Кіріспе
Америкалық бейсболшы, жаттықтырушы және менеджер (1946-2004) – ағылшын либералды-демократ саясаткері. Джонни Лейн Оутс (21 қаңтар 1946 – 24 желтоқсан 2004) – американдық кәсіби бейсболшы, жаттықтырушы және менеджер. Ол MLB-да «Балтимор Ориолс», «Атланта Брейвс», «Филадельфия Филлис», «Лос-Анджелес Доджерс» және «Нью-Йорк Янкиз» командаларында қақпашы ретінде ойнады. Үлкен лигада менеджер ретінде Оутс ең үлкен жетістіктерін көрсетті, оның басшылығымен «Техас Рейнджерс» Америка лигасының Батыс дивизионында үш рет жеңіске жетті. Оутс кәсіби бейсбол карьерасын 1967 жылы 21 жасында «Блюфилд Ориолс», содан кейін «Майами Марлинс» командаларымен бастады. «Майами» командасымен екі маусым ойнағаннан кейін 1969 жылы Оутс «Даллас-Форт-Уорт Спёрс» командасына ауысты, онда ол 66 ойында .288 көрсеткіш жинады. 1971 жылы Оутс кіші лигаға оралды, «Рочестер» командасымен тағы бір маусым ойнады, онда ол .277 көрсеткіш жинады және .364 базаға шығу көрсеткішімен көзге түсті. Оның қорғаныс дағдылары айқын болды, ол Америка лигасының қақпашылары арасында .995 пайыздық көрсеткішпен көшбасшы болды. «Ориолс» командасының күшті қақпашыға қажеттілігіне байланысты Оутс 1 желтоқсан 1972 жылы Қысқы жиналыстың соңғы күні Дейви Джонсон, Пэт Добсон және Рорик Харрисонмен бірге Эрл Уильямс және Тейлор Дункан үшін «Атланта Брейвс» командасына ауыстырылды. Оутс екі маусым бойы «Брейвс» командасында ойнады, 1975 жылы мамыр айында «Филадельфия Филлис» командасына ауысудан бұрын Пол Касановамен, содан кейін Вик Корреллмен бірге ойнады. «Бұл оқиға менің мансабымды өзгертті», – деді ол кейін. Оутс 1976 жылы Ұлттық лига чемпионатында бір рет алаңға шықты, бірақ «Филлис» командасы әлем чемпионы атанған «Цинциннати Редс» командасына ұтылып қалды. Маусымнан кейін ол 20 желтоқсан 1976 жылы «Лос-Анджелес Доджерс» командасына ауысты. «Доджерс» командасында Оутс Стив Йегердің артында екінші қақпашы болып жұмыс істеді және тағы да постмаусымға жетті, өйткені «Доджерс» 1977 жылы Ұлттық лиганың Батыс дивизионында жеңіске жетті. «Доджерс» 1977 жылы Ұлттық лига чемпионатында «Филадельфия Филлис» командасын жеңді, бірақ 1977 жылы әлем чемпионатында «Нью-Йорк Янкис» командасына ұтылып қалды. 1978 жылғы әлем чемпионаты да өткен жылғыдай болды, өйткені «Доджерс» алты ойындық серияда тағы да «Янкис» командасына жеңілді. 1984 жылдан 1987 жылға дейін ол «Чикаго Кабс» командасының жаттықтырушысы болып жұмыс істеді және Джоди Дэвисті «Алтын қолғап» сыйлығын жеңіп алған қақпашыға айналдырды. Ол 1988 жылы «Ориолс» ұйымының «Рочестер» AAA филиалына қайта қосылды. Командамен алғашқы толық маусымда Оутс «Ориолс» командасын 89–73 есебімен жеңіске жеткізді, содан кейін 1993 жылы 85–77 есебімен жеңіске жеткізді, бұл оған «Жылдың спорттық менеджері» сыйлығын жеңуге көмектесті. Алайда, 1994 жылғы қысқартылған маусымнан кейін Оутс жаңа иесі Питер Ангелос тарапынан жұмыстан босатылды. Ол «Ориолс» командасының бас бапкері ретінде 291 жеңіске және 270 жеңіліске жетті. 2000 жылы төртінші орынға ие болғаннан кейін және 2001 жылғы маусымды 11–17 есебімен бастағаннан кейін Оутс менеджер болып қызметінен кетті және оны үшінші базаның жаттықтырушысы Джерри Наррон алмастырды. Көптеген жанкүйерлер команданың қиындықтары үшін «Рейнджерс» басшылығын кінәлады, команда басшылығы Оутсқа орынсыз үміт артып, әсіресе еркін агент Алекс Родригеске 252 миллион доллар жұмсағаннан кейін. Ол «Рейнджерс» клубында 506 жеңіске жетіп, 476 жеңіліспен аяқтады. Ол сол жылы «Sporting News» Америка лигасының Жыл менеджері атанды (сондай-ақ 1993 жылы «Ориолс» командасын басқарған кезде). Оның 26-нөмірі «Рейнджерс» командасы тарапынан 2005 жылы 5 тамызда зейнеткерлікке шығарылды. Бұл Нолан Райанның 34-нөмірінен кейін «Рейнджерс» командасында зейнеткерлікке шығарылған екінші нөмір болды. 2005 жылғы маусымда барлық «Рейнджерс» формаларында естелік жапсырма киілді және оның құрметіне аутфилд қабырғасына белгі ілінді. 2010 жылы Америка лигасының дивизиондық сериясының 3-ойынына дейін «Тампа Бей Рейс» командасына қарсы оның сегіз жасар немересі Джонни Оутс II салтанатты бірінші соққыны атқан. Оутс 2010 жылы 7 тамызда «Балтимор Ориолс» атақ-даңқ залына енгізілді. Сол жылы Бак Шоуолтер «Балтимор Ориолс» командасын басқаруды қолға алған кезде өзінің досы Оутстың құрметіне 26-нөмірді таңдады. Оутс 1983 жылы «Вирджиния Техникалық спорттық даңқ залына» енгізілді. 2003 жылы «Вирджинияның спорттық даңқ залына» (штат бойынша ұйым) енгізілді.
the English Liberal Democrat politician
Johnny Lane Oates (January 21, 1946 – December 24, 2004) was an American professional baseball player, coach, and manager. He played in Major League Baseball (MLB) as a catcher for the Baltimore Orioles, Atlanta Braves, Philadelphia Phillies, Los Angeles Dodgers, and New York Yankees from to It was as a big league manager that Oates experienced his greatest success, when, under his leadership, the Texas Rangers won three American League Western Division titles. Oates began his professional baseball career with the Bluefield Orioles, then the Miami Marlins in 1967 at the age of 21. After two seasons with Miami, Oates moved up to the Dallas–Fort Worth Spurs in 1969, where he hit for a .288 batting average in 66 games. Oates returned to the minor leagues in 1971, playing another season with Rochester, where he posted a .277 batting average along with a respectable .364 on base percentage. His defensive skills became apparent as he led American League catchers with a .995 fielding percentage. In a transaction primarily driven by the Orioles' need for a power hitting catcher, Oates was traded along with Davey Johnson, Pat Dobson and Roric Harrison to the Atlanta Braves for Earl Williams and Taylor Duncan on the last day of the Winter Meetings on December 1, 1972. Oates spent two seasons with the Braves, platooning alongside Paul Casanova, then Vic Correll, before being traded to the Philadelphia Phillies in May 1975. "That play changed my career", he said afterwards. Oates had one plate appearance, as a pinch hitter, in the 1976 National League Championship Series as the Phillies lost to the eventual world champion Cincinnati Reds. After the season, he was traded to the Los Angeles Dodgers on December 20, 1976. With the Dodgers, Oates worked as a second string catcher behind Steve Yeager and would once again reach the post season as the Dodgers clinched the 1977 National League West title. The Dodgers went on to defeat the Philadelphia Phillies in the 1977 National League Championship Series before eventually losing to the New York Yankees in the 1977 World Series. The 1978 World Series was also a repeat of the previous year, as the Dodgers once again lost to the Yankees in a six game series. From 1984 to 1987, he worked as a coach for the Chicago Cubs and was credited with developing Jody Davis into a Gold Glove Award winning catcher. He rejoined the Orioles organization at their Rochester AAA affiliate in 1988. In his first full season with the team, Oates led the Orioles to an 89–73 record and then to an 85–77 record in 1993, which helped him to win The Sporting News Manager of the Year Award. However, following the strike shortened 1994 season, Oates was dismissed by new owner Peter Angelos. He finished his Orioles managerial career with a record of 291 wins and 270 losses. Following a fourth place finish in 2000 and beginning the 2001 season with an 11–17 record, Oates resigned as manager and third base coach Jerry Narron replaced him. Many fans, however, blamed Rangers management for the team's woes, saying that team management placed unreasonable expectations on Oates, especially after spending $252 million on free agent shortstop Alex Rodriguez. He finished his Rangers managerial career with a record of 506 wins and 476 losses. He won the Sporting News American League Manager of the Year Award that year (and also when he was managing the Orioles in 1993). His uniform number 26 was retired by the Rangers on August 5, 2005. It was only the second number retired by the Rangers, following the 34 of Nolan Ryan. During the 2005 season, a commemorative patch was worn on all Ranger uniforms and a sign was hung on the outfield wall in his honor. Prior to Game 3 of the 2010 American League Division Series against the Tampa Bay Rays, his eight year old grandson, Johnny Oates II, threw out the ceremonial first pitch. Oates was posthumously inducted into the Baltimore Orioles Hall of Fame on August 7, 2010. That same year, Buck Showalter had honored his friend Oates by choosing the number '26' as he took over management of the Baltimore Orioles. Oates was inducted into the Virginia Tech Sports Hall of Fame in 1983. He was inducted into the Virginia Sports Hall of Fame (the state wide organization) in 2003.
Жеке өмір
Оутс менеджерлік қызметке қайта оралуды ойлап жүрген кезде оған мидың агрессивті ісігі, глиобластома мультиформа диагнозы қойылды. Дәрігерлер Оутске шамамен бір жыл өмір сүруге мүмкіндік берді, бірақ ол үш жылдан астам өмір сүрді – қызының үйлену тойына қатысуға, немересінің дүниеге келуін көруге және Арлингтондағы «Техас Рейнджерлері» атақ-даңқ залына енгізілуге жеткілікті уақыт болды. «Боллпаркте» өткен салтанат кезінде, рак және оның емделуінен әлсіреген Оутс әйелі Глорияның көмегімен және таяққа сүйеніп жүрді, сонда зал тұрғызылып оған құрмет көрсетілді. Оутс 58 жасында 2004 жылғы Рождество қарсаңында Ричмондтағы Вирджиния Комонвелл университетінің медициналық орталығында ісіктен көз жұмды.