Кіріспе
Уилмингтон мұнай кен орны – АҚШ-тың Калифорния штатындағы Лос-Анджелес округінде орналасқан өнімді мұнай кен орны. 1932 жылы ашылған бұл кен орны, АҚШ-тағы жалпы мұнай өндірісі көлемі бойынша үшінші орында тұр. Кен орны Лос-Анджелес бассейні арқылы оңтүстік-шығыстан солтүстік-батысқа қарай созылады, Сан-Педро шығанағының ортасынан Лонг-Бич және Палос-Вердес түбегінің шығысынан өтеді. Кен орнының бастапқы қоры шамамен [көрсетілмеген] тоннаны құрады. 2013 жылы АҚШ Геологиялық қызметі (USGS) Уилмингтон-Белмонт мұнай кен орнынан болашақтағы өндіріс шамамен [көрсетілмеген] тоннаға жетеді деп бағалады. Мұнай кен орнының теңіз бөлігі негізінен Лонг-Бич портындағы THUMS аралдарынан бағытталған бұрғылау арқылы игерілуде, бұл төрт жасанды аралдар.
The Wilmington Oil Field is a prolific petroleum field in Los Angeles County in southern California in the United States. Discovered in 1932, it is the third largest oil field in the United States in terms of cumulative oil production. The field runs roughly southeast to northwest through the Los Angeles Basin, stretching from the middle of San Pedro Bay through Long Beach and east of the Palos Verdes Peninsula. The field originally contained approximately of reserves. In 2013, the USGS estimated future potential production from the combined Wilmington Belmont oilfield could be around
The offshore portion of the oil field is developed largely through wells drilled directionally from THUMS Islands, four artificial islands in Long Beach Harbor.
Геология
Кен орны 1932 жылы Рейнджер Петролеум Корпорациясының Уотсон No. 2 ұңғымасымен ашылды, ол күніне 150 баррель мұнай ағызды, ал кең антиклинальдық құрылым 1936 жылы General Petroleum Corp. компаниясының Terminal No. 1 ұңғымасымен, рефлекциялық сейсмологиялық зерттеулерге негізделген түрде табылды. 1954 жылы жасалған теңіздік сейсмикалық зерттеулер көрсеткендей, кен орны оңтүстік-шығысқа қарай бірнеше шақырымға дейін созылған. Трансформациялық жарылымдардың тізбегі кен орнын жеке блоктарға бөледі, бұл сұйықтықтың қозғалысына және қысым өзгерістеріне кедергі келтіреді. Негіз Каталина шистасынан тұрады және 8000 футқа дейін миоцен және плиоцен шөгінділерімен жабылады, мұнай өндіретін негізгі аймақтар – Пюэнте және Репето құмтастары. Плиоцендегі Репето және Пико арасындағы үйлесімсіздік құрылымның үстіңгі бөлігі тегіс бетке дейін эрозияланғанын және кейіннен плиоцен және голоцен шөгінділерінің көлденеңінен жиналғанын көрсетеді.
Батуы
Жаман консолидацияланған шөгінділерден мұнайдың көп мөлшерін алу мұнай қоймаларының жиырылуына және осының салдарынан жер бетінің шөгуіне әкелді. 1940 жылы шөгу байқала бастады, ал орталық бөлігінде 6 метрден асты. 1953 жылы мұнай қоймаларындағы қысымды сақтау мақсатында су құю жұмыстары басталды, бұл ақырында шөгуді тоқтатты.