Америкалық үкіметтік мердігер: Melpar тарихы

Кіріспе

Melpar – 20 ғасырдағы «суық соғыс» кезеңіндегі американдық үкіметтік мердігер. Вашингтондағы жұмыс орындарының көп бөлігі АҚШ федералдық үкіметіне тікелей бағынысты болған кезде, Melpar аймақта жоғары технологиялық жұмыс күшін даярлаған жеке сектордағы алғашқы келісімшарт компаниясы болды.

Тарих

1945 жылы Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін Melpar Inc компаниясының негізін қалаушылар (Томас Мелой және Джозеф Паркс) АҚШ Әскери-теңіз күштерінің ұсынысы бойынша үкіметтік келісімшарттар алу үшін Нью-Йорк қаласынан Вашингтонға көшіп келді. Мелой соғыс кезінде Генри Стимсонның көмекшісі болған. Компанияның аты олардың тегінің алғашқы буындарынан алынған. 1945 жылдың соңында Паркс аң аулауда қаза тапты; бірақ Мелой Melpar компаниясын Қарулы күштермен бизнес жасайтын инженерлік және өндірістік компания ретінде дамытуды жалғастырды. Ол электромеханикалық өнімдерді жобалап және өндіретін шағын фирма – Карл Миллер инженерлік компаниясын сатып алды. Жаңа компания әуедегі радар жүйелеріне келісімшарт алды және кеңейді. Келесі бірнеше жылда Melpar Александрияға (Вирджиния штаты) көшіп, Кембриджде (Массачусетс штаты) екінші зауытын және Александрияда үшінші зауытын ашты. 15 жыл ішінде компания 6000-нан астам қызметкерге дейін өсті және Солтүстік Вирджинияда оннан астам нысанда орналасты. Берлиннің әуе көпірі, Кеңес Одағының ядролық қару сынағы және Корея соғысының басталуы Melpar бизнесіне көмектесті. Әскери қолданыстан басқа, технология әскери емес салаларда да маңызды рөл атқара бастады. АҚШ үкіметінің зертханаларында техникалық таланттардың қоры болды және үкіметтің рөлі кеңейді. 1957 жылы «Спутник» ұшырылуы Кеңес Одағымен бәсекелестікті күшейтті. Melpar көптеген компаниялар сияқты мемлекеттік тапсырыстан бас тартпай, оны қабылдады. 1951 жылы 1869 жылы құрылған теміржол жабдықтарын өндіруші Westinghouse Air Brake Company компаниясын 1 миллион долларға сатып алды. Бұл сол кезде үлкен сома еді, бірақ мемлекеттік келісімшарттардан түскен пайда әдетте сатудың 1-2 пайызын ғана құрады, және бұл қаржы ғылыми-зерттеу жұмыстарына жұмсалды. 1990 жылдары Интернет пайда болды, ол компьютерлік ғылымға, ақпараттық жүйелерге және бағдарламалық қамтамасыз ету технологиясына баса назар аударды. 1970-1980 жылдары телекоммуникация және биотехнология салаларында да осындай ынталылық байқалды. Алайда, 1950-1960 жылдары білімді дамытудың ең қызықты техникалық саласы – жаңадан пайда болған аэроғарыш және электроника өнеркәсібі болды. 1950-60 жылдары көптеген жаңа фирмалар пайда болды және адамдар ұзақ сағаттар бойы жұмыс істеуге дайын болды. 1950 жылдардың ерекшелігі – жаңа технологияларды қаржыландырудың негізгі көзі коммерциялық нарық емес, АҚШ үкіметі болды. Melpar Вашингтондағы клиенттеріне жақын орналасқан. Atlantic Research, Vitro Laboratories, Page Communications Engineers, Hazleton Laboratories, COMSAT және Қолданбалы физика зертханасы сияқты басқа мемлекеттік мердігерлер де пайда тапты. Алайда, Melpar ең ірісі болды. 1963 жылы жұмысқа қабылдаулар астрономдар, астрофизиктер, микробиологтар, энтомологтар, геофизиктер және газ хроматографтарын қамтыды. Melpar аймақта техникалық университеттің болмауына байланысты бос орынды толтырды (Melpar 1964 жылы Джордж Мейсон университетін қабылдады). 1952 жылы Melpar қала орталығынан 16 шақырым қашықтықта, 50-ші тас жолдың жанындағы Севен Корнерс маңындағы орманды учаскеде қымбат, заманауи зауыт салды. Жаңа ғимараттың айналасында далалар болды, ол жолдан 122 метр қашықтықта орналасқан. Бұл орталықта орналасқан шағын ғимараттар мен қоймаларға қарама-қайшы болды және өнеркәсіптік дизайнды тұрғын үйдің айналасымен үйлестіру ретінде көрсетілді. Melpar-ды орналастыру үшін Фэрфакс округі жер иелеріне салық жүктемесін жеңілдету үшін аймақтарға бөлу заңдарын жаңартты. Melpar қызметкерлері өз үйлеріне жақын жерде жұмыс істей алды. Вирджиния штатының даму жарнамасында Melpar үлгі ретінде көрсетілді. Ауылға көшу туралы шешім «айналма тас жолы» аяқталмай он жылдан астам уақыт бұрын және Тайсон бұрышындағы қазір Тайсон бұрышы орталығы деп аталатын сауда орталығы салынардан 15 жылдан астам уақыт бұрын қабылданды. Кейіннен Капитал белдеуі деп аталатын бұл тас жол кейіннен көбейген келісімшарт фирмалары үшін «белдеу бандиттері» терминін пайда етті. Кейбір қызметкерлер Melpar-дан жаңа компаниялар ашу үшін (әдетте Вашингтон аймағында) кетті. Келесі 20-30 жылда оннан астам компаниялар жыл сайынғы сатудан миллиондаған доллар табыс етіп, Вашингтон аймағында мыңдаған адамды жұмыспен қамтыды. Бір қызметкер Флоридада байланыс компаниясын құрды, ол кейін Харрис корпорациясы болды. 1962 жылы Бостон маңындағы зерттеу бөлімінің екі қызметкері деректер байланысы өндірушісі Codex Corporation-ті құрды. Көптеген адамдар 1970 және 1980 жылдары өркендеді, бірақ кейін өнеркәсіптік консолидациялар, бірігулер және сатып алулар салдарынан аймақтан кетті. Meloy Laboratories Melpar-дың биотехникалық, фармацевтикалық зерттеулерін Rhône Poulenc 1980 жылдары Филадельфияға көшіргенге дейін жалғастырды. Simulation Engineering Corporation (Secor) атты ұшу симуляторының еншілес компаниясы Солтүстік Вирджинияда төрт рет меншік иесін ауыстырды – Sperry Rand-тен Honeywell-ге, Hughes-қа және Raytheon-ға дейін, содан кейін 1998 жылы Техасқа көшірілді. Осы қызметкерлер екінші компанияны, Quintron-ды құрды, ол Loral компаниясымен 22 миллион долларға сатып алынды және кейін Lockheed компаниясына тиесілі болды. Бірнеше компания әлі де Солтүстік Вирджинияда орналасқан – VSE Inc Александрияда (1300 қызметкер), RSI Inc Стерлингте (500 қызметкер), ISOMET Манассаста, ST Research (қазір Boeing-тің Argon ST деп аталатын бөлімі) Ньюингтонда, сондай-ақ шағын машина шеберханаларының ондай. Шамамен 50 жыл бойы Melpar Вирджиния штатындағы 50-ші тас жолындағы бір ғимаратты пайдаланды және шамамен 1500 қызметкері болды. Компания бірнеше рет меншік иесін ауыстырды, 1970 жылы LTV Electrosystems (1972 жылы E Systems деп өзгертілді) және 1995 жылы Raytheon Company сатып алды. Melpar атауы 1994 жылы жойылды және ғимарат Raytheon компаниясының Стратегиялық жүйелер бөлімінің штаб-пәтері болды. Соңғы 25-30 жылда компания U-2 барлау ұшағының жердегі жүйелерін өндіру және қолдау сияқты үкіметтік электроникалық келісімшарттарды орындады, сондай-ақ адамсыз әуе кемелерін жасады. Бұған қоса, бұл ғимарат АҚШ Білім министрлігі сияқты агенттіктер үшін ақпараттық жүйелерді басқарды және электрондық өнімдерді жасады және сынады. 2010 жылы Raytheon 7700 Arlington Boulevard мекенжайындағы ғимараттан шығып кетті, ол Tricare үшін қайта жаңартылды.

In 1945, after the conclusion of World War II, the founders of Melpar Inc (Thomas Meloy and Joseph Parks), at the suggestion of the United States Navy, moved from New York City to the Washington, DC area to obtain government contracts. Meloy had served as an assistant to Henry Stimson during the war. The company name was derived from the first syllable of their last names. In late 1945 Parks accidentally killed himself in a hunting accident; nevertheless Meloy continued to promote developing Melpar as an engineering and production company doing business with the Armed forces. He acquired the Carl Miller Engineering Company, a small firm that designed and produced electro mechanical products. The new company took over a contract for airborne radar systems, and expanded. In the next few years Melpar moved to Alexandria, Virginia, added a second plant in Cambridge, Massachusetts, and a third plant in Alexandria. Within 15 years the company grew to more than 6,000 employees, and occupied ten facilities of more than throughout Northern Virginia. Events such as the Berlin Airlift, the detonation of the nuclear weapons by the Soviet Union, and the outbreak of the Korean War helped Melpar's business. In addition to military applications, technology began to play a role in nonmilitary areas. The US government had a pool of technical talent in its laboratories, and assumed an expanded role. The launch of Sputnik in 1957 further intensified competition with the Soviet Union. Melpar embraced rather than shunned government work, as most other companies did. In 1951 Westinghouse Air Brake Company, a railway equipment producer founded in 1869, purchased the company for $1 million. It was a large sum for the time, despite typical profits on government contracts of only 1 2% of sales, which were generally reinvested in research. The 1990s saw the development of the Internet, and its emphasis on computer science, information systems, and software technology. During the 1970s and 1980s a similar fervor was experienced in the telecommunications and biotechnology sectors. However, during the 1950s and 1960s the most exciting technical place to advance the knowledge was the fledgling aerospace and electronics industry. The 1950 60s had many new firms and people readily working long hours. A unique feature of the 1950s, however, was that the US government, not the commercial marketplace, was the prime source of funding for new technologies. Melpar was located near its customers in Washington, DC. Other government contractors such as Atlantic Research, Vitro Laboratories, Page Communications Engineers, Hazleton Laboratories, COMSAT and the Applied Physics Laboratory also benefited. However, Melpar was the largest. In 1963, openings included astronomers, astrophysicists, microbiologists, entomologists, geophysicists and gas chromatographers. Melpar filled a void due to the lack of a technical university in the area (Melpar welcomed George Mason University in 1964). In 1952 Melpar built an expensive, modern plant 10 mile (16 km) from downtown on a wooded tract near Seven Corners on Route 50. The new building, surrounded by fields in a campus like setting 400 feet (122 m) back from the road, had a pond, willow trees, a brick facade, and parking behind the plant. It was a contrast to the small buildings and warehouses located downtown, and was promoted as harmonizing industrial design with residential surroundings. To accommodate Melpar, Fairfax County revamped its zoning laws to help relieve the tax burden on property owners. Melpar employees could work near their homes. In development advertising the state of Virginia touted Melpar as a model. The decision to move to the country was made more than ten years before the "circumferential highway" was completed, and more than 15 years before a shopping mall now known as Tysons Corner Center was built at Tyson's Corner. Later known as the Capital Beltway, this highway led to the term beltway bandits for the contracting firms that later proliferated. Some employees left Melpar to start new companies (usually in the Washington area). Over the next 20 to 30 years more than a dozen spin offs generated millions of dollars in annual sales and employed thousands in the Washington area. One employee began a communications company in Florida that ultimately became the Harris Corporation. Two employees from a research division near Boston formed the data communications manufacturer Codex Corporation in 1962. Many prospered in the 1970s and 1980s, but then left the area, due to industrial consolidations, mergers, and acquisitions. Meloy Laboratories continued Melpar's biotechnical, pharmaceutical research until Rhône Poulenc moved the operation to Philadelphia in the 1980s. A flight simulator spin off named Simulation Engineering Corporation (Secor), went through four changes in ownership in Northern Virginia–from Sperry Rand to Honeywell to Hughes to Raytheon before being moved to Texas in 1998. The same employees started a second company, Quintron, which was purchased by Loral for $22 million and later owned by Lockheed. A few companies still reside in Northern Virginia –VSE Inc in Alexandria (1300 employees), RSI Inc in Sterling (500 employees), ISOMET in Manassas, ST Research (now a division of Boeing called Argon ST) in Newington, as well as half a dozen small machine shops. For almost 50 years Melpar used the same facility on U. S. Route 50 in Virginia and had about 1,500 employees. The company went through several changes in ownership, being purchased by LTV Electrosystems in 1970 (changed to E Systems in 1972) and the Raytheon Company in 1995. The name Melpar was discontinued in 1994 and the facility served as headquarters for Raytheon's Strategic Systems Division. Over the last 25 to 30 years the company performed some government electronics contracts, such as production and support of ground systems for the U 2 reconnaissance aircraft, and unmanned aerial vehicles. Additionally this facility managed information systems for agencies such as the US Department of Education, and fabricated and tested electronic products. In 2010 Raytheon moved out of the building at 7700 Arlington Boulevard, and it was remodeled for Tricare.