1966 жылғы Әлемдік серия: Балтимор Ориолс чемпион атанды

Кіріспе

Меллиг Бейсбол лигасының чемпионатының 63-ші туыны – 1966 жылғы әлем сериясы. Бұл Меллиг Бейсбол (MLB) лигасының 1966 жылғы маусым чемпионы үшін өткізілген әлем сериясы. Әлем сериясының 63-ші нұсқасы Америка лигасының (AL) чемпионы «Балтимор Ориолс» және Ұлттық лигасының (NL) чемпионы (сондай-ақ, бұрынғы әлем сериясының чемпионы) «Лос-Анджелес Доджерс» арасындағы жеті ойындық плей-офф болды. «Ориолс» командасы төрт ойында жеңіс алып, франшиза тарихындағы тұңғыш рет чемпионатты жеңіп алды. Бұл MLB лигасы Комиссар кубогын енгізбей тұрып өткізілген соңғы әлем сериясы болды. «Доджерс» командасы серия барысында рекордтық деңгейде аз ұпай жинады – барлығы екі ұпай ғана (олардың екеуі де бірінші ойында соғылған), бұл әлем сериясы тарихында кез келген команданың көрсеткен ең төмен нәтижесі. Бұл әлем сериясы «Доджерс» командасының 1947 жылдан бері жалғасқан, плей-оффқа жиі қатысу дәуірінің аяқталуын білдірді. Ал, керісінше, «Ориолс» командасының 1983 жылға дейін жалғасқан, плей-оффқа жиі қатысу дәуірінің басталуын белгіледі.

Өмірбаян

Жалпы консенсусқа қарамастан, «Ориолс» командасы «Доджерс» пен олардың жұлдызды шайқастарында Дон Драйсдейл мен Сэнди Куфакспен салыстырғанда шайқасшылар жағынан кемшілікке тап болды, бірақ Балтимор шайқасшылары бүкіл серияда тек екі гол жіберді және 0,50 командалық орташа ұпай (ERA) көрсеткішіне ие болды, бұл Әлем сериясы тарихында екінші ең төмен көрсеткіш. «Ориолс» командасы бірінші ойынның бірінші иннингінде «Доджерс» командасының бүкіл сериядағы голдарынан көп гол соқты. «Ориолс» командасы ұзақ жылдар бойы іздеуші Джим Руссодан маңызды көмек алды, ол қыркүйектің алғашқы екі аптасын «Доджерс» командасы 14 ойынның 12-сінде жеңген кезде оларды бақылады. Оның 16 беттік скауттық есебіндегі бір байқау – «Доджерс» командасының шайқасушылары Гейлорд Перри мен Ларри Диркерге қарсы жылдам допты ойнауға қиналғаны. Басқа да мәселелердің ішінде Мори Уиллз жалғыз қауіпті ойыншы болды; сол жақтан тастайтын шайқасшылар оң жақтан тастайтын ойыншыларды оңға қарай ауыстыруға мәжбүр етті және Рон Фэрлидің құрамынан шығуы «Доджерс» командасына зиян келтірді, сондай-ақ «Ориолс» командасының шайқасушылары Кофакстың соққы аймағынан жоғары жылдам доптан сақтануы керек еді. Фрэнк Робинсон команда Серияның басталуына бір күн қалғанда скауттық есепті қарап шыққанда Ұлттық лигадағы тәжірибесіне негізделген ұсыныстарды да қосты. «Ориолс» командасының Буг Пауэлл мен «Доджерс» командасының Джим Барбиерилері Кішкентай лигалар әлем чемпионатында және Әлем сериясында ойнаған алғашқы ойыншылар болды. Олар екеуі де 1954 жылғы Кішкентай лигалар әлем чемпионатының 1-ші ойынында бір-біріне қарсы ойнады. Барбиери серияның 1-ші ойынында «Доджерс» командасының резервтік шайқасшысы Джо Моеллердің орнына соққы жасады. Барбиери өте қысқа карьерасының соңғы ойынында есекті соқты.

Ориолдар

1965 жылғы маусымда «Ориолс» үшінші орынды алғаннан кейін, олар «Цинциннати Редс» командасынан Атақ залының мүшесі Фрэнк Робинсонды бастапқы питчер Милт Паппасқа алмастырды. Робинсон «Үштік тәжді» жеңіп, «Америкалық лиганың ең құнды ойыншысы» (A.L. MVP) атағын иеленді, соның арқасында «Ориолс» командасы «Америкалық лига»ның жеңімпазы атанды, «Миннесота Твинс» командасынан 9 ойынмен озып шықты.

Доджерлер

"Доджерс" командасы бес жылдың ішінде төртінші рет чемпиондыққа таласып жатты. Маусымды Филадельфиядағы екі ойынмен аяқтағанда, "Доджерс" "Сан-Франциско Гиганттарынан" екі ойынмен көш соңында тұрды. "Гиганттар" Питтсбургте бір ойын өткізіп жатты, егер олар сол ойында жеңіске жетіп, "Доджерс" екі ойында жеңіліске ұшыраса, "Гиганттар" Цинциннатиге бұрынғы жаңбырдан кейін ойналмаған ойынды ойнауға баратын еді; сол жерде жеңіске жету бірінші орын үшін тең түсуге әкелер еді. Екі ойыннан тұратын серияның алғашқы ойынында "Доджерс" сегізінші иннингтің соңында екі қате жіберіп, 3–2 есебімен жеңіске шығу мүмкіндігін 4–3 есебімен жеңіліске айналдырды. Ал Питтсбургте "Гиганттар" тоғызыншы иннингте теңестіріп, 11-ші иннингте төрт ұпай жинап, 7–3 есебімен жеңіске жетті. "Доджерс" екі ойыннан тұратын серияның екінші ойынында міндетті түрде жеңуі керек еді. Санди Куфакс "Доджерс" командасын 6–3 есебімен жеңіске жеткізіп, чемпиондыққа ие болды (бұл Куфакстың қалыпты маусымдағы соңғы ойыны болды, сондықтан ол Әлем сериясының бірінші ойынына қатыса алмады).

1-ойын

Бірінші иннингтің басында, Рас Снайдер бір ауттан кейін допты қабылдағаннан соң, Фрэнк Робинсон мен Брукс Робинсон Дон Драйсдейлден екі қатарынан хоум-ран соғып, «Ориолс» командасына 3–0 есебімен ерте басымдық берді. Фреймнің төменгі жартысында Дэйв МакНелли «Доджерс» командасының жетекші ойыншысы Мори Уиллсті басып алды, ол кейіннен екінші базаға өтті. Бірақ «Доджерс» ұпай жинауға қол жеткізе алмады. Екінші иннингте Энди Этчебаррен бастапқы допты қабылдады, МакНеллидің құрбандық соққысынан кейін екінші базаға жетті және Снайдердің соққысынан кейін 4–0 есебіне дейін көтерілді. Бірақ МакНелли көп ұзамай командасын басқаруда қиындыққа тап болды. Екінші иннингтің төменгі жағында екінші базадағы Джим Лефевр алыс хоум-ран соғып, есепті 4–1 етті. Бірінші базадағы Уэс Паркер оң жақ қақпаға қарай дұрыс допты соқты, бірақ бір жанкүйер қабырғадан асып, допты ұстап алып, мүмкін үш базалық соққыны жанкүйердің кедергісінен туған екі базалық соққыға айналдырды. МакНелли Джим Гиллиамды басып алғаннан кейін Джон Розеборо оң жақтан ортаға қарай ұшырды, бірақ Снайдер бір ұпайды сақтап қалды, соққыны қабылдап, «Балтимор» командасы иннингтен зардапсыз шықты. Бірақ МакНелли көп уақытқа созылмады, үшінші иннингтің төменгі жағында базаларды толтырғаннан кейін бір ауттан кейін алмастырылды. Мо Драбоуски ойынға кіріп, Паркерді соқтырды, бірақ кейін Гиллиамды басып алды, бір ұпайға мүмкіндік берді және есепті 4–2 етті. Алайда, Драбоуски Розбороның Этчебарренге қарсы лақтырған допынан кейін қиын жағдайдан шықты. Бұл үшінші иннингтегі ұпай «Доджерс» командасының 1966 жылғы соңғы ұпайы болды. Осыдан кейін «Ориолс» командасы ойынның қалған бөлігін бақылады. Олар төртінші иннингте Джо Моеллерге (үшінші иннингте Драйсдейлдің орнына шыққан) қарсы сақтандыру ұпайын қосты, нәтижесінде Дэви Джонсон Луис Апарисионың таңдауымен екінші базадан ұпай алды. Осы уақытта Драбоуски келесі екі иннингте қатарынан алты ойыншыны соқтырып, 1919 жылғы даулы әлем чемпионатының 5-ші ойынындағы Ход Эллердің рекордын теңестірді. Драбоускинің 6 2/3 иннингтегі 11 соққысы – бұл әлем чемпионатының бір ойынындағы резерв питчері үшін рекорд. «Ориолс» 5–2 есебімен жеңіске жетті, ал «Доджерс» командасы серияда тағы бір ойыншыны ұпайға жеткізе алмады.

In the top of the first inning, after Russ Snyder drew a one out walk, Frank Robinson and Brooks Robinson hit back to back home runs off of Don Drysdale to give the Orioles an early 3–0 lead. In the bottom half of the frame, Dave McNally walked Dodger leadoff man Maury Wills, who subsequently stole second. However, the Dodgers failed to score. In the second inning, Andy Etchebarren drew a leadoff walk, advanced to second on a sacrifice bunt by McNally, and scored on a single by Snyder to widen the lead to 4–0. However, McNally soon began to struggle with his command. In the bottom of the second inning, second baseman Jim Lefebvre hit a long home run to make it 4 1. First baseman Wes Parker then hit a fair ball down the right field foul line, but a fan reached over the wall and picked the ball out of the dirt, turning a possible triple into a fan interference double. After McNally walked Jim Gilliam, John Roseboro hit a fly ball to right center, but Snyder saved at least a run with a lunging catch, and Baltimore escaped the inning without further damage. McNally wouldn't last much longer, though, as he was taken out with one out in the bottom of the third inning after loading the bases on walks. Moe Drabowsky entered the game and struck out Parker, but then walked Gilliam, forcing in a run and making it 4 2. Drabowsky, however, got out of the jam when Roseboro popped out to Etchebarren in foul territory. This third inning run would be the Dodgers' last run of 1966. From there, the Orioles controlled the rest of the game. They added an insurance run in the fourth inning against Joe Moeller (who replaced Drysdale in the third inning), when Davey Johnson scored from second on a fielder's choice by Luis Aparicio. Meanwhile, Drabowsky struck out six consecutive batters in the next two innings, tying Hod Eller's record from Game 5 of the scandal tainted 1919 World Series. Drabowsky's total of 11 strikeouts in 6 2/3 innings of relief are a record for a relief pitcher in a World Series game. The Orioles won 5–2, and the Dodgers would not get another runner across the plate in the series.

2-ойын

2-ойын болашақ әлем чемпионаттарының екі құрметті ойыншысының арасындағы кездесу болды, біреуінің мансабы жаңа ғана басталса, екіншісі соңғы ойынын өткізіп жатқан еді. «Доджерс» сол жақтан тамаша тастаушы Сэнди Куфаксты шығарды, ол соңғы маусымын өткізіп жатқан болса да, төрт жылдың ішінде үшінші «Cy Young» жүлдесін жеңіп алды – 27 жеңіс, 317 соққы, 5 толық ойын және мансабындағы ең жақсы 1.73 ERA көрсеткіші. «Ориолз» 20 жастағы Джим Палмерге қарсы шықты, ол бастапқы құрамдағы алғашқы маусымында 15 ойын жеңіп, 3.46 ERA көрсеткен еді. Тәжірибедегі айырмашылыққа қарамастан, Палмер мен Куфакс төрт иннинг бойы есеп тақтасындағы сандарды өзгерте алмады. Палмер екінші иннингте қиын жағдайға түсті, Лу Джонсонның соққысынан кейін екі ойыншы бірінші базадан өтіп, бір аут болды, бірақ ол Розебороны шортстоп Апарисиоға шығарды, содан кейін Паркерге Куфакспен бетпе-бет кездесу үшін қасақана жол берді, Куфакс екінші базаға соқты. Көңілдісіз жағдай, «Балтимор» Куфаксқа қарсы алғашқы голды соқты, бірақ оған «Лос-Анджелес» орталық ойыншысы Уилли Дэвистің нашар ойыны көмектесті. Буг Пауэлл сол жаққа соққы берді. Пол Блэр ортаға қарапайым допты жоғарлатты, бірақ Дэвис күннің шағылысынан допты жоғалтып, қателік жасады, нәтижесінде екі ойыншы бірінші базаға шықты. Содан кейін Этчебаррен ортаға тағы бір допты жоғарлатты, бірақ Дэвис тағы да күнмен күресіп, допты ұстай алмады, тағы да қателік жасады. Пауэлл бұл қателік нәтижесінде ұпай жинады, ал Блэр үшінші базаға өтуге тырысты; Дэвис кейін үшінші базалық Гиллиамның басына жоғары және асығыс лақтырды. Дэвистің бұл иннингте жасаған үшінші қателігі – әлем чемпионаттарындағы рекорд, ол әлі де сақталуда – Блэрдың ұпай жинауына және Этчебарреннің үшінші базаға өтуіне мүмкіндік берді. Апарисио кейін Этчебарренге гол соғу үшін қос соққы берді. Дэвис тек осы иннингте үш қателік жасады, бұл әлем чемпионаттарындағы рекорд, және барлық үш гол есептелмеді. Пауэлл оны оң жақтан ортаға соққымен ұрды. Джонсон оң жаққа соқты, ал ойыншылар Фэрлидің қателігінен кейін алға жылжыды. Куфакс Блэрге қасақана жол беріп, базаларды толтырғаннан кейін, Этчебарреннің қос ойынға түсуіне көмектесіп, иннингтен шықты. Этчебаррен Куфакстың мансабында кездескен соңғы ойыншы болды. Куфакстың орнына жетінші иннингте Рон Перраноски шықты, ол «Ориолз» ойыншыларын тізбектеп шығарды. Бірақ сегізінші иннингте ол Фрэнк Робинсоннан, Брукс Робинсоннан, Пауэллдің құрбандық соққысынан және Перраноскидің қолғабынан соққан Джонсоннан екі гол жіберді. Перраноски бірінші базаға допты лақтыруға тырысқанда, допты жоғалтып алды, нәтижесінде Брукс қателік голын соқты. Осы уақытта Палмер екінші иннингтен шыққаннан кейін керемет ойын көрсетті, соңғы жеті иннингте қарсыластардың тек біреуі ғана екінші базаға жетті. Ол Розебороның Апарисиоға соққысын қабылдағанда, «Ориолз» шортстопына соққы бергенде, ойынды аяқтады; Палмер 21 жасқа толғаннан кейін тоғыз күн өткенде, әлем чемпионаттары мен МЛБ постсезон тарихындағы ең жас тамаша тастаушы болды, бұл рекорд әлі де сақталуда. «Балтимор» 6:0 есебімен жеңіске жетіп, серияда 2:0 есебімен көш бастады. «Доджерс» бір ойында алты қателік жасаған үшінші команда болды. «Чикаго Уайт Сокс» 1906 жылғы әлем чемпионаттарының 5-інши және 1917 жылғы әлем чемпионаттарының 5-інши ойындарында да осындай жағдайға тап болды, бірақ қызығы, «Уайт Сокс» екі ойында да жеңіске жетті.

Game 2 was a matchup between two future Hall of Famers, one whose career was just beginning and the other would be making his final appearance. The Dodgers started left handed ace Sandy Koufax, who was pitching in his last season but won his third Cy Young Award in four years with 27 wins, 317 strikeouts, 5 shutouts, and his career best 1.73 ERA. The Orioles countered with 20 year old Jim Palmer, who won 15 games with a 3.46 ERA in his first season in the starting rotation. Despite the difference in experience, Palmer and Koufax traded zeroes on the scoreboard for four innings. Palmer got into trouble in the second inning when a double by Lou Johnson put runners on second and third with one out, but he got out of the jam by getting Roseboro to pop out to shortstop Aparicio, and then intentionally walking Parker to face Koufax, who popped out to second base. Surprisingly, Baltimore drew first blood against Koufax, although they were assisted by disastrous defense by Los Angeles center fielder Willie Davis. Boog Powell led off with a single to left. Paul Blair then hit a routine fly ball to center, but Davis lost the ball in the sun and dropped it for an error, putting two runners on with one out. Etchebarren then hit another fly to center, but Davis, again battling the sun, bobbled the ball and then dropped it for another error. Powell scored on the misplay, while Blair attempted to advance to third base; Davis subsequently released a high, rushed throw over the head of third baseman Gilliam. The throwing error Davis' third of the inning, a World Series record that still stands allowed Blair to score and Etchebarren to advance to third. Aparicio then cracked a stand up double to drive in Etchebarren. Davis was charged with three errors in this inning alone, a World Series record, and all three runs were unearned. Powell drove him in with a single to right center. Johnson followed with a single to right, and the runners advanced on an error by Fairly. Koufax escaped the inning after walking Blair intentionally to load the bases and getting Etchebarren to ground into a double play. Etchebarren would be the final batter that Koufax ever faced in his career. Koufax was replaced in the seventh by Ron Perranoski, who set the Orioles down in order. They would get two from him in the eighth, however, on a walk to Frank Robinson, a single by Brooks Robinson, a sacrifice bunt from Powell and a Johnson single off of Perranoski's glove. Perranoski threw the ball away in an attempt for an out at first, and Brooks scored on the error. Meanwhile, Palmer was brilliant after escaping the second inning, allowing only one runner to reach second base in the final seven frames. He completed the shutout when Roseboro popped out to Aparicio, the Orioles' shortstop; Palmer, just nine days shy of his 21st birthday, became the youngest pitcher in World Series and MLB postseason history to throw a shutout, a record that still stands. Baltimore won 6–0 to take a 2–0 Series lead. The Dodgers became the third team to make six errors in one game. The Chicago White Sox, both in Game 5 of the 1906 World Series and in Game 5 of the 1917 World Series were the others, although oddly, the White Sox won both of these games.

3-ойын

Ориолз 2:0 есебімен алға шыққаннан кейін, 3-ойын Балтимордың Мемориал стадионына көшті. Бұл – қазіргі бейсбол дәуірінде қалада өткен алғашқы плей-офф ойыны. Ориолз командасының ойыншысы Уолли Банкер Доджерс клубының ойыншысы Клод Остинмен кездесті. Тұрақты маусымда жарақаттармен күрескен Банкер өміріндегі ең жақсы ойынын өткізді, толық ойынның керемет үлгісінде алты соққыны таратып жіберді. Остин жеті күшті иннингте тек үш соққыға ғана жол бергенімен, соққылардың бірі бесінші иннингте Пол Блэрдің хоум-раны болды, ол ойынның жалғыз голына айналды. Доджерс командасының қорғанысы 2-ойынның алты қателігінен кейін жанданды, және олар бірнеше тамаша ойын көрсетті, әсіресе бірінші базадағы Вес Паркердің Курт Блефаридің алтыншы иннингтегі сызықтық соққысын ұстап алу үшін жасаған керемет секірісі ерекше көзге түсті, ол Блефариден базаға шығу мүмкіндігін айырды. Дегенмен, тұрақты маусымда бірде-бір ойында жеңіске жетпеген Банкер, Ориолз командасының осы әлем чемпионаттарындағы екінші ойындағы таза жеңісін Апарисиоға Лу Джонсонды аударып аяқтады. 1:0 есебімен жеңіс Ориолзге 3:0 есебімен серияда басымдық берді және оларды алғашқы титулға жақын әкелді.

4-ойын

4-ші ойын 1-ші ойынның қайталамасы болды, жас тартушы Дейв МакНелли тәжірибелі Дон Драйсдейлге қарсы шықты, екеуі де бұрынғы кездесуде қиындыққа тап болған еді. Дегенмен, осы ойында екі тартушы да өте жақсы өнер көрсетті, себебі Драйсдейл мен МакНелли әрқайсысы тек төрт соққы жіберді. Тағы да, жалғыз гол Фрэнк Робинсонның соққысынан туды. Вилли Дэвис 2-ші ойындағы қорғаныс қатесі үшін өзін жұбатып, 4-ші ойында Бог Пауэллдің голын қағып алды, бірақ бұл бекер болды, себебі Пол Блэр 8-ші ойында Джим Лефеврге де осылай істеді, ал «Доджерс» үшінші рет қатарынан және жалпы 33-ші рет гол соқпады, бұл Әлем сериясының рекорды. 1–0 есебімен 4-ші ойында жеңіске жеткен «Ориолс» серияны жеңіп, франшиза тарихында алғаш рет Әлем сериясын ұтты. «Ориолс» 1948 жылы «Кливленд Индианс» командасынан бері «Янкилерден» басқа Әлем сериясында жеңіске жеткен алғашқы Американ лигасының командасы болды. «Ориолс» сондай-ақ Американ лигасының алғашқы сегіз командасының арасында Әлем сериясында жеңіске жеткен соңғы команда атанды. «Ориолс» 1944 жылғы Әлем сериясында «Сент-Луис Браунс» ретінде күзгі классикада ойнаған, онда олар соңғы түпнұсқа АЛ командасы және 1903 жылдан 1960 жылға дейін негізгі лигаларды құраған 16 команданың соңғысы болды. Олар сондай-ақ Әлем сериясын ұтқан «Original 16» MLB командасының екіншісі болды; 1980 жылғы «Филадельфия Филлиз» 14 жылдан кейін соңғы команда атанды. Қызығы, Балтимордың серия бойындағы бастапқы құрамының тарихи үстемдігіне қарамастан, аутфилдер Фрэнк Робинсон Әлем сериясының ең құнды ойыншысы атанды. Ол жеңіске жеткен Әлем сериясының командасынан ең құнды ойыншы атағын алған алғашқы позициялық ойыншы болды. (Бобби Ричардсон 1960 жылғы Әлем сериясында осы марапатты алған алғашқы позициялық ойыншы болды, бірақ оның «Нью-Йорк Янкилері» «Питтсбург Пайратс» командасына ұтылып қалды.) «Ориолс» Әлем сериясы тарихында екінші команда болды (1937 жылғы «Нью-Йорк Янкилері» бірінші болды), кез келген ұзақтықтағы серияда қателік жасаған жоқ, жалпы 141 мүмкіндікті пайдаланды (108 соққы, 33 көмек). 2023 жылға дейін бұл «Доджерс» Әлем сериясында жеңіліске ұшыраған жалғыз жағдай.

On the brink of a sweep, Game 4 was a rematch of Game 1, pitting the young pitcher Dave McNally against the veteran Don Drysdale, both of whom had struggled in their previous match up. However, in this outing, both pitchers excelled as Drysdale and McNally each allowed only four hits. Again, the only run scored was on a home run, this one by Frank Robinson. Willie Davis redeemed himself from his miserable Game 2 defensive blunders by robbing Boog Powell of a home run in the fourth, but to no avail as Paul Blair did the same to Jim Lefebvre in the eighth, and the Dodgers were shut out for the third consecutive time and for 33 consecutive innings, a World Series record. With the 1–0 Game 4 victory, the Orioles swept the series and won their first World Series championship in franchise history. The Orioles became the first American League team other than the Yankees to win the World Series since the 1948 Cleveland Indians. The Orioles also became the last of the original eight American League teams to win a World Series at all. The Orioles had played in the Fall Classic as the St. Louis Browns in the 1944 World Series, in which they were the last original AL team, and the last of the 16 teams that made up the major leagues from 1903 to 1960, to participate in a World Series. They were also the second to last "Original 16" MLB team to win a World Series; the 1980 Philadelphia Phillies became the last team to do so 14 years later. Ironically, despite the historic dominance of Baltimore's starting rotation throughout the series, outfielder Frank Robinson was named World Series MVP. He became the first position player from a winning World Series team to win World Series MVP honors. (Bobby Richardson was the first position player to win the award, doing so in the 1960 World Series, but his New York Yankees lost to the Pittsburgh Pirates.) The Orioles became the second team in World Series history (the 1937 New York Yankees were the first), not to commit an error in a series of any length, handling 141 total chances (108 putouts, 33 assists). As of 2023, this is the only time that the Dodgers have ever been swept in a World Series.

Құрама қорап

1966 жылғы әлем сериясы (4–0): Балтимор Ориольс (А. Л.) Лос-Анджелес Доджерстен (Н. Л.) басым түсті.

Хабар тарату

NBC сериалды теледидар мен радиода көрсетті. Бұрынғы жылдары, үй және сырт командаларының жергілікті комментаторлары әрбір әлем чемпионат ойынының теледидар трансляциясында ойынды суреттеуді бөлісіп алып келген; алайда, осы жылдан бастап және кейбір жылдарға дейін тек үй командасының комментаторы әр ойын үшін теледидар трансляциясын жүргізеді, бейтарап NBC комментаторымен бірге ойынды және түсіндіруді бөліседі, ал сырт командасының комментаторы радио трансляциясына көмектеседі. Осылайша, 1966 жылы NBC-нің Курт Гоуди (желідегі бейсболдың бас дауысы ретінде өзінің алғашқы маусымын аяқтаған) Лос-Анджелестегі ойындар үшін «Доджерс» командасының Вин Скуллиімен, ал Балтимордағы ойындар үшін «Ориолс» командасының Чак Томпсонмен бірге теледидар трансляциясын жүргізді. Боб Принс, өз кезегінде, Томпсонмен (Лос-Анджелесте) және Скуллимен (Балтиморда) бірге радио трансляциясын жүргізді.

Салдары

Бұл «Доджерс» командасының соңғы жарқыраған сәті болды. 1959 жылдан 1966 жылға дейінгі сегіз жыл ішінде олар төрт Әлем сериясінде ойнап, үшінде жеңіске жетті. Бұған қоса, екі рет екінші орынды (бір рет плей-оффта жеңіліп) және бір рет төртінші орынды иеленді. Санди Куфакс, карьерасының шыңында болғанымен, Дүниежүзілік сериядан кейін соққымен айналысатын шынтағындағы созылмалы артрит және бурсит салдарынан зейнеткерлікке шықты. Сонымен қатар, шортстоп және 1962 жылғы ең құнды ойыншы Мори Уиллс желтоқсан айында «Питтсбург Пайрэтс» командасына ауыстырылды. 1962 және 1963 жылдардағы NL соққы шебері Томми Дэвис, 1965 жылы ауыр сынған аяғы толыққандай жазылмағандықтан, 1966 жылғы маусымнан кейін «Нью-Йорк Метс» командасына ауыстырылды. Соңында, үшінші базалық және резервтік ойыншы Джим Гиллиам зейнетке шығуын жариялады. «Доджерс» командасының тағы да жақсы питчингі болды, бірақ шабуылдары лигадағы ең нашарларының біріне жатты. Олар 1967 жылы сегізінші, 1968 жылы жетінші орынды иеленіп, 1969 жылы жас ойыншылар тобы команданы қайтадан жарысқа қосты. 1969 жылдан 1988 жылға дейінгі 20 жылдық кезеңде «Доджерс» екі Әлем сериясін (1981 және 1988), бес Ұлттық лиганың чемпиондық атағын (1974, 1977, 1978, 1981, 1988) және жеті Ұлттық лиганың Батыс дивизионының титулын (1974, 1977, 1978, 1981, 1983, 1985, 1988) жеңіп алды. Осы уақытта «Балтимор Ориолс» 1960 жылдардың соңы мен 1970 жылдардың басында Американ лигасының басым командасына айналды. 1967 жылы жарақаттар команданың қарқынын баяулатты, ал 1968 жылы 103 жеңіске жеткен «Детройт Тайгерс» командасына екінші орынды иеленді. Олар 1969-71 жылдары үш рет АЛ чемпиондары атанды (әр маусымда 100-ден астам ойын жеңіп), сондай-ақ 1970 жылғы Әлем сериясінде жеңіске жетті. «Ориолс» 1973 және 1974 жылдары Американ лигасының Шығыс дивизионында жеңіске жетті, бірақ үш жыл қатарынан Әлем сериясіне (және жеңіп) шыққан «Окленд Атлетикс» командасынан жеңіліп қалды. «Ориолс» 1979 жылы Әлем сериясіне оралды, бірақ 7 ойыннан кейін «Пайрэтс» командасына есе жіберді. «Ориолс» 1968 жылдан 1983 жылға дейінгі үш маусымды қоспағанда, барлық маусымдарда кем дегенде 90 ойын жеңіп, 1983 жылы «Филлис» командасынан Әлем сериясінде жеңіске жетті. Жалпы алғанда, «Ориолс» сол кезеңде алты чемпиондық атақты (1966, 1969, 1970, 1971, 1979, 1983) жеңіп алды, сонымен қатар жеті Американ лигасының Шығыс дивизионында (1969, 1971, 1973, 1974, 1979, 1983) және үш Әлем сериясінде жеңіске жетті.

This was the last hurrah for the Dodgers of this era. In an eight year span from 1959 to 1966, they played in four World Series, winning three of them. In addition, they finished second twice (once losing in a playoff) and fourth once. Sandy Koufax, though arguably at the peak of his career, announced his retirement following the World Series because of the chronic arthritis and bursitis in his pitching elbow. In addition, shortstop and 1962 Most Valuable Player Maury Wills was traded to the Pittsburgh Pirates in December. Tommy Davis, the 1962 and 1963 NL batting champion, still not fully recovered from a severely broken ankle suffered in 1965, was traded to the New York Mets after the 1966 season. Finally, third baseman/utility man Jim Gilliam announced his retirement. The Dodgers still had decent pitching, but their offense was among the worst in the majors. They finished in eighth place in 1967 and in seventh in 1968, before a new group of young players led the team back into contention in 1969. For the 20 year period from 1969 to 1988, the Dodgers won two World Series (1981 and 1988), five National League pennants (1974, 1977, 1978, 1981, 1988), and seven National League Western Division titles (1974, 1977, 1978, 1981, 1983, 1985, 1988). Meanwhile, Baltimore became the dominant American League team in the late 1960s and early 1970s. Injuries slowed the team down in 1967, and they finished second to the 103 win Detroit Tigers in 1968. They won three straight A. L. pennants from 1969–71 (winning over 100 games each season), as well as the 1970 World Series. The Orioles won the American League Eastern Division again in 1973 and 1974, but they fell to the Oakland Athletics dynasty, which went to (and won) the World Series three straight years. The Orioles returned to the World Series in 1979, but they lost to the Pirates in 7 games. The Orioles won at least 90 games in all but three seasons from 1968 through 1983, culminating in their 1983 World Series victory over the Phillies. In total, the Orioles won six pennants (1966, 1969, 1970, 1971, 1979, 1983) in that span to go with seven American League Eastern Division titles (1969 1971, 1973, 1974, 1979, 1983) and three World Series championships.