Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Никель орталығы (1996 жылғы халық санағы бойынша 13 017 адам) – Канаданың Онтарио провинциясында 1973 жылдан 2000 жылға дейін болған қала. Ол Садбери аймақтық муниципалитетінің құрамында құрылды. 2001 жылдың 1 қаңтарында қала мен аймақтық муниципалитет таратылып, Үлкен Садбери қаласына біріктірілді. Қала қазір Үлкен Садбери қалалық кеңесінің 7-ші және 9-шы округтері арасында бөлінген, ал оны кеңесшілер Майк Якубо мен Деб Макинтош өкілдік етеді. Канаданың 2011 жылғы халық санағында Никель орталығындағы Гарсон-Фальконбридж жолы Садберидің халық шоғырланған аймағының (немесе қалалық аймағының) бір бөлігі ретінде есептелді, ал Никель орталығының бұрынғы шекараларына сәйкес келетін санақ аудандарында 13 232 адам тұрды. Канаданың 2016 жылғы халық санағында Гарсонды сақтап, Фальконбриджді алып тастау үшін Садберидің халық шоғырланған аймағының шекаралары қайта қарастырылды, сондай-ақ Конистон үшін (1814 адам) жаңа халық шоғырланған аймақ қосылды.
Nickel Centre (1996 census population 13,017) was a town in Ontario, Canada, which existed from 1973 to 2000. It was created as part of the Regional Municipality of Sudbury. On January 1, 2001, the town and the Regional Municipality were dissolved and amalgamated into the city of Greater Sudbury. The town is now divided between Wards 7 and 9 on Greater Sudbury City Council, and is represented by councillors Mike Jakubo and Deb McIntosh. In the Canada 2011 Census, the Garson Falconbridge corridor within Nickel Centre was counted as part of the population centre (or urban area) of Sudbury, while the census tracts corresponding to the former boundaries of Nickel Centre had a population of 13,232. In the Canada 2016 Census, the boundaries of the Sudbury population centre were revised to retain Garson but exclude Falconbridge, while a new population centre was added for Coniston (population 1,814).
Конистон
Конистон Сильвестр Нилонның есімімен аталған Нилон ауданының бір бөлігі болды. 1905 жылы Канаданың Солтүстік темір жолы (Канаданың Ұлттық темір жолының алдыңғысы) келді, Конистон оның құрлықарлық желісі бойында орналасқан. 1908 жылы Ромфорд түйісі арқылы Садбери мен Торонтоны байланыстыратын жаңа тікелей желі құрған Канадалық Тынық мұхиты темір жолы да қосылды. Осы кезеңде халық саны 20 отбасыға жетті және қоныс аударушылар жергілікті пошта бөлімін ашуды сұрады, оған ат қою қажет болды. Алғашқыда Нилон деген ат қарастырылды, бірақ алғашқы пошта бастығы болған Деннис О'Брайен, Англияның көлдер аймағындағы Конистон ауылындағы оқиға жайлы роман оқып жүрген темір жол құрылысын басқарушы Т. Джонсонның ұсынысымен Конистон деген атты таңдады. Эдисон кен байыту компаниясы кен өндіру ісін ұйымдастыруда сәтсіз болды және 1903 жылы алғашқы өтінімінен бас тартты. 1911 жылы Longyear Drilling Company сатып алғанға дейін ол жер мемлекеттік жерге қайтарылды. Кейіннен Longyear аймақтағы басқа кіші тау-кен компанияларымен бірігіп, ақыр соңында Falconbridge Ltd. құруға негіз болды, бірақ қоғамда нақты кен өндіру жұмыстары 1928 жылға дейін басталмады, сол кезде Тайер Линдсли компанияны 2,5 миллион долларға сатып алып, келесі жылы Falconbridge кен орнының алғашқы шахтасын іске қосты. 1969 жылы Falconbridge Ltd. өзінің бас кеңсесі ретінде Эдисон ғимаратын салды. 2006 жылы Falconbridge Ltd. швейцариялық Xstrata тау-кен компаниясымен сатып алынды. 2007 жылы Xstrata Эдисон ғимаратын қалалық мұрағаттың жаңа орны ретінде қалаға сыйлады. Фальконбридж 1957 жылы қала ретінде тіркелді. Қаланың тұңғыш және жалғыз басшысы Джон Франклин 1973 жылы Никель орталығы құрылғанға дейін қызмет етті. 1975 жылдың 11 қарашасында осы қоғамда визуальды және радарлық НЛО оқиғасы болды, кейін NORAD баспасөз хабарламасында жарияланды. Объекті CFS Falconbridge радарымен қадағаланып, бинокулярмен көрінді, диаметрі 100 фут болатын кратерлі шар деп есептелді. Сонымен қатар, жеті полицей НЛО-ның куәсі болды. Көрілгендерге берілген түсіндірмелердің арасында Венера, бұлттар және/немесе ауа шары бар.
Coniston was a part of the geographic Neelon Township, which was named after Sylvester Neelon. The Canadian Northern Railway (a predecessor of the Canadian National Railway) arrived in 1905, with Coniston lying along its transcontinental line. It was joined in 1908 by the Canadian Pacific Railway, which constructed a new direct line linking Sudbury and Toronto via Romford Junction. The population had risen to 20 families during this period and settlers requested the establishment of a local post office, which had to be named; the name Neelon was originally considered, but Dennis O'Brien, a local settler who became the first postmaster, decided on the name Coniston after it was suggested to him by T. Johnson, a railway construction superintendent who had been reading a novel set in the village of Coniston in the Lake District of England. The Edison Ore Milling Company was unsuccessful in establishing a mining operation, and abandoned his original claim in 1903. The claim reverted to Crown land until the Longyear Drilling Company bought it in 1911. Longyear subsequently merged with other small mining companies in the area to form the basis of what would ultimately become Falconbridge Ltd., although actual mining operations in the community did not begin until 1928, when Thayer Lindsley purchased the company for $2,500,000 and finally sunk the Falconbridge deposit's first mine shaft the following year. Falconbridge Ltd. built the Edison Building in 1969 to serve as its head office. Falconbridge Ltd. was taken over by Swiss mining company Xstrata in 2006. In 2007, Xstrata donated the Edison Building to the city to serve as the new home of the municipal archives. Falconbridge was incorporated as a town in 1957. The town's first and only reeve, John Franklin, served until the creation of Nickel Centre in 1973. A visual and radar UFO incident occurred in the community on November 11, 1975, later reported in a press release by NORAD. The object was tracked on radar from CFS Falconbridge and sighted in binoculars, and estimated to be a 100 ft. diameter sphere with craters. Seven OPP police officers also witnessed the UFO. Some explanations given for the sightings included Venus, clouds, and/or weather balloons.
Қызметші
Қоғамның атауы географиялық Гарсон қалашығының атымен аталған, оны Онтарио үкіметі 1880 жылдары Уильям Гарсонның құрметіне атады, ол 1886 жылдан 1890 жылға дейін Онтарио заңнамалық ассамблеясында Линкольн округін өкілдік еткен. Бұл аймақ алғаш рет 1888 жылы Мичиган штатының Шығыс Тавас қаласындағы Холланд және Эмери ағаш компаниясымен ағаш кесу лагері ретінде дамытылды. Сол жылы бұл компания Вахнапитеден тар темір жол құрылысын бастады және өзінің негізгі операцияларын Гарсон қалашығына жақын орналасқан Штаб-пәтер көлінде құрды. Осы аймақтан алынған ағаштар Ванапитей өзенімен Хьюрон көліне жеткізілді. Кейін бұл темір жол солтүстікке қарай Капреол қалашығына дейін созылды. 1908 жылы Гарсон арқылы Канаданың Солтүстік темір жолы салынды. Қазіргі кезде Vale Inco компаниясына тиесілі Garson кен орны алғаш рет 1911 жылы Mond Nickel компаниясымен игерілді. Гарсон қаласында істен шыққан Кирквуд кеніші де орналасқан.
The community is named after the geographic township of Garson, named by the Ontario Government in the 1880s for William Garson, who represented Lincoln in the Legislative Assembly of Ontario from 1886 to 1890. The area was first developed in 1888 as a logging camp, by the Holland and Emery Lumber Company of East Tawas, Michigan. In that year this firm constructed a narrow gauge logging railway from Wahnapitae, establishing its main operations at Headquarters Lake, near the Garson townsite. Logs from this area were taken to the Wanapitei River and driven to Lake Huron. Eventually this track was extended north into Capreol Township. The Canadian Northern Railway was built through Garson in 1908. Garson Mine, which is now owned by Vale Inco was first developed in 1911 by the Mond Nickel Company. The defunct Kirkwood Mine was also located in Garson.
Скейд
Скейд Садбери қаласының солтүстік-шығысында шамамен 25 шақырым қашықтықта, Ванапитей көлінің оңтүстік жағалауында орналасқан. 600-дан астам тұрғыны бар Скейд 1921 жыл шамасында арақайшылық ағаш өңдеу орталығы ретінде пайда болды, Испан өзенінің сағасына жақын жерде орналасқан Испан өзені ағаш комбинаты осы жерге көшірілген кезде. Оның атауын фирманың бас менеджері В. Дж. Белл, өздерінің қайтыс болған қайнағасы, Канада сенаторы Джеймс Скидтің құрметіне берген. Скейд Капреолдан Солтүстік шығанаққа дейінгі Канада Солтүстік темір жолының бір аялдамасы болды, кейін ол Канада Ұлттық темір жолының Альдердейл тармағына айналды, бірақ 20 ғасырдың ортасында теміржол қызметі азайды және 1996 жылы толығымен тоқтатылды.
Skead is located approximately 25 kilometres northeast of downtown Sudbury, and situated on south shore of Lake Wanapitei. Home to over 600 year round residents, Skead was settled about 1921 as a sawmill community, when the Spanish River Lumber Company relocated there from its original mill site, near the mouth of the Spanish River. It was named by the firm's general manager W. J. Bell, in honour of his late father in law, Canadian Senator James Skead. Skead was a stop on the Canadian Northern Railway line from Capreol to North Bay, which later became the Canadian National Railway Alderdale Subdivision, but rail service declined in the mid 20th century and was eliminated altogether in 1996.
Боланд шығанағы
Скейдтің мекенжай және телефон қызметі Боланд шығанағының кішігірім ауданын да қамтиды. Бұл, Ванпитей көлінің оңтүстік-батыс ұшындағы, сол аттас шығанақта орналасқан, сиресіп жатқан ауылдық қауымдастық және әкімшілік құрамына кірмейтін жер. Бұл қауымдастық 1975 жылға дейін Боулендс шығанағы деп, ал шығанақ Боулендс шығанағы деп аталып келді, содан кейін қазіргі жазу тәртібі қабылданды. Дегенмен, ескі жазу жергілікті Боулендс Бей Роуд көшесінде сақталған. Боланд шығанағы (ескі кестелерде Боулендс шығанағы деп көрсетілген) Капреолдан Солтүстік Бэйге дейінгі Канадалық Солтүстік темір жолының шақырымдық белгісі болды, кейін ол Канадалық Ұлттық темір жолының Альдердейл тармағына айналды.
Skead's address and telephone service also includes the smaller neighbourhood of Boland's Bay , a dispersed rural community and unincorporated place, on the eponymous bay at the southwestern tip of Lake Wanapitei. The community was known as Bowlands Bay and the bay as Bowland Bay until 1975 when the present spellings were adopted. However, the old spelling continues on the local street Bowlands Bay Road. Boland's Bay (spelled Bowlands Bay in older timetables) was a milepoint on the Canadian Northern Railway line from Capreol to North Bay, which later became the Canadian National Railway Alderdale Subdivision,
Вахнапиталар
Қауым өз атын Ванапитей өзенінен алады, ол Вахнапитей арқылы ағып өтеді, ал оның аты өз кезегінде оджибве тіліндегі waanabidebiing сөзінен шыққан, ол «қисайған тіс [тәрізді] су» дегенді білдіреді және Ванапитей көлінің пішінін сипаттайды. Қауымның атын дұрыс жазуды су нысандарының дұрыс жазылуымен шатастырмау керек. Вахнапитей ауылы Садберидің шығысында 17-ші тас жол бойында орналасқан. Бұл Никель орталығындағы алғашқы қоныс болды және ірі су жолының бойында орналасқандықтан Судбери ауданындағы басты қауым болуға тиіс еді. Бастапқыда Садбери аймақтағы шағын елді мекен болады деп есептелген, бірақ кеннің табылуымен және орман шаруашылығынан кен өндіруге көшуімен Садбери ауданның орталық нүктесіне айналды, ал Вахнапитейдің рөлі екінші деңгейге түсті. Қаланың алғашқы жылдарында ағаш кесу аймақтың негізгі саласы болды. Көптеген ағаш өңдеу компаниялары Ванапитей өзені бойында өндірістік базаларын құрды және өзен өңдеуге жиналған ағаштарды Оңтүстік Онтариоға тасымалдау үшін пайдаланылды. Жұмысшылар мен олардың отбасылары, сондай-ақ түрлі кәсіпкерлер өзен жағасында бірігіп, кейін Вахнапитей деп аталған қауымдастық құрды. Өркендеген кезінде Вахнапитей көптеген банктер, жалпы дүкендер, киім дүкендері, қонақүйлер және басқа да кәсіпорындармен мақтанған үлкен, дамыған қауым болды. Онда жеке мектеп (Сент-Питер) және мемлекеттік мектеп (Вахнапитей мемлекеттік мектебі) болды, тіпті су мұнарасы мен теміржол станциясы да болды (ол Канадалық Тынық мұхиты теміржолының Шығыс-Батыс бағытында орналасқан). Ораққа жарамды ағаштардың саны азайғанда және кен өндіру қарқын алғанда Вахнапитей қауымы өзінің күшінен айырылды. Кеншілердің қалалары Вахнапитейден артық таңдауға ие болды және ақырында қала бұрынғы даңқының көлеңкесіне түсті. Вахнапитей 1973 жылы Судбери аймақтық муниципалитеті біріктірілгенге дейін ұйымдастырылмаған ауыл болып қала берді, ал 2001 жылы Үлкен Судбери қаласының құрамына кірді. Алғашқыда ағаш кесу және егін шаруашылығымен айналысқан қала бүгінде көбінесе тұрғын үйлерден тұрады.
The community takes its name from the Wanapitei River, which flows through Wahnapitae, and whose name in turn comes from the Ojibwe word waanabidebiing, which means "concave tooth [shaped] water" and describes the shape of Lake Wanapitei. The correct spelling of the community's name should not be confused with the correct spelling for the water bodies. The community of Wahnapitae is located east of Sudbury along Highway 17. It was the first settlement to be established in Nickel Centre and was supposed to be the main community within the Sudbury district because it was located along a major waterway. Originally, it was thought that Sudbury would be just a small settlement in the area, but with the discovery of ore and a shift from logging to mining, Sudbury became the focal point of the district and Wahnapitae was relegated to a smaller role. In the early days of the town, logging was the major industry of the area. Many lumber companies established their operations along the Wanapitei River and the river itself was used to send the harvested logs to Southern Ontario for processing. Workers and their families, as well as various entrepreneurs, established a community along the river bank that was eventually known as Wahnapitae. In its heyday, Wahnapitae was a large, booming community that boasted a number of banks, general stores, clothing stores, hotels, and various other enterprises. It also possessed its own separate school (St. Peter) and public school (Wahnapitae Public School) and even had a water tower and a train station (it was located along the East West main line of the Canadian Pacific Railway). As the number of viable trees for harvesting dwindled and mining began to take hold, the community of Wahnapitae lost its momentum. Suddenly, people were choosing mining towns over Wahnapitae and eventually the town became a shadow of its former glory. Wahnapitae remained an unorganized township until the amalgamation of the Regional Municipality of Sudbury in 1973 and in 2001, it became part of the City of Greater Sudbury. The town that began as a logging and farming settlement is today mostly a residential community.
Бақытты аңғар
Бастапқыда Спрайс-Вэлли деп аталған "Хэппи-Вэлли" атты қараусыз қалған елді мекенге алғаш рет 1906 жылы жақын орналасқан Гарсон кенішінде жұмыс істеген жұмысшылар қоныстанды. Олар компаниялық қалашықта тәуелді өмір сүргісі келмей, тар көшелері бар қарапайым лашықтардан тұратын кішкентай қала салды. 1930 жылы Гарсон кеніші жабылып, жұмысшылар Фальконбридждегі кеніштерге ауыстырылды. Бірақ, температура инверсиясының салдарынан Фальконбриджтегі қорыту зауыты "Хэппи-Вэллиде" ауыр ластану мәселелерін тудырды, себебі зауыттан шыққан күкірт газдары аңғарда қалып қойды. Жылдар бойы жұмысшылар ластанудан уланып жатыр деген күдікпен жүрді, ал бұл қорқыныш 1960-1970 жылдары қоғамның экологиялық санасы арта келе расталды. Бірнеше жыл бойы қауым Falconbridge компаниясымен келісімге келді, солтүстік жел соққан күндері қорыту зауыты жұмыс істемейтін болады. 1970 жылдардың басына қарай "Хэппи-Вэллиде" шамамен жүз адам тұрып, Falconbridge Nickel Mines Limited (FNM) компаниясының жақын маңдағы қызметінен туындаған ауаның ластануынан күн сайын зардап шекті. Осы жағдайды өзгертуге жылдар бойы қысым көрсеткеннен кейін, 1970 жылдардың басында Онтарио үкіметі Садбери аймақтық муниципалитеті мен FNM компаниясымен бірлесіп "Хэппи-Вэллиді" тастап кетуге көмектесті. Бұл даулы шешім жаңалықтарға енді; провинциялық үкімет ауаның ластануына байланысты тұтас қауымды көшіруге қаржы бөлген алғашқы жағдай еді. "Хэппи-Вэллидің" көптеген тұрғындары үйлері үшін өтемақы алып, 1970 жылдардың ортасына қарай көшіп кетті, бірақ кем дегенде бір тұрғын мүлкін сатудан бас тартып, 1980 жылдардың соңына дейін сол жерде қалды. Бүгінде бұл қараусыз қалған елді мекенге қауымның кіруіне тыйым салынған және үлкен тікенді сыммен қоршалған.
The ghost town of Happy Valley, originally known as Spruce Valley, was first inhabited in 1906 by workers from the nearby mine at Garson. Not wanting to live in a state of dependency in the company town, they built this smaller town of humble shacks with narrow streets. In 1930, the Garson Mine shut down, and the workers were transferred to the mines at Falconbridge. However, due to temperature inversions, the smelter at Falconbridge created severe pollution problems in Happy Valley, as heavy sulphur emissions from the smelter would become trapped in the valley. For years, workers suspected that they were being poisoned by pollution, and these fears were confirmed in the 1960s and 1970s as society grew more environmentally conscious. For several years, the community reached a deal with Falconbridge that the smelter would not operate on days when a north wind was blowing. By the early 1970s, the roughly one hundred people who lived in Happy Valley were still suffering daily from air pollution produced by the nearby operations of Falconbridge Nickel Mines Limited (FNM). After years of pressure to do something about this situation, in the early 1970s the Ontario government facilitated the abandonment of Happy Valley in cooperation with the Regional Municipality of Sudbury and FNM. The controversial decision made headlines; it was the first instance in which the provincial government financed the relocation of an entire community because of air pollution. Most Happy Valley residents had accepted compensation for their homes and moved away by the mid 1970s, although at least one resident refused to sell his property and remained in the area until the late 1980s. Today, the ghost town is off limits to the general public and protected by a large barbed wire fence.
Көлік
Үлкен Садбери әуежайы, қаланың басты әуежайы, Никель орталығында Фальконбридж мен Скейдтің арасында шамамен ортасында орналасқан, бірақ оның ресми пошталық мекенжайы Гарсонда. Транс-Канада тас жолының негізгі бағыты – 17-ші тас жолы Конистон мен Вахнапитаеден өтеді. 17-ші тас жолының Уолден аймағындағы жылдам бағыттың бөлігі Никель орталығы арқылы Маркстейге қарай, қазіргі оңтүстік-батыс және оңтүстік-шығыс айналым жолымен және содан кейін Конистон мен Вахнапитаеден өтетін жаңа бағыт бойынша кеңейтілуге жоспарланған.
The Greater Sudbury Airport, the city's main airport, is located in Nickel Centre approximately halfway between Falconbridge and Skead, although its official mailing address is in Garson. Highway 17, the main route of the Trans Canada Highway, passes through Coniston and Wahnapitae. Highway 17's freeway segment in the Walden area is slated to be expanded through Nickel Centre toward Markstay, along the existing Southwest and Southeast Bypass route and thence on a new alignment past Coniston and Wahnapitae.