Лерой "Рой" Бьюкенен: Американдық блюз гитаршысының өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Американдық блюз музыканты (1939–1988)

Лерой "Рой" Бьюкенен (23 қыркүйек 1939 – 14 тамыз 1988) – американдық гитарист және блюз музыканты. Телекастер дыбысының пионері, сондай-ақ Billboard тізіміне енген екі жеке альбомы бар. Ол жұлдыздық деңгейге көтерілмесе де, өте ықпалды гитарист деп есептеледі. 1977 жылы PBS музыкалық бағдарламасы Austin City Limits-тің 2-ші маусымында өнер көрсетті.

Туған жылы: 1939-1960

Лерой Бьюкенен Арканзас штатының Озарк қаласында дүниеге келді және сол жерде, сондай-ақ Калифорния штатының Пиксли қаласында, Визалия мен Бейкерсфилд арасындағы егіншілік аймақта өсті. Оның әкесі Арканзаста жалға алып егіс салған, ал Калифорнияда шаруа қожалығында жұмыс істеген. Бьюкенен сұхбат берушілерге әкесінің скрипка тартып, уағыз айтқан адам болғанын айтқандығын, бұл туралы мәлімет "Гитарашы" журналында жарияланған, бірақ оның үлкен ағасы Дж. Д. оның бұл сөзін жоққа шығарған. Бьюкенен алғашқы музыкалық естеліктері анасы Миннимен бірге қатысқан, түрлі нәсіл өкілдері жиналған діни жиналыстар екенін айтты. "Евангелие", - деп еске алады ол, - "Мен қара музыкасын осылай білдім". Ол гитарада ойнауды үйренгенде көптеген түрлі ықпалдарға тап болды (бірақ кейіннен өзінің қабілеті "жартылай қасқыр" болғандықтан туындағанын мәлімдеді). 1950-ші жылдардың басында сталь гитарадан гитараға ауысып, 15 жасында Джонни Отистің ритм-энд-блюз тобында кәсіби мансабын бастады. 1958 жылы Бьюкенен 19 жасында Чикагоның Chess Records студиясында алғашқы жазбасын жасады, Дейл Хокинстің "My Babe" әніне гитарамен қосылып, соло орындады. Екі жылдан кейін Торонтодағы гастроль кезінде Бьюкенен Дейл Хокинсті тастап, Хокинстің туысы Ронни Хокинс пен оның гитаристі Робби Робертсонға сабақ берді. Бьюкенен Ронни Хокинстің "Кімді жақсы көресің?" синглында бас-гитарада ойнады. Бьюкенен көп ұзамай АҚШ-қа оралды, ал Ронни Хокинстің тобының мүшелері кейіннен тамырлық рок тобы The Band ретінде танымал болды. 1960-шы жылдардың басында Бьюкенен әртүрлі рок-топтармен бірге ойнады, сондай-ақ Фредди Кэннон, Мерл Килгор және басқалармен жазбалар жасауға қатысты. 1960-шы жылдардың соңында, отбасы өсіп, Бьюкенен музыка индустриясын тастап, жаңа мамандық алып, шаштараздыққа оқыды.

Жазушылық мансабы: 1961-1988

1961 жылы ол Swan лейблы үшін өзінің алғашқы синглын – "Mule Train Stomp" әнін шығарды, онда бай гитара тембрі естіледі. Бьюкененнің 1962 жылы "Картопты қабылдаушы" (Potato Peeler) деген лақап атымен белгілі болған барабаншы Бобби Греггпен бірге жазған таңғы жазбасында алғаш рет Бьюкененнің фирмалық "қысым" (pinch) гармоникасы таныстырылды. Британдық әуеден пайдалануға тырысқан Бьюкенен британдық Walkers тобымен бірге болды. 1960-шы жылдардың ортасында Бьюкенен Вашингтон, округ, аймағына қоныс аударды және көп жылдар бойы Дэнни Денвердің тобында ойнады, соның арқасында "айналадағы ең жақсы рок-гитаристтерінің бірі" деген беделге ие болды. Джимми Хендрикс Роймен "гитара тартысы" (pick off) жасауға келіспеді. Бұл мәлімдеменің негізінде 1968 жылдың наурыз айында фотограф дос Джон Госсаж Бьюкененге Вашингтон Хилтон қонақүйінде өткен "The Jimi Hendrix Experience" концертіне билеттер сыйлады. "Бьюкенен өзінің фирмалық дыбыстарын, мысалы, қолдарымен және Telecaster гитарасымен мұқият жасаған вах-вах эффектін, электронды педальдер арқылы жасалғанын көріп, қатты таң қалды. Ол Хендрикстің сахналық шоуын ешқашан қайталамады, және осы түсінік оны өзінің американдық тамырларына қайта оралуға бағыттады." Кейін ол Хендрикс жазған "If 6 Was 9" әні мен Хендрикстің хит-әні "Hey Joe" (әнін Билли Робертс жазып, алғаш рет The Leaves тобы орындаған) жазбаларын шығарды. 1970-шы жылдардың басында ол Дэнни Денвер тобымен Вашингтон, Мэриленд және Вирджиния аймағында өнер көрсетті, бұл топ аймақта жанкүйерлерге ие болды. Бьюкенен сол кезде Вашингтон аймағында жеке орындаушы ретінде де танымал болды. Бьюкененнің өмірі 1971 жылы бір сағаттық PBS теледидарлық деректі фильмінен кейін ұлттық деңгейде танымал болды. "Рой Бьюкененді таныстыру" (Introducing Roy Buchanan) деп аталған, кейде қате түрде "Әлемдегі ең танылмаған гитарист" (The Best Unknown Guitarist in the World) деп аталатын бұл фильм, Polydor Records компаниясымен келісімшартқа қол қоюға және Джон Леннон мен Мерл Хаггардтан мақтау алуға мүмкіндік берді, сондай-ақ Rolling Stones тобына қосылу туралы шақыру алғанын айтты, бірақ ол одан бас тартты, соның салдарынан оған "Стонзға бас тартқан адам" (the man who turned the Stones down) деген лақап ат берілді. Ол Стонзға қосылудан екі себептен бас тартқан болуы мүмкін. Ол есірткі мен алкогольге құмар болып, Брайан Джонс сияқты өліп қалғаннан қорқып жүрген болуы мүмкін. Сонымен қатар, ол өзінің карьерасының осы кездегі бағыттарының одан да перспективалы екенін сезінген болуы мүмкін, егер ол Стонзға қосылса, оларға жете алмайтын еді. 1977 жылы ол PBS музыкалық бағдарламасы "Austin City Limits" 2-ші маусымында өнер көрсетті. Ол Polydor үшін бес альбом жазды, оның бірі – "Second Album" алтын статусын алды, содан кейін Atlantic Records үшін тағы үш альбом жазды, оның ішінде 1977 жылғы "Loading Zone" да алтын статусын алды. Бьюкенен 1981 жылы жазуды тоқтатты, өзінің музыкасын өзінің қалауынша жаздырмаса, ешқашан студияға қайта кірмеймін деп уәде берді. Оның екінші Alligator альбомы "Dancing on the Edge" (үш тректе Делберт МакКлинтонның вокалымен) 1986 жылдың күзінде жарық көрді. Ол өзінің мансабындағы он екінші және соңғы альбомын – "Hot Wires" 1987 жылы шығарды. Бьюкененнің соңғы концерті 1988 жылдың 7 тамызында Коннектикут штатындағы Гилфорд қаласындағы Гилфорд жәрмеңкесі алаңында өтті.

In 1961 he released "Mule Train Stomp", his first single for Swan, featuring rich guitar tones. Buchanan's 1962 recording with drummer Bobby Gregg, nicknamed "Potato Peeler," first introduced the trademark Buchanan "pinch" harmonic. An effort to cash in on the British Invasion caught Buchanan with the British Walkers. In the mid 1960s, Buchanan settled down in the Washington, D. C., area, playing for Danny Denver's band for many years while acquiring a reputation as " one of the very finest rock guitarists around. Jimi Hendrix would not take up the challenge of a 'pick off' with Roy." The facts behind that claim are that in March 1968 a photographer friend, John Gossage gave Buchanan tickets to a concert by the Jimi Hendrix Experience at the Washington Hilton. "Buchanan was dismayed to find his own trademark sounds, like the wah wah that he'd painstakingly produced with his hands and his Telecaster, created by electronic pedals. He could never attempt Hendrix's stage show, and this realization refocused him on his own quintessentially American roots style guitar picking." He later released recordings of the Hendrix composition "If 6 Was 9" and the Hendrix hit "Hey Joe" (written by Billy Roberts and first recorded by The Leaves). In the early 1970s he performed in the Washington, D. C.–Maryland–Virginia area with the Danny Denver Band, which had a following in the area. Buchanan was also popular as a solo act in the D. C. area at this time. Buchanan's life changed in 1971, when he gained national notice as the result of an hour long PBS television documentary. Entitled Introducing Roy Buchanan, and sometimes mistakenly called The Best Unknown Guitarist in the World, it earned a record deal with Polydor Records and praise from John Lennon and Merle Haggard, besides an alleged invitation to join the Rolling Stones which he turned down and which gave him the nickname "the man who turned the Stones down". He may have turned the Stones down for two reasons. He may have feared abusing drugs and alcohol more if he joined them, and dying, like Brian Jones. And he may have felt that his own career as he was then pursuing it had promising directions that he could not follow as well if he joined the Stones. In 1977, he appeared on the PBS music program Austin City Limits during Season 2. He recorded five albums for Polydor, one of which, Second Album, went gold, and after that another three for Atlantic Records, one of which, 1977's Loading Zone, also went gold. Buchanan quit recording in 1981, vowing never to enter a studio again unless he could record his own music his own way. His second Alligator LP, Dancing on the Edge (with vocals on three tracks by Delbert McClinton), was released in the fall of 1986. He released the twelfth and last album of his career, Hot Wires, in 1987. Buchanan's last show was on August 7, 1988, at Guilford Fairgrounds in Guilford, Connecticut.

Өлім

Оның агенті мен басқалардың айтуынша, Бьюкенен өзін жақсы сезініп, ішімдік әдетін бақылауға алып, қайтадан музыкамен айналысып жатқанда, отбасылық жанжалдан кейін қоғамдық маскүнемдік үшін ұсталды. Ол қайтыс болғаннан кейін жинақталған және басқа да альбомдары шығарыла берді, соның ішінде 2004 жылы Polydor лейблы үшін жазылған, бірақ ешқашан жарияланбаған алғашқы альбомы – «Пайғамбар». Рой Бьюкенен Вирджиния штатының Арлингтон қаласындағы Колумбия бақтары зиратында жерленген.

Жабдық

Бьюкенен өзінің мансабында бірнеше гитара қолданған, бірақ ол көбінесе 1953 жылғы Fender Telecaster, сериялық нөмірі 2324, "Нэнси" деген лақап атымен танымал болды. Бір кезде "Нэнсиге" үлкен ладылар (фреттер) орнатылған, бірақ ол көбінесе түпнұсқа күйінде қалды. Бьюкенен гитараны қалай алғаны туралы екі әртүрлі әңгіме бар. Оның өзі 1969 жылы шаштараз болуға оқығанда, көшеде гитарамен келе жатқан бір жігіттің артынан қуа жетеді де, оған қызғылт түсті Telecaster сатып алып, айырбастады дегенді айтқан. Бьюкенен сонымен қатар Butterscotch Blonde 1952 Fender Telecaster-ге де ие болған, ол кейін Wishbone Ash гитарисі Энди Пауэллдің қолына тиді. Бірақ Бьюкененнің досы, Бьюкенен сол кезде Gibson Les Paul-ды ойнап жүргенін және оны 1953 жылғы Telecaster-ге айырбастағанын айтады. Бьюкененнің Telecaster-лерінің бірі кейін Дэнни Гаттон мен Майк Стернге тиесілі болды, бірақ олар оны тонау кезінде жоғалтып алды. Ол біраз уақыт 1956 жылғы Gibson Les Paul Goldtop Reissue-ді де қолданған. 1979 жылдың басында ол бірнеше жылға 1975 жылғы Fender Stratocaster-ге көшті. Сонымен қатар, ол өте жас кезінде Gibson L 5 CES-те ойнайтын.

Мұра

Бьюкенен көптеген гитаристерге әсер етті, олардың ішінде Робби Робертсон, Гэри Мур, Дэнни Гаттон, Арлен Рот, Джефф Бек, Дэвид Гилмор, Джерри Гарсия, Мик Ронсон, Нилс Лофгрен, Джим Кампилонго және Стив Кимок болды; Бек "Blow by Blow" альбомынан "Cause We've Ended As Lovers" әнінің өзінің нұсқасын оған арнады. Оның еңбектері "электр гитараның мүмкіндіктерін шексіз кеңейтеді" деп есептеледі.

2004 жылы Guitar Player журналы Polydor лейбеліндегі "Roy Buchanan" дебюттік альбомынан "Sweet Dreams" әнінің нұсқасын "Барлық уақыттың 50 үздік дыбысының" бірі деп тізімге енгізді.