Теодор Хесбург: Нотр-Дам университетінің көрнекті президенті

Кіріспе

Нотр-Дам университетінің 15-ші президенті

Теодор Мартин Хесбург, CSC (25 мамыр 1917 – 26 ақпан 2015) – американдық католик діни қызметкері және ғалым, Қасиетті Крест қауымының мүшесі. Ол Нотр-Дам университетінің президенті қызметін атқарғаны үшін ең танымал, осы лауазымда отыз бес жыл (1952–1987) болды. Педагог және авторлық мансабынан өзге, Хесбург көптеген американдық азаматтық және үкіметтік бастамаларға, комиссияларға, халықаралық гуманитарлық жобаларға және Папаның тапсырмаларына қатысқан қоғамдық қызметкер және әлеуметтік белсенді болды. Хесбург қызметі үшін көптеген құрметтер мен наградалар алды, оның ішінде АҚШ-тың Президенттік бостандық медалі (1964) және Конгресс алтын медалі (2000) ерекше аталады. 2013 жылғы мәліметтер бойынша, ол 150-ден астам құрметті дипломға ие болған адам ретінде әлемдік рекордты ұстады. Хесбург Нотр-Дамды, бұрын футбол бағдарламасымен танымал болған, американдық католик университеттерінің алдыңғы қатарына шығарды және оны ұлттық деңгейдегі беделді жоғары білім беру мекемесіне айналдырды. Ол университеттің қарқынды өсуіне, сондай-ақ 1967 жылы оның меншігін Қасиетті Крест діни қызметкерлерінен Нотр-Дам қамқоршылар кеңесіне табысты беруіне жетекшілік етті. Оның президенттік кезеңінде университет коэдукациялық мекемеге айналды. Нотр-Дамдағы қызметінен өзге, Хесбург азаматтық құқықтар, атом энергиясын бейбіт мақсатта пайдалану, иммиграциялық реформа және үшінші әлемнің дамуы саласындағы көптеген ұйымдарда басшылық қызметтер атқарды. Хесбург сонымен қатар көптеген бизнес, коммерциялық емес ұйымдар, қоғамдық ұйымдар мен Ватикан миссиялары кеңестерінде белсенді болды.

Ерте өмір және білім

Теодор Мартин Хесбург 1917 жылғы 25 мамырда Нью-Йорк штатының Сиракуза қаласында Питтсбург пластиналы шыны қоймасының менеджері Теодор Бернард Хесбург пен Энн Мерфи Хесбургтің отбасында дүниеге келді. Оның әкесі Люксембургтік текті, ал анасының туыстары ирландтар еді. Жас Теодор бес баланың екіншісі және ең үлкен ұлы болды, отбасында екі ұл мен үш қыз өсті. Ол Сиракузадағы Әулие Розарий шіркеу мектебінде оқыды және алтарь қызметшісі болды. Хесбург алты жасынан бастап дін қызметкері болуды армандағанын айтты. Нотр-Дам университетіне қарасты Қасиетті Крест орденінің миссионер дін қызметкері Томас Даффи Хесбургтің дінге деген қызығушылығын қолдады. 1934 жылы Сиракузадағы Әулие Розарий орта мектебін бітірген Хесбург күзде Нотр-Дамдағы Қасиетті Крест семинариясына түсті. 1937 жылы оның ұстаздары жас семинаристі Италияның Рим қаласына оқуға жіберуге шешім қабылдады. Римдегі американдық консул 1940 жылы Екінші дүниежүзілік соғыс басталғандықтан, АҚШ азаматтарының барлығына Италиядан кетуді бұйырғанда, Хесбург оқуын жалғастыру үшін АҚШ-қа оралды. Ол үш жыл (1940–1943) Вашингтондағы Қасиетті Крест колледжінде теологияны оқыды, ал екі жыл (1943–1945) Америка католик университетінде оқып, 1945 жылы қасиетті теология бойынша докторлық дәрежесін алды. 1943 жылғы 24 маусымда Хесбург Нотр-Дамның Әулие Жүрек шіркеуінде (кейін Әулие Жүрек базиликасы деп аталды) Қасиетті Крест орденінің дін қызметкері болып киелі рухқа ие болды. Шіркеу есігінің үстіндегі тасқа ойылған жазуға сүйеніп, Хесбург өмірін «Құдайға, елге және Нотр-Дамға» арнады. Содан кейін, «Тед әке» деп аталатын ол оқуын аяқтау және жергілікті шіркеулерге көмектесу үшін Вашингтонға оралды. Бұған қоса, Хесбург Ұлттық жастар оқу мектебінде (жасөспірімдерді түзету мекемесінде) және әскери бөлімшеде капеллан қызметін атқарды. Ол сондай-ақ Вашингтондағы Колумб рыцарлары клубындағы Біріккен қызметтер ұйымының (USO) ірі клубын басқарды. Хесбург Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ Әскери-теңіз күштерінде капеллан болып қызмет етуге ниет білдіргенімен, 1945 жылы Вашингтондағы оқуын аяқтағаннан кейін университетте оқытушылық қызметін бастау үшін Индиана штатындағы Нотр-Дамға оралды.

Theodore Martin Hesburgh was born on May 25, 1917, in Syracuse, New York, to Theodore Bernard Hesburgh, a Pittsburgh Plate Glass warehouse manager, and Anne Murphy Hesburgh. His father was of Luxembourgish ancestry; his mother's family was of Irish descent. Young Theodore was the second child and oldest son in a family of five children that included two boys and three girls. He attended Most Holy Rosary, a parochial school in Syracuse, and also served as an altar boy. Hesburgh claimed that he had wished to become a priest since the age of six. Thomas Duffy, a missionary priest from the Congregation of Holy Cross, which owned the University of Notre Dame, encouraged Hesburgh's interest in joining the priesthood. Hesburgh graduated from Most Holy Rosary High School in Syracuse in 1934 and enrolled in the Holy Cross Seminary at Notre Dame in the fall. In 1937, his teachers decided to send the promising young seminarian to study in Rome, Italy, where he graduated from the Pontifical Gregorian University with a bachelor of philosophy degree in 1940. When the American consul in Rome ordered all U. S. citizens to leave Italy in 1940, due to the outbreak of World War II, Hesburgh returned to the United States to continue his studies. He spent three years (1940–43) studying theology at the Holy Cross College in Washington, D. C., and two years (1943–45) studying at The Catholic University of America, where he earned a doctorate in sacred theology in 1945. On June 24, 1943, Hesburgh was ordained a priest for the Congregation of Holy Cross at Notre Dame's Sacred Heart Church (later renamed the Basilica of the Sacred Heart). Inspired by an inscription carved in stone above the church's door, Hesburgh dedicated his life to "God, Country, and Notre Dame." Afterwards, Father Ted, as he preferred to be called, returned to Washington, D. C., to complete his studies and assist at area parishes. In addition, Hesburgh served as a chaplain at the National Training School for Boys (a juvenile detention facility) and at a military installation. He also ran a large United Service Organization (USO) club in a Knights of Columbus hall in Washington, D. C. Although Hesburgh expressed an interest in serving as a chaplain in the U. S. Navy during World War II, he returned to Notre Dame, Indiana, in 1945, after completion of his studies in Washington, D. C., to begin a teaching career at the university.

Алғашқы жылдар

1945 жылы Хесбург Нотр-Дам университетінің Дінтану факультетінде оқытушы болып жұмысқа орналасты.

Нотр-Дамның президенті

Хесбург 1952 жылдан 1987 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін отыз бес жыл бойы Нотр-Дамның президенті болды. Ол кезде оның президенттік өкілеттігі "Американың жоғары білім беру жүйесіндегі ең ұзақ президенттік өкілеттігі" болды. 1953 жылы университет үздік ғалымдарды Нотр-Дамға тарту үшін "Ардақты профессорлар" бағдарламасын құрды. 1987 жылы Хесбург зейнеткерлікке шыққан кезде мектеп жүзден астам атақты профессорлық лауазымға ие болды. Хесбург университеттегі күрт өсуді және оның қорын кеңейтуді, сондай-ақ оның 1972 жылы аралас білім беретін мекемеге көшуін қадағалады. Оның президент болған кезінде (1952–1987) жылдық жұмыс бюджеті 9,7 миллион доллардан 176,6 миллион долларға дейін өсті, ал университеттің үлесі 9 миллионнан 350 миллион долларға дейін өсті. Ғылыми-зерттеу жұмыстарына бөлінген қаржы 735 000 доллардан 15 миллион долларға дейін өсті. Студенттер саны 4 979-дан 9 676-ға дейін, ал профессорлық-оқытушылық құрамы 389-дан 951-ге дейін екі еседен астам өсті. Орташа жалақысы 5400 доллардан 50800 долларға дейін өсті. Жыл сайын берілетін дипломдар саны 1212-ден 2663-ке дейін екі есеге көбейді. Хесбург президент болған кезде университет қырық жаңа құрылыс жобасын бастады, оның ішінде фасадында "Түспес Иса" деп аталатын әйгілі "Тұрмыс сөзі" қабырғалы 8 миллион долларлық кітапхана. Хесбург 1967 жылы Солтүстік Америкадағы Католик университеттерінің халықаралық федерациясының өкілдері шығарған "Лэнд О'Лейкс" мәлімдемесін әзірлеуде басты рөл атқарды. Құжатта тәуелсіз басқарумен академиялық еркіндікке деген берік ұмтылыс көрсетіліп, "қалыпты түрде дамыған католик университеті шынайы университет идеалын одан да толықтай жүзеге асыра алады" деп баса айтылды. Бұл мәлімдеме кейбір дау-дамайларды тудырды, өйткені ол католик университеттерінің автономды болуы керектігін, барлық биліктен, оның ішінде Католик шіркеуінен де азат болуы керектігін мәлімдеді. Хесбургтің бұл мәлімдемесі бастаған қақтығыстарға қарамастан, оның жоғары білімге деген құлшынысы "Нотр-Дамды АҚШ-тағы ең танымал және беделді католик университеттерінің біріне айналдырды". 1960 жылдары студенттік демонстрациялар АҚШ-тың колледждері мен университеттерінде өткізілген кезде Хесбург пен басқа да көптеген колледж президенттері шабуылға ұшырады. Нотр-Дам үшін студенттік тәртіпсіздіктің шыңы 1968–1969 жылдары болды. 1969 жылы 17 ақпанда Хесбург университетке студенттерге сегіз беттік хат жазып, университеттің наразылықтарға қатысты ұстанымын атап өткен кезде, Вьетнам соғысына қарсы студенттік белсенділікпен күресте дау тудыратын ұстанымға келді. Хесбургтің хатында басқалардың құқықтарын бұзған немесе мектептің жұмысын бұзған студенттік наразылық білдірушілерге он бес минут уақыт беріледі және олар тоқтатудан немесе таралудан бас тартса, шығарылудан бұрын тоқтатуды тоқтату керектігі айтылған. Хесбургтің әрекеті дау тудырып, бүкіл елде басты тақырыпқа айналды. Хат New York Times, Wall Street Journal және Washington Post газеттерінде қайта басылды. Хесбург Нотр-Дам студенттерінен қатал сынға ұшыраса да, оның отставкаға кетуін сұрап, 250 газеттегі редакциялық мақалаларға жауаптар оның "он бес минуттық ережесі" туралы барлық жағымды болды. Президент Никсонның өтініші бойынша Хесбург вице-президент Спиро Агнюге 1969 жылы 27 ақпанда жазылған хатында кеңес берді, онда колледж кампустарындағы зорлық-зомбылықты бақылау үшін қабылдануы мүмкін ықтимал әрекеттер туралы ұсыныстар бар еді. Хесбург, Никсон әкімшілігінің Вьетнамдағы саясатымен келіспей, әскерлерді тездетіп шығаруды жақтыра отырып, университеттердегі наразылықтарды бақылауға арналған репрессивті заңнамаға қарсы кеңес берді. Хесбург университеттер мен колледждер әкімшілігінің өз кампустарында тиісті іс-қимылдарды қабылдауға шешім қабылдауы керек деп мәлімдеді. Ұлттық губернаторлар конференциясы оның пікірін мақұлдады; штаттық губернаторлардың көпшілігі ұсынылған заңға қарсы болды. 1969 жылдың қазан айында Хесбург басқа колледждер президенттерімен бірге Вьетнамнан АҚШ әскерлерін шығаруға шақыратын хатқа қол қою арқылы соғысқа қарсы екенін ашық білдірді және келесі күні 2500 Нотр-Дам студенттерімен кампуста бейбітшілік мессіне қатысты. Хесбург, АҚШ Азаматтық құқықтар комиссиясының мүшесі және кейіннен төрағасы, тең құқықты қолдауды ашық білдірді, бірақ ол бірден мойындамады немесе Нотр-Дамдағы институционалдық расизмді жою үшін маңызды іс-қимыл жасамады, онда қара түстес студенттер мен қызметкерлердің саны "1960 жылдардың соңына дейін номиналды деңгейде қалды". 1969 жылы, Нотр-Дамның афроамерикандық студенттік белсенділерінің кейбіреулері университетте қара түстес студенттердің төмен деңгейіне сын айтқаннан кейін, Хесбург студенттік-профессорлық комиссияны мәселені бағалау үшін тағайындады. Комиссияның қорытындылары оны аз ұлттық қызметкерлерді жұмысқа алуды жеделдету және аз ұлттық студенттерді белсенді түрде тарту шараларын қабылдауға итерді. Хесбург сондай-ақ университет сенімділерін қырық жылдық постсезондық футбол ойындарына қатысуға тыйым салуды алып тастауға көндірді және Нотр-Дамның турнирдегі ойындарынан түскен кірістерді аз ұлттық студенттерге стипендия беруге жұмсады. 1970 жылы Cotton Bowl Classic турнирінде Техас университетінің Longhorns командасымен Нотр-Дамның жеңісі Нотр-Дамның стипендиялық қорына 300 000 доллар жинады. Нотр-Дам, елдің басқа колледждері мен университеттері сияқты, Вьетнам соғысы күшейген сайын соғысқа қарсы наразылықтарды бастан кешіруде болды. 1970 жылдың мамыр айының басында, студенттер мен соғысқа қарсы белсенділердің тобы Нотр-Дам кампусының Резервтік офицерлерді даярлау корпусы (ROTC) ғимаратын өртеуді жоспарлап отырғаны туралы қауесеттерді естігеннен кейін, Хесбург 4 мамырда жария түрде мәлімдеме жасады. Шамамен 2000 студенттан тұратын көрермендер алдында сөйлеген Хесбург соғысқа қарсы сөз сөйлеп, Никсонның Камбоджаға әскер жіберуіне қарсылық білдірді. Ұстаздарының айтқан сөздері барысында Хесбург үкімет студенттердің алаңдаушылықтарын шешу үшін қабылдауы мүмкін шараларды да атап өтті. 18 мамырда Хесбург президент Никсонға және оның сөздерінің көшірмесін, "Хесбург декларациясы" деп белгілі болған хат жіберді. Кампустағы тәртіпсіздік 6 мамырда сабақтардың тоқтауына себеп болса да, Нотр-Дамның жеті күндік наразылығы зардапсыз, зорлықсыз және Ұлттық гвардияның қатысуынсыз аяқталды, бұл Колумбия университеті, Калифорния университеті, Беркли және басқа да колледж кампустарында болған жағдайдан өзгеше болды. 1970 жылдардың басында Хесбург АҚШ-тағы ең танымал католик болып есептелді. Ол 1970 және 1980 жылдары студенттердің алаңдаушылықтарына жауап беруді жалғастырды. Әкімшіліктің шешім қабылдау процесіне студенттердің қатысуын арттыру үшін Хесбург университет комиссияларына студенттік өкілдерді қосты.

Hesburgh served as Notre Dame's president for thirty five years, from 1952 until his retirement in 1987. At that time his was "the longest presidency in American higher education." In 1953 the university created the Distinguished Professors Program to attract top scholars to Notre Dame. By the time of Hesburgh's retirement in 1987, the school had established more than a hundred distinguished professorships. Hesburgh supervised dramatic growth at the university and expansion of its endowment, as well as its transition to a coeducational institution which occurred in 1972. During his presidency (1952–87), the annual operating budget increased from $9.7 million to $176.6 million and the university's endowment increased from $9 million to $350 million. Research funding increased from $735,000 to $15 million. Student enrollment nearly doubled from 4,979 to 9,676, and its faculty more than doubled from 389 to 951. The average faculty salary rose from $5,400 to $50,800. The number of degrees conferred annually doubled from 1,212 to 2,663. While Hesburgh was president, the university also initiated forty new building projects, including the $8 million library with the famous "Word of Life" mural, better known as "Touchdown Jesus," on its façade. Hesburgh played a key role in developing the Land O'Lakes Statement that North American representatives of the International Federation of Catholic Universities issued in 1967. The document outlined a commitment to academic freedom with independent governance and insisted that "a Catholic university properly developed can even more fully achieve the ideal of a true university." The statement created some controversy because it declared that Catholic universities should be autonomous, free from all authority, including the Catholic Church. Despite the conflicts that the statement initiated, Hesburg's commitment to excellence "transformed Notre Dame into one of the most recognizable and prestigious Catholic universities in the United States". During the 1960s, when student demonstrations were held at colleges and universities across the United States, Hesburgh and many other collegiate presidents came under attack. For Notre Dame the climax of student unrest occurred in 1968–69. On February 17, 1969, Hesburgh took a controversial position in dealing with anti Vietnam War student activism on campus when he issued an eight page letter to the student body outlining the university's stance on protests. Hesburgh's letter stated that student protesters who violated the rights of others or disrupted the school's operations would be given fifteen minutes to cease and desist before facing suspension, or expulsion if they refused to disperse. Hesburgh's action provoked controversy and made national headlines. The letter was reprinted in the New York Times, the Wall Street Journal, and the Washington Post. Although Hesburgh received harsh criticism from Notre Dame's students, including requests for his resignation, responses to editorials in 250 newspapers about his "fifteen minute rule" were nearly all favorable. At President Nixon's request, Hesburgh offered advice to Vice President Spiro Agnew in a letter written on February 27, 1969, that included suggestions for potential actions that could be taken to control the violence on college campuses. Hesburgh, who generally disagreed with the Nixon administration's policy in Vietnam and favored an accelerated withdrawal of the troops, advised against repressive legislation to control campus protests. Hesburgh argued that university and college administrations should be allowed to continue to decide the appropriate action to take on their respective campuses. The National Governors Conference agreed with his view; the majority of state governors opposed the proposed legislation. In October 1969, Hesburgh publicly expressed his opposition to the war by signing a letter with other college presidents calling for withdrawal of U. S. forces from Vietnam and was present at an on campus peace Mass with 2,500 Notre Dame students the following day. Hesburgh, a member and later chair of the U. S. Civil Rights Commission, was publicly vocal in his support for equal rights, but he did not immediately recognize or take significant action to eliminate institutional racism at Notre Dame, where the number of black students and employees "remained at token levels until the late 1960s." In 1969, after some of Notre Dame's African American student activists criticized the low level of blacks enrolled at the university, Hesburgh appointed a student faculty committee to assess the issue. The committee's findings caused him to take immediate measures to increase minority employment and aggressively recruit minority students. Hesburgh also persuaded the university's trustees to lift their forty year ban on participation in postseason football games and used revenue generated from Notre Dame's bowl game appearances to fund minority scholarships. The Notre Dame Fighting Irish's win over the University of Texas Longhorns in the Cotton Bowl Classic in 1970 raised $300,000 for Notre Dame's scholarship fund. Notre Dame, as with other colleges and universities around the country, continued to experience antiwar protests as the Vietnam War proceeded to escalate. In early May 1970, after learning of rumors that a group of students and antiwar activists planned to firebomb the Notre Dame campus's Reserve Officers' Training Corps (ROTC) building, Hesburgh responded with a public statement on May 4. In an address to a crowd of approximately 2,000 students, Hesburgh spoke against the war and objected to Nixon's decision to send troops into Cambodia. During his conciliatory remarks, Hesburgh also outlined steps that he thought the government could take to address student concerns. On May 18, Hesburgh sent a letter to President Nixon and a copy of his address, which became known as the Hesburgh Declaration. Although campus unrest caused classes to be canceled on May 6, Notre Dame's seven days of protest ended without damage, violence, or National Guard presence as it did on other college campuses, such as Columbia University, the University of California, Berkeley, and elsewhere. By the early 1970s, Hesburgh had become the most well known American Catholic in the United States. He continued to respond to student concerns during the 1970s and 1980s. To increase student involvement in the administration's decision making process, Hesburgh added student representatives to university committees.

Азаматтық және АҚШ үкіметі белсендісі

Хесбургтің мансабы көптеген қоғамдық іс-шараларды, сондай-ақ Нотр-Дамдағы жұмысынан өзге американдық және халықаралық бастамаларды қамтыды. Хесбург өзінің уақытының шамамен 40 пайызын кампустан тыс өткізетінін және қоғамдық жұмысы діни қызметін «байытады» деп сенетінін айтты. 1955 жылдан бастап Хесбург Ұлттық ғылым кеңесі мен АҚШ Азаматтық құқық комиссиясы сияқты үкіметтік комиссияларда бірнеше лауазымдарда қызмет етті, сондай-ақ Рокфеллер қоры және Ватикан миссиялары сияқты коммерциялық емес ұйымдардың кеңестерінде жұмыс істеді. Оның мансабында оның заманының маңызды әлеуметтік мәселелерін қамтитын он алтыдан астам президенттік тағайындама болды: азаматтық құқықтар, кампустағы наразылықтар, үшінші әлемнің дамуы, атом энергиясын бейбіт мақсаттарда пайдалану және иммиграциялық реформа, «соның ішінде 1980-ші жылдардың ортасында иммигранттарға амнистия беру саясаты». Хесбургтің азаматтық құқықтарды қолдау бойынша бұрын тәжірибесі болмаса да, президент Эйзенхауэр 1957 жылы оны АҚШ Азаматтық құқық комиссиясының мүшесі етіп тағайындады, осы комиссияда он бес жыл қызмет етті. Хесбург азаматтық құқықтарды қорғаушы және комиссияның өкілі ретінде танылды. 1961 жылы Хесбург Индиана жоғары білім беру конференциясын президент Джон Ф. Кеннедидің Чилиде қызмет ететін жаңа еріктілерді даярлайтын Бейбітшілік корпусының пилоттық жобасын қолдауға көндірді, бірақ Кеннеди әкімшілігінің азаматтық құқықтар мәселесіндегі көрсеткіштері нашар екенін сезінді. Хесбург 1969 жылдан бастап президент Никсон оны басшылыққа тағайындағанға дейін АҚШ Азаматтық құқық комиссиясының төрағасы болып қызмет етті, 1972 жылға дейін Ақ үйдің кеңесшілері Хесбургтің отставкасын сұрады. 1972 жылы комиссиядан босатылуы Хесбург, комиссия және Никсон әкімшілігі арасындағы азаматтық құқықтар саясаты бойынша туған келіспеушіліктердің нәтижесі болды. Хесбург президенттің мектептегі сегрегацияны жою саясатын баяулатуына қарсы болды, Никсонның автобусқа қарсы саясатын сынады және Никсон әкімшілігі өзгертулер енгізуді қалаған Дауыс беру құқығы туралы заңды жаңартуды қолдады. Хесбург өзінің жұмыстан босатылуының басты себебі комиссияның үкіметтегі азшылықтарды жұмысқа орналастыру туралы есебіне байланысты екенін ашық мәлімдеді. Рик Перлштейннің «Nixonland» (2008) кітабында айтылғандай, Томас Иглтон 1972 жылғы президент сайлауында Джордж Макговерннің вице-президенттікке үміткерліктен бас тартқанда, Хесбург Иглтонның орнына қарастырылған көптеген кандидаттардың бірі болды, бірақ ол ұсыныстан бас тартты. 1970-ші жылдары Хесбург Тең құқықтарды қорғау туралы түзетуді ратификациялауды қолдағандығын жариялады. Сол онжылдықта ERA үшін Католиктер әрекет ететін ұйымы түзетуді қолдау үшін Хесбургтің қолдауымен маркетингтік материалдар таратты. Оның комиссиядағы жұмысы 1980 жылғы босқындар туралы заңның қабылдануына және 1990-шы жылдары кәсіби баспана корпусының құрылуына әкелді.

Hesburgh's career included many civic activities, as well as American and international initiatives beyond his work at Notre Dame. Hesburgh estimated he spent about 40 percent of his time off campus and believed that his civic involvement "enriched" his priesthood. Beginning in 1955, Hesburgh served in a number of posts on government commissions that included National Science Board and the U. S. Civil Rights Commission, and also served on the boards of non profit organizations, such as the Rockefeller Foundation, and Vatican missions. His career included at least sixteen presidential appointments involving some of the major social issues of his era: civil rights, campus unrest, Third World development, peaceful uses of atomic energy, and immigration reform, "including the American policy of amnesty for immigrants in the mid 1980s." Although Hesburgh had no previous experience as an activist supporting civil rights issues, President Eisenhower made him a member of the U. S. Civil Rights Commission in 1957, beginning fifteen years of service on the commission. Hesburgh emerged as a civil rights advocate and spokesperson for the commission. In 1961 Hesburgh persuaded the Indiana Conference of Higher Education to support a Notre Dame based pilot project for President John F. Kennedy's new Peace Corps initiative that trained new volunteers for service in Chile, but he felt that the Kennedy administration had a poor record on civil rights issues. Hesburgh served as chairman of the U. S. Civil Rights Commission from 1969, when President Nixon appointed him to the leadership position, until 1972, when White House aides asked for Hesburgh's resignation. His dismissal from the commission in 1972 followed a series of disagreements between Hesburgh, the commission, and the Nixon administration about civil rights policies. Hesburgh objected to the president's slowdown policy on school desegregation, opposed Nixon's anti busing policy, and advocated for the renewal of the Voting Rights Act, which the Nixon administration wanted to amend. Hesburgh publicly explained that he believed the primary reason for his dismissal was due to the commission's report on minority employment in government. According to Rick Perlstein in Nixonland (2008), when Thomas Eagleton dropped out of the race as George McGovern's vice presidential running mate in the 1972 presidential election, Hesburgh was among many people considered as a replacement candidate for Eagleton, but he declined the offer. In the 1970s, Hesburgh made public his approval for the ratification of the Equal Rights Amendment. During that decade, the organization Catholics Act for ERA sent out marketing materials on behalf of the amendment quoting support from Hesburgh. was cited by various opponents of illegal immigration to the United States. His efforts on the commission led to the passing of the Refugee Act of 1980, and the creation of a professional Asylum Corps in the 1990s.

Папалық тағайындаулар

Хесбург 1956 жылдан 1970 жылға дейін Венадағы Халықаралық атом энергиясы агенттігінде Ватиканның тұрақты өкілі болды. Папа Пауль VI Хесбургті Біріккен Ұлттар Ұйымының адам құқықтары туралы декларациясының жиырма жылдығына қатысқан Ватикан өкілдерінің басшысы және 1974 жылы БҰҰ-ға Ватиканның делегациясының мүшесі етіп тағайындады. Папа Иоанн Павел II 1983 жылы Хесбургті Мәдениет жөніндегі Паптық кеңеске тағайындады. Хесбург сонымен қатар Католиктік университеттердің халықаралық федерациясының мүшесі және 1963 жылдан 1970 жылға дейін оның президенті; Америка колледждері мен университеттері қауымдастығының басқарма мүшесі және президенті; Білім жөніндегі американдық кеңестің басқарма мүшесі; және Халықаралық білім беру институтының басқарма мүшесі, сондай-ақ басқа да білім берумен байланысты ұйымдарда қызмет етті. 1990 жылы зейнетке шыққаннан кейін Хесбург Гарвардтың Бақылаушылар кеңесіне (директорлар кеңесі) сайланған алғашқы діни қызметкер болды және 1994 жылдан 1996 жылға дейін кеңес төрағасы қызметін атқарды. Хесбург сонымен қатар американдық жоғары оқу орындары арасындағы спортты реттеуге маңызды өзгерістер енгізген Найт комиссиясының тең төрағасы болды. Хесбург бірнеше ғылыми жобалар мен ұйымдарға қатысты. 1956 жылдан 1970 жылға дейін ол Венада (Австрия) Халықаралық атом энергиясы агенттігінде Ватиканның тұрақты өкілі болып қызмет етті. АҚШ Ұлттық ғылым кеңесінде қызмет етумен қатар, Хесбург 1979 жылы БҰҰ-ның даму үшін ғылым мен технология жөніндегі конференциясына АҚШ елшісі болып тағайындалды. Хесбург сонымен қатар Chase Manhattan Bank-тің директоры болып қызмет етті, ол көптеген басқа ұйымдармен бірге жұмыс істеді. Хесбургтің халықаралық істерге деген қызығушылығы оны көптеген халықаралық комиссиялар мен гуманитарлық жобаларға қатысуға итерді.

Кейінгі жылдар

1987 жылы Нотр-Дам университетінің президенті лауазымынан кейін зейнетке шыққан Хесбург, саяхаттап, демалысқа бір жыл кетті. Қайтып келген соң, ол күн сайын кампусқа келіп, кітапхананың он үшінші қабатында орналасқан, кейін оның атымен аталатын кеңсесінде жұмыс істеді және Джерри Ридимен бірлесіп «Құдай, ел, Нотр-Дам: Теодор М. Хесбургтің өмірбаяны» (1990) атты автобиографиясын жазды. Кітап алты апта бойы New York Times бестселлер тізімінде болды. Кітаптың соңында Хесбург: «Мен Құдайға және біздің қатарластарымызға сеніммен, адам баласының ең биік жетістіктеріне ұмтылуға және оларды үйретуге болатынына сенемін», – деді. Зейнеткерлік жылдары Хесбург тығыз жұмыспен болған, сонымен қатар Висконсин штатындағы Лэнд О’Лейкс қаласындағы Холи Кросс мүлігінде демалуға уақыт тапты. Ол үнемі жазып тұрды, оның ішінде «Тед пен Недпен саяхат» (1992) атты екінші кітабы жарық көрді, ол аралас пікірлер алды, сондай-ақ католиктік жоғары білім туралы эсселер жинағын редакциялады. Хесбург өзі ұйымдастырған бес институттың дамуына ерекше белсенділік танытты: Иерусалимдегі Тантурдағы теологиялық зерттеулердің экуменикалық институты, Нотр-Дамның азаматтық және адам құқықтары орталығы, Халықаралық зерттеулер жөніндегі Хелен Келлог институты, Халықаралық бейбітшілік зерттеулері жөніндегі Крок институты және Хэнк отбасылық экологиялық зерттеу орталығы. 2009 жылы ол Барак Обаманың Нотр-Дамда сөйлеуге шақырылуын қолдады, бұл Обаманың абортқа қарсы заңдарды қатты қолдауына байланысты дау тудырды.

Өлім және мұра

Хесбург 2015 жылғы 26 ақпанда 97 жасында дүние салды. Оның қазасы, жерлеу рәсімі және естелік шарасы бұқаралық ақпарат құралдарында кеңінен жарияланды. Естелік шарасына қатысушылар мен сөз сөйлегендердің арасында бұрынғы президент Джимми Картер, Кондолиза Райс, Лу Холц, содан кейін кардинал Теодор Маккаррик және кардинал Роджер Маони, бұрынғы АҚШ сенаторы Харрис Л. Воффорд, Индиана штатының губернаторы Майк Пенс, бұрынғы бірінші ханым Розалинн Картер, бұрынғы АҚШ сенаторы Алан К. Симпсон, АҚШ сенаторы Джо Доннелли, Уильям Г. Боуэн және президент Барак Обаманың видео үндеуі болды. Әке Хесбург 1952 жылдан 1987 жылға дейін Нотр-Дам университетінің президенті қызметін атқарды. Ол американдық католик дін қызметкері және педагог болды, қоғамдық қызметі арқылы ұлттық деңгейде танымал болды. Ол университеттің беделін және көлемін арттырды, студенттік өмірді реттейтін ережелерді либералдады, академиялық еркіндікті қолдады және Нотр-Дамды елдегі жетекші университеттердің біріне айналдыру үшін жұмыс істеді, студенттер санын екі есеге арттырып, оның қаржылық базасын едәуір ұлғайтты. Ол басқаруды Қасиетті Крест конгрегациясынан аралас және діни кеңеске ауыстырды және 1972 жылы әйел студенттерді қабылдауды қадағалады. Ол сондай-ақ Азаматтық құқықтар жөніндегі АҚШ комиссиясының және Иммиграция және босқындар саясаты жөніндегі арнайы комиссияның төрағасы болды. Ол көптеген наградаларға ие болды, соның ішінде Президенттік бостандық медалі (1964) және Конгресс алтын медалі (1999) және 150-ден астам құрметті дипломдар алды. Ол адам құқықтарын, бейбітшілікті, кедейлерге көмектесуді тұрақты түрде қолдады. Хесбургтің Нотр-Дам университетінің президенті ретіндегі басшылығы оны американдық католик университеттерінің алдыңғы қатарына шығарды. 1962 жылғы 9 ақпанда жарық көрген Time журналының мұқабасында ол «АҚШ-тағы католик жоғары білімінің қайта құруындағы ең ықпалды тұлға» деп аталды. Хесбург Нотр-Дамның «саясаты мен тәжірибесі бей-жай нәтижелерге әкелгенін» мойындауға асықпады, бірақ оған азшылық студенттері шақырғаннан кейін шешімді қадам жасады. 1970 жылдарға қарай Нотр-Дам «он жыл бұрынғыға қарағанда әлдеқайда әртүрлі университетке» айналды. Hesburgh Yusko стипендиясы және Hesburgh халықаралық студенттік бағдарламасы бар. Хесбургтің құжаттары Нотр-Дам университетінің мұражайында сақталады. Нотр-Дамның Хесбург кітапханасы бастапқыда 1963 жылғы 18 қыркүйекте Естелік кітапхана ретінде ашылды және 1987 жылы оның құрметіне қайта аталды. Қызметтен шыққаннан кейін Хесбург кітапхананың он үшінші қабатында жеке кеңсесін сақтап қалды. Ол дінаралық диалогты ынталандырды. Сондай-ақ, ол қатысқан көптеген үкіметтік комиссияларға, қоғамдық бастамаларға және басқа да жобаларға католик көзқарасын әкелді. Хесбург атом энергиясын бейбіт мақсатта пайдалануды, дамып келе жатқан Үшінші әлем елдеріне (әсіресе Африка мен Латын Америкасына) көмек көрсетуді, азаматтық құқықтар мен теңдікті қолдады. Оның айтқандары мен іс-әрекеттері кейде дау тудырса да, «көбінесе ол ешқандай зардапсыз шықты». Хесбургтің әлеуметтік және саяси идеялары үшін кейбіреулер сынға алса да, көптеген адамдар оның «экуменизмге, азаматтық құқықтарға және әлемдік бейбітшілікке қосқан үлесін» жоғары бағалады.

Hesburgh died on February 26, 2015, at the age of 97. His death, funeral, and memorial service gained widespread media attention. Attendees and speakers at the memorial service included former President Jimmy Carter, Condoleezza Rice, Lou Holtz, then cardinal Theodore McCarrick and cardinal Roger Mahony, former U. S. senator Harris L. Wofford, Indiana governor Mike Pence, former First Lady Rosalynn Carter, former U. S. senator Alan K. Simpson, U. S. senator Joe Donnelly, William G. Bowen, and a video message from President Barack Obama. Father Hesburgh was the president of the University of Notre Dame from 1952 to 1987. He was an American Roman Catholic priest and educator who achieved national prominence through his public service work. He increased the stature and size of the university, liberalized the rules regulating student life, promoted academic freedom, and worked toward making Notre Dame one of the top universities in the country, doubling its enrollment and greatly increasing its endowment. He transferred its governance from the Congregation of Holy Cross to a mixed lay and religious board and oversaw the admittance of women students in 1972. He was also the chairman of the United States Commission on Civil Rights and of the Select Commission on Immigration and Refugee Policy. He received numerous awards, including the Presidential Medal of Freedom (1964) and a Congressional Gold Medal (1999), and more than 150 honorary degrees. He was a steadfast champion for human rights, the cause of peace, and care for the poor. Hesburgh's leadership as president of the University of Notre Dame brought it to the forefront of American Catholic universities. A Time magazine cover story from February 9, 1962, named him as "the most influential figure in the reshaping of Catholic higher education in the U. S." Long known for its football program, Notre Dame also became known for its academics. While Hesburgh was slow to recognize that Notre Dame's "policies and practices unintentionally produced unequal outcomes," he took decisive action after its minority students challenged him to do so. By the 1970s Notre Dame was a "much more diverse university than it had been ten years earlier." the Hesburgh Yusko Scholarship, and the Hesburgh International Scholar Experience. Hesburgh's papers are housed in the Archives of the University of Notre Dame. Notre Dame's Hesburgh Library initially opened as the Memorial Library on September 18, 1963, and was renamed in his honor in 1987. In his retirement, Hesburgh maintained a private office on the library's thirteenth floor. was a strong supporter of interfaith dialogue. He also brought a Catholic perspective to the numerous government commissions, civic initiatives, and other projects in which he was involved. Hesburgh supported the peaceful use of atomic energy, aid to developing Third World countries (especially Africa and Latin America), and civil rights and equality. Although his remarks and actions were controversial at times, "he nearly always came through unscathed." While Hesburgh was criticized by some for his social and political ideas, many praised his "contributions to ecumenism, civil rights, and world peace"

Әлемдік рекордтар

1979 жылғы 28 ақпанда өткен ұшу кезінде Хесбург, Lockheed SR 71 Blackbird ұшағында ұшу мүмкіндігіне ие болған азаматтардың бірі ретінде, президент Джимми Картердің оған жасаған жақсылығының құрметі ретінде Mach 3.35 жылдамдығымен (сағатына шамамен 2200 миль) ұшты. 1982 жылы Хесбургтің аты "Ең көп құрметті дипломдар" иегері ретінде Гиннес рекордтар кітабына енгізілді. 2013 жылға дейін ол 150-ден астам құрметті диплом алды. Олардың ішінде:
Орын Дата Мекеме Диплом 1954 Ле Мойн колледжі 1955 Брэдли университеті 1956 Чилидің Паптық католиктік университеті 1958 Сент-Бенедикт колледжі 1958 Вилланова университеті 1958 Дартмут колледжі 1960 Род-Айленд университеті 1961 Колумбия университеті 1961 Принстон университеті Заң докторы (LL. D.) 1962 Брандейс университеті Заң докторы (LL. D.) 1962 Индиана университеті Заң докторы (LL. D.) 1963 Солтүстік-Батыс университеті Заң докторы (LL. D.) 1963 Лафайет колледжі Заң докторы (LL. D.) 1965 Вена университеті Құрметті азамат 1965 Калифорния университеті, Лос-Анджелес 1965 Сент-Луис университеті 1965 Гонзага университеті 1965 Темпл университеті Заң докторы (LL. D.) 1965 Монреаль университеті 1966 Иллинойс университеті Заң докторы (LL. D.) 1966 Атланта университеті 1966 Уабаш колледжі 1967 Фордхэм университеті 1967 Манчестер университеті 1969 Сент-Мэри колледжі 1970 Лойола университеті 1970 Андерсон колледжі Гуманитарлық ғылымдар докторы (DHL) 1970 Нью-Йорк штатының университеті 1970 Юта штатының университеті Гуманитарлық ғылымдар докторы (HD) 1971 Лихай университеті 1971 Йель университеті Заң докторы (LL. D.) 1972 Кингс колледжі 1972 Стоунхилл колледжі 1972 Альма колледжі 1973 Сиракуз университеті Гуманитарлық ғылымдар докторы (DHL) 1973 Мэримоунт колледжі 1973 Хобарт және Уильям Смит колледждері 1973 Еврейлік одақ колледжі 1973 Гарвард университеті 1974 Регис колледжі 1974 Линкольн университеті 1974 Тюфтс университеті Заң докторы (LL. D.) 1974 Оңтүстік университеті 1975 Портленд университеті Гуманитарлық ғылымдар докторы (DHL) 1975 Фэрфилд университеті Мемлекеттік қызмет докторы 1976 Дэвидсон колледжі 1976 Нью-Рошель колледжі 1976 Денвер университеті 1976 Белойт колледжі Гуманитарлық ғылымдар докторы (DHL) 1977 Дикинсон колледжі Киелі теология докторы (STD) 1977 Джорджтаун университеті 1977 Куинз колледжі 1977 Лаваль университеті 1978 Католиктік университет Левен 1978 Оңтүстік Каролина университеті 1978 Пенсильвания университеті Заң докторы (LL. D.) 1978 Католиктік университет Лувен 1978 Дюкен университеті 1978 Сент-Франсис Ксавьер университеті 1979 Эвансвилл университеті 1979 Альбион колледжі 1979 Юта университеті Гуманитарлық ғылымдар докторы (DHL) 1979 Ассумпшн колледжі 1980 Уильям және Мэри колледжі Гуманитарлық ғылымдар докторы (DHL) 1980 Джонс Хопкинс университеті Гуманитарлық ғылымдар докторы (DHL) 1980 Сетон Холл университеті 1980 Тюскеги институты 1980 Ренсселер политехникалық институты 1980 Сан-Диего университеті 1980 Инкарнация сөзінің университеті Гуманитарлық ғылымдар докторы (DHL) 1981 Сент-Джон Фишер колледжі 1981 Сиэтл университеті 1981 Толедо университеті Заң докторы (LL. D.) 1981 Сент-Амброз университеті 1981 Скрантон университеті 1981 Цинциннати университеті Әдебиет докторы (D. Litt.) 1981 Мичиган университеті Заң докторы (LL. D.) 1981 Хоуп колледжі Гуманитарлық ғылымдар докторы (DHL) 1981 Бразилия университеті 1982 Нью-Йорк университеті 1982 Индиана штатының университеті 1982 Мадонна колледжі 1982 Лойола Мэримоунт университеті 1982 Ханеман медициналық колледжі және ауруханасы 1982 Каламазу колледжі Гуманитарлық ғылымдар докторы (DHL) 1982 Лорето Хайтс колледжі 1982 Рим папасының католиктік университеті Мадре и Маэстра 1983 Рамкхаенг университеті Бұл диплом қатысусыз алынған. 1983 Сент-Джозеф колледжі 1983 Колгейт университеті 1983 Қасиетті тұжырымдама семинариясы 1984 Сент-Лео колледжі 1984 Батыс Вирджиния Веслиан колледжі 1984 Нотр-Дам университеті 1985 Христиан бауырлары колледжі 1985 Сент-Томас университеті 1985 Уолш колледжі 1986 Бриар Клиф колледжі 1986 Аквинас колледжі Заң докторы (LL. D.) 1986 Небраска университеті Заң докторы (LL. D.) 1987 Питтсбург университеті 1987 Универсидад Франсиско Маррокин 1988 Мальта университеті 1988 Рокхерст колледжі 1989 Уилинг иезуит колледжі 1989 Лойола университеті 1989 Маунт-Сент-Мэри колледжі 1989 Браун университеті 1990 Лорас колледжі 1990 Дефианс колледжі 1990 Сент-Олаф колледжі 1991 Джордж Вашингтон университеті Мемлекеттік қызмет докторы 1991 Біздің ханымның қасиетті крест колледжі 1992 Ганон университеті 1993 Маунт Мерси колледжі 1993 Нотр-Дам колледжі 1993 Уэйк Форест университеті Гуманитарлық ғылымдар докторы (DHL) 1994 Мариан колледжі 1996 Альберт Магнус колледжі Гуманитарлық ғылымдар докторы (DHL) 1997 Нотр-Дам университеті Австралия 1997 Сент-Роза колледжі 1998 Кентукки университеті Хаттар докторы (D. Litt.) 1998 Touro College Law Center 1998 Barry University 1999 Нью-Йорк штатының университеті Политехникалық институты 1999 Коннектикут колледжі 2000 Сент-Фрэнсис университеті 2000 Холи Кросс колледжі 2000 Сент-Питерс колледжі 2000 Солтүстік Каролина штатының университеті Гуманитарлық ғылымдар докторы (DHL) 2001 Сент-Эдвардс университеті 2001 Джорджиан Корт колледжі 2002 Огайо штатының университеті Гуманитарлық ғылымдар докторы (DHL) 2002 Ivy Tech State College 2002 Сан-Диего университеті

In a flight that took place on February 28, 1979, Hesburgh, one of a very few number of civilians to ride in a Lockheed SR 71 Blackbird, flew at Mach 3.35 (about 2,200 miles per hour) as a favor owed to him by President Jimmy Carter. In 1982, after receiving his ninetieth honorary degree, Hesburgh's name was added to the Guinness Book of World Records as the individual with the "Most Honorary Degrees." As of 2013, he had received more than 150 honorary degrees. These include:
LocationDateSchoolDegree 1954 Le Moyne College 1955 Bradley University 1956 Pontifical Catholic University of Chile 1958 St. Benedict's College 1958 Villanova University 1958 Dartmouth College 1960 University of Rhode Island 1961 Columbia University 1961 Princeton University Doctor of Laws (LL. D.) 1962 Brandeis University Doctor of Laws (LL. D.) 1962 Indiana University Doctor of Laws (LL. D.) 1963 Northwestern University Doctor of Laws (LL. D.) 1963 Lafayette College Doctor of Laws (LL. D.) 1965 University of Vienna Honorary Citizen 1965 University of California Los Angeles 1965 Saint Louis University 1965 Gonzaga University 1965 Temple University Doctor of Laws (LL. D.) 1965 Université de Montréal 1966 University of Illinois Doctor of Laws (LL. D.) 1966 Atlanta University 1966 Wabash College 1967 Fordham University 1967 Manchester University 1969 Saint Mary's College 1970 Loyola University 1970 Anderson College Doctor of Humane Letters (DHL) 1970 State University of New York 1970 Utah State University Doctor of Arts (HD) 1971 Lehigh University 1971 Yale University Doctor of Laws (LL. D.) 1972 King's College 1972 Stonehill College 1972 Alma College 1973 Syracuse University Doctor of Humane Letters (DHL) 1973 Marymount College 1973 Hobart and William Smith Colleges 1973 Hebrew Union College 1973 Harvard University 1974 Regis College 1974 Lincoln University 1974 Tufts University Doctor of Laws (LL. D.) 1974 The University of the South 1975 University of Portland Doctor of Humane Letters (DHL) 1975 Fairfield University Doctor of Public Service 1976 Davidson College 1976 College of New Rochelle 1976 University of Denver 1976 Beloit College Doctor of Humane Letters (DHL) 1977 Dickinson College Doctor of Sacred Theology (STD) 1977 Georgetown University 1977 Queens College 1977 Laval University 1978 Katholieke Universiteit Leuven 1978 University of South Carolina 1978 University of Pennsylvania Doctor of Laws (LL. D.) 1978 Université catholique de Louvain 1978 Duquesne University 1978 St. Francis Xavier University 1979 University of Evansville 1979 Albion College 1979 University of Utah Doctor of Humane Letters (DHL) 1979 Assumption College 1980 College of William and Mary Doctor of Humane Letters (DHL) 1980 Johns Hopkins University Doctor of Humane Letters (DHL) 1980 Seton Hall University 1980 Tuskegee Institute 1980 Rensselaer Polytechnic Institute 1980 University of San Diego 1980 University of the Incarnate Word Doctor of Humane Letters (DHL) 1981 St. John Fisher College 1981 Seattle University 1981 University of Toledo Doctor of Laws (LL. D.) 1981 St. Ambrose University 1981 University of Scranton 1981 University of Cincinnati Doctor of Letters (D. Litt.) 1981 University of Michigan Doctor of Laws (LL. D.) 1981 Hope College Doctor of Humane Letters (DHL) 1981 University of Brasília 1982 New York University 1982 Indiana State University 1982 Madonna College 1982 Loyola Marymount University 1982 Hahnemann Medical College and Hospital 1982 Kalamazoo College Doctor of Humane Letters (DHL) 1982 Loretto Heights College 1982 Pontificia Universidad Católica Madre y Maestra 1983 Ramkhamhaeng University This Degree was Received In Absentia. 1983 Saint Joseph's College 1983 Colgate University 1983 Immaculate Conception Seminary 1984 St. Leo College 1984 West Virginia Wesleyan College 1984 University of Notre Dame 1985 Christian Brothers College 1985 St. Thomas University 1985 Walsh College 1986 Briar Cliff College 1986 Aquinas College Doctor of Laws (LL. D.) 1986 University of Nebraska Doctor of Laws (LL. D.) 1987 University of Pittsburgh 1987 Universidad Francisco Marroquín 1988 University of Malta 1988 Rockhurst College 1989 Wheeling Jesuit College 1989 Loyola University 1989 Mount Saint Mary's College 1989 Brown University 1990 Loras College 1990 Defiance College 1990 St. Olaf College 1991 George Washington University Doctor of Public Service 1991 Our Lady of Holy Cross College 1992 Gannon University 1993 Mount Mercy College 1993 Notre Dame College 1993 Wake Forest University Doctor of Humane Letters (DHL) 1994 Marian College 1996 Albertus Magnus College Doctor of Humane Letters (DHL) 1997 University of Notre Dame Australia 1997 The College of Saint Rose 1998 University of Kentucky Doctor of Letters (D. Litt.) 1998 Touro College Law Center 1998 Barry University 1999 State University of New York Polytechnic Institute 1999 Connecticut College 2000 University of Saint Francis 2000 Holy Cross College 2000 Saint Peter's College 2000 North Carolina State University Doctor of Humane Letters (DHL) 2001 St. Edward's University 2001 Georgian Court College 2002 Ohio State University Doctor of Humane Letters (DHL) 2002 Ivy Tech State College 2002 University of San Diego