Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық саясаткер Эдвард Хилтон Янг, 1-ші барон Кеннет, (20 наурыз 1879 – 11 шілде 1960) – британдық саясаткер және жазушы.
British politician
Edward Hilton Young, 1st Baron Kennet, (20 March 1879 – 11 July 1960) was a British politician and writer.
Отбасы және ерте өмірі
Янг – сэр Джордж Янгтың кіші ұлы, 3-ші баронет (Young baronets қараңыз), белгілі классик және қайырымдылық комиссары. Сэр Джорджтың әкесінің әжесі – Эмили Бэринг, танымал сауда банкісінің өкілі. Хилтонның анасы, бұрынғы Элис Иси Кеннеди, Дублин ирландтық протестанттық отбасынан шыққан және бұрын Үндістанда сэр Александр Лоуренстің әйелі, Леди Лоуренс ретінде тұрған, ол вице-король Лорд Лоуренстің туысы болған. Сэр Александр көпірдің құлауынан қаза тапқаннан кейін Элис Англияға оралды және 1871 жылы сэр Джорджқа үйленді. Хилтон – осы отбасының үш ұлының ең кішісі және бір қызының (14 жасында қайтыс болған) баласы болды. Ең үлкен ағасы, сондай-ақ Джордж, дипломат және Осман империясын зерттеуші болды. Екінші ағасы, Джеффри Уинтроп Янг, білім беру саласында белгілі болды және таушылықпен айналысты. Олардың балалық шағы Беркширдегі Кукхемдегі отбасының «Формоза» имениесінде өтті. Лондон үйіне, Слоан-скверге келгенде Хилтон Кенсингтон бағында сэр Джорджтың досы сэр Лесли Стивеннің балаларымен ойнайтын. Осылайша ол өзінің құрдасы Тоби Стивенмен жақын достық қарым-қатынас орнатты және Тобидің әпкелері – Ванесса, Вирджиния және Адрианмен танысты. 1892 жылы Янг дайындық мектебінде, Нортоу Плейсте, тоғыз жасар Клемент Атлиге мектептегі алғашқы күні көмектесіп, жаңа оқушыға өзінің джемінен ұсынды. Оның орта білімі Марлборо колледжінде басталды, бірақ үздіксіз мазақтаулар оны Итонға ауыстыруға мәжбүр етті, онда ол классикалық білімнен гөрі ғылымға баса назар аударатын армия бағытына қабылданды. Лондон университетінің колледжінде химияны екі семестр оқығаннан кейін, 1897 жылдың қазанында Кембридждің Тринити колледжіне түсіп, 1900 жылы табиғат ғылымдары бойынша үздік диплом алып, Юнион қоғамының президенті болды.
Young was the youngest son of Sir George Young, 3rd Baronet (see Young baronets), a noted classicist and charity commissioner. Sir George's paternal grandmother was Emily Baring of the eponymous merchant banking dynasty. Hilton's mother, formerly Alice Eacy Kennedy, was of Dublin Irish Protestant background and had previously lived in India as Lady Lawrence, wife of Sir Alexander Lawrence, Bt, nephew to the Viceroy, Lord Lawrence. Widowed when Sir Alexander died in a bridge collapse, Alice returned to England, marrying Sir George in 1871. Hilton was the youngest of three sons and one daughter (who died aged 14) born to the couple. The oldest brother, also George, would become a diplomat and Ottoman scholar. The next brother, Geoffrey Winthrop Young, became a noted educator and mountaineer. Their childhood was spent at the family's Thames side 'Formosa' estate, at Cookham, Berkshire. On visits to their London house near Sloane Square, Hilton would often play in Kensington Gardens with the children of Sir George's friend, Sir Leslie Stephen. In this way, he commenced a close friendship with his contemporary Thoby Stephen, and became acquainted with Thoby's siblings, Vanessa, Virginia, and Adrian. At his preparatory school, Northaw Place, in 1892 Young took pity on nine year old Clement Attlee on the latter's first day at school, offering the newcomer jam from his own pot. His secondary schooling commenced at Marlborough but incessant bullying saw him transferred to Eton where he joined the army stream which emphasised science rather than the classics. After two terms studying chemistry at University College London, he went up to Trinity College, Cambridge in October 1897, graduating in 1900 with a 'first' in natural sciences and having achieved the office of president of the Union Society.
Ерте мансап
Кембриджді бітірген соң ол адвокаттыққа оқыды және 1904 жылы Ішкі ғибадатханаға қабылданды. Алайда, аз тапсырыстар алғаннан және нервтік құлауға ұшырағаннан кейін, ол қаржылық журналистикаға ауысты. 1908 жылы ол The Economist журналының орынбасар редакторы болып тағайындалды, ал 1910 жылы The Morning Post газетінің қалалық редакторы болып кетті. Кембриджте Тоби Стивен арқылы ол болашақта «Блумсбери тобы» деп аталатын топтың негізгі мүшелерімен танысты. Ол топтың Гордон сквері мен Фицрой скверіндегі алғашқы жиындарына қатысып, Вирджиния Стивенге ғашық болды, 1909 жылдың мамырында Кама өзенінде оған үйлену ұсынысын жасады, бірақ ол бас тартты. Кембридждегі тағы бір достығы, оның бауыры Джеффри арқылы, Г.М. Тревелянмен болды және 1906 жылдың көктемінде ол тарихшыны Гарибальдидің шегіну жолын қайта бару кезінде сүйемелдеді, бұл Тревелянның Гарибальди трилогиясының негізі болды. Трилогияның екінші туындысы – «Гарибальди және мыңдаған» Янг ағайындыларына арналған және Хилтон түсірген 15 фотосуретті қамтиды.
Post Cambridge he read for the Bar and was called by the Inner Temple in 1904. However, after receiving few briefs and suffering a nervous breakdown, he transferred to financial journalism. In 1908 he was appointed assistant editor of The Economist, resigning in 1910 to become city editor of The Morning Post. At Cambridge, through Thoby Stephen, he became acquainted with key members of what would become known as the ‘Bloomsbury group’. He attended the group's early gatherings at Gordon Square and Fitzroy Square, and became attracted to Virginia Stephen, to whom he proposed on a punt on the Cam in May 1909, only to be rejected. Another Cambridge friendship, made through his brother Geoffrey, was with G. M. Trevelyan and in Spring 1906 he accompanied the historian during a retracement of the route of Garibaldi's retreat which became the basis for Trevelyan's Garibaldi trilogy. The second work in the trilogy—Garibaldi and the Thousand—was dedicated to the Young brothers and contained 15 photographs taken by Hilton.
Саясатта
Саясаттан алысқан соң, ол енді бизнес өміріне орала алды. 1940 жылға қарай Лорд Кеннет сегіз тізімделген компанияның төрағасы немесе директоры болды. Олардың арасында Оңтүстік теміржолы және ағаш саудагерлері – Денни, Мотт және Диксон Лтд компанияларынан басқа, қаржылық қызметтер мен жылжымайтын мүлік секторында жұмыс істеді. 1940 жылдың мамыр айында ол 1932 жылы оны төрағалыққа алмастырған Лео Амери соғыс үкіметінің мүшесі болғаннан кейін отставкаға кеткен Ирак валюталық кеңесінің төрағасы лауазымына қайта оралды. Оның саяси және қаржылық тәжірибесі 1937–1959 жылдары Капитал мәселелері комитетін басқаруға табиғи таңдау жасады. Бұл комитет "кез келген мақсатта капитал шығару туралы өтініштер бойынша" Казначей канцлеріне кеңес беруге жауапты болды және екінші дүниежүзілік соғыс кезінде 10 000 фунт стерлингтен жоғары номиналдық құны бар барлық акциялар мен бағалы қағаздарды мақұлдауы тиіс болғандықтан, айрықша маңызға ие болды. Ол Германияның агрессиясына қарсы күресу үшін жүргізілген екі дүниежүзілік соғысты қолдағаны үшін өкінген жоқ, бірақ екінші дүниежүзілік соғыстан кейін ядролық қарулар кез келген болашақ соғыстың салдарының кез келген пайдадан артық болатынын сезініп, бейбітшілдік жақтасы болды. Ол 1960 жылдың 11 шілдесінде Лэкетте қайтыс болды, ал Лорд Кеннеттің титулы оның ұлы Уэйландқа көшті.
Away from politics, he could now resume his life in business. By 1940, Lord Kennet was either chairman or a director of eight listed companies, which apart from the Southern Railway and timber merchants, Denny, Mott and Dickson Ltd, were engaged in the financial services and property sectors. In May 1940 he resumed his former role as chairman of the Iraq Currency Board when Leo Amery, who had replaced him as chairman in 1932, resigned on becoming a member of the wartime government. His political and financial experience made him a natural choice to chair the Capital Issues Committee during 1937–59. Responsible for advising the Chancellor of the Exchequer "on applications to issue capital for any purpose anywhere", this committee was particularly important during World War II when it had to approve all issues of shares and securities with face values exceeding £10,000. Although he never regretted his support for the two World Wars fought as he saw it to resist German aggression, after the Second World War he became a pacifist, feeling that nuclear weapons meant that the cost of any future war outweighed any possible benefit. He died at the Lacket on 11 July 1960 and was succeeded to the Kennet peerage by his son Wayland.