Кіріспе
1955 жылғы Альберта провинциясының жалпы сайлауы 1955 жылдың 29 маусымында Альберта заң шығарушы ассамблеясының мүшелерін сайлау үшін өтті. Халықтың дауысының шамамен 10%-ын (1952 жылғы көрсеткішпен салыстырғанда) және заң шығарушы органдағы өкілдік орындарының 30%-ын жоғалтса да, Эрнест К. Мэннинг басқаратын Әлеуметтік кредит партиясы 1952 жылға қарағанда сәл көп дауыс жинап, үкіметтегі алтыншы мерзімі үшін сенімді көпшілікке ие болды. Либералдық партия Әлеуметтік кредит партиясына қарсы басты оппозиция күші ретінде көзге түсті, ол халықтың дауысының 30%-дан астамын алып, заң шығарушы фракциясын 4 мүшеден 15-ке дейін ұлғайтты. Ынтымақтық достастық федерациясы екі орын жеңіп алды. Алайда, оның жетекшісі, депутат Элмер Ропер жеңіліске ұшырады, осымен ол заң шығарушы органдағы он үш жылдық мансабын аяқтады. Үш консервативтік партия өкілі және түрлі тәуелсіз кандидаттар да сайланды. Бұл провинциялық сайлауда, бұрынғы жеті сайлау сияқты, Эдмонтон және Калгари қалаларының депутаттарын сайлау үшін округтік деңгейде пропорционалды өкілдік (бір ауыстырылатын дауыс беру) жүйесі қолданылды. Қалалық округтерде бірнеше депутаттарды сайлау үшін қалалық округтер пайдаланылды. Қалған барлық депутаттар бір мандатты округтерде тікелей дауыс беру арқылы сайланды. Бұл пропорционалды өкілдік жүйесін қолданған соңғы провинциялық сайлау болды. Одан кейін сайлау жүйесі көпшілік дауыс беру жүйесіне өзгертілді. Оппозициялық депутаттардың санының артуы қалаларда ғана байқалды, онда бір ауыстырылатын дауыс беру жүйесі қолданылды. 1952 жылмен салыстырғанда қалаларда оппозициялық бір ғана депутат сайланды. Калгари 1955 жылы екі либералды сайлады, ал 1952 жылы – біреуін ғана. Жеті либералды депутаттың қосылуы Либералдық партияның танымалдылығының артуымен байланысты. Бұл 20 жылдан бері билікте отырған Әлеуметтік кредит үкіметіне наразылықтың белгісі болды. Оппозициялық фракцияның өсуіне себеп болған төрт либералды депутат ауылдық округтерде дауыс беру арқылы сайланды, тікелей дауыс берудің бірінші кезеңінде Әлеуметтік кредит партиясының өкілі көш бастаса да. Осы төрт депутаттың сайлануы үкіметті 1924 жылдан бері қолданылып келген бір ауыстырылатын дауыс беру/тікелей дауыс беру жүйесінен бас тартуға мәжбүр етті. Жүйені бір мандатты көпшілік дауыс беру жүйесіне ауыстырғаннан кейін және премьер-министр Мэннинг жүзеге асырған басқа да реформалардан кейін, Әлеуметтік кредит үкіметі келесі сайлауларда көптеген орындарды жеңіп алды. Бұл сайлауда сайлауға қатысқандардың саны 68 пайызды құрады.
The 1955 Alberta general election was held on June 29, 1955, to elect members of the Legislative Assembly of Alberta. Despite losing almost 10% of the popular vote (compared to its 1952 proportion of the vote) and 30% of its seats in the legislature, the Social Credit Party, led by Ernest C. Manning, received a slightly higher number of votes than in 1952 and won a comfortable majority for its sixth term in government. The Liberal Party emerged as the principal opposition to the Social Credit juggernaut, winning over 30% of the popular vote, and increasing its legislative caucus from 4 members to 15. The Cooperative Commonwealth Federation won two seats. However its leader, MLA Elmer Roper, was defeated, ending his thirteen year career in the legislature. Three Conservative Party candidates and various independents also won seats. This provincial election, like the previous seven, saw district level proportional representation (Single transferable voting) used to elect the MLAs of Edmonton and Calgary. City wide districts were used to elect multiple MLAs in the cities. All the other MLAs were elected in single member districts through Instant runoff voting. This was the last provincial election to use PR. After this the electoral system was changed to Plurality voting. The rise in opposition MLAs was only partially created in the cities where single transferable voting was in use. Only one more opposition MLA was elected in the cities versus the number elected there in 1952. Calgary elected two Liberals in 1955 versus one in 1952. The addition of seven Liberal MLAs was produced by the rise in Liberal Party popularity. This was a sign of dis satisfaction with the SC government which by that point in time had been in power 20 years. A portion of the increased opposition caucus were four Liberal MLAs who were elected in rural districts through vote transfers conducted under instant runoff voting despite the Social Credit candidate in each of the districts being the leader in the First Count. The election of these four caused the government to abandon the STV/AV system that had been in use since 1924. After the system's replacement by single member Plurality voting and various other reforms put into effect by Premier Manning, the SC government would take many more seats in subsequent elections. Voter turnout in this election was 68 percent.
Дауыс беру
1955 жылғы сайлау Либерал партиясының көшбасшысы Джеймс Харпер Проузидің үкіметке сенімсіздік білдірген сұрағынан кейін болды. Ол сұрағында Әлеуметтік несие партиясының мүшелерінің Альберта қазыналық тармағымен байланыстары туралы мәселе көтерді. Мэннинг бұл сұрақтан ашуланып, өкілеттік мерзіміне тағы екі жыл қалған күйінде вице-губернаторға парламентті таратуға бұйрық берді.
Шақыру
Үгіт-насихаттың соңғы күні Эрнест Мэннинг Рой Ли мен Джон Ландерьюға ресми Әлеуметтік несие партиясынан кандидат ретінде сайлауға қатысуға тыйым салды. Бірақ, дауыс бюллетеньдері қазірдің өзінде басылып болғандықтан, екеуі де Әлеуметтік несие партиясының атымен тізімде қалды. Ли мен Ландерью провинциялық үкіметке ғимарат жалдау арқылы Заң шығару жиналысы туралы заңды бұзған.
STV және AV-ның аяқталуы
Осы сайлаудан кейін Әлеуметтік несиелік үкімет ауылдық округтерде қолданылып жүрген "Кезекпен дауыс беру" жүйесін, сондай-ақ 1924 жылдан бері Эдмонтон мен Калгариде қолданылып келген "Бірыңғай ауыстырылатын дауыс" жүйесін жойды. "Бірыңғай ауыстырылатын дауыс" бойынша нәтижелерді санауға соңғы мүше сайланған деп жарияланғанға дейін бес күнге дейін уақыт кетіп, қажетті дауыстарды қайта бөлу қажет болатын. Бұл әсіресе жеті мүше сайлаған Эдмонтон үшін қиындық тудырды. Нәтижесінде, ірі қалалардың әрқайсынан әдетте төрт партия сайланып, өкілдік теңгерімді болды. Сонымен қатар, 1955 жылы үкімет ауылдық округтердегі төрт сайлауда "Кезекпен дауыс беру" жүйесі бойынша өткен дауыс беру нәтижесінде жеңіліске ұшырады. Үкіметтің үміткері бірінші турда дауыстардың көп бөлігін алғанмен, дауыстарды қайта бөлуден кейін орынға ие бола алмады. "Кезекпен дауыс беру" жүйесін жою осыған жол бермеу мақсатында жасалды. Төрт сайлау округінде Әлеуметтік несиелік партияның үміткері бірінші дауыс беруде көпшілік дауыс алған, бірақ "Кезекпен дауыс беру" бойынша дауыстарды қайта бөлу нәтижесінде басқа үміткер одан озып кеткендіктен сайланбады. Бұл үкіметке оппозициялық партиялардың қолдаушылары үкіметті жеңу үшін бірігіп, бір-бірін қолдауға бастағанын көрсетті. (Бір тарихшының сөзінше, осындай 20 сайлау округі болған, онда Әлеуметтік несиелік партия тек бесеуінде жеңіске жеткен, бірақ бұл көрсеткіш шамадан тыс жоғары. Алғашқы санауда 16 сайлау округінде ешбір үміткер көпшілік дауыс жинамаған. Тек осы округтерде ғана қосымша санау қажет болды (сайлаушылардың басымдықтарына сәйкес дауыстарды қайта бөлуді қамтиды). Дауыстарды қайта бөлу және қосымша санау жүргізілген жағдайларда да, көбінесе бірінші турда көшбасшы болған үміткер ақырында орынды жеңіп алды, бірақ төрт сайлау округінде (Акадия-Коронация, Атабаска, Лак-Сент-Анн және Вермилион) бірінші турда ең көп дауыс жинаған үміткер соңында ең көп дауыс жинаған үміткер болмады және орынды жеңе алмады. Барлық төрт жағдайда Әлеуметтік несиелік партияның үміткері жеңіліске ұшырады.) Үкімет күрделі дауыс беру процедурасын қарапайым, бірақ үкіметке көбірек орын беруге мүмкіндік беретін "Бірінші келгені жеңіп алады" жүйесіне өтудің себебі ретінде көрсетті. 1955 жылғы сайлауда Маннинг өзінің 25 жылдық премьерлік кезеңінде кездескен ең ірі оппозициялық фракция сайланды (дегенмен ол заң шығарушы органның орындықтарының 40 пайызын ғана құрады). Бұл сонымен қатар Әлеуметтік несиелік партияның 36 жылдық билігінде кездескен ең көп оппозициялық депутаттардың саны болды. "Бірінші келгені жеңіп алады" жүйесіне көшкеннен кейін келесі сайлауда (1959) үкімет заң шығарушы органның барлық орындықтарының төртеуін ғана жоғалтты, бұл дауыс беру нәтижесіне қарағанда әлдеқайда көп болды.
Нәтижелер
Албертаның 13-ші заң шығарушы жиналысына сайлау (1955)
Партия басшысы | Кандидаттар | Бірінші артықшылық дауыстар | Орындықтар | Дауыстар ± % | Fpv (Бірінші артықшылық дауыстар) | Өзгеріс (бб) | 1952 | 1955 | ±
Эрнест К. Мэннинг | 62 | 175 553 | 7 764 | 46.42 | 53 | 16
Джеймс Х. Проузе | 53 | 117 741 | 75 812 | 31.13 | 31 | 2
Джон П. Пейдж | 26 | 34 757 | 23 786 | 9.19 | 21 |
Эльмер Ропер | 38 | 31 180 | 10 749 | 8.24 | 23 | 2 721 | 1 482 | 0.72 | 1
Франк Гейнер | 2 | 4 581 | 4 581 | 1.21 | –17 | 4 225 | 3 520 | 1.12 | –1
Росс Эллис | 2 | 4 001 | 4 001 | 1.06 | –19 | 3 420 | 2 288 | 0.90 | 0.43
Жалпы саны | 202 | 378 179 | 100.00% | Жарамсыз бюллетеньдер | 22 839 | 2 226 |
Дауыс беруге келгендер | 401 018 | 82 070 | 68.0% | 8.6 |
Тіркелген дауыс берушілер | 589 409 | 52 239 |