Канададағы Либерал-Прогрессивтік партиялар тарихы

Кіріспе

Либералды прогрессивті – 1925 және 1953 жылдар аралығында Канада сайлауларында бірнеше кандидат қолданған атау. Федералдық және Онтарио саясатында «Либералды прогрессивті партия» деп аталатын партия болған жоқ. Бұл термин көбінесе Либералды және Прогрессивті сайлау округтерінің ұйымдары қолдаған кандидаттарды немесе кейде тікелей Либералды немесе тікелей Прогрессивті кандидатқа қарсы сайысқан жеке кандидаттарды білдіреді. Манитобада осы атпен провинциялық деңгейде партия болды, ал Либералды прогрессивтер Роберт Форк басшылығымен Манитобада федералды деңгейде Либералды партияның қолдауымен сайлауға қатысты.

Федералды саясат

Прогрессивті партияның 1921 жылғы сайлаудағы сәттілігімен Канаданың федералды саясаты алғаш рет «үш партиялық жүйе» негізінде жұмыс істеді. Уильям Лайон Маккензи Кинг басшылығындағы Либералдық партия осы жағдаймен күресу үшін прогрессивтілермен келісімге келуге тырысып, олармен коалиция құруды ұсынды. Прогрессивті партия бас тартты. Бірақ 1926 жылға қарай партия бөлініп, кейбір прогрессивтер либералдарды қолдауға шешім қабылдады, «Либералдық прогрессивті», «Либералдық еңбекші прогрессивті» сияқты атаулармен сайлауға түсті. Бұл құбылыс ең алдымен 1925 және 1926 жылғы сайлауларда байқалды. 1930 жылдары бірқатар либералдық прогрессивті парламент мүшелері (депутаттар) толыққанды либералдарға айналды. 1925 жылы бір тәуелсіз либералдық прогрессивті кандидат болды. 1925 жылғы сайлауда Либералдық прогрессивтілер тізімімен тек бір кандидат қатысты, бірақ ол жеңіліске ұшырады. Сол жылы тағы бір тәуелсіз либералдық прогрессивті кандидат болды. 1926 жылғы сайлауда он екі кандидат Либералдық прогрессивтілер ретінде бақ сынасты, оның сегізі сайланды, олардың жетісі Манитобада, ал біреуі Саскачеван облысында. Онтариода үш кандидат жеңіліске ұшырады. Топтың басшысы болған сегізінші Манитоба либералдық прогрессивті Роберт Форк сол жылдың соңында өткен қосымша сайлауда мандат алды және үкімет құрамына енгізілді. Бұл кандидаттар сайлауда Либералдық партияның қарсылығына тап болмады және парламентте либералдармен бірге отырып, оларды қолдайтындарын, сондай-ақ либералдық фракцияның отырыстарына қатысатындарын білдірді. Маккензи Кингтің либералдары 1926 жылғы сайлаудан кейін Халық палатасында көпшілік орындарға ие бола алмады, бірақ Либералдық прогрессивтердің қолдауымен азшылық үкіметін құра алды. Бұл үкімет төрт жыл бойы билікте болды. Либералдық прогрессивтер де өздерінің фракциялық отырыстарын өткізді және, әсіресе ауыл шаруашылығы саласындағы мәселелер бойынша өз саясатын қалыптастырды. Мысалы, олар 1927 жылғы федералдық бюджетті тарифтерді төмендетпегені үшін сынады, бұл прогрессивтердің ұзақ жылдар бойғы талабы еді. 1930 жылғы сайлауда Манитобада сегіз либералдық прогрессивті кандидат тіркелді, бірақ олардың тек екеуі ғана сайланды. Бір кандидат либералдық кандидаттан жеңіліске ұшырады. 1935 жылғы сайлауда Манитобада бес либералдық прогрессивті кандидат бақ сынады, олардың төртеуі сайланды. Олардың бірі либералдық кандидатты жеңіп алды, ал жеңілген либералдық прогрессивті либералдан жеңіліске ұшырады. Онтариода Хьюз Кливэр Либералдық прогрессивті партиясынан Холтон округінде жеңіске жетті, бірақ кейін либералдармен одақтасты. 1940 жылғы сайлауда Манитобада екі либералдық прогрессивті кандидат тіркелді, олардың біреуі сайланды. Онтариода екі либералдық прогрессивті кандидат бақ сынады. Екеуі де сайланды. «Ұлттық либералдық прогрессивті» деген саяси атау 1940 жылғы федералды сайлауда Онтариодағы Grey North сайлау округінде W. Garfield Case қолданды. Кейс өзінің кәсібін «сақтандыру менеджері» деп көрсетті. Ол 2434 дауыс жинады, бұл дауыс беруге қатысқандардың 15,5 пайызын құрады. Сайлауда Либералдық партияның кандидаты Уильям П. Телфорд жеңіске жетті. Телфорд 1944 жылдың 9 желтоқсанында А. Г. Л. Макнотонға орын беру үшін отставкаға кеткеннен кейін Кейс 1945 жылдың 5 ақпанында өткен қосымша сайлауда Канаданың Прогрессивті консервативтік партиясының кандидаты ретінде жеңіске жетті. Уильям Гилберт Уир ең ұзақ қызмет еткен либералдық прогрессивті депутат болды, ол 1930 жылы Манитобадағы Макдональд округінде алғашқы сайлауда жеңіске жетті. Ол 1935 және 1940 жылдары либералдық прогрессивті ретінде қайта сайланды. 1945, 1949 және 1953 жылдары ол Портж Нипауа округінен либералдық прогрессивті ретінде сайланды және осы сайлауларда Либералдық прогрессивті партиясынан бақ сынаған жалғыз кандидат болды. Уир 1945 жылдан 1953 жылға дейін үкіметтің бас қамшысы, ал 1953 жылдан 1957 жылға дейін премьер-министр Луи Сент-Лоранның парламенттік көмекшісі болды. Ол 1957 жылғы сайлауда жеңіліске ұшырады, бұл оның либерал ретінде қатысқан алғашқы сайлауы еді. Барлығы бес депутат Либералдық прогрессивтілер ретінде отырды: Эдгар Дуглас Ричмонд Биссетт, Роберт Форк, Джеймс Эллисон Глен, Джордж Уильям Макдональд және Уильям Гилберт Уир. Форк пен Глен либералдық кабинеттерде министр болды (Глен сонымен қатар Канаданың Төменгі палатасының спикері болды), ал Уир көптеген жылдар бойы үкіметтің бас қамшысы қызметін атқарды. Форк 1929 жылы Канада Сенатына тағайындалды және осы органға отырған жалғыз Либералдық прогрессивті болды.

With the Progressive Party's 1921 electoral breakthrough, Canadian federal politics operated under a "three party system" for the first time. The Liberal Party under William Lyon Mackenzie King tried to deal with this situation by co opting the Progressives, offering to form a coalition with them. The Progressive Party refused. But by 1926, the party had split and some Progressives decided to support the Liberals, running as Liberal Progressive or Liberal Labour Progressives, or similar variations. This phenomenon occurred particularly in the 1925 election and the 1926 election. A number of Liberal Progressive Members of Parliament (MPs) became full fledged Liberals in the 1930s. There was one Independent Liberal Progressive candidate in 1925. In the 1925 election, only one candidate ran—unsuccessfully—under the Liberal Progressive banner. There was also one Independent Liberal Progressive candidate that year. In the 1926 election, twelve candidates ran as Liberal Progressives and eight were elected, including seven in Manitoba and one in Saskatchewan. There were three unsuccessful candidates in Ontario. An eighth Manitoba Liberal Progressive, Robert Forke, who was the group's leader, was acclaimed in a by election later in the year and was appointed to the Cabinet. These candidates were not opposed by the Liberal Party in the election and ran with the understanding that they would sit with and support the Liberals in Parliament and attend Liberal caucus meetings. Mackenzie King's Liberals alone did not have a majority of seats in the House of Commons after the 1926 election, but were able to form a minority government with the support of the Liberal Progressives in the house. This government lasted for four years. The Liberal Progressives also had their own caucus meetings and developed their own politics on certain issues, particularly in relation to agriculture. For example, they were critical of the 1927 federal budget for not reducing tariffs, a long time Progressive demand. In the 1930 election, eight Liberal Progressives ran in Manitoba, but only two were elected. One candidate was defeated by a Liberal candidate. In the 1935 election, five Liberal Progressives ran in Manitoba, four of whom were elected. One of these won over a Liberal candidate, while the defeated Liberal Progressive was defeated by a Liberal. In Ontario, Hughes Cleaver won Halton on the Liberal Progressive ticket, but afterwards allied himself with the Liberals. In the 1940 election, two Liberal Progressives ran in Manitoba, of whom one was elected. Two Liberal Progressives ran in Ontario. Both were elected. "National Liberal Progressive" was a political label used in the federal election of 1940, by W. Garfield Case, in Grey North electoral district in Ontario. Case listed 'Insurance manager' as his profession. He won 2,434 votes, 15.5% of the popular vote. The election was won by the Liberal Party candidate, William P. Telford. When Telford resigned on 9 December 1944, to provide a vacancy for A. G. L. McNaughton, Case ran and won the 5 February 1945 by election as the candidate of the Progressive Conservative Party of Canada. William Gilbert Weir was the longest lasting Liberal Progressive MP, winning his first election in the riding of Macdonald in Manitoba in 1930. He was re elected as a Liberal Progressive in 1935 and 1940. In 1945, 1949 and 1953, he was elected as a Liberal Progressive for the riding of Portage Neepawa, and was the sole candidate to run as under the Liberal Progressive label in those elections. Weir served as Chief Government Whip from 1945 to 1953 and parliamentary assistant to Prime Minister Louis St. Laurent from 1953 to 1957. He was defeated in the 1957 election, the first in which he ran as a Liberal. Five MPs in all sat as Liberal Progressives: Edgar Douglas Richmond Bissett, Robert Forke, James Allison Glen, George William McDonald and William Gilbert Weir. Forke and Glen became ministers in Liberal cabinets (Glen also served as Speaker of the House of Commons of Canada) while Weir served as government whip for a number of years. Forke was appointed to the Senate of Canada in 1929 and was the sole Liberal Progressive to ever sit in that body.

Альберта

Албертада 1926 жылғы Альберта сайлауында бір кандидат Либералды прогрессивті тумен бақ сынасты. А. Д. Кэмпбелл мырза Камроуз округінде 252 дауыс алып, төртінші орынды иеленді.

Манитоба

Манитобада прогрессивтер мен либералдар 1932 жылы премьер Джон Брэкен басшылығымен бірігіп, Либералды прогрессивтер ретінде сайлауға түсті. Брэкен 1943 жылға дейін премьер-министр қызметін атқарды, содан кейін оны Стюарт Гарсон алмастырды. 1948 жылы Гарсонның орнын Дуглас Кэмпбелл басты. Партияның басым бөлігі "прогрессивтік" қанаты болғанымен, 1940 жылдары ол Либералдық партия ретінде кеңінен танылды. (Осы кезде ұлттық прогрессивтік партия жойылды.) 1961 жылы партия Манитоба либералдық партиясы деп атауын өзгертті, тек бірқатар прогрессивтік жақтастар қарсылық білдірді.