Жапон боксшысы Масахико Хараданың өмірі мен мансабы

Кіріспе

Жапон боксшысы Масахико Харада (5 сәуір 1943 жылы туған), «Жарлы Харада» деген атпен кең танымал, – жапондық бұрынғы кәсіби боксшы. Ол екі салмақ санатында әлем чемпионы атанды: 1962-1963 жылдары NYSAC, WBA және The Ring ұшқан салмақтағы талассыз титулдарды, ал 1965-1968 жылдары WBA, WBC және The Ring батамса салмақтағы талассыз титулдарды жеңіп алды. Қазіргі таңда Жапон бокс федерациясының президенті. Харада, Жапонияның ең танымал боксшыларының бірі саналады; оның даңқы халықаралық деңгейге жетті, ал Пуэрто-Риколық Вилфредо Гомес бала кезінде Хараданы өзінің кумірі деп атады. 1995 жылы Харада Халықаралық бокс даңқы залына енгізілді. 2002 жылы «Ring» журналы оны соңғы 80 жылдың ең үздік 32 боксшысы деп тізімдеді.

Өмірбаян

Харада 1960 жылдың 21 ақпанында Токиода төртінші раундта Исами Масуиді нокауттап, кәсіпқой боксшы ретінде өнер көрсетуді бастады. Ол алғашқы жиырма төрт жекпе-жегінде жеңіске жетті. Осы кезеңде ол жеңген атақты боксшылардың арасында кейіннен беделді бокс төрешісі болған Кен Морита (26 маусымда бірінші раундта Харададан жеңілген) және болашақ әлем чемпионы Хироюки Эбихара (Харадамен кездесуге дейін тоғыз жекпе-жекте жеңіліске ұшырамаған, ал 24 желтоқсанда алты раундта шешіммен Харададан жеңілген) бар. 1962 жылдың 15 маусымында Токиода он раундтан кейін Эдмундо Эспарзадан жеңіліп, алғашқы жеңілісін бастан кешірді. Тағы бір жеңістен кейін Харада өзінің алғашқы әлем чемпионы атағын жеңіп алды: сол жылдың 10 қазанында Токиода он бірінші раундта Поне Кингпечті нокаутқа ұшыратып, Lineal және WBA әлем чемпионы атанды. Реванш өтті, және Харада өзінің бірінші қорғанысында титулды жоғалтты, 1963 жылдың 12 қаңтарында Бангкокта (Таиландта) он бес раундтан кейін Кингпечтен жеңілді. Бұл Хараданың Жапониядан тыс алғашқы жекпе-жегі болды. Харада 26 қыркүйекте Хосе Меделге алты раундта нокаутпен жеңілгенге дейін төрт жеңіс тіркеді. Осы жеңілістен кейін Харада тағы бір жеңіс сериясын бастады, ол жеті жекпе-жекке созылды, содан кейін ол тағы бір әлем чемпионы атағына ие болды. Ол ең мықты боксшылардың арасында Рэй Асис, Оскар Рейес және Кацутоси Аокиді жеңді. 1965 жылдың 18 мамырында Харада жеңіс тізбесін сегізге дейін ұзартты, ол Нагояда Lineal, WBA және WBC банта салмағы чемпионы Эдер Жофрені он бес раундтық шешіммен жеңіп, екінші әлем чемпионы атанды. Жофре осы жекпе-жекке дейін елу жекпе-жекте жеңіліске ұшырамаған және көптеген жанкүйерлері оны жеңілмейтін боксшы деп санайтын. 30 қарашада ол британдық Алан Рудкинді 15 раундтық шешіммен жеңіп, титулын сақтап қалды. 1966 жылдың 1 маусымында Токиода Жофремен реванш өтті, және Харада Жофрені тағы да жеңді, он бес раундтық шешіммен. Харададан екінші рет жеңілген Жофре зейнеткерлікке шықты, бірақ үш жылдан кейін қайта оралды. Харада Жофрені жеңген жалғыз боксшы болды. Екі жеңістен кейін Харада Жозе Меделге қарсы жеңілісін қайтару мүмкіндігіне ие болды. 1967 жылдың 3 қаңтарында Харада Нагояда Меделге қарсы он бес раундтық шешіммен өзінің әлемдік банта салмағы титулын сақтап қалды. 4 шілдеде ол өз елінде жақсы танылған колумбиялық боксшы Бернардо Карабальоға қарсы титулын сақтап қалды, оны он бес раундта жеңді. 1968 жылдың 27 ақпанында Лионель Роуз Токиода он бес раундта Харададан басымдық алып, бокс бойынша әлем чемпионы атанған алғашқы австралиялық туынды боксшы болды. Әлемдегі ең ауыр салмақтағы чемпиондық титулын жоғалтқаннан кейін, Харада оны қайтадан иеленуге бел буды. Ол келесі бес жекпе-жектің төртеуінде жеңіске жетті. Ол жеңілгендердің арасында америкалық Дуайт Хокинс және оның отандасы Нобуо Чиба болды. Оның сол кезеңдегі жалғыз жеңілісі американдық Алтон Колтерден 10 раундтық шешіммен келді. Содан кейін ол тағы да әлем чемпионы атағына ие болу мүмкіндігіне қол жеткізді. 1969 жылдың 28 шілдесінде WBA және WBC әлемдегі банта салмағы титулын бөліскеннен кейін Харада Австралияның Джонни Фамечонмен WBC әлемдегі қауырсын салмағы белбеуі үшін шайқасты. Бұл жекпе-жек Сиднейде өтті, төреші және жалғыз төреші – бұрынғы әлемнің қауырсын салмақтағы чемпионы Уилли Пеп болды. Пеп жекпе-жекті тең деп бағалады (теңге), бірақ Фамечонның жанкүйерлері Пепке қарсы шу көтеріп, дауыс берді, содан кейін Пеп өзінің есеп карточкасын дұрыс есептемегенін және Фамечонды алда қалдырғанын мәлімдеді, бұл Хараданың он бес раундтық шешіммен жеңілуіне әкелді. Бұл жекпе-жек аяқталуының табиғаты бойынша даулы болды, және WBC реванш талап етті. Пэт Гонзалеспен сегіз раундта нокаутпен жеңіске жеткеннен кейін реванш өтті. Хараданың басшылығы жекпе-жекті Токиода өткізуді қалаған, сондықтан 1970 жылдың 6 қаңтарында Харада мен Фамечон тағы да кездесті, бұл жолы Токионың Метрополитен спорт залында. Харада чемпионды оныншы раундта құлатты, бірақ Фамечон қалпына келіп, он төртінші раундта Хараданы рингтен шығарып, сол раундта нокаутпен титулын сақтап қалды. Бұл Хараданың кәсіпқой боксшы ретіндегі соңғы жекпе-жегі болды. Харада зейнетке шыққаннан кейін тыныш өмір сүрді. 1996 жылы ол Нью-Йорк штатының Канастота қаласында Халықаралық бокс даңқы залына енгізілді. Сол рәсімде Вильфредо Гомес те марапатталды. Гомес Хараданың өзіне үлгі болғанын айтқаннан кейін, Харада аудармашы арқылы Гоместің өзінің сүйікті боксшыларының бірі болғанын мәлімдеді. Эдер Жофре, Харададан жеңіліп, әлем чемпионы атанған боксшылардың бірі, сондай-ақ IBHOF-қа енгізілген. Масахико Харада 2002 жылы Жапон бокс комиссиясының президенті болды. 2004 жылдың 28 қаңтарында, кеңсесінен үйге келе жатқанда, Харада бас ауруын сезінді және ауруханаға жеткізілді, оған ми геморрагиясы диагнозы қойылды. 2005 жылға қарай ол жай-жақсы жазылып жатқан. 2019 жылдың 7 қарашасында ол Наоя Иноуэге Нонито Донайрге қарсы жеңісінен кейін 2018–19 жылдарғы Әлемдік бокс супер сериясы – банта салмағы турнирінің жеңімпазы ретінде Мухаммед Али кубогін табыс етті.

Harada began fighting as a professional on February 21, 1960, knocking out Isami Masui in round four, in Tokyo. He won his first twenty four bouts. Among the notables he beat during that span were Ken Morita, who later became a respected boxing official and who was beaten by Harada on June 26 in the first round, and future world champion Hiroyuki Ebihara, who was undefeated in nine fights before meeting Harada and who was beaten by Harada on December 24, by a decision in six rounds. On June 15, 1962, he suffered his first defeat, being beaten on points by Edmundo Esparza over ten rounds in Tokyo. After one more win, Harada received his first world title try: on October 10 of that year, he became the Lineal and WBA world flyweight champion by knocking out Pone Kingpetch in the eleventh round, in Tokyo. A rematch followed, and Harada lost the title in his first defense, being outpointed by Kingpetch over fifteen rounds on January 12, 1963 in Bangkok, Thailand. This was Harada's first fight outside Japan. Harada posted four more wins in a row before losing by knockout in six to Jose Medel on September 26. After that loss, Harada posted another winning streak, which reached seven before he was given another world title shot. Among the boxers he beat was top contenders Ray Asis, Oscar Reyes, and Katsutoshi Aoki. On May 18, 1965, Harada extended his winning streak to eight, when he defeated Lineal, WBA and WBC bantamweight champion Eder Jofre in Nagoya, by a fifteen round decision, to win his second world title. Jofre was undefeated in fifty fights coming into this bout, and considered by many of his fans to be invincible. On November 30, he defeated perennial British contender Alan Rudkin by a fifteen round decision to retain the title. On June 1, 1966, he and Jofre had a rematch in Tokyo, and Harada defeated Jofre once again, by a fifteen round decision. Losing for the second time to Harada prompted Jofre to retire; he would make a successful comeback three years later. Harada was the only boxer to beat Jofre. After two more, non title wins, Harada had a chance to avenge his defeat against Jose Medel. On January 3, 1967, Harada retained his world bantamweight title with a fifteen round decision over Medel in Nagoya. On July 4 he retained the title against Colombian Bernardo Caraballo, a fighter who was well liked in his country. Harada outpointed him over fifteen rounds. On February 27, 1968, Lionel Rose became the first Indigenous Australian to become a world boxing champion, when he outpointed Harada over fifteen rounds in Tokyo. Having lost his world bantamweight crown, Harada then set his sights on regaining it. He won four of his next five fights. Among those he defeated were American Dwight Hawkins and his countryman Nobuo Chiba. His lone loss during that span came at the hands of American Alton Colter by a ten round, split decision. Then, he received another world title shot. On July 28, 1969, after the WBA and WBC had split the world bantamweight title, Harada fought Australia's Johnny Famechon for the WBC world featherweight belt. The fight was held in Sydney, and the referee and only judge was the legendary former world featherweight champion Willie Pep. Pep scored the fight a tie (draw), but Famechon's fans rallied over the call by booing Pep, who then announced he had miscalculated his scorecard and actually had Famechon ahead, making Harada a loser by a fifteen round decision. This fight was, nevertheless, controversial because of the nature of its ending, and the WBC clamoured for a rematch. After a knockout win in eight rounds over Pat Gonzalez, the rematch came. Harada's management wanted the fight to be held in Tokyo, and so, on January 6, 1970, Harada and Famechon met once again, this time at Tokyo's Metropolitan Gym. Harada dropped the champion in round ten, but Famechon recovered, knocking Harada off the ring in round fourteen and retaining the title by knockout in that round. This was Harada's last fight as a professional. Harada led a rather quiet life after retirement. In 1996, he was elected into the International Boxing Hall of Fame in Canastota, New York. Coincidentally, Wilfredo Gómez was inducted in the same ceremony. After Gómez expressed that Harada was his idol, Harada responded, using an interpreter, that Gómez had, in turn, become one of his favorite fighters as well. Eder Jofre, one of the boxers Harada beat to win world titles, is also enshrined at the IBHOF. Masahiko Harada became president of the Japanese Boxing Commission in 2002. On January 28, 2004, as he was driving home from his office, Harada experienced a headache and he was found to have a brain hemorrhage which required hospitalisation. By 2005 he was recovering steadily. On November 7, 2019 he presented the Muhammad Ali Trophy to Naoya Inoue after his victory over Nonito Donaire to win the 2018–19 World Boxing Super Series – bantamweight division tournament.

Кәсіби бокс жазбасы

Жоқ. (Нөмір)НәтижеЖазушының атыТүріРаунд, уақытКүніОрынЕскертулер62 Жеңіліс55–7 Джонни ФеймешонKO14 (15), 1970 01 06 61 Жеңіс55–6 Пэт ГонсалесKO8 (10), 1969 10 01 60 Жеңіліс54–6 Джонни ФеймешонPTS151969 07 28 59 Жеңіс54–5 Вил ТумулакUD101969 06 04 58 Жеңіліс53–5 Алтон КолтерSD101969 04 02 57 Жеңіс53–4 Рой АмолонгKO2 (10), 1968 12 04 56 Жеңіс52–4 Нобуо ЧибаKO7 (10), 1968 09 04 55 Жеңіс51–4 Дуайт ХокинсUD101968 06 05 54 Жеңіліс50–4 Лионель РозUD151968 02 27 53 Жеңіс50–3 Су Бок КвонKO8 (12), 1967 11 28 52 Жеңіс49–3 Хаджиме ТароураKO2 (12), 1967 09 25 51 Жеңіс48–3 Бернардо КарабаллоUD151967 07 04 50 Жеңіс47–3 Тайни ПаласиоUD121967 04 04 49 Жеңіс46–3 Хосе МедельUD151967 01 03 48 Жеңіс45–3 Антонио ЭррераUD121966 10 25 47 Жеңіс44–3 Дио ЭспиносаUD101966 08 01 46 Жеңіс43–3 Эдер ЖофреUD151966 05 31 45 Жеңіс42–3 Су Кан СухPTS121966 02 15 44 Жеңіс41–3 Алан РудкинUD151965 11 30 43 Жеңіс40–3 Кацуо СайтоPTS121965 07 28 42 Жеңіс39–3 Эдер ЖофреSD151965 05 18 41 Жеңіс38–3 Домми ФроиланKO6 (10), 1965 01 04 40 Жеңіс37–3 Кацутоши АокиKO3 (10), 1964 10 29 39 Жеңіс36–3 Оскар РейесPTS101964 09 17 38 Жеңіс35–3 Рей АсисUD101964 07 06 37 Жеңіс34–3 Сомсак ЛемфафаKO2 (10), 1964 02 14 36 Жеңіс33–3 Авелино ЭстрадаKO5 (10), 1964 01 02 35 Жеңіс32–3 Эмиль де ЛеонPTS101963 11 25 34 Жеңіліс31–3 Хосе МедельTKO6 (10), 1963 09 26 33 Жеңіс31–2 Домми БалажадаUD101963 08 07 32 Жеңіс30–2 Тира ЛоджаренгабеRTD6 (10), 1963 06 19 31 Жеңіс29–2 Хосе СехудаKO1 (10), 1963 05 04 30 Жеңіс28–2 Тетсуро КаваиUD101963 03 21 29 Жеңіліс27–2 Поне КингпетчMD151963 01 12 28 Жеңіс27–1 Поне КингпетчKO11 (15), 1962 10 10 27 Жеңіс26–1 Литтл РуфеUD101962 07 23 26 Жеңіліс25–1 Эдумндо ЭспарзаSD101962 06 14 25 Жеңіс25–0 Бейби ЭспиносаPTS101962 05 03 24 Жеңіс24–0 Тадао КавамураUD101962 03 18 23 Жеңіс23–0 Козо НагатаUD101962 01 12 22 Жеңіс22–0 Рёджи ШираториKO6 (8), 1961 12 10 21 Жеңіс21–0 Акио МакиUD101961 10 09 20 Жеңіс20–0 Сомбанг БанбунгKO3 (10), 1961 09 09 19 Жеңіс19–0 Акио МакиRTD8 (10), 1961 07 31 18 Жеңіс18–0 Сигеру ИтоUD101961 06 19 17 Жеңіс17–0 Рей ПересUD101961 05 01 16 Жеңіс16–0 Ясуо ФудзитаUD61961 03 05 15 Жеңіс15–0 Риичи ТанакаUD61961 01 28 14 Жеңіс14–0 Цуёси НакамураUD61961 01 05 13 Жеңіс13–0 Хироюки ЭбихараPTS61960 12 24 12 Жеңіс12–0 Ёшинори ХикитаKO3 (4), 1960 12 11 11 Жеңіс11–0 Хачиро АраиUD41960 11 07 10 Жеңіс10–0 Садаёси ЁсидаKO4 (4), 1960 10 28 9 Жеңіс9–0 Юкио СузукиUD41960 09 01 8 Жеңіс8–0 Масару КодангиRTD3 (4), 1960 07 18 7 Жеңіс7–0 Казуо МоритаKO1 (4), 1960 06 24 6 Жеңіс6–0 Масатаке ОгураTKO3 (4), 1960 06 10 5 Жеңіс5–0 Кен МоритаUD41960 04 13 4 Жеңіс4–0 Юичи НогучиUD41960 04 04 3 Жеңіс3–0 Горо ИвамотоKO3 (4), 1960 03 27 2 Жеңіс2–0 Мицуо МотохасиSD41960 03 02 1 Жеңіс1–0 Исами МасуиTKO4 (4), 1960 02 21

No. (Number)ResultRecordOpponentTypeRound, timeDateLocationNotes62 Loss55–7 Johnny FamechonKO14 (15), 1970 01 06 61 Win55–6 Pat GonzalesKO8 (10), 1969 10 01 60 Loss54–6 Johnny FamechonPTS151969 07 28 59 Win54–5 Vil TumulakUD101969 06 04 58 Loss53–5 Alton ColterSD101969 04 02 57 Win53–4 Roy AmolongKO2 (10), 1968 12 04 56 Win52–4 Nobuo ChibaKO7 (10), 1968 09 04 55 Win51–4 Dwight HawkinsUD101968 06 05 54 Loss50–4 Lionel RoseUD151968 02 27 53 Win50–3 Soo Bok KwonKO8 (12), 1967 11 28 52 Win49–3 Hajime TarouraKO2 (12), 1967 09 25 51 Win48–3 Bernardo CaraballoUD151967 07 04 50 Win47–3 Tiny PalacioUD121967 04 04 49 Win46–3 José MedelUD151967 01 03 48 Win45–3 Antonio HerreraUD121966 10 25 47 Win44–3 Dio EspinosaUD101966 08 01 46 Win43–3 Éder JofreUD151966 05 31 45 Win42–3 Soo Kang SuhPTS121966 02 15 44 Win41–3 Alan RudkinUD151965 11 30 43 Win40–3 Katsuo SaitoPTS121965 07 28 42 Win39–3 Éder JofreSD151965 05 18 41 Win38–3 Dommy FroilanKO6 (10), 1965 01 04 40 Win37–3 Katsutoshi AokiKO3 (10), 1964 10 29 39 Win36–3 Oscar ReyesPTS101964 09 17 38 Win35–3 Ray AsisUD101964 07 06 37 Win34–3 Somsak LaemfaphaKO2 (10), 1964 02 14 36 Win33–3 Avelino EstradaKO5 (10), 1964 01 02 35 Win32–3 Emile de LeonPTS101963 11 25 34 Loss31–3 José MedelTKO6 (10), 1963 09 26 33 Win31–2 Dommy BalajadaUD101963 08 07 32 Win30–2 Thira LodjarengabeRTD6 (10), 1963 06 19 31 Win29–2 Jose CejudaKO1 (10), 1963 05 04 30 Win28–2 Tetsuro KawaiUD101963 03 21 29 Loss27–2 Pone KingpetchMD151963 01 12 28 Win27–1 Pone KingpetchKO11 (15), 1962 10 10 27 Win26–1 Little RufeUD101962 07 23 26 Loss25–1 Edmundo EsparzaSD101962 06 14 25 Win25–0 Baby EspinosaPTS101962 05 03 24 Win24–0 Tadao KawamuraUD101962 03 18 23 Win23–0 Kozo NagataUD101962 01 12 22 Win22–0 Ryoji ShiratoriKO6 (8), 1961 12 10 21 Win21–0 Akio MakiUD101961 10 09 20 Win20–0 Sombang BanbungKO3 (10), 1961 09 09 19 Win19–0 Akio MakiRTD8 (10), 1961 07 31 18 Win18–0 Shigeru ItoUD101961 06 19 17 Win17–0 Ray PerezUD101961 05 01 16 Win16–0 Yasuo FujitaUD61961 03 05 15 Win15–0 Riichi TanakaUD61961 01 28 14 Win14–0 Tsuyoshi NakamuraUD61961 01 05 13 Win13–0 Hiroyuki EbiharaPTS61960 12 24 12 Win12–0 Yoshinori HikitaKO3 (4), 1960 12 11 11 Win11–0 Hachiro AraiUD41960 11 07 10 Win10–0 Sadayoshi YoshidaKO4 (4), 1960 10 28 9 Win9–0 Yukio SuzukiUD41960 09 01 8 Win8–0 Masaru KodangiRTD3 (4), 1960 07 18 7 Win7–0 Kazuo MoritaKO1 (4), 1960 06 24 6 Win6–0 Masatake OguraTKO3 (4), 1960 06 10 5 Win5–0 Ken MoritaUD41960 04 13 4 Win4–0 Yuichi NoguchiUD41960 04 04 3 Win3–0 Goro IwamotoKO3 (4), 1960 03 27 2 Win2–0 Mitsuo MotohashiSD41960 03 02 1 Win1–0 Isami MasuiTKO4 (4), 1960 02 21