Жонни Рамон: Панк-рок гитарисінің өмірі мен мансабы

Кіріспе

Американдық гитарист (1948–2004)

Джон Уильям Каммингс (8 қазан 1948 – 15 қыркүйек 2004), көбінесе Джонни Рамон сахналық атымен танымал, американдық музыкант, панк қозғалысын қалыптастыруға көмектескен Ramones тобының гитарисі және негізін қалаушы мүшесі. 2002 жылы топ Rock and Roll Даңқ залына енгізілді. 1996 жылы топ тарағанға дейін Джонни мен жетекші вокалист Джоуи Рамон бастапқы құрамында қалған екі мүше болды. 2009 жылы Рамон Times журналының "10 ең ұлы электрогитарашы" тізіміне ілікті. Spin журналының 2012 жылғы "Барлық уақыттың 100 ең ұлы гитаристері" тізімінде ол 8-орынды, ал Rolling Stone журналының 2015 жылғы ұқсас тізімінде 28-орынды иеленді. Музыкалық карьерасымен қатар Рамон онға жуық фильмде, деректі фильмдерде және телеарналарда пайда болды. Рамонның "Коммандо" атты өмірбаяны 2012 жылы жарық көрді.

Ерте өмір

Джон Уильям Каммингс 1948 жылдың 8 қазанында Нью-Йорк қаласындағы Куинс ауданында дүниеге келді. Ол поляк және украин тегінен шыққан официантка Эстель мен ирланд тегінен шыққан құрылысшы Фрэнсис Уильям Каммингстің жалғыз баласы еді. Ол Куинстің Форест Хиллс ауданында өсті, онда ол рок музыкасын сіңіріп өсті. Каммингстің әкесі қатаң тәртіпті адам болған. Джонни былай деп еске алады: "Әкем ешқашан жұмыстан қалмағаны туралы айтатын. Мен кішкентай лига ойынына баруым керек болған күні бас бармағымды сындырып алдым, ал ол: 'Сен не, нәресте месің? Мен сені нәресте ретінде өсірдім бе? Ойнауға бар!' деді. Менің аяқ саусағым сынғанмен, мен сол ойынға қатысуға мәжбүр болдым. Бұл қорқынышты еді." Каммингс "грейзер" ретінде танымал болды, бірақ кейін ол галстук-бояу киетін "The Stooges" әуесқойларының бірі ретінде сипатталды. Ол өмір бойы "Нью-Йорк Янкиз" командасының жанкүйері болды. Каммингс "Рамонс" табысқа жеткенге дейін әкесімен бірге сантехник болып жұмыс істеді. Бір кезде ол Нью-Йорк штатының Пикскилл қаласындағы Пикскилл әскери академиясына оқуға түсті.

Рамонс тобы

Каммингс болашақ топ мүшесі Дуглас Колвинмен, кейін Ди Ди Рамонға айналған, 1970-ші жылдардың басында құрғақ тазалау тапсырғанда танысты. Олар бірге түскі ас ішіп, The Stooges және MC5 сияқты топтарға деген ортақ құмарлықтарын талқылайтын. 1974 жылдың қаңтар айында Нью-Йорктегі Мэннидің музыкалық дүкеніне бірге барды, онда Джонни 54 доллардан астамға қолданылған көк Mosrite Ventures II гитарын сатып алды. Сол сапарда Ди Ди Денелектро бас-гитарасын алды. Олар болашақ топ мүшесі Джеффри Хайманмен, кейін Джои Рамонға айналған, және Ричи Стернмен бірге «Рамонс» тобын құрды, Стерн бас-гитарада ойнады. Стерн бірнеше репетициядан кейін топтан кетіп қалды. Томас Эрдэли, кейін Томи Рамон, сол жылдың жазында «Рамонс» тобына қосылды, себебі ашық тыңдаулар қанағаттанарлық барабаншыны таба алмады. Топ мүшелерінің әрқайсысы «Рамон» тегін қабылдады, ал Каммингс Джонни Рамон ретінде танылды. «Рамонс» тобы алғаш рет 1974 жылдың 30 наурызында Performance Studios-та көрермендер алдында өнер көрсетті. Топтың тұңғыш альбомы «Ramones» рок сыншыларынан жағымды пікірлер алды. Альбом коммерциялық сәттілікке жете алмады, Billboard альбомдық тізімінде 111-орынға ғана ие болды. Олардың келесі екі альбомы, «Leave Home» және «Rocket to Russia» 1977 жылы шықты. «Rocket to Russia» альбомы топтың Billboard 200 тізіміндегі ең жоғары жетістігі болды, ол 49-орынға жетті. 1978 жылы топ төртінші студиялық альбомын, «Road to Ruin» шығарды. Ол Billboard Top 100 тізіміне енбеді. Дегенмен, альбомда және жеке сингл ретінде шыққан «I Wanna Be Sedated» әні топтың ең танымал әндерінің біріне айналды. Альбомның мұқабасының дизайнын Punk журналының негізін қалаушы Джон Холмстром жасады. 1979 жылы Роджер Корманның «Рок-н-ролл орта мектебі» фильмінде дебют жасағаннан кейін танымал продюсер Фил Спектор «Рамонс» тобына қызығушылық танытып, 1980 жылы олардың «End of the Century» альбомын өндірді. Лос-Анджелестегі жазу сессиялары кезінде Спектор Джонниді тапаншамен ұстап, рифті қайта-қайта ойнатуға мәжбүрлеген деген ұзаққа созылған даулы әңгіме бар. Топтың алтыншы альбомы «Pleasant Dreams» 1981 жылы шықты. Ол «End of the Century» альбомымен қалыптасқан үрдісті жалғастырды, топты оның алғашқы жазбаларының шикі панк дыбысынан алыстатты. Джонни кейіннен бұл бағыттың рекордтық компанияның шешімі болғанын, американдық радиода эфирде ойнауға жасалған жалғасқан сәтсіз әрекет болғанын айтты. Ричи Корделл мен Глен Колоткин өндірген «Subterranean Jungle» альбомы 1983 жылы жарық көрді. Trouser Press журналының мәліметінше, ол топты «бір кездегі орнына қайтарды: қазіргі талғамға бейімделген 60-шы жылдардың поп музыкасы», бұл басқа нәрселермен қатар «бір кезде Ramones догмасы болған өте жылдам ырғақты баяулатты». «Рамонс» тобы 2263 концерт берді, 22 жыл бойы тоқтамай гастрольдік сапарлар жасады. Топтың маңыздылығы жылдар өте келе арта түсті. «Рамонс» тобы Rolling Stone журналының «Барлық уақыттың 100 ең ұлы суретшісі» тізімінде 26-шы орынды, ал VH1 журналының «Хард-роктың 100 ең ұлы суретшісі» тізімінде 17-ші орынды иеленді. 2002 жылы Spin журналы «Рамонс» тобын «Битлз» тобынан кейін барлық уақыттың екінші ең ұлы тобы деп бағалады. 2002 жылдың 18 наурызында топтың алғашқы төрт мүшесі және Томмидің барабаншысы Марки Рамон, Rock and Roll Hall of Fame залына енгізілді. 2011 жылы топқа Grammy Lifetime Achievement Award сыйлығы табысталды.

Cummings met future bandmate Douglas Colvin, later to become Dee Dee Ramone, in the early 1970s while delivering dry cleaning. They would eat lunch together and discuss their mutual love of bands like the Stooges and MC5. Together they went to Manny's Music in New York City in January 1974, where Johnny bought a used blue Mosrite Ventures II guitar for just over $54. On the same trip, Dee Dee bought a Danelectro bass. They collaborated with future bandmate Jeffrey Hyman, later to become Joey Ramone, to form the Ramones with Richie Stern on bass. Stern left after a few rehearsals. Thomas Erdélyi, later to be Tommy Ramone, joined the Ramones in the summer of that year after public auditions failed to produce a satisfactory drummer. The members of the band each used the "Ramone" surname, and Cummings became known as Johnny Ramone. The Ramones played before an audience for the first time on March 30, 1974, at Performance Studios. The band's debut album, Ramones, was greeted positively by rock critics. The album was not a commercial success, reaching only number 111 on the Billboard album chart. Their next two albums, Leave Home and Rocket to Russia, were released in 1977. Rocket to Russia was the band's highest charting album to date, reaching number 49 on the Billboard 200. In 1978, the band released their fourth studio album, Road to Ruin. It failed to reach the Billboard Top 100. However, "I Wanna Be Sedated", which appeared both on the album and as a single, would become one of the band's best known songs. The artwork on the album's cover was done by Punk magazine cofounder John Holmstrom. After the band's movie debut in Roger Corman's Rock 'n' Roll High School (1979), renowned producer Phil Spector became interested in the Ramones and produced their 1980 album End of the Century. There is a long disputed rumor that during the recording sessions in Los Angeles, Spector held Johnny at gunpoint, forcing him to repeatedly play a riff. Pleasant Dreams, the band's sixth album, was released in 1981. It continued the trend established by End of the Century, taking the band further from the raw punk sound of its early records. Johnny would contend in retrospect that this direction was a record company decision, a continued futile attempt to get airplay on American radio. Subterranean Jungle, produced by Ritchie Cordell and Glen Kolotkin, was released in 1983. According to Trouser Press, it brought the band "back to where they once belonged: junky '60s pop adjusted for current tastes", which among other things meant "easing off the breakneck rhythm that was once Ramones dogma." The Ramones performed 2,263 concerts, touring virtually nonstop for 22 years. Recognition of the band's importance grew over the years. The Ramones ranked number 26 in Rolling Stone magazine's list of the "100 Greatest Artists of All Time" and number 17 in VH1's "100 Greatest Artists of Hard Rock". In 2002, the Ramones were ranked the second greatest band of all time by Spin, trailing only The Beatles. On March 18, 2002, the original four members and Tommy's replacement on drums, Marky Ramone, were inducted into the Rock and Roll Hall of Fame in their first year of eligibility. In 2011, the group was awarded a Grammy Lifetime Achievement Award.

Саясат

Джонни панк-рок қауымдастығындағы санаулы консерваторлардың бірі және Республикалық партияның тұғырлы қолдаушысы болды. Ол өзінің саяси көзқарасын 2002 жылы Ramones тобы Рок-н-ролл Даңқы залына енген кезде әлемге жариялады. Ол өзінің әдеттегі футболкасы, жыртылған көк джинсы және былғары күртегін киіп, осы құрметке қол жеткізуге көмектескендердің барлығына алғыс айтқаннан кейін, "Құдай президент Бушты жарылқасын, және Құдай Американы жарылқасын" деді. Ол сұхбатта консервативтілігі туралы сұраққа: "Менің ойымша, Рональд Рейган менің өмірімдегі ең үздік президент болды" деп жауап берді. Бұл 1985 жылы топ Ұлыбританияда "Bonzo Goes to Bitburg" әнін шығарғанда анық байқалды; Джонни атауын өзгертуді талап етті, себебі ол атаудың Рейганға құрметсіздік екенін ойлады, және ән американдық нұсқаларында әннің хорынан алынған бір шумақпен "My Brain Is Hanging Upside Down (Bonzo Goes to Bitburg)" деп қайта аталды. Осы сұхбатта ол "Менің ойымша, панк – оңшыл бағытты ұстанады", - деп қосты, "ешкімге жараспаған, бірақ мойынсұнбаған майлы шашты жандар, олардың ішінде Американы ең бағалайтындар бар". The Observer газеті Джоннидің сөзін келтірді: "Адамдар жас кезінде либерализмге қарай бейімделеді, бірақ әлемнің шын мәнісін көргенде олар өзгеріп кетеді деп үміттенемін".

Жеке өмір

Джоннидің ерте жас кезеңі заңбұзушылыққа толы болды, ол сол кезде түсіндіруге келмейтін жағдайлар деп айтты. "Мен мектеп бітіргенге дейін заңбұзушы болған емеспін. Екі жыл бойы осылай өтті. Балаларды ұрып, ақшаларын алып, әркімнің қалтасын тонадым. Күнделікті жамандыққа құмар болдым. Бұл қорқынышты еді. Менің немен айналысқанымды білмеймін. Сол кезде маған күлкілі көрінген нәрселер қазір қорқынышты. 20 жасқа келгенде, мен ішімдік пен есірткіні тастап, жұмысқа орналасып, қалыпты өмір сүруге тырыстым." 1983 жылы Джонни Sub Zero Construction тобының мүшесі Сет Маклинмен болған төбелес кезінде ауыр жарақат алды. Ол шұғыл ми операциясының арқасында құтқарылды, және сол кездегі тілшінің айтуынша, "тез жақсы болды. Ойнайтыны сол күйінде, бірақ шашы сәл қысқа". Осы оқиға келесі альбомның "Too Tough to Die" деген атауына шабыттандырды дегенді айтады. Джонни Рамон 1984 жылы Нью-Йорк қаласындағы қалалық кеңседе Линдаға үйленді. Ол бастапқыда Джой Рамонмен кездесіп жүрген, бірақ оны Джонни үшін тастап кеткен. Осыдан кейін Джоуи мен Джонни "Рамонз" тобы ретінде гастрольдік сапарларын жалғастырды, бірақ олардың қарым-қатынасы нашарлады. Дегенмен, олар мүлдем бір-бірімен сөйлеспей қалды деген хабарларға қарамастан, Джонни өзінің "Commando" кітабында Джой туралы жылы лебіздер айтады. Бірнеше жыл өткен соң, Джой лимфомадан ауруханада қайтыс болғанда, Джонни оған телефон соқпады. Джонни бұл оқиға туралы "End of the Century: The Story of the Ramones" фильмінде айтқанда, мұндай қайта қосылуға тырысу бекер болар еді деді. Ол Джой қайтыс болғаннан кейін бір апта бойы депрессияда болғанын қосты. Сұрақтарға жауап бергенде, ол бұл топтың қалыптасқан байланысы екенін мойындады. Олардың жол жетекшісі Монте Мелниктің Ramones тобымен өткен уақыты туралы кітабында Джоннидің: "Мен олсыз ештеңе істемеймін. Мен осылай сезіндім. Ол менің серігім еді. Мен және ол. Мен оны сағынамын", - деген сөзі келтірілген. Джонни католик дінінде болған. Өзін діндар санаса да, бала кезінде монахтардың зорлық-зомбылығына ұшырағандықтан шіркеуге бармады. Джонни сонымен қатар бейсбол карточкаларын және кино плакаттарын жинауды ұнататын.

Johnny's early adulthood was marked by bouts of delinquency which he stated were inexplicable at the time. "I didn't become a delinquent until I got out of high school. I had a two year run. I'd go out and hit kids and take their money and rob everybody's pocketbooks. Just being bad every minute of the day. It was terrible. I don't know what my problem was. Things that were funny to me at the time were horrible At about 20 years old, I stopped drinking and doing drugs, got a job and tried to be normal." In 1983, Johnny was severely injured in a fight with Seth Macklin of the band Sub Zero Construction. He was saved by emergency brain surgery and, according to a reporter at the time, "got better fast. He plays the same but his hair is a little shorter." This incident was said to have inspired the next album's title, Too Tough to Die. Johnny Ramone married his wife, Linda, in 1984 at the office of the city clerk in New York City. She had originally dated Joey Ramone, but left him for Johnny. Joey and Johnny continued to tour as the Ramones after this, but their relationship worsened. However, despite reports that they had stopped talking to each other altogether, Johnny talks fondly of Joey in his book Commando. Years later, when Joey was in the hospital dying of lymphoma, Johnny refused to telephone him. Johnny later discussed this incident in the film End of the Century: The Story of the Ramones, saying an attempt at such a reunion would have been futile. He did add that he was depressed for a week after Joey's death. When pressed, he acknowledged that this was because of the bond forged by the band. In their road manager Monte Melnick's book about his time with the Ramones, Johnny is quoted as having said, "I'm not doing anything without him. I felt that was it. He was my partner. Me and him. I miss that." Johnny was Catholic. Though he considered himself religious, he did not attend church due to physical abuse he suffered at the hands of nuns as a youngster. Johnny also was an avid collector of baseball cards and movie posters.

Өлім

2004 жылы 15 қыркүйекте Джонни Рамон Лос-Анджелестегі үйінде 55 жасында, 56 жасқа толуына 23 күн қалғанда, 5 жыл бойы простата қатерлі ісігімен күрескеннен кейін қайтыс болды. Оның көптеген достары мен музыка әріптестері оған құрмет көрсету үшін келді. Оның әйелі Линда оның күлін сақтап қалды, бірақ Калифорния штатының Голливуд қаласындағы Голливуд мәңгілік зиратында Рамонға арналған кенотаф ескерткіші орнатылған.

Өлімнен кейінгі марапаттар

2004 жылы Джонни қайтыс болғанға дейін Артуро Вега Джонниге ескерткіш орнатуды ұсынған еді. «Мен оған қандай да бір ескерткіш салуды ұсындым. Ол бірден келісті. Ескерткіш – менің ойым, ал мүсін – оның идеясы», – деді Вега. Джоннидің өлімінен кейін көп ұзамай, оның әйелі Линда Голливудтағы Джоннидің 8 фут (шамамен 2,4 метр) биіктігі бар қоладан жасалған ескерткіш мүсінін жасауды және орнатуды қадағалады. Оны Уэйн Тот жасады, ол Роб Зомбидің сыйлығы негізінде жасалған, және 2005 жылдың 14 қаңтарында Линда ұйымдастырған салтанатты шарада ашылды. Pearl Jam бұл әнге сегіз жылдан кейін алғашқы бейнеклипін түсірді. Pearl Jam тобының «Come Back» әні де Джонни Рамонның өлімімен байланысты. Rolling Stone журналы Джонни Рамонды 2009 жылы жасаған «Барлық уақыттың ең ұлы гитаристтері» тізімінде 16-шы орынға қойды. Сол жылы Time журналы оны «Барлық уақыттың 10 үздік электрогитарашысы» тізіміне енгізді. Жыл сайын Голливуд мәңгілік зиратында Джонни Рамонды еске алуға арналған шара өтеді. Жыл сайынғы Джонни Рамонға арналған құрмет кешін Линда Рамон ұйымдастырады, ол Джонни Рамонның қатерлі ісіктерді зерттеу қорына көмектесу мақсатында өткізіледі, оны доктор Дэвид Агус жетекшілік етеді. Шараларға Винсент Галло, Лиза Мари Пресли, Присцилла Пресли, Red Hot Chili Peppers, Крис Корнелл, Эдди Веддер, Билли Джо Армстронг, Дафф Маккаган, Роб Зомби, Стив Джонс және Трейси Лордс сияқты атақты адамдар қатысты. Бұл шараларға Джон Уотерс, Роза МакГоуэн, Генри Роллинс және Джонни Депп сияқты танымал тұлғалар да қатысты. Лиза Мари Пресли 2005 жылы шыққан «Now What» альбомына Ramones тобының «Here Today, Gone Tomorrow» әнінің каверін жазды. Ол CD-нің қаптамасында былай деп жазды: «Бес жыл бұрын Джонни Рамон мені осы «Here Today, Gone Tomorrow» әнін орындауға шақырды. Ол менің оны Ramones әндерін қайта орындап жатқан достары мен басқа да әртістердің әндерін жазып алатын жинаққа қатыстыруды қалады. Джонни менің жақын досым еді, және ол өлер алдында мен оған осы әнді өз пластинкамда орындайтынымды уәде бердім. Ол қатты ауырып, бірақ отырып гитара тартып ойнағысы келді. Айыныштысы, біз негізгі тректі жаза бастағанда ол қайтыс болды». 2022 жылдың 15 қыркүйегінде Джон Фрушанте Red Hot Chili Peppers тобының Орландодағы концертінде Джоннидің өлімінің 18 жылдығына орай Ramones тобының «I Remember You» әнін орындады.

Prior to Johnny's death in 2004, Arturo Vega had suggested a monument to Johnny. "I suggested some kind of monument He agreed right away. The monument was my idea; the statue was his idea," relayed Vega. Shortly after Johnny's death, his wife Linda oversaw the creation and erection of an 8 ft tall bronze memorial statue of Johnny at Hollywood Forever. It was designed by Wayne Toth, based on a gift given by Rob Zombie, and was unveiled at a ceremony coordinated by Linda on January 14, 2005. Pearl Jam also made their first video in eight years for this song. The song Come Back from Pearl Jam is also related to the death of Johnny Ramone. Rolling Stone ranked Johnny Ramone 16th on its 2009 list of the Greatest Guitarists of All Time. That year, Time magazine included him on its list of the "10 Best Electric Guitarists of All Time". An annual Johnny Ramone memorial is held every year in Hollywood Forever Cemetery. The Annual Johnny Ramone Tribute is presented by Linda Ramone and is held as a benefit for the Johnny Ramone cancer research fund which is led by Dr. David Agus at the USC Westside prostate cancer research center. The events have been attended by celebrities such as Vincent Gallo, Lisa Marie Presley, Priscilla Presley, Red Hot Chili Peppers, Chris Cornell, Eddie Vedder, Billie Joe Armstrong, Duff McKagan, Rob Zombie, Steve Jones, and Traci Lords. Additional celebrities who have taken part in the events include John Waters, Rose McGowan, Henry Rollins and Johnny Depp. Lisa Marie Presley recorded a cover of the Ramones' song "Here Today, Gone Tomorrow" on her 2005 album Now What. She printed in the liner notes of the CD:

text=Five years ago, Johnny Ramone picked me to sing Here Today, Gone Tomorrow. He wanted me to sing it on a Ramones tribute record where many of his friends and other artists were covering his songs. Johnny was one of my best friends, and I promised him before he passed away that I would include that song on my record. He was very sick but wanted to play the guitar on it as long as he was sitting down. Unfortunately, while we were recording the basic track, he died. On September 15, 2022, John Frusciante performed a cover of the Ramones' song "I Remember You" during the Red Hot Chili Peppers show in Orlando to honor Johnny on the 18th anniversary of his death.