Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық күндізгі сенсациялық ток-шоу (1993–2004)
1993–2004 жылдар аралығында көрсетілген сериал
American daytime tabloid talk show (1993–2004)
the series that aired 1993–2004
Рикки Лейк – тележүргізуші Рикки Лейк жүргізетін американдық алғашқы синдикаттық ток-шоу. Нью-Йорк қаласында түсірілген бұл шоу 1993 жылдың 13 қыркүйегінен 2004 жылдың 21 мамырына дейін он бір маусым бойы эфирде болды.
Ricki Lake is an American first run syndicated talk show hosted by television presenter Ricki Lake. Taped in New York City, the show ran for eleven seasons from September 13, 1993, to May 21, 2004.
Серияның фондық түсі
Шоуда шақырылған қонақтар қатысқан сенсациялық тақырыптар талқыланды, сондай-ақ студиялық аудиторияның сұрақтары мен пікірлері де қосылды. Бірақ сол кездегі көптеген балама бағдарламаларынан айырмашылығы, оның негізгі көрермендері 25 жастан асқандарға емес, жасөспірімдерге, жас ересектерге, жоғары оқу орындарының студенттеріне және қалалық көрермендерге (өздерін "X ұрпағы" деп сипаттағандарға) арналған. Сонымен қатар, ол басқа бағдарламалармен салыстырғанда аз сенсациялық және қарапайым болды. Шоу Нью-Йорктегі "Челси" студиясында түсірілді. "Паолоның бір қасығы" бағдарламасында Лейк бұл шоуға қатысу үшін бар болғаны 5000 долларға келісімге дайын болғанын айтты.
The show specialized in sensationalist topics involving invited guests and incorporated questions and comments from a studio audience. But unlike most of the counterparts of the day, her primary audience was aimed at teenagers, young adults, college students, and urban viewers (who described themselves as "Generation X") rather than the 25+ audience that advertisers were catering to, plus it was less sensational and tamer compared to the other programs. It was taped at the Chelsea Studios in New York City. During an interview on A Spoonful of Paolo, Lake stated that she almost signed up to do the show for only $5,000.
Жергілікті сипаты
Сериалдың барысында оның негізгі назары жеке мәселелерге – ата-аналық шеберліктерге (бала күтімінде тәжірибесі жоқ деп айыпталатын жалғыз аналарды қоса алғанда), романтикалық қарым-қатынастарға (некеде де, одан тыс та), ЛГБТ мәселелеріне (дискриминация, балалы болуды қалайтын бір жынысты жұптар, немесе ЛГБТ адамға немесе керісінше тартылатын гетеросексуалдар), расизм мен ғиратқа (өз нәсілі мен жынысы ішінде), түрлі нәсілдік қарым-қатынастарға, отбасылық жанжалдарға, құпияларды ашуға, сондай-ақ күннің қоғамдық тақырыптарына (ақша, жұмыс іздеу немесе жәрдемақы алу сияқты) арналды. Кейде ол көңіл көтеруге арналған бағдарламалар ұйымдастыратын, олар конкурстардан (әйелдердің кейіпкерлерін сомдау, косметологтар немесе өздерінің дарынын дәлелдегісі келетіндерді қоса алғанда), атақты қонақтармен кездесулерге және көрермендердің тілектерін орындауға дейін жалғасты. Көптеген бағдарламаларда қонақтарды күтіп тұрған тосын сыйлар болды, егер қонақ өзі туралы шындықты айтпаса, есік қоңырауы естіліп, олар ашылатын. Бұл Рикиді алғашқы қонақтың ниетін білетін тағы бір қонақты шақыруға итермеледі. Кейде қонақтар сахнада немесе зал ішінде олардың жайлы айтылғанын естіп алатын. Мысалы, 1997 жылы бір бағдарламада әйеліне адал емес екенін мойындаған ер адам әйелінің сахнада отырғанын білмеді. Есік қоңырауы (және басқа да тосын сыйлар) – сериалдың маңызды бөлігі болды. Лейктің ток-шоуындағы тақырыптардың қатарында тұрмыстық зорлық-зомбылық ("Жаман ерлер, қиын жағдайдағы әйелдер"), Нью-Йорк метросында тұратын баспанасыз адамдар ("Катакомба халқы") және "Өлім жазасына кесілген жасөспірімдер" сияқты ауыр мәселелер де болды. Лейк Ку-клукс-клан мүшелері болған әйелдермен де айналысты, ал марихуанаға қатысты бағдарлама кезінде үш қонақтың сұхбатқа түсер алдында осы затты қолданғанын білді. Лейктің ең есте қаларлық және даулы жанжалының бірі бірінші маусымда болды, ол пастор Фред Фелпске қарсы күресті. Бұл бағдарлама СПИД вирусын жұқтырғандарды және олар неге өлуге лайық екенін қарастырды. (Фелпс және оның Канзас штатының Топека қаласындағы Вестборо баптистік шіркеуінен келген жақтастары АҚШ-тың барлық жерінде СПИД құрбандарының жерлеу рәсімдеріне наразылық білдіріп, бірнеше штаттарда топтардың жерлеу рәсіміне белгілі бір қашықтықта келуіне тыйым салатын немесе шектеу қоятын заңдар қабылдануына себеп болды.) Фелпс және оның күйеу баласы түсірілім алаңына басып кіруге тырысқанда, ашуланған және қорланған Лейк Фелпс отбасына студиядан кетуді бұйырды. Рекламалық үзіліс кезінде екеуі де продюсерлермен студиядан шығарылып, күзет қызметкерлерімен ғимараттан сүйретіліп әкетілді. 2014 жылдың 19 наурызында Фелпс қайтыс болғаннан кейін Лейк өзінің Twitter парақшасында ол бағдарламада оған камера алдында өзінің тік ішегіне табынғанын айтқанын жазды, бұл Лейктің оны бағдарламадан шығаруға себеп болды. Сериал "Мен ашуландым, өйткені адамдар мені гей деп ойлайды" деп аталатын эпизодтан кейін де дау-дамайларға ұшырады, онда көрермендер "көбейіп, жауыздыққа толы болды" және көптеген "орны толмайтын пікірлер" айтылды. Медиа мониторингімен айналысатын GLAAD ұйымы эпизодтың эфирге шығуына кедергі келтіруге тырысты.
During the series' run, its primary focus was on dealing with personal subjects like parenting skills (including single mothers who are accused of having the lack of experience of taking care of children), romantic relationships (both marital and non marital), LGBT issues (like discrimination, same sex couples who want to have children or straight people attracted to a person who is LGBT or the other way around), racism and prejudice (even within their own race and gender), interracial relationships, family discord, revealing secrets, and social topics of the day (like money, looking for work or being on welfare). At times she had lighter shows, ranging from contests (including female impersonators, beauticians, or those who want to prove to others that they do have talent), celebrity guests, and reunions, to granting viewers' personal wishes. A majority of the shows had surprises waiting in store for the guests, which were revealed by a doorbell ringing if a guest didn't come clean about themselves. This prompted Ricki to bring out another guest who knew the truth about the primary guest's intentions. At times, the guests would find out that someone else had been listening to their confession while they were on stage or in the audience. On one show in 1997 for example, a guy who admitted to having an affair was unaware that his wife was on stage. The doorbell (and other surprises) were a major part of the series throughout its run. Lake's talk show sometimes covered serious topics, including domestic violence ("Bad Men, Desperate Woman"), homeless people who live in the NYC subway system ("The Catacomb People") and "Teens on Death Row". Lake also took on shows that dealt with women who were members of the Ku Klux Klan, and during a show involving marijuana, she learned that three guests were using the substance just moments before they walked on to the set to be interviewed by her. One of Lake's most memorable and controversial confrontations happened during the first season, when she found herself dealing with Reverend Fred Phelps in a show that involved targeting anyone who carries the AIDS virus and why they deserve to die. (Phelps and his followers from Westboro Baptist Church in Topeka, Kansas had been picketing at funerals for AIDS victims across the United States, leading to several states to enact laws prohibiting or restricting groups from coming within a certain distance of the funerals.) When Phelps and his son in law tried to take over the set, a furious and insulted Lake ordered the Phelps family to leave the studio. During the commercial break, the two were forced off the set by the producers and escorted out of the building by security. After Phelps died on March 19, 2014, Lake tweeted on her Twitter page that when he was on the show he told her that she worshipped her rectum on camera, which led to Lake taking action off stage to force Phelps off the show after that remark. The series also experienced controversy after an episode titled "I'm Angry Because People Think I'm Gay" was taped, in which the audience became "increasingly hostile" and made many "inappropriate remarks." The media monitoring organization GLAAD attempted to prevent the episode from airing.
Марапаттар мен ұсыныстар
1994 жылы шоу «Күндізгі эфирдегі үздік ток-шоу жүргізушісі» номинациясы бойынша «Эмми» сыйлығына ие болды, бірақ «Опра Уинфри шоуы» бұл сыйлықты жеңіп алды. Шоу сонымен қатар Gracie Allen Award сыйлығының, PRISM сертификаттары мен мақтауларының және тағы да көптеген марапаттардың иегері атанды.
In 1994, the show was nominated for a Daytime Emmy Award for Outstanding Talk Show Host, but The Oprah Winfrey Show won the award. Other awards the show has garnered includes the Gracie Allen Award, PRISM Certificates & Commendations, and many more.
Салдары
2000 жылы Рики Лейк The Rosie O'Donnell Show бағдарламасында өзінің келісімшарты 2004 жылы жаңаруы мүмкін екенін айтты. 2003 жылдың қыркүйегінде шоудың тоқтатылуы туралы әңгімелер тарады, себебі Лейк CBS телеарнасы үшін 30 минуттық комедиялық сериалға түсу мүмкіндігін талқылап жатты. 2004 жылдың 21 қаңтарында The Futon Critic сайты «шоудың болашағы күмәнді» екенін хабарлады, себебі комедиялық сериалға қатысты келіссөздер мен Лейктің өзі конгреске қатыспағаны себеп болды. 2004 жылдың ақпан айында шоу ресми түрде жабылды. Нью-Йорк қаласындағы пәтерінің төбесінен 11 қыркүйек оқиғасын көрген Лейк бірнеше сұхбатта «Мен үйленуімнен ажырасып, осы шоудан кетемін» деп түсінгенін айтты. 2019 жылдың 27 маусымында Рикки Рупаулға шабуылдан кейінгі екі күнде өзінің шоуын жақсы көретін тақырыптарды талқылауға мәжбүр болғанын айтты, бірақ бұл оның мұрасы үшін дұрыс емес екенін сезінді. Таң қалдыратыны, Sony Pictures шоудың үлкен табыс әкелгеніне қарамастан, шоу тоқтатылғанда ешқандай мәлімдеме жасаған жоқ. 2005 жылдың 9 қазанында Broadcasting & Cable журналы Лейктің шоуының жаңа нұсқасын жасауға оралуы мүмкін екенін хабарлады. Бір дереккөз 2005 жылдың қазанына дейін келісімге қол жеткізілмесе, бұл таңғажайып болар еді деді. Егер келісімге қол жеткізілсе, шоу 2006 жылдың қыркүйегінде көрсетілуі мүмкін еді. Лейк 2006 жылғы қаңтарда АҚШ телеарналарына ұсынылатын бағдарламаны таныстыру үшін 2006 жылғы NATPE конвенциясына қатыспады, бұл шоу жоқ болады деген күдікті күшейтті. 2009 жылы CNN телеарнасына берген сұхбатында одан болашақта не істейтіні туралы сұрады. Лейк жаңа деректі фильмнің шығатынын және тағы бір ток-шоу жүргізу мүмкіндігін талқылап жатқанын, бірақ бұл әлі іске аспағанын айтты. Содан бері Опрамен болған 2010 жылғы сұхбаты сияқты басқа да сұхбаттарда Лейк жаңа шоу жүргізу туралы «ешқашан ешқашан демеңіз» деп үнемі айтты, бірақ ол басқа жобалармен айналысқанына қуанышты. Дегенмен, 2011 жылдың ақпан айында The View бағдарламасында тағы бір шоу жүргізу туралы сұрағанда Рикки «платформаны сағынатынын» және тағы бір шоу жүргізуге келгенде «мүмкіндік бар» деді. 2011 жылдың наурыз айында Disney–ABC Domestic Television, Universal Media Studios және CBS Television Distribution үш телестудиясы Лейкті 2012 жылы қайтадан ток-шоулар әлеміне әкелуге қызығушылық танытқандығы хабарланды. Бұл Лейк әртүрлі бағдарламаларда пайда болғаннан кейін, ол жанрға қайта оралуға ниетті екенін білдірді. 2011 жылдың 20 сәуірінде Лейк 20th Television компаниясымен 2012 жылдың қыркүйегінде іске қосылатын жаңа ток-шоуды әзірлеуге келісім жасады. Бұл шоу бұрынғы серияларына қарағанда Опра шоуына ұқсас форматта болады деп сипатталды.
In 2000, Ricki Lake told her audience on The Rosie O'Donnell Show that her contract was up for renewal in 2004. In September 2003, rumors began swirling about the show's demise as Lake was in serious talks to be cast in a 30 minute sitcom for CBS. On January 21, 2004, The Futon Critic reported that "the show's future remains up in the air" due to the sitcom, and because Lake herself was not in attendance at the convention. In February 2004, the show was officially cancelled. Witnessing 9/11 from the rooftop of her New York City apartment, Lake has stated in several interviews that at that point she knew "I am getting out of my marriage, I am getting out of this show". On June 27, 2019, Ricki told Rupaul that two days after the attacks, she had to go back and do topics that, although still loving her show, didn't reflect what she wanted her legacy to be. Surprisingly, Sony Pictures didn't provide any comments when the show was cancelled, despite a large profit the show brought. On October 9, 2005, Broadcasting & Cable magazine reported that Lake might return to do a new version of her show. A source said it would be a surprise if there was no deal struck by October 2005. If it were to have happened, it would have likely debuted in September 2006. Lake did not appear at the 2006 NATPE convention to pitch the proposed program to television stations in the United States in January, 2006, only furthering speculation that there would be no show. In a 2009 interview on CNN, she was asked about what was next for her. Lake noted that a follow up documentary was coming out, and that she was in talks to do another talk show, but this has yet to come to pass. In follow up interviews since then such as Oprah in 2010, Lake has consistently said "never say never" about hosting a new show, but that she is happy working on other projects. However, in a February 2011 appearance on The View, when asked about doing another show, Ricki said that she "misses the platform" and that when it comes to hosting another show, "that's certainly a possibility." In March 2011 it was reported that three television studios, Disney–ABC Domestic Television, Universal Media Studios and CBS Television Distribution, were interested in bringing Lake back to talk television in 2012. This after Lake began appearing on various programs in which she expressed a desire to return to the genre. On April 20, 2011, Lake signed with 20th Television to develop a subsequent talk show for a September 2012 launch. It is described as having more of an Oprah like format than her previous series.
Дүниежүзі бойынша танымал
Шоу басқа елдерде де танымал болды, әсіресе Ұлыбританияда, онда ол Channel 4 телеарнасында көрсетілді, ал ITV2 телеарнасында 2009 жылға дейін күн сайын эфирде болды. Сонымен қатар, Австралияда шоу үш арнада көрсетілді: Seven (1997–2002), Ten (1994–1997) және төлемдік телеарнаның эксклюзивті W Channel (2002–2004). Шоу Нидерландыда да сәтті болды, ол SBS6 арнасында көрсетілді. 2004 жылдан бері өндіріліп шығарылмаса да, шоу әлі де Нигерия және Таяу Шығыс сияқты әлемнің әртүрлі елдерінде көрсетілуде.
The show was also popular in other countries, especially in the United Kingdom, where it aired on Channel 4, and was aired daily on ITV2, until 2009, as well as in Australia, where the show was screened on three channels: the Seven (1997–2002), Ten (1994–1997) and pay TV exclusive W Channel (2002–2004). The show was also successful in the Netherlands, where it aired on SBS6. Even though it has been out of production since 2004, the show is still screened in various places around the world such as Nigeria and in the Middle East.
Өндіріс/тарату
Гарт Ансье және Гейл Штайнберг – бастапқы атқарушы продюсерлер болды. Майкл Рурк 2002 жылы, 9-шы маусымда атқарушы продюсер болып тағайындалды, ал Мишель Мазур, бұрынғы продюсер, 1990-шы жылдары шоуда жұмыс істеген, 10-шы маусымның басында бірлесіп атқарушы продюсер рөліне келді. Музыкалық тақырыбын Джон Бенитес жазды. Шоуды «Гарт Ансье Компаниясы» өндірді, ал таратуын «Колумбия Пикчерс Телевизиялық Дистрибуция» (1993–1995), содан кейін «Колумбия Тристар Телевизиялық Дистрибуция» (1995–2001), «Колумбия Тристар Ішкі Теледидар» (2001–2002) және «Sony Pictures Television» (2002–2004) жүзеге асырды. Ұлыбританияда сериал алғаш рет 1994 жылғы 1 қазанда «Channel 4» арнасында көрсетіліп, 2001 жылға дейін эфирде болды.
Garth Ancier and Gail Steinberg were the original executive producers. Michael Rourke moved into the executive producer role in 2002, during the 9th season, with Michelle Mazur, a former producer in the 1990s of the show, moved into the role of co executive producer at the start of the 10th season. The theme was written by John Benitez. The show was produced by The Garth Ancier Company and was distributed by Columbia Pictures Television Distribution (1993–1995), then by Columbia TriStar Television Distribution (1995–2001), Columbia TriStar Domestic Television (2001–2002), and Sony Pictures Television (2002–2004). In the UK the series first appeared on Saturday October 1, 1994, on Channel 4 and continued until 2001.