Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уильям Карстарес (сонымен қатар Карстейрс) (11 ақпан 1649 – 28 желтоқсан 1715) Шотландия шіркеуінің пасторы және виг саясатында белсенділік танытқан адам болды.
William Carstares (also Carstaires) (11 February 164928 December 1715) was a minister of the Church of Scotland, active in Whig politics.
Ерте өмір
Карстарес Шотландияның Глазго қаласына жақын Кэткартта дүниеге келді, ол дін қорғаушы Джон Карстарес пастордың ұлы еді. Ол Эдинбург университетінде, содан кейін Утрехт университетінде білім алды. Нидерландта ол Гаспар Фагельмен танысты. Фагельдің арқасында ол Оранж принцімен, болашақ Англия королі III Вильгельм және Шотландия королі II Вильгельммен танысып, саясатқа белсенді қатыса бастады. Үшінші ағылшын-голландия соғысы кезінде Карстарес Оранж принці үшін барлаушы ретінде жұмыс істеді, "Уильям Уильямс" деген атпен Англияға сапарлар жасады. Ол Пьер дю Муленмен (1676 жылы қайтыс болды) хат алмасты, ол принцтің тыңшылық желісін басқарды. Ол ағылшыздардың күдігіне ілігіп, 1674 жылдың қыркүйегінде Англия аумағында ордер бойынша тұтқындалды. Ол сонымен қатар Джеймс Джонстонның хаттарын оқи алу мүмкіндігі арқасында Шотландия Парламентіне де ықпал етті.
Carstares was born at Cathcart, near Glasgow, Scotland, the son of the Rev. John Carstares, a Covenanter. He was educated at the University of Edinburgh, and then at the University of Utrecht. In the Netherlands he had an introduction to Gaspar Fagel. Through Fagel he met the Prince of Orange, the future King William III of England and II of Scotland, and began to take an active part in politics. During the Third Anglo Dutch War, Carstares acted as an intelligence agent for the Prince of Orange, making journeys to England as "William Williams". He corresponded with Pierre du Moulin (died 1676), who ran the Prince's espionage. He was suspected by the English, and arrested by warrant in September 1674 on English soil. He also manipulated the Parliament of Scotland, helped by being able to read James Johnston's mail.
Кейінгі өмірі
Королева Анна таққа отырғаннан кейін Карстарес Шотландиядағы Корольдік капеллан қызметін сақтап, Эдинбургте тұрды, сонымен қатар 1703 жылы Эдинбург университетінің ректоры болып сайланды. Ол реформатор-әкімші болды, голландтық профессорлық оқыту жүйесін енгізді. 1704 жылдан бастап Эдинбургтегі Джеймс Харт басқаратын Олд Грейфриарс шіркеуінде "екінші пастор" болып қызмет етті, ал 1706 жылдан бастап Санкт-Джайлс шіркеуінде де осы қызметті атқарды.
On the accession of Queen Anne, Carstares retained his post as Royal Chaplain in Scotland, residing in Edinburgh, having also been elected Principal of the University of Edinburgh in 1703. He was a reforming administrator, introducing the Dutch professorial system of teaching. From 1704 he was also "second charge" minister of Old Greyfriars under Rev James Hart in Edinburgh, and from 1706 was second charge of St Giles'
Ол 1705, 1708, 1711 және 1715 жылдары Шотландия шіркеуінің Бас ассамблеясының төрағасы (модераторы) болып төрт рет сайланды. Ол Ұлттық бірігуді ілгерілетуде маңызды рөл атқарды және Харли мен басқа да жетекші ағылшындар одан кеңес алды. Аннаның билігі тұсында оның саясатының басты мақсаты Лорд Оксфордтың епископальдық якобиттерді күшейтуге бағытталған жоспарларын, әсіресе епископальдықтардың құқықтарын кеңейту туралы заң жобасын, сондай-ақ Революциялық келісім бойынша ақсақалдар мен протестант мұрагерлеріне берілген меценаттық құқықты ескі меценаттарға қайтару туралы заң жобасын тоқтату болды. Ол Уильям Данлоппен (1692–1720) туысқандық байланыста болды.
He was four times chosen Moderator of the General Assembly of the Church of Scotland, in 1705, 1708, 1711 and 1715. He took an important part in promoting the Union, and was consulted by Harley and other leading Englishmen concerning it. During Anne's reign, the chief object of his policy was to frustrate the measures which were planned by Lord Oxford to strengthen the Episcopalian Jacobites, especially a bill for extending the privileges of the Episcopalians and the bill for replacing in the hands of the old patrons the right of patronage, which by the Revolution Settlement had been vested in the elders and the Protestant heritors. He was uncle by marriage to William Dunlop (1692–1720).