Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Екі желі арасындағы байланыс арнасы
Communications channel between two networks
IP-тұңғымы – екі желі арасындағы Интернет-протоколы (IP) желілік байланыс арнасы. Ол басқа желілік протоколды оның пакеттерін капсулалау арқылы тасымалдауға қолданылады. IP-тұңғымы көбінесе бір-біріне тікелей маршруттау жолы жоқ екі желіні, аралық көлік желісі арқылы бағдарланатын протоколмен қосу үшін пайдаланылады. IPsec протоколымен бірге, Интернет сияқты ашық желіде екі немесе одан көп жеке желілер арасында виртуалды жеке желі құруға болады. IPv6 орнатуларының аралдарын IPv4 Интернеті арқылы байланыстыру – тағы бір маңызды қолданылуы. IP-тұңғымында, бастапқы және түмендік IP желілерінің адрестеу ақпаратын қоса алғанда, әрбір IP пакеті транзиттік желіге тән пакет форматында капсулаланады. Бастапқы желі мен транзиттік желінің, сондай-ақ транзиттік желі мен түмендік желінің арасындағы шекараларда транзиттік желі арқылы IP-тұңғымының соңғы нүктелерін анықтайтын шлюздер қолданылады. Осылайша, IP-тұңғымының соңғы нүктелері бастапқы және түмендік желілер арасында стандартты IP маршрутын орнататын жергілікті IP маршруттандырушыларға айналады. Транзиттік желіден осы соңғы нүктелер арқылы өтетін пакеттер, тұңғымы протоколында қолданылатын транзиттік кадр форматының бас және қосымша бөліктерінен босатылып, IP форматына айналдырылып, тұңғымының соңғы нүктелерінің IP стегіне жіберіледі. Сонымен қатар, IPsec немесе Transport Layer Security сияқты транзит кезінде қолданылатын басқа протоколдық капсулалар алынып тасталады. IP-нің ішінде IP, кейде ipencap деп аталады, IP-де IP капсулалауының мысалы болып табылады және RFC 2003-те сипатталған. IP-нің басқа түрлері – IPv6-ны IPv4-те (6in4) және IPv4-ті IPv6-да (4in6) қолдану. IP-тұңғымы көбінесе бастапқы деректердің нақты сипаты мен адрестеуі жасырылғандықтан, қарапайым брандмауэр ережелерін айналып өтеді. IP-тұңғымын тоқтату үшін әдетте мазмұнды басқару бағдарламалық жасақтамасы қажет.
An IP tunnel is an Internet Protocol (IP) network communications channel between two networks. It is used to transport another network protocol by encapsulation of its packets. IP tunnels are often used for connecting two disjoint IP networks that don't have a native routing path to each other, via an underlying routable protocol across an intermediate transport network. In conjunction with the IPsec protocol they may be used to create a virtual private network between two or more private networks across a public network such as the Internet. Another prominent use is to connect islands of IPv6 installations across the IPv4 Internet. In IP tunnelling, every IP packet, including addressing information of its source and destination IP networks, is encapsulated within another packet format native to the transit network. At the borders between the source network and the transit network, as well as the transit network and the destination network, gateways are used that establish the end points of the IP tunnel across the transit network. Thus, the IP tunnel endpoints become native IP routers that establish a standard IP route between the source and destination networks. Packets traversing these end points from the transit network are stripped from their transit frame format headers and trailers used in the tunnelling protocol and thus converted into native IP format and injected into the IP stack of the tunnel endpoints. In addition, any other protocol encapsulations used during transit, such as IPsec or Transport Layer Security, are removed. IP in IP, sometimes called ipencap, is an example of IP encapsulation within IP and is described in RFC 2003. Other variants of the IP in IP variety are IPv6 in IPv4 (6in4) and IPv4 in IPv6 (4in6). IP tunneling often bypasses simple firewall rules transparently since the specific nature and addressing of the original datagrams are hidden. Content control software is usually required to block IP tunnels.
Тарих
IP туннельдеудің алғашқы сипаттамасы RFC 1075 құжатында келтірілген, онда бірінші IP көп тарату маршруттау протоколы – DVMRP сипатталған. Көп тарату арнайы IPv4 мекенжайларын пайдаланғандықтан, DVMRP-ді сынау үшін көп тарату мекенжайларын әлі танымайтын Интернет бөліктері арқылы IP-датаграммаларын жіберудің жолы қажет болды. Бұл мәселе IP туннельдеу арқылы шешілді. IP туннельдеудің алғашқы әдісі IP Loose Source Route and Record (LSRR) опциясын қолданып, көп таратуды білмейтін маршрутизаторлардан көп тарату мекенжайын жасыруға мүмкіндік берді. Көп таратуды қолдайтын мақсатты маршрутизатор пакеттен LSRR опциясын алып тастап, пакеттің IP мақсатты өрісіне көп тарату IP мекенжайын қайта қойды. DVMRP сипаттамасындағы тағы бір әдіс – IP-нің ішінде IP, жоғарыда айтылғандай. IP-нің ішінде IP тез арада басымдыққа ие болды және кейіннен Mbone-де қолданылды.
The first specification of IP tunneling was in RFC 1075, which described DVMRP, the first IP multicast routing protocol. Because multicast used special IPv4 addresses, testing DVMRP required a way to get IP datagrams across portions of the Internet that did not yet recognize multicast addresses. This was solved by IP tunneling. The first approach to IP tunneling used an IP Loose Source Route and Record (LSRR) Option to hide the multicast address from the non multicast aware routers. A multicast aware destination router would remove the LSRR option from the packet and restore the multicast IP address to the packet's IP destination field. The other approach in the DVMRP specification was IP in IP, as described above. IP in IP soon became the preferred approach, and was later put to use in the Mbone.