Кіріспе
Ирландиялық саясаткер (1753–1839)
Дипломат
1777 жылы ақпанда ол Брюссельде министр болып тағайындалып, шетелде ұзақ өмір сүре бастады, осыған байланысты сол жылы өкілеттікпен магистр (М. А.) дәрежесін алуға тура келді. Ол 1782 жылдың тамызына дейін Брюссельде қалды, содан кейін Лорд Шелберн оны Франция мен Испания тәждерімен, сондай-ақ Біріккен провинциялардың Генерал-штаттарымен бейбіт келісімдер жүргізу үшін Парижге толық өкілеттігі бар елші ретінде жіберді. 1783 жылдың 20 қаңтарында алғашқы екі мемлекетпен бейбіт келісімге қол қойылды. Американдық колониялармен шамамен сол кезде келісілген бейбітшілік Фицгерберттің басшылығымен аяқталмады, бірақ ол осыған дейін болған келіссөздерге белсенді қатысып, оның нәтижесінде бұл мүмкін болғанын мәлімдеді. Бұл сәтті дипломатияның арқасында 1783 жылдың жазында ол Ресей императрицасы Екатеринаның төтенше елшісі лауазымына көтерілді және 1787 жылы оның Қырымды аралап шығу сапарында бірге болды.
Испания
Ұлыбритания мен Испания арасында британдықтардың Нотка шығанағында сауда жасау және оңтүстік кит аулау құқығына қатысты дау туғанда, ол 1791 жылдың мамыр айында Мадридке ерекше елші ретінде жіберілді. Оның күтімімен барлық даулар келесі қазан айында шешілді, осы қызметі үшін ол Ирландия пэрі ретінде Сент-Хеленс бароны атағына ие болды. Келесі жылы, командир Джордж Ванкувер және HMS Discovery кемесінің офицерлері 1792 жылдың 19 мамырында Тынық мұхитының солтүстік жағалауын зерттеу кезінде еуропалықтардың алғаш рет Сент-Хеленс тауын көргенін жазды. Ванкувер тауды 1792 жылдың 20 қазанында жаңадан тағайындалған баронның құрметіне атады, себебі Discovery кемесі Колумбия өзенінің сағасына қарай бағытталғанда тау көрініске келді. 1793 жылы Ұлыбритания мен Испания арасында одақ шарты жасалды, бірақ ол елдің климаты оның денсаулығына қолайлы болмағандықтан 1794 жылдың басында туған жеріне оралды. Англияға келгеннен кейін көп ұзамай Сент-Хеленс Гаагадағы елшілікке тағайындалды (1794 жылдың 25 наурызы), ол француздар елді басып алғанға дейін осы қызметте болды, оның жағдайының қауіптілігі достарына үлкен алаңдау туғызды. Бір-екі жылдан кейін оның басына үлкен қайғы келді. 1797 жылдың 16 шілдесінде оның үйі, барлық мүлкімен бірге, толығымен өртеніп кетті, ал ол өзінің өлімінен мүжілдеп құтылды. «Ол өмірінде жинаған барлық қағаздарын жоғалтты», - деп жазды лорд Минто. «Өмірін осылай өткізген адам үшін бұл қаншалықты ауыр екенін көзге елестетіңіз. Оның барлық кітаптары, көптеген құнды картиналары, гравюралары мен суреттері жоғалып кетті». Келесі қыркүйекте ол Мәскеуде Александрдың коронациясына қатысып, Данияның толық өкілдігімен келісімге келді, одан кейін 1802 жылдың наурыз айында Швециямен де ұқсас келісім жасалды. Оның ең жоғары сақтығы және тыныш, әдепті мінез-құлқы Натаниел Враксалдың мақтауына лайық болды. Роджерс пен Джереми Бентам оның достарының қатарында болды. 26 ақпанда. Ол ешқашан үйленбегендіктен, атағы жойылды, ал оның мүлкі оның жүрегі жақын туысы, сэр Генри Фитцгербертке өтті. 1805 жылдан 1837 жылға дейін ол Британ мұражайының қамқоршысы болды, ал қайтыс болған кезде патшалық кеңесінің ең үлкен мүшесі еді. Кейіннен Елизавета белгілі эмаль суретшісі Генри Пирс Боуннан Сент-Хеленстің портретын жасауды тапсырды, оның оған деген терең қарқындылығының куәсі. Сент-Хеленс өз кезегінде Боун салған Елизаветаның эмаль миниатюрасын сақтап қалды.
as it came into view when the Discovery passed into the mouth of the Columbia River. A treaty of alliance between Great Britain and Spain was concluded by him in 1793, but as the climate of that country did not agree with his health he returned home early in 1794. Very shortly after his landing in England, St. Helens was appointed to the ambassadorship at the Hague (25 March 1794), where he remained until the French conquered the country, when the danger of his situation caused much anxiety to his friends. A year or two later a great misfortune happened to him. On 16 July 1797 his house, containing everything he possessed, was burnt to the ground, and he himself narrowly escaped a premature death. He has lost, 'wrote Lord Minto, "every scrap of paper he ever had. Conceive how inconsolable that loss must be to one who has lived his life. All his books, many fine pictures, prints and drawings in great abundance, are all gone." In the next September he attended the coronation of Alexander in Moscow, and arranged a convention with the Danish plenipotentiary, which was followed in March 1802 by a similar settlement with Sweden. His consummate prudence and his quiet, polished manners are the theme of Nathaniel Wraxall's praise. Rogers and Jeremy Bentham were included in the list of his friends. on 26 February. As he was never married, the title became extinct, and his property passed to his nephew, Sir Henry Fitzherbert. From 1805 to 1837 he had been a trustee of the British Museum, and at the time of his death he was the senior member of the privy council. Elizabeth later commissioned a portrait of St. Helens from noted enamelist Henry Pierce Bone, evidence of her great attachment to him. St. Helens in turn kept an enamel miniature of Elizabeth, also painted by Bone.