Фрэнсис Дэшвуд: Британ саяхатшысы, саяси қайраткер және «Оттық клубтың» негізін қалаушысы
Francis Dashwood, 11th Baron le Despencer
Фрэнсис Дэшвуд (1708-1781): британдық саяхатшы, саяси қайраткер, Хэллифайр клубының негізін қалаушы. Қаржы министрі қызметін атқарған. Тарихымен танысыңыз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық саясаткер (1708–1781) британдық саудагер, жер иесі және саясаткер.
British politician (1708–1781)
the British merchant, landowner and politician
Фрэнсис Дэшвуд, 11-ші барон ле Деспенсер, ПК, ФРС (1708 жылдың желтоқсаны – 1781 жылдың 11 желтоқсаны) – ағылшын саясаткері және әуесқой, Қаржы министрі (1762–1763) және Hellfire клубының негізін қалаушы.
Francis Dashwood, 11th Baron le Despencer, PC, FRS (December 1708 – 11 December 1781) was an English politician and rake, Chancellor of the Exchequer (1762–1763) and founder of the Hellfire Club.
Ерте өмір
Дашвуд 1708 жылдың желтоқсан айында Лондондағы Ұлы Марлбороу көшесінде дүниеге келді. Ол 1-ші барон сэр Фрэнсис Дэшвудтың және оның екінші әйелі Мэридің, 4-ші Уэстморленд графы Вере Фэйннің үлкен қызының жалғыз ұлы болды. Фрэнсис пен Мэридің екі баласы болды: Фрэнсис есімді ұл және Рейчел есімді қыз. Сэр Фрэнсистің бірінші некеден екі қызы болған, ал кейіннен үшінші некесінен екі қызы мен екі ұлы дүниеге келді. Дашвуд Итон колледжінде білім алды, онда Уильям Питт Ақсақалмен танысты. 1724 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін, он бес жастағы Дашвуд әкесінің иелігіндегі жерлерді және Батыстық Уайкомбтың баронеттігін мұраға алды. 7-ші граф баласыз қайтыс болғаннан кейін, Уэстморленд графының титулы 1-ші графтың тікелей еркек ұрпағы Томас Фэйнге өтті. Барон ле Деспенсер титулы анасы Мэри арқылы Фрэнсис Дашвудқа жетті. Дашвудтың шетелдегі саяхаттары Еуропалық Гранд Турдың классикалық аспектілерін қамтыды. Ол 1726 жылы бірнеше ай бойы Франция мен Германияға саяхат жасады. 1729 жылдан 1731 жылға дейін ол тағы да шетелге шығып, осы кезеңде Италияны аралады. Кейін 1739-1741 жылдары Италияға оралып, Флоренция мен Римде тұрып, Ливорноға және Геркуланумдағы қазбаларды көрді. Италияда ол философ және теолог Антонио Николинимен дос болды. 1733 жылы Италияға жасаған сапары арасында Дашвуд Джордж, Лорд Форбсты Санкт-Петербургке сүйемелдеп, жол бойы Копенгагенде тоқтады.
Dashwood was born in Great Marlborough Street, London, in December 1708. He was the only son of Sir Francis Dashwood, 1st Baronet, and his second wife Mary, eldest daughter of Vere Fane, 4th Earl of Westmorland. Sir Francis and Mary had two children: a son, Francis, and a daughter, Rachael. Sir Francis also had two surviving daughters from his first marriage, and later two daughters and two sons from his third. Dashwood was educated at Eton College where he became associated with William Pitt the Elder. Upon the death of his father in 1724, Dashwood, who was only fifteen, inherited his father's estates and the Baronetcy of Dashwood of West Wycombe. efn|When the 7th Earl of Westmorland died childless, the Earldom of Westmorland passed to Thomas Fane, a direct male descendant of the 1st Earl. The title of Baron le Despencer, passed through his mother Mary to Francis Dashwood. Dashwood's journeys abroad included classical aspects of the European Grand Tour. He travelled to France and Germany for several months in 1726. He went abroad again from 1729 to 1731 and visited Italy during this time. He later returned to Italy between 1739 and 1741, staying in Florence and Rome and visiting Livorno and the excavations at Herculaneum. While in Italy he befriended the philosopher and theologian Antonio Niccolini. In 1733, between his visits to Italy, Dashwood accompanied George, Lord Forbes, to St Petersburg, stopping on the way at Copenhagen.
Дилетанттар қоғамы мен Диван клубы
1732 жылы Дашвуд классикалық өнерді бағалайтын, саяхаттарынан оралған 40-қа жуық негізгі мүшесі бар «Дилетанттар қоғамы» деп аталатын тамақтану клубын құрды. Уильям Хогарт Дилетант виконт Бойнге арналған құлшынып дұға ететін Сэр Фрэнсис Дашвудтың суретін салды. “[Егер] Дилетанттар қоғамын құрушы және негізін қалаушы болмаса, ол 1736 жылы оның жетекші мүшесі болды”. Дашвуд Дилетанттар қоғамының жұмысына белсенді қатысты, ал 1742 жылы Джордж Кнаптон оның портретін қоғам үшін салған. 1746 жылдың 2 наурызында Джон Монтегю, 4-ші Сандвич графы «қоғамға қатысты дұрыс емес мінез-құлқы мен құрметсіздігі» үшін архимейстер лауазымынан шеттетілген кезде, оның орнына Дашвуд сайланды. Дашвуд Дилетанттар қоғамы тұрақты орналасқан жер іздеген кезде патша Георг II-ге қоғамның бірнеше өтінішхаттарын ұсынды. 1740 жылы Дашвуд Флоренцияда Хорас Уолпол, Грей және басқалармен бірге болды, содан кейін сэр Хорас Маннмен келіспеушіліктер туды. 1743 жылы Хорас Уолпол Дилетанттар қоғамын «Италияға барғандар клубы, ал нақты талабы – мас болу; екі басшысы – Лорд Миддлсекс және Сэр Фрэнсис Дашвуд, олар Италияда болғанда көбінесе ес білмейтін» деп сынға алды. Алайда, қоғамның маңызды жағы да болды, ал Дашвудтың еңбегі 1746 жылдың маусымында Корольдік қоғамның (FRS) мүшесі болып сайлануына, ал 1769 жылдың маусымында Лондонның Антиквариаттар қоғамының (FSA) мүшесі болып сайлануына әкелді. Ол сондай-ақ 1740 жылдардың ортасында Линкольн клубының және 1754 жылы өнерді, өндірісті және сауданы қолдау қоғамының мүшесі болды. Ол Сполдинг қоғамымен байланыста болды және Табылған балалар ауруханасының және Жалпы медициналық бейімдеу орталығының вице-президенті болды. 1744 жылы ол Джон Монтегюмен бірге Осман империясына сапарлағандардың тәжірибелерін бөлісу үшін құрылған, бірақ екі жылдан кейін таратылған «Диван клубын» құрды.
In 1732, Dashwood formed a dining club called the Society of Dilettanti with around 40 charter members who had returned from their travels with an appreciation of classical art. William Hogarth drew Sir Francis Dashwood at his Devotions for Dilettante Viscount Boyne. "[I]f not the actual projector and founder of the Dilettanti Society, he was certainly its leading member in 1736". Dashwood took a prominent part in the proceedings of the Dilettanti Society, and in 1742 George Knapton painted his portrait for the Society. On 2 March 1746, when John Montagu, 4th Earl of Sandwich was suspended from his office of archmaster for "his misbehaviour to and contempt of the Society", Dashwood was elected in his place. Dashwood presented to King George II various petitions from the Dilettanti Society when it was seeking a permanent location. In 1740, Dashwood was in Florence with Horace Walpole, Gray, and others, and shortly afterwards, got into trouble with Sir Horace Mann. In 1743 Horace Walpole critically described the Dilettanti Society as "a club for which the nominal qualification is having been to Italy, and the real one, being drunk; the two chiefs are Lord Middlesex and Sir Francis Dashwood, who were seldom sober the whole time they were in Italy". However, the society did increasingly have a serious side, and Dashwood's work resulted in his election as a Fellow of the Royal Society (FRS) in June 1746, and a fellow of the Society of Antiquaries of London (FSA) in June 1769. He also became a member of the Lincoln Club in the mid 1740s and the Society for the Encouragement of Arts, Manufactures, and Commerce in 1754. He had connections with the Spalding Society and became vice president of both the Foundling Hospital and the General Medical Asylum. In 1744, he and John Montagu founded the short lived Divan Club for those who had visited the Ottoman Empire to share their experiences, but this club was disbanded two years later.
Саясат
Англияға қайтып келген соң Дашвуд Уэльс ханзадасы Фредерик Льюистің үйіндегі кіші лауазымды қызметке орналасты. Бұл байланыс, сондай-ақ оның ағасы, Вестморленд графының атты әскерлердің бірінші полкінің полковнигі лауазымынан алынуы, Дашвудты Роберт Уолполдың үкіметіне қарсы күшті оппозиционер етті. Ол Джордж Додингтон, 1-ші барон Мелкомбтың Дилетанти қауымдастығына қабылдануына қолдау көрсетті. 1741 жылғы жалпы сайлауда Дашвуд Уолполдың жақтастарына қарсы белсенді күресіп, 5 мамырда Нью-Ромни округінен парламентке өтті. Парламентте ол Сэмюэл Сэндис, 1-ші барон Сэндистің ізбасарларының бірі болды және сэр Роберт Уолполды қатаң сынап, оның шетелде беделсіз қаралатынын мәлімдеді. Уолполдың құлауы Дашвудтың жағдайына ешқандай өзгеріс енгізбеді, ал Фредерик Льюис сарайының адамы ретінде ол Джордж II-нің барлық үкіметтеріне қарсы болды. 1747 жылы ол жұмыссыздықпен күресу мақсатында қоғамдық жұмыстарды (кейіннен ол Батыс Уайкомб паркінде қаздырған тозақ үңгірлері сияқты) жүктеуді ұсынған кедейлерге жәрдемдесу туралы заң жобасын ұсынды. Заң жобасы қабылданбады. Дашвуд 1747 жылғы 26 маусымда Нью-Ромни округінен қайта сайланды, ал 1751 жылдың қаңтарында Якобитизммен байланысын жоққа шығарды, оған Уэльс принці Джорджтың үйінің қызметкерлері Эндрю Стоун және басқалары күдікпен қарады. Дашвуд Джордж Додингтонның беделін қолдады және 1751 жылғы 15 мамырдағы Регенттік заңына қарсы шықты. 1749 жылғы 13 сәуірде ол Оксфорд университетінің азаматтық құқық докторы дәрежесін алды, ал 1746 жылғы 19 маусымда Корольдік қоғамның мүшесі болып сайланды.
On Dashwood's return to England, he obtained a minor post in the household of Frederick Lewis, Prince of Wales. This connection, coupled with the dismissal of his uncle, the Earl of Westmorland, from his colonelcy of the first troop of horse guards, made Dashwood a violent opponent of Robert Walpole's administration. He sponsored George Dodington, 1st Baron Melcombe's membership of the Dilettanti. During the general election of 1741 Dashwood fought vigorously against Walpole's supporters and secured a seat for himself at New Romney on 5 May. In Parliament he followed Samuel Sandys, 1st Baron Sandys and vehemently attacked Sir Robert Walpole, declaring that abroad he was looked upon with contempt. Walpole's fall made no difference to Dashwood's position, and as a courtier of Frederick Lewis he was in opposition to all of George II's governments. In 1747 he introduced a poor relief bill that recommended commissioning public works (such as the Hellfire Caves he later had excavated at West Wycombe Park) to combat unemployment. The bill failed. Dashwood was re elected for New Romney on 26 June 1747, and in January 1751 disavowed Jacobitism, of which Andrew Stone and others of the household of George, Prince of Wales were suspected. Dashwood supported the influence of George Dodington and opposed the Regency Bill of 15 May 1751. On 13 April 1749 he was created Doctor of Civil Law of Oxford University, and on 19 June 1746 he was elected a Fellow of the Royal Society
" Тозақ оттары " клубы
Дашвуд 1719 жылы Филипп, Уортон герцогы құрған және 1721 жылы таратылған алғашқы Hellfire клубының мүшесі болуға тым жас еді, бірақ ол және Джон Монтегю 1730 жылдары Джордж мен Вulture қонақ үйінде жиналатын Hellfire клубының мүшелері болған деп есептеледі. 1746 жылы Дашвуд өзінің Hellfire клубының алғашқы нұсқасын құрды, оны "Сент-Фрэнсис рыцарлары" деп атады. Бұл оның өзінің және ортағасырлық итальяндық әулие Франциск Ассизскийдің есімін ойынға алып құрылған діни орденнің пародиісі болды. Дашвуд Францискан орденінің пародиін құру туралы ойды алғаш рет 1731 жылы жасаған, бірінен Grand Tour-дан оралғанда. Ол Еуропадағы әртүрлі монастырь қауымдарын аралап, "табиғат пен ақылға қарсы құрылған" деп ойлаған және "Сент-Фрэнсис атынан пародистік институт құру арқылы, ондағы қатаңдық пен шектеулердің орнына, қуаныш, көңіл көтеру және әлеуметтік бақытты алмастыруға болады" деп санады. 1752 жылы ол топтың штаб-пәтерін Батыс Уайкомбтағы отбасылық үйіне көшіріп, Уолпургис түнінде алғашқы жиналысын өткізді. Топ енді "Сент-Фрэнсис монахтарының ордені" деп аталды. Кейіннен топ жиналыстарын Батыс Уайкомбтан шамамен 6 миль қашықтықтағы Медменхэм аббаттығына көшірді, онда олар өздерін "Медменхэм монахтары" деп атады. Медменхэм аббаттығы цистерциандық орденмен салынған және Букингемширдегі Марлоу қаласының жанындағы Темза өзенінің жағасында орналасқан. Оның иесі Фрэнсис Даффилд болды, ол оны Дашвуд, оның жартылай бауыры сэр Джон Дашвуд Кинг, туысы сэр Томас Степлтон, сатирик Пол Уайтхед және Джон Уилкске жалға берді. Адамдар жаз айларында Медменхэм аббаттығына жиі баратын. Олар сәулетші Николас Реветтке ғимараттарды 18 ғасырдың готикалық жаңарту стилінде қайта жаңартуды тапсырды. Хогарт бұл ғимарат үшін қабырға суреттерін салған болуы мүмкін, бірақ олардың ешқайсысы сақталған жоқ. Мүшелеріне "Уэльс принці Фредерик, Квинсбери герцогы, Бют графы, Лорд Мелкомб, сэр Уильям Стэнхоуп, К. Б., сэр Джон Дашвуд Кинг, барт., сэр Фрэнсис Делавал, К. Б., сэр Джон Ванлутан, kt., Генри Ванситтарт, Бенджамин Франклин [ ] және Пол [Уайтхед] ақын" кірді. Жиналыстар айына екі рет өткізіліп, маусым немесе қыркүйек айларында бір апта немесе одан да көпке созылатын жылдық бас жиналыс өткізілді. Аббаттықты қонаққа шақырған Гораций Уолполдың айтуынша, мүшелерінің "әдеттері мүлдем жазықсыз болды: Вакх пен Венера олар көпшілік алдында құрбандық шалған құдайлар еді; ал осы жаңа шіркеудің мерекелеріне дайындалған нимфалар мен шарап ыдыстары [спирттік сусындар] осы оқшауланған монахтардың мінез-құлқы туралы аймаққа жеткілікті мәлімет берді". Аббаттың үлкен кіреберісінің үстіне, боялған шыныдан жасалған, Рабленің Телеме аббаттығындағы әйгілі жазуы орналастырылған: "Fay ce que voudras" [қалағаныңды істе]. Дашвудтың Батыс Уайкомбтағы бағында әртүрлі құдайларға арналған көптеген мүсіндер мен киіз үйлер болды: Дафна мен Флора, Приап, Венера және Дионис. Мүшелер бір-біріне "Бауырлар" деп, ал жетекшісіне, үнемі ауысып отыратын, "Аббат" деп атады. Жиналыстар кезінде мүшелер ритуалдық киім киетіндігі айтылды: ақ шалбар, пиджак және кепка, ал "Аббат" сол стильдегі қызыл киім киетін. Жаттығушылар "монахинялар" деп аталды. Клуб жиналыстарында масқара рәсімдер, порнографиялық заттар, көп ішу, "қыз іздеу" және той-томалақтар болды. "Монахтар" христиандық рәсімдерді әдепсіз пародиілермен, сондай-ақ Дашвудтың жалпыға ортақ тостағанды пайдаланып, жазық құдайларға құйылған мас және тәртіпсіздік оргияларын жасады деп айтылды. Бұл егжей-тегжейлі мәліметтер, мүмкін, әшекейленген, сол кездегі ағылшын-ирландтық сатирик Чарльз Джонстонның романында сипатталған. Медменхэм аббаттығының әдемілігіне қарамастан, Дашвуд көрші төбеде шіркеу салды. Чарльз Черчилль, бұрын Дашвудты Медменхэм аббаттығындағы әрекеттері үшін "еркектікке ұят" деп атаған, ал Джон Уилкс мұны сынға алып, оны жалғандық деп атады. Уилкс шіркеудің "төбеде, төмендегі қала тұрғындарының ыңғайы мен құлшыныуы үшін салынғанын" жазды.
Dashwood was too young to have been a member of the first Hellfire Club, founded by Philip, Duke of Wharton in 1719 and disbanded in 1721, but he and John Montagu are alleged to have been members of a Hellfire Club that met at the George and Vulture Inn throughout the 1730s. It was again at the George and Vulture that in 1746 Dashwood founded the precursor of his own Hellfire Club, a group called the "Knights of St. Francis". This was a parody of a religious order, based on a pun upon his own name and that of the medieval Italian saint, Francis of Assisi. Dashwood first had the idea of founding a parody of the Franciscan order when he returned from one of his Grand Tours, around 1731. He had visited various monastic communities in Europe, "founded, as it were, in direct contradiction to Nature and Reason", and he thought that by founding "a burlesque Institution in the name of St Francis", he could substitute "convivial gaiety, unrestrained hilarity, and social felicity [ ] in lieu of the austerities and abstemiousness there practised." In 1752, he moved the group's headquarters to his family home in West Wycombe, holding the first meeting on Walpurgis Night. The group was now known as "the Order of the Friars of St. Francis of Wycombe". The group subsequently moved their meetings to Medmenham Abbey, about 6 miles from West Wycombe, where they called themselves the "Monks of Medmenham". Medmenham Abbey had been built by the Cistercian Order and was situated on the banks of the Thames near Marlow, Buckinghamshire. It was owned by Francis Duffield, from whom it was rented by Dashwood, his half brother Sir John Dashwood King, his cousin Sir Thomas Stapleton, the satirist Paul Whitehead, and John Wilkes. The men frequently went to Medmenham Abbey during the summer. They had the buildings restored by the architect Nicholas Revett in the style of the 18th century Gothic revival. Hogarth may have painted murals for this building but none survive. The members included "Frederick, Prince of Wales, the Duke of Queensberry, the Earl of Bute, Lord Melcombe, Sir William Stanhope, K. B, Sir John Dashwood King, bart., Sir Francis Delaval, K. B., Sir John Vanluttan, kt., Henry Vansittart, Benjamin Franklin [ ] and Paul [Whitehead] the poet". Meetings occurred twice a month, with an annual general meeting lasting a week or more in June or September. According to Horace Walpole, who visited the abbey, the members' "practice was rigorously pagan: Bacchus and Venus were the deities to whom they almost publicly sacrificed; and the nymphs and the hogsheads [casks of spirits] that were laid in against the festivals of this new church, sufficiently informed the neighbourhood of the complexion of those hermits." Over the grand entrance to the abbey was placed, in stained glass, the famous inscription on Rabelais' abbey of Theleme, "Fay ce que voudras" [do what thou wilt]. Dashwood's garden at West Wycombe contained numerous statues and shrines to different gods: Daphne and Flora, Priapus, Venus and Dionysus. The members addressed each other as "Brothers" and the leader, which changed regularly, as "Abbot". During meetings members supposedly wore ritual clothing: white trousers, jacket and cap, while the "Abbot" wore a red ensemble of the same style. Prostitutes were supposedly referred to as "nuns". Club meetings were said to have included mock rituals, items of a pornographic nature, much drinking, "wenching" and banqueting. The "monks" were said to have performed obscene parodies of Christian rites, as well as orgies of drunkenness and debauchery in which Dashwood used a communion cup to pour out libations to heathen deities. These details, possibly embellished, were described in a contemporary novel by the Anglo Irish satirist Charles Johnstone. As a contrast to the frivolity of Medmenham Abbey, Dashwood erected a church on a neighbouring hill. Charles Churchill, who previously labeled Dashwood "a disgrace to manhood" over his actions at Medmenham Abbey, and John Wilkes criticized this, implying it to be disingenuous. Wilkes wrote that the church was "built on the top of a hill for the convenience and devotion of the town at the bottom of it".
Кейінгі саяси мансап
1754 жылы Дашвуд Нью-Ромни округінен парламентке қайта сайланды, ал 1757 жылы Жеті жылдық соғыс басталғанда Бэкингемшир жасағы құрылғанда, Дашвуд оның алғашқы полковнигі болды, ал Уилкс – подполковнигі. Сол жылы ол адмирал Джон Бингтің атылуына кедергі келтіруге тырысты. 1761 жылдың 28 наурызында ол Веймут және Мелкомб-Регис округінен парламентте жаңа орын алды; ол 1762 жылдың 9 маусымында премьер-министр Джон Стюарт, 3-ші Бьют графына тәуелділігінің арқасында Қаржы министрі тағайындалғанда қайта сайланды. Дашвудтың үкіметтегі қабілеті сынға түсті: «Ол қаржылық білімнің негіздерін де білмеді, ал оның білімсіздігі алдыңғы Леггенің зор қаржылық шеберлігіне қарағанда одан да көзге түсті. Оның бюджеттік сөйлемі соншалықты шатасқан және қабілетсіз болды, оны күлкімен қарсы алды. Ол өндірушілер төлейтін, сидр мен алхольға бір фунттан төрт шиллинг акциз салды, бұл сидр өндіретін аймақтарда Уолполдың акциз жоспарына қарсы болған қарсылықтан да күшті наразылық тудырды». Дашвуд пен премьер-министр 1763 жылдың 8 сәуірінде министрлік қызметінен кетті. Дашвуд Киім-кешек сақтаушысының қызметін иеленді. 1763 жылы Дашвуд парламентке 11-ші барон ле Деспенсер ретінде шақырылды. Ол барондық атақты өзінің інісі Джон Фейн, Вестморлендтің 7-ші графы және 10-шы барон ле Деспенсер қайтыс болғаннан кейін мұраға алды. 1763 жылы Дашвуд Англияның ең жоғары баронеті болды және ол Бэкингемширдің лорд-лейтенанттығына тағайындалды, милиция полковнигінің орнына Джон Уилкс келді. Лорд ле Деспенсер ретінде оның қоғамдық беделі бұрынғы даулы әрекеттерімен байланысты болмай қалды. Ол Джон Монтегюмен бірге Джон Уилкске «Әйел туралы эссе» атты порнографиялық өлең жазғаны үшін әдепсіздік айыптауларын қоюға қатысты. Лорд Норттың 1770-1781 жылдардағы басқару кезеңінде Дашвуд Бас пошта министрі болды. Дашвуд 1781 жылдың 11 желтоқсанында ұзақ аурудан кейін Уэст-Уайкомбта қайтыс болды. Ол 1769 жылдың 19 қаңтарында қайтыс болған әйелінің қасына, өзі салған мавзолейге жерленді.
In 1754, Dashwood was re elected to parliament for New Romney, and when the Buckinghamshire militia was raised on the outbreak of the Seven Years' War in 1757, Dashwood became its first colonel with Wilkes as his lieutenant colonel. In the same year, he attempted to prevent Admiral John Byng's execution. On 28 March 1761, he found a new seat in Parliament for Weymouth and Melcombe Regis; he was re elected on 9 June 1762 on his appointment as Chancellor of the Exchequer, which he owed to his dependence upon the Prime Minister, John Stuart, 3rd Earl of Bute. Dashwood's ability in government was criticized: "Of financial knowledge he did not possess the rudiments, and his ignorance was all the more conspicuous from the great financial ability of his predecessor Legge. His budget speech was so confused and incapable that it was received with shouts of laughter. An excise of four shillings in the hogshead, to be paid by the grower, which he imposed on cider and perry, raised a resistance through the cider counties hardly less furious than that which had been directed against the excise scheme of Walpole". Dashwood and the Prime Minister resigned from the ministry on 8 April 1763. Dashwood received the sinecure Keepership of the Wardrobe. In 1763, Dashwood was summoned to Parliament as 11th Baron le Despencer. He inherited the barony after the death of his uncle, John Fane, 7th Earl of Westmorland and 10th Baron le Despencer. By 1763 Dashwood was premier baronet of England, and he was made Lord Lieutenant of Buckinghamshire, being succeeded in the colonelcy of the militia by John Wilkes. As Lord le Despencer, his public image became less associated with his past controversial actions. He joined John Montagu in leveling obscenity charges against John Wilkes for writing pornographic poem An Essay on Woman. During Lord North's administration from 1770 to 1781, Dashwood was joint Postmaster General. Dashwood died at West Wycombe after a long illness on 11 December 1781. He was buried in the mausoleum he had built there, next to his wife who had died on 19 January 1769.
Отбасы
1745 жылдың 19 желтоқсанында Дашвуд Букингемширдегі Айверде тұратын Джордж Гулдтың қызы Сараға үйленді. Гораций Уолпол оны "қапалы, жалғыз пресвитериандық әйел" деп сипаттады; бұл неке Дашвудтың рассаздануына ешқандай әсер етпеді; Враксалдың сөзіне сүйенсек, ол "Карл II заманынан бері көрінген ешбір адамнан тәртіпсіздігімен басып өтті". Дашвудтың заңды балалары болған жоқ, ал Ле Деспенсер бароны тағы да тоқтатылды. Оның заңсыз қызы атаққа құқығы бар екенін дәлелдеуге тырысты, бірақ сәтті болмады. Оның әпкесі Рейчел заңсыз түрде Ле Деспенсер баронессасы атағын иеленді, бірақ оның қайтысымен бұл атақ оның туысы Томас Стейплтонға қайта берілді. Дашвудтың қайтысынан кейін, оның баронеттік атағы жартылай інісі, сэр Джон Дашвуд Кингке өтті.
On 19 December 1745, Dashwood married Sarah, daughter of George Gould of Iver, Buckinghamshire. Horace Walpole described her as "a poor forlorn Presbyterian prude"; The marriage had no effect upon Dashwood's profligacy; according to Wraxall he "far exceeded in licentiousness of conduct any model exhibited since Charles II". Dashwood left no legitimate issue, and the Barony of le Despencer again fell into abeyance. His illegitimate daughter unsuccessfully claimed a right to the title. His sister Rachael illegally assumed the title Baroness le Despencer, but on her death the abeyance was once more terminated in favour of her cousin, Thomas Stapleton. After Dashwood's death, his baronetcy passed to his half brother, Sir John Dashwood King.