Канададағы Көле жағасы муниципалитеті

Кіріспе

Онтариодағы қала, Канада

Лейкшор – Канаданың Онтарио провинциясындағы Эссекс округіне қарасты Сент-Клэр көлінің жағасында орналасқан муниципалитет. Ол 1999 жылы Белль-Ривер қаласымен, сондай-ақ Мейдстоун, Рочестер, Тилбери-Норт және Тилбери-Уэст елді мекендерімен біріктіріліп құрылды. Лейкшор Эссекс округіның ең ірі және ең көп халқы бар муниципалитеті болып табылады. Дегенмен, ол Виндзор статистикалық аймағының құрамына кіреді. Лейкшорда француз канадалықтарының көптеп шоғырланғаны байқалады және Оңтүстік Онтариодағы (Шығыс Онтарионы есептемегенде) халықтың 5%-дан астамы (провинциялық орташа көрсеткіш) франкофонды болып табылатын төрт қауымның бірі. Басқалары – Велланд, Пэйн-Корт және Пенетангуишень. 2011 жылғы халық санауы бойынша, халықтың 7,7%-ы француз тілін ана тілі ретінде, ал 17,2%-ы екі ресми тілді білетінін көрсетті. Лейкшорда Пус өзені бойындағы тарихи афроамерикандық қауым да бар, ол АҚШ-тың Оңтүстігінен еркіндік іздеп, «Жер асты жолы» арқылы Канадаға келген құлдардың ұрпақтарынан құралған.

Қауымдастықтар

Лейкшоу муниципалитеті Белл Ривер, Комбер, Дирбрук, Элмстед, Эмеривилл, Хейкрофт, Лайтхаус Коув, Солтүстік Вудсли, Пайк Крик, Плезант Парк, Пьюс, Руском станциясы, Оңтүстік Вудсли, Сент-Йоахим, Стоуни Пойнт және Странгфилд елді мекендерін, сондай-ақ Текумсехтің қашықтағы шығыс бөлігін қамтиды. Муниципалитеттің шығыс бөлігінің шағын бөлігі кейбіреулер Тилбериге жатады деп есептейді, бірақ Тилберидің өзі көршілес Чатэм-Кент муниципалитетінде орналасқан.

География

Қала ретінде тіркелгенімен, Лейкшордың басым бөлігі ауылдық жер болып табылады, ол негізінен соя және қысқы бидай сияқты ақшалай дақылдарды өсіруге арналған тазаланған егістік жерлерден тұрады. Комбер жел электр стансасы да осы жерде орналасқан. Эссекс округі мен Чатем-Кенттің қалған бөліктеріндегідей, жер бедері өте тегіс және біркелкі. Жер бедері Лейкшордың оңтүстік шекарасынан 8-ші тас жолымен, орташа биіктігі , Сент-Клэр көлінің жағалауына қарай бірте-бірте төмендейді. Ең биік жер қаланың оңтүстік-батыс бұрышында, Эссекс қаласына жақын жерде, биіктігі - тең. Аймақ баяу ағатын өзендер мен арналармен суға толы, олардың барлығы Сент-Клэр көліне солтүстікке қарай ағып құяды: батыстан шығысқа қарай Пайк арнасы, Пьюс өзені, Белл өзені, Руском өзені, содан кейін Биг арнасы және Баптист арнасы, олар Темза өзенімен қосылған жерде Лейкшордың солтүстік-шығыс шекарасын құрайды. Лейкшор арқылы өтетін маңызды көлік артериялары, соның ішінде 401-ші тас жол, Текумсех жолы және 22, 42 және 46-шы округтік жолдар, барлығы батыста Виндзор мен Детройтке, ал шығыста Чатем-Кентке қарай шығыс-батыс бағытында жүреді. Бірден-бір маңызды ерекшелік – Леамингтонды Стейплс арқылы 401-ші тас жолымен байланыстыратын 77-ші тас жол.

Тарих

Сент-Клэр көлі және Пьюс, Белл және Руском өзендері бойындағы аймақтарда бастапқыда Гурон және Вайандот тайпалары қоныстанды. 18 ғасырда кейбір француз отаршылары Форт-Детройт пен тері саудасымен байланысты осы аймаққа қоныстанды. Олардың ұрпақтары Форт-Детройт француздары деп белгілі болды. Олар сондай-ақ Сандвичтен келді, онда отарлаушылар Детройт өзенінің иілісінде, Пети-Котте деп белгілі жерде фермалар құрды. Сент-Клэр көлінің жағалауы мен Пьюс, Белл және Руском өзендеріне қарасты жерлерді алғаш рет 1793 жылы Патрик МакКнифф зерттеді. Алайда, аймақ 1823 жылы Малон Бервелл қалашықтардың және Орта жолдың (қазіргі 46-аудандық жол) артқы шекараларын зерткенге дейін толыққанды жер учаскелеріне бөлінбеді. Осы кезде Ессекс округінде, сондай-ақ Жоғарғы Канаданың көптеген аймақтарында жер спекуляциясы кең таралған еді. Қазіргі Лейкшор қаласының көп бөлігі бір кезде бір ғана спекулянтқа, тері саудагері Джон Аскинге тиесілі болды: 1797 жылы ол 80 жер учаскесін иеленді, олар негізінен Пэш (Пайк) Пьюс, Белл және Руском өзендері бойында орналасқан. 1840 жылдардан бастап қала Ұлы ашаршылықтан қашқан көптеген ирланд иммигранттарын қабылдады. Кейіннен Квебектен француз канадалықтарының толқындары көшіп келді. Аймақта теміржолдар салынғанға дейін даму баяу болды. Олардың қатарында 1854 жылы ашылған және Белл өзені арқылы өтетін Ұлы Батыс теміржолы және 1872 жылы ашылған және Комбер арқылы өтетін Канаданың Оңтүстік теміржолы (кейін Нью-Йорк және Мичиган орталық теміржолдарына тиесілі) бар. Бұл шығыстан келген жаңа қоныс аударушылардың қоныстануын ынталандырды. 1833 жылы Британ империясының көп бөлігінде құлдықты жойған құлдықты жою туралы заңнан кейін Лейкшор аймағы Жер асты теміржолының бірнеше соңғы нүктелерінің біріне айналды, бұл АҚШ-тың оңтүстігінен қашқан құлдардың бостандыққа қол жеткізуіне көмектесетін ресми емес желі. 1851 жылы Мичиган мен Онтарионың құлдырауға қарсы күресушілері Детройтте "Босқындарға көмек қоғамын" құрды. Генри Уолтон Биббтің басшылығымен қоғам босқындар қара нәсілділерді қоныстандыру үшін Мейдстоун, Пьюс және Белл өзенінің маңындағы шашыраңқы жерлерді сатып алды. Мичиган еркін штат болғанымен, 1850 жылғы қашқан құлдар туралы заң бойынша жоғары сыйлықтар үшін босқындарды ұстау үшін Детройтте құл аулаушылар жұмыс істеді. Лейкшордағы ең көне екі қауым – Комбер және Белл Ривер. Самуэль Тейлор II, бас көшеден батысқа қарайғы жердің жартысын дамытып, иеленді, оның жерінің бір бөлігі ауылдық жерлерге бөлінді. Бұл екі мектеп пен екі шіркеу салуға берілген жерді қамтиды. Оның осы аймаққа қосқан үлесінің арқасында Комбердегі Тейлор даңғылы бүгінге дейін сақталған. Джон Грейси және Уильям Макдауэлл сияқты басқа жер иелері де Комбер, Ирландиядан келген екі шотланд-ирландтық пресвитериандардың үлгісін ұстанды. Ол 1848 немесе 1850 жылы полиция ауылы ретінде құрылған кезде олардың туған қаласының атымен аталды. Белл Ривер, ол дамыған өзеннің атымен аталған, 1874 жылдың 26 қарашасында ауыл ретінде тіркелді, бірақ оның тамырлары Сент-Джуд иезуит миссиясына дейін жетеді. Миссия 1834 жылы жергілікті француз католиктерінің діни қажеттіліктерін қанағаттандыру үшін құрылды. Миссия 1857 жылға дейін, Ұлы Батыс теміржолы аймақты кең ауқымды иммиграцияға ашқаннан кейін тұрақты пасторды қабылдамады. 1870 жылдары қала халқы Квебек провинциясынан келген қоныстанушылардың ағынымен үш есеге көбейді, олар кейде Форт-Детройт француздарынан өзгеше, "Канадалық француздар" деп аталды. Қаладағы ең алғашқы өнеркәсіптерді Люк және Денис Уэлетте жүргізді, олар өзеннің екі жағында арақ және диірмендер салды. 1881 жылы Комбердің халқы 250 адамды, ал Белл Ривердің халқы 650 адамды құрады. Стони Пойнт 1851 жылға дейін қоныстанды және 1881 жылы ауыл ретінде тіркелді, ол кезде 375 адам тұрды. Осы атаумен аталған ауылдың орталығы болған Иоахим шіркеуінің құрылысы 1882 жылы аяқталды және 1891 жылы кеңейтілді. Ол Руском өзені бойындағы аймақтағы француз католиктерінің қажеттіліктерін қанағаттандыру үшін құрылды, олар Белл Ривер және Стони Пойнттағы шіркеулерден алыс болды. Белл Ривер АҚШ-та тыйым салу кезінде контрабандалық саудамен танымал болды. Бір кездері қаланың басты көшесінде, Нотр-Дамда орналасқан Веллингтон қонақ үйі Америка Құрама Штаттарына алкоголь экспорттады. Шарон Бич-роудтағы көптеген американдық коттедждердің иелері мен тұрғындары да алкогольді ішімдіктерді контрабандалық жолмен өткізді. 1920 жылдары, белгілі жергілікті кәсіпкер және контрабандашы Джеймс Скотт Купер Уокервиллде және Белл Риверде өзінің табысынан сарайлар салды. Белл Ривердегі Купер Корт мотельі мен бары 1920 жылы салынды және бүгінге дейін жұмыс істеп келеді. Купер қайырымды болды және 1922 жылы Белл Ривердегі алғашқы орта мектептің құрылысына үлкен үлес қосты, Сент-Джеймс орта мектебі; ол Купердің жомарттығын құрметтеу үшін ресми емес түрде аталды. Ғимарат бүгінге дейін сақталған, Нотр-Дам көшесіндегі жергілікті Канадалық Легионға орналасқан.

Areas along Lake St. Clair and the Puce, Belle, and Ruscom rivers were originally occupied by the Huron and Wyandot First Nations. Some French colonists associated with Fort Detroit and the fur trade settled in this area in the 18th century. Their descendants are known as Fort Detroit French. They also came from Sandwich, where colonists had developed farms at what was known as Petite Côte, a bend in the Detroit River. The coast of Lake St. Clair and lots fronting the Puce, Belle, and Ruscom rivers were first surveyed in 1793 by Patrick McKniff. The area was not fully divided into concessions and lots, however, until the rear lines of the townships and the Middle Road (today County Road 46) were surveyed by Mahlon Burwell in 1823. Land speculation was endemic in Essex County at that time, as in many other parts of Upper Canada. Much of the present town of Lakeshore was once owned by a single speculator, the fur trader John Askin: by 1797, he held 80 lots, concentrated primarily along the Pêche (Pike) Puce, Belle, and Ruscom rivers. From the 1840s, the town received numerous Irish immigrants, fleeing the Great Famine. Later additional waves of French Canadians migrated from Quebec. Development was slow until the construction of a series of railroads through the area. These include the Great Western Railway, opened in 1854 and passing through Belle River, and the Canada Southern Railway (later owned by New York Central and Michigan Central), opened in 1872 and passing through Comber. These stimulated the settlement by new migrants from the East. Following the 1833 Slavery Abolition Act that abolished slavery in most of the British Empire, the Lakeshore region became one of several end points of the Underground Railroad, an informal network running from the South of the United States to help refugee slaves gain freedom. In 1851, the Refugee Home Society was founded in Detroit by Michigan and Ontario abolitionists. Under the direction of Henry Walton Bibb, the society purchased scattered lots in and around Maidstone, Puce, and Belle River to resettle refugee blacks. Although Michigan was a free state, slavecatchers operated in Detroit to capture refugees for the high bounties offered under the Fugitive Slave Act of 1850. The two oldest communities in Lakeshore are Comber and Belle River. Samuel Taylor II, who developed and owned half the land west of main street, had part of his land laid out into village lots. This includes property that was donated to build two schools and two churches. It is due to his many contributions in the area that Taylor Avenue in Comber still exists today. Other landowners, including John Gracey and William MacDowell, two Scotch Irish Presbyterians from Comber, Ireland followed suit. It was named after their home town in 1848 or 1850 when it was erected as a Police village. Belle River, named for the river where it developed, was incorporated as a village on November 26, 1874, but its origins can be traced to the Jesuit Mission of St. Jude. The mission was founded in 1834 to serve the religious needs of the local population of French Catholics. The mission did not receive a resident pastor until 1857, after the Great Western Railway opened the area to large scale immigration. Over the course of the 1870s, the town's population was tripled by an influx of settlers from the province of Quebec, sometimes referred to as Canadian French, in contrast to the Fort Detroit French. The earliest industries in the town were operated by Luc and Denis Ouellette, who established a sawmill and gristmill on opposite sides of the river. In 1881, the population of Comber was 250 and that of Belle River was 650. Stoney Point was settled by 1851 and incorporated as a village in 1881, at which time it had a population of 375. The church of St. Joachim, which became the centre of the village of the same name, was completed in 1882 and enlarged in 1891. It was established to serve the needs of French Catholics in the area along the Ruscom River, who were distant from the existing parishes in Belle River and Stoney Point. Belle River was well known for bootlegging during Prohibition in the United States. The Wellington hotel, once located on Notre Dame, the town's main street, exported alcohol to the United States. Owners and residents of many American owned cottages on Charron Beach Road also participated in bootlegging liquor. In the 1920s, James Scott Cooper, a well known local entrepreneur and bootlegger, built mansions from his profits in Walkerville and Belle River. The Cooper Court Motel and Bar in Belle River, built in 1920, still operates today. Cooper was a philanthropist and contributed greatly to the construction of Belle River's first high school in 1922, St. James High School; it was named informally to honour Cooper's generosity. The building still stands today, housing the local Canadian Legion on Notre Dame Street.

Демография

Статистика Канадасы жүргізген 2021 жылғы халық санағында Лейкшордың 14954 барлық жеке тұрғын үйдің 14386-ында 40410 адам тұрды, бұл 2016 жылғы 36611 адамнан өзгеше. Жер ауданы - 154,5 км², 2021 жылы халық тығыздығы 261,7 адам/км² құрады.

Экономика

Лейкшор экономикасы негізінен ауыл шаруашылығы мен өндіріске негізделген. Жұмыс күшінің 27% астамы өндіріс секторында жұмыс істейді. Өндірістің маңыздылығы қаланың Виндзор мен Детройтқа, Солтүстік Америка автомобиль өндірісінің тарихи орталығына жақындығының нәтижесі. Лейкшор экономикасы Виндзор экономикасына тығыз байланысты: қаланың жалпы жұмыс күшінің 50% астамы Виндзорда жұмыс істейді. Соңғы жылдары қалада жаңартылатын энергия, әсіресе жел энергиясы саласында маңызды дамулар болды. Бұл 72 турбинадан тұратын Комбер жел электр стансасы орналасқан жер.

Спорт

Қоғамның хоккей командасы – екі мәрте Stobbs дивизионының чемпионы атанған, провинциялық жастар хоккей лигасының құрамында ойнайтын Лейкшор Канадиендері. Жастар спорт командалары: Белл Ривер Жас Канадиендері (хоккей), Лейкшор Лайтнинг (Қыздар хоккейі), Белл Ривер Брейвз (бейсбол) және Белл Ривер Ф.К. (футбол). Белл-Ривер – зейнеткерлікке кеткен НХЛ ойыншысы Ти Домидің туған жері, ал НХЛ ойыншысы Аарон Экблад Белл-Риверде өскен. 1989 жылдан бері Белл-Ривер қаласындағы көптеген жеке су көлігін жүргізушілер мен жарысқа қатысушылардың көптігіне байланысты, олардың көп бөлігі американдық қонақтар болғандықтан, "Канаданың джет-ски астанасы" деп танылады. Бұрын қауымдастықтың жарыс командасы www.belleriverbia.com URL-імен аталған. Бүгінгі күнге дейін, қаланың жылдық Sunsplash фестивалімен бірге, CAN AM Watercross Tour ұйымдастырған спортқа арналған жыл сайынғы іс-шара жалғасуда.