Кіріспе
Ричард Эдвард О'Коннор (4 тамыз 1851 – 18 қараша 1912) – австралиялық саясаткер және судья. Адвокат және кейіннен Корольдік кеңесші болған О'Коннор Австралия Федерациясын құру науқанында белсенділік танытты және Эдмунд Бартонмен жақын байланыста болды. Ол 1891 жылдан 1893 жылға дейін Диббс үкіметінде Жаңа Оңтүстік Уэльс Әділет министрі қызметін атқарды, сонымен қатар 1888–98 жылдары Жаңа Оңтүстік Уэльс заң шығару кеңесінің мүшесі болды және Австралия Конституциясын жазған Федералдық конвенцияның конституциялық комитетінде жұмыс істеді. Бірінші федералдық үкіметте Атқару кеңесінің вице-президенті ретінде О'Коннор Сенатта үкіметтің жұмысын басқарды, бұл қызметті алғаш рет атқарушы ол 1901–1903 жылдары сенаттың Австралия саясатындағы рөлін дамытуға үлкен үлес қосты. О'Коннор 1903 жылы парламенттен кетіп, өзі құруға көмектескен Австралия Жоғарғы сотының алғашқы судьяларының бірі болды. 1906 жылдан кейін ол өнеркәсіптік мәселелерде прогрессивтермен дауыс берген либерал және тәуелсіз судья ретінде танылды. Сонымен қатар, ол 1905–1907 жылдары Ұлттық келісім және төрелік сотының алғашқы президенті болды және 1912 жылы қайтыс болғанға дейін Жоғарғы сотта қызметін жалғастырды.
Richard Edward O'Connor (4 August 1851 – 18 November 1912) was an Australian politician and judge. A barrister and later Queen's Counsel, O'Connor was active in the campaign for Australian Federation and was a close associate of Edmund Barton. He served as New South Wales Minister for Justice in the Dibbs ministry from 1891 to 1893 while a member of the New South Wales Legislative Council (1888–98), and was a member of the constitutional committee at the Federal Convention that drafted the Australian Constitution. A member of the first federal ministry as Vice President of the Executive Council, O'Connor led the government in the Senate, the first person to do so, from 1901 to 1903, playing a key role in the development of that chamber's role in Australian politics. O'Connor resigned from Parliament in 1903 to become one of the inaugural justices of the High Court of Australia, which he had helped to create. He had a reputation as a liberal and independent minded justice who occasionally voted with the progressives on industrial matters after 1906. He was also the first president of the Commonwealth Court of Conciliation and Arbitration from 1905 to 1907, and he continued to serve on the High Court until his early death in 1912.
Ерте өмір
Ричард Эдвард О'Коннор 1851 жылғы 4 тамызда Сиднейдің Глибе қалашығында дүниеге келді. Оның анасы – Мэри Энн, туған тегі Харнетт, әкесі – Ричард, ирланд туған католик, сол кезде Жаңа Оңтүстік Уэльс заң шығару кеңесінің кітапханашысы қызметін атқарды, кейіннен заң шығару жиналысының хатшысы болып, оның алғашқы отырысын жүргізді. Оның отбасы өзін ирланд республикалық бүлікшісі Артур О'Коннордың ұрпағы деп есептеді, сондай-ақ танымал тасманиялық пионер Родерик О'Коннорды да туыстарының қатарына қосты. Ричард Эдвард, кейде Дик деп аталды, 1861-1866 жылдары Линдхерсттегі бенедиктин мектебі – Сент-Мэри колледжінде білім алды, 1867 жылы Сидней грамматикалық мектебіне қабылданды және Сидней университетінде оқыды. Жастық шағынан бастап оның ең жақын досы Эдмунд Бартон болды, кейін О'Коннор оның кабинетінде қызмет етті. 1871-1874 жылдары магистрлік дәрежесіне оқыған кезеңде О'Коннор Жаңа Оңтүстік Уэльс заң шығару кеңесінде клерк болып жұмыс істеді, содан кейін Фредерик Дарлимен (кейіннен Бас судья) тәлімгерлікке алынды, ал Freeman's Journal, Echo және Evening News газеттеріне жариялаған мақалалары арқылы қаржылық тұрақтылығын сақтады. Протекционист Джордж Диббс оны 1891 жылғы 23 қазанда Әділет министрі етіп тағайындады, бұл қызметте ол досы Бартонмен, Бас прокурормен тығыз байланыста жұмыс істеді. О'Коннор 1893 жылғы 19 шілдеден 13 қыркүйекке дейін Бас прокурор лауазымын да атқарды. Қаржылық қиындықтар 1899 жылғы екінші Конституциялық референдум кезінде науқан жүргізудің орнына заңдық жұмысына көбірек назар аударуын қажет етті, бірақ ол көптеген түндері сөз сөйлеуге үлкерді. Жаңа Оңтүстік Уэльстен шыққан жалғыз протекционист сенатор ретінде ол Сенаттағы Үкімет басшысы болып тағайындалды және осы палатаның Өкілдер палатасына бағынышты дамуына зор үлес қосты.