Кіріспе
Американдық әскери спутниктер шоқжұлдызы Milstar (Әскери стратегиялық және тактикалық реле) – геосинхронды орбитадағы әскери байланыс спутниктерінің шоқжұлдызы. Оны АҚШ Ғарыш күштері басқарады және АҚШ Қарулы Күштерінің қажеттіліктерін қанағаттандыру үшін қорғалған, кедергіге төзімді жаһандық байланыс қамтамасыз етеді. 1994 және 2003 жылдар аралығында алты ғарыш кемесі ұшырылды, олардың бесi ғана ұшырылғаннан кейін жұмыс істеді; үшінші ұшырылым сәтсіз аяқталды, нәтижесінде спутник зақымданып, пайдалануға жарамсыз орбитаға шығарылды.
Milstar (Military Strategic and Tactical Relay) is a constellation of military communications satellites in geosynchronous orbit, which are operated by the United States Space Force, and provide secure and jam resistant worldwide communications to meet the requirements of the Armed Forces of the United States. Six spacecraft were launched between 1994 and 2003, of which only five were operational after launch; the third launch failed, both damaging the satellite and leaving it in an unusable orbit.
Тарих
Milstar Block I ғарыш кемелері, немесе Milstar Developmental Flight Satellite (DFS) 1 және 2 спутнигінің +X қанатында төмен деректер жылдамдығымен (LDR) жұмыс істейтін, супер жоғары жиілік (SHF) және өте жоғары жиілік (EHF) диапазондарында хабар таратуға арналған жүктемесі, сондай-ақ X қанатында құпия байланыс жүктемесімен жабдықталған. DFS 1 спутнигі 1994 жылдың 7 ақпанында алғашқы Titan IV(401)A зымырасымен ұшырылды, бірақ құпия X қанатындағы жүктеме өшірілген күйде болды. 1995 жылдың 7 қарашасында DFS 2 ғарыш кемесі ұшырылды. DFS 2, DFS 1-ге ұқсас болды, бірақ құпия жүктеме спутниктің салмағы мен тепе-теңдігін сақтау үшін жоғары дәлдікпен өңделген алюминий блогымен ауыстырылды. I топтағы екі спутник (USA 99 және USA 115) 2016 жылдың тамызына дейін, ұшырылғаннан кейін 20 жылдан астам уақыт бойы жұмыс істеп келеді. Келесі төрт спутник Block II ғарыш кемелері болды, олар қосымша орташа деректер жылдамдығымен жабдықталған. Бірінші Block II спутнигі (DFS 3m, негізінен Block I қолдау жүйелері, LDR жүктемесі және MDR (Орташа деректер жылдамдығы) Block II жүктемесінің үйлесімі) 1999 жылдың 30 сәуірінде Titan IV(401)B зымырасы арқылы ұшырылды. Оның тасымалдаушы зымырасының Centaur жоғарғы сатысының қатынас бақылау жүйесіндегі деректер базасының қатесіне байланысты, жоспарланғаннан төмен орбитаға шықты және тым жоғары жылдамдықпен орналасу кезінде зақымданып, өзінің жұмыс орбитасына көтеріле алмады, себебі отын жеткіліксіз болды. Оның орбитасы күтілетін қызмет мерзімін ұлғайту үшін мүмкіндігінше жоғары көтерілді, содан кейін 10 күннен кейін толығымен өшірілді. Бұл Titan IV зымырасының үшінші және соңғы сәтсіздігі болды. Қалған үш спутник (DFS 4, 5 және 6) 2001 жылдың 27 ақпанында, 2002 жылдың 15 қаңтарында және 2003 жылдың 8 сәуірінде ұшырылды. Milstar жүйесі үш сегменттен тұрады: алты спутниктан тұратын ғарыш сегменті, жердегі терминалдар мен пайдаланушылар, сондай-ақ спутниктерді басқару және бақылау станциялары. Лос-Анджелес әуе базасында орналасқан Ғарыш және зымырандық жүйелер орталығының Әскери спутниктік байланыс жүйелері бөлімі (MCSW) Milstar ғарыш және миссияны басқару сегменттерін әзірлеуге және сатып алуға жауапты. Hanscom AFB-дегі Электрондық жүйелер орталығы АҚШ Әуе күштерінің терминал сегментін дамыту және сатып алу бөлігіне жауапты. Шривер SFB-дегі 4-ғарыш операциялары эскадрильясы және Ванденберг SFB-дегі 148-ғарыш операциялары эскадрильясы спутниктік басқаруды және байланыс жүктемесін басқаруды нақты уақыт режимінде қамтамасыз етуге жауапты. 2010 жылдың тамызында Milstar жүйесінің басқаруы Advanced Extremely High Frequency бағдарламасына берілді, бұл бірінші AEHF спутнигін, USA 214-ті ұшыруға дайындық ретінде жасалды. Advanced Extremely High Frequency спутниктері Milstar-ды алмастыруға арналған.
Сипаттамалары
Milstar спутниктері АҚШ әскерінің қажеттіліктерін қанағаттандыру үшін қауіпсіз, кедергіге төзімді, бүкіл әлемдік байланысты қамтамасыз етеді. Олар Lockheed Martin Missiles and Space Corporation компаниясымен әрқайсысы 800 миллион АҚШ долларына салынды. Әрбір спутниктің қызмет ету мерзімі 10 жылды құрайды. Алты спутник салынды, олардың бесеуі өздерінің операциялық геосинхронды орбиталарына жетіп, қазірге дейін қызметте тұр. Ұшырулар Centaur үстіңгі блоктарымен жабдықталған Titan IV зымырандары арқылы жүзеге асырылды және барлық алтысы Cape Canaveral әуе күштері базасының Space Launch Complex 40 алаңынан іске қосылды. Спутниктерді анықтау және іске қосу қиын байланыспен қамтамасыз етуге, сондай-ақ ядролық соғыс жағдайында сақталуға арналған. Ғарыш аппараттарының массасы белгілі бір шамада, ал олардың транспондерлерін қуаттандыру үшін 8 киловатт электр энергиясын өндіретін күн панельдерімен жабдықталған. I және II блоктарының екеуі де 75 бит/с және 2400 бит/с аралығындағы өткізу қабілетінде төмен жылдамдықты байланысты қамтамасыз етеді, ал II блоктары 4,8 кбит/с және 1,544 Мбит/с аралығындағы өткізу қабілетінде орта жылдамдықты байланысты қамтамасыз етеді. Спутниктердің жоғары байланыс желісі Q диапазонында, ал төмен байланыс желісі K диапазонында жұмыс істейді. Жоғары байланыс – өте жоғары жиілік диапазонына, ал төмен байланыс – супержоғары жиілікті радио диапазонына сәйкес келеді.