырлы ағашқа қараған» деген атпен қайта бірікті. 1991 жылдың сәуір айында олар аттас альбом шығарды, ол музыка сыншыларынан жақсы пікірлер алды және Ұлыбританиядағы ең жақсы 25-ке кірді. Бірақ, тағы да, Сильвиан мен басқа мүшелер арасындағы шығармашылық даулар салдарынан топ тарап кетті.
Қайта өңдеулер
2003 жылы Virgin Records «Gentlemen Take Polaroids», «Tin Drum» және «Oil on Canvas» альбомдарының ремастерингтелген нұсқаларын қайта шығарды. BMG келесі жылы осы қадамды қайталап, «Adolescent Sex», «Obscure Alternatives», «Quiet Life» және «Assemblage» альбомдарын қайта жариялады. Бұл қайта шығарылымдардың барлығы ‘digipak’ форматында болды және көптеген бонус тректерді қамтыды. 2006 жылы барлық альбомдар төмен бағамен сату үшін қалың қаптамаларға (jewel cases) қайта оралды. «Tin Drum» digipak нұсқасы ерекше қызығушылық тудырды, себебі ол картон қорапқа салынған және бонус ретінде 5 дюймдік «The Art of Parties» синглін қамтыды, оған «The Art of Parties» (12” сингл және концерттік нұсқалары), «Ghosts» (сингл нұсқасы) және «Life Without Buildings» («The Art of Parties» сингліне қосымша трек) кірді. Жинаққа сонымен қатар әншілердің қара-ақ фотосуреттерінен тұратын буклет те енді. 2018 жылдың тамызында «Gentlemen Take Polaroids» және «Tin Drum» альбомдарының 45 айналымдық екі дискілі винил LP нұсқалары жарық көрді. Екі альбом да Abbey Road студиясында Майлс Шоуэлл жасаған ремастерингтен өтті. Сондай-ақ екі альбомның да 33 айналымдық бір дискілі нұсқасы қолжетімді болды. Альбомдар сатылымның алғашқы аптасында ресми винилдік чарттарда сәйкесінше 2-ші және 3-ші орындарға енді. 2021 жылдың наурызында BMG «Quiet Life» альбомын бірнеше люкс форматта қайта шығарды, оның ішінде үш CD және 180 граммдық жартылай жылдамдықпен ремастерингтелген винилден тұратын жинақ, бірнеше жеке винил нұсқалары және CD шығарылымы бар. Бұл қайта шығарылым 1983 жылдан бері алғаш рет Жапонияны Ұлыбританияның Топ-20 тізіміне қайтарды, ол Ұлыбританияның альбомдар чартында 13-ші орынды, ал Ұлыбританияның винилдік чартында 2-ші орынды иеленді.