Брэдли округы, Арканзас штаты

Кіріспе

Арканзас штатының округі, АҚШ. Брэдли округі – АҚШ-тың Арканзас штатында орналасқан округ. 2020 жылғы халық санауы бойынша халық саны 10 545 адамды құрайды. Округ орталығы – Уоррен қаласы. Бұл округ 1840 жылдың 18 желтоқсанында құрылған Арканзас штатының 43-ші округі және 1812 жылғы соғыста қатысқан капитан Хью Брэдлидің құрметіне аталған. Брэдли округі "құрғақ" округ болып саналады, яғни округ аумағында алкогольдік сусындарды сатуға тыйым салынған. Дегенмен, округтегі Уоррен және Эрмитаж сияқты кейбір қалалар өз қала шегінде алкогольдік сусындарды сатуға рұқсат беретін өз заңдарына ие болуы мүмкін.

Тарих

Арканзас өзендерінің бойында түрлі мәдениеттердің иелері мыңдаған жылдар бойы өмір сүрді және күрделі қоғамдар құрды. Миссиссиппи мәдениетінің өкілдері шамамен 1000 жылдан бастап Оуачита өзені бойында алып топырақ үйінділерін тұрғызды.

Каддо тайпасы

Брэдли округінің оңтүстік жағында орналасқан Фелсентал паналағында 200-ден астам американдық археологиялық ескерткіштер бар, олардың көп бөлігі 5000 жылға дейін бұл аймақта өмір сүрген Каддо тайпасына тиесілі. Бұл ескерткіштерге маусымдық балық аулау лагерлерінің қалдықтары, салтанатты алаңдар, ғибадатхана төбелері және 200-ге дейін үйлерді қамтитын ірі ауылдар кіреді.

Француз және испан бақылауы

1540 жылдары Эрнандо де Сото Миссисипи алқабын зерттегеннен кейін, 17 ғасырдың аяғына дейін Оуачита өзені аңғарында еуропалықтардың қызметіне қатысты деректер аз. "Рута де Тьонвилл" картасы, Арканзас штатының Брэдли округы, Оуачита өзені, Салин өзені және Баю Бартоломей арқылы өтетін жолы испандық Техас картасында көрсетілген. Қараңыз: https://en.wikipedia.org/wiki/File:Adaie.jpg.

Миссисипи компаниясы

Людовик XIV-тің ұзақ билігі мен соғыстары француз монархиясын жақындап келген банкротқа ұшыратты. Франция королі Людовик XV-нің регенттігі шығындарды азайтудың орнына, шотландтық қаржыгер Джон Лоудың ақша теориясын қолдады. 1716 жылы Лоуға Банк Рояльге арналған жарғы берілді, оған сәйкес ұлттық қарыз банкке берілді, ал банкке ерекше привилегиялар берілді. Банк Рояль келісімінің кілті – ұлттық қарыз Миссисипи алқабын ашудан түсетін кірістерден төленетіні болды. Банк Лоуға тиесілі басқа да кәсіпорындармен байланысты болды – Батыс компаниясы және Үнді компаниясы. Олардың барлығы Миссисипи компаниясы деп аталды. Миссисипи компаниясы сауда мен минералдық байлыққа монополия құрды. Компания қағаз бетінде гүлденді. Лоу Арканзас герцогы титулын алды. Бернард де ла Харп және оның серіктері 1719 жылы Қызыл өзенді зерттеу үшін Нью-Орлеаннан аттанды. 1721 жылы ол Арканзас өзенін зерттеді. Миссисипидегі Язу елді мекендерінде оған экспедицияның ғалымы болған Жан Бенжамин қосылды. 1718 жылы Луизианада бар болғаны 700 адам тұрды. Миссисипи компаниясы бір күні Луизианаға 800 адамды жеткізді, бұл халық санын екі есеге арттырды. Джон Лоу немістерді, әсіресе жақында француз билігіне өткен Эльзас аймағының немістерін және швейцариялықтарды эмиграцияға шақырды. Эльзас католиктер мен протестанттардың мозаикасына айналды. Эльзас Оттыз жылдық соғыс (1618–1648) аясында Францияға сатылды. Жаулармен қоршалған және Венгрияда еркін қол алу үшін Габсбургтар 1646 жылы оны басып алған Францияға Сундгау аумағын (көбінесе Жоғарғы Эльзаста) 1,2 миллион талерге сатты. 1719 жылдың қыркүйегінде Париждегі түрмелерден тұтқындар босатылды, олар жезөкшелерге үйленіп, олармен Луизианаға бару шартымен. Жаңа үйленген жұбайлар тізбекпен байланыстырылып, кемеге дейін жеткізілді. Миссисипи компаниясы мен концессионерлердің француз иммигранттарының бұл тобына қатысты шағымдарынан кейін, 1720 жылдың мамырында француз үкіметі мұндай депортацияларды тыйым салды. Бірақ 1721 жылы үшінші партия жіберілді. Иезуит Шарлевои Канададан Луизианаға сапар жасады. Оның хатында: «Францияның Эльзас бөлігінде өскен 9 мың неміс Арканзаста болды» делінген. Немістер Арканзастан жаппай кетуге мәжбүр болды. Олар Нью-Орлеанға барып, Еуропаға қайтуға талап етті. Миссисипи компаниясы немістерге Миссисипи өзенінің оң жағалауында, Нью-Орлеаннан шамамен 40 шақырым қашықтықта жер берді. Бұл аймақ қазір «Неміс жағалауы» деп аталады.

Louis XIV's long reign and wars had nearly bankrupted the French monarchy. Rather than reduce spending, the Regency of Louis XV of France endorsed the monetary theories of John Law a Scottish financier. In 1716, Law was given a charter for the Banque Royale under which the national debt was assigned to the bank in return for extraordinary privileges. The key to the Banque Royale agreement was that the national debt would be paid from revenues derived from opening the Mississippi Valley. The Bank was tied to other ventures of Law—the Company of the West and the Companies of the Indies. All were known as the Mississippi Company. The Mississippi Company had a monopoly on trade and mineral wealth. The Company boomed on paper. Law was given the title Duc d'Arkansas. Bernard de la Harpe and his party left New Orleans in 1719 to explore the Red River. In 1721, he explored the Arkansas River. At the Yazoo settlements in Mississippi he was joined by Jean Benjamin who became the scientist for the expedition. In 1718, there were only 700 people in Louisiana. The Mississippi Company arranged ships to move hundred (800) people landed in Louisiana on one day in 1718, doubling the population. John Law encouraged Germans, particularly Germans of the Alsatian region who had recently fallen under French rule, and the Swiss to emigrate. Alsace was transformed into a mosaic of Catholic and Protestant territories. Alsace was sold to France within the greater context of the Thirty Years' War (1618–1648). Beset by enemies and to gain a free hand in Hungary, the Habsburgs sold their Sundgau territory (mostly in Upper Alsace) to France in 1646, which had occupied it, for the sum of 1.2 million Thalers. Prisoners were set free in Paris in September 1719 and later, under the condition that they marry prostitutes and go with them to Louisiana. The newly married couples were chained together and taken to the port of embarkation. After complaints from the Mississippi Company and the concessioners about this class of French immigrants, in May 1720, the French government prohibited such deportations. But, there was third shipment in 1721. The Jesuit Charlevoix went from Canada to Louisiana. His letter said "these 9,000 Germans, who were raised in the Palatinate (Alsace part of France) were in Arkansas. The Germans left Arkansas en masse. They went to New Orleans and demanded passage to Europe. The Mississippi Company gave the Germans rich lands on the right bank of the Mississippi River about 25 miles above New Orleans. The area is now known as 'the German Coast'."

Эстония

Швеция 100 жылдан кейін, 1710 жылы Эстония және Ливонияның капитуляциясы арқылы, сондай-ақ 1721 жылы Ништад шарты бойынша Швеция Ливониясын, швед Эстониясын және Ингрияны Ресейге жоғалтты. Чарльз Фред. Д'Аренсбург 1721 жылы отыз офицерімен Луизианаға эмиграциялады. Олар орыс болып өмір сүруге қарағанда Луизианаға көшуді артық көрді.

Француз тілі

Еуропалықтардың бұл аймаққа деген қызығушылығы үш айқын толқынмен келді. Алғашқылар француз аңшылары, аң терісін аулаушылар мен саудагерлері болды, олар 1729 жылғы Наччес көтерілісіне дейін Оуачита өзенінің бойындағы аңғарда жұмыс істеді, бұл бір кездегі дамушылардың барлығын қорқытып, тоқтатты. Келесі толқын 1740 және 1750 жылдары француз қоныс аударушылары Оңтүстік француз Луизианасындағы Пойнт Купи бекетінен солтүстікке қарай жылжып, көптеген су жолдарына ат қойды. Бұл қоныс аударушылар 1760 жылдардың соңында испандықтар Луизиананы иеленгенге дейін Pointe Coupee-ге оңтүстікке қайтып келді. Еуропалық қоныс аударушылардың үшінші толқыны, негізінен екінші толқынның ұрпақтары, Point Coupee және Opelousas бекеттерінің жанында туған Луизиана креолдарынан құралды. Сонымен қатар, бірнеше канадалықтар Арканзас бекетінен өзен бойымен түсті, ал 1770 жылдары өзен бойында бірнеше француз саудагерлері де жұмыс істеді. 1782 жылға дейін, кейбір сәтсіз отарлау жобаларын қоспағанда, еуропалықтар Арканзас штатының Хот-Спрингс аймағынан Луизиана штатындағы Миссисипи өзеніне дейін созылған кең Оуачита аңғарына көңіл бөлмеді. Бұл 1779-1782 жылдар аралығында Англия мен Испания арасындағы соғыстан кейін өзгерді. 1779 жылы Батон-Руж шайқасында жеңілгеннен кейін ағылшыздар Натчестің бақылауын испандықтарға берді, бұл бірнеше жылдық қақтығыстарға әкелді, өйткені ағылшыз қоныс аударушылары испандық билікке қарсылық көрсетті. Ағылшыздардың толық жеңілісінен кейін көптеген қоныс аударушылар Оуачита аңғарына қашып, Оуачита аңғарында ағылшын/американдық көтерілісшілердің қаупін тудырды. Бұл испандық губернатор Дон Бернардо, Гальвес графының, тәуелсіз американдық штаттар мен испандық Луизиана провинциясының арасында берік буферлік аймақ құруына себеп болды. 1781 жылы Гальвес "Пост д'Оуачита" бекетін құрып, Жан Баптист Фильхиолды (Дон Хуан Фильхиол деп те белгілі) комендант етіп тағайындады. Фильхиол 1782 және 1804 жылдар аралығында осы лауазымда болды және аймақтағы жағдайды испандықтардың қатаң бақылауында ұстауға көмектесті. 1782 жылдың сәуір айында Фильхиол, оның жаңа әйелі және бірнеше адам Оуачита аймағына келді. Ол өзен бойымен, қазіргі Юнион округы арқылы, "Экоре а Фабри" (қазіргі Камден) деп аталатын ескі сауда бекетіне жетті. Бірнеше жылдан кейін, түрлі себептерге байланысты Фильхиол штаб-пәтерін сол жерде орнатудан бас тартып, тобымен өзен бойымен төмен қарай "Праири де Кано" жеріне қайтып келді. Көптеген Луизиана креолдары 1791 жылы Сент-Домингде (кейін Гаити) Туссен Бреда бастаған құлдар көтерілісінен кейін Луизианаға келді. 1801 жылы испан губернаторы Дон Хуан Мануэль де Сальседо губернатор Кальвоның орнын басып, АҚШ-тан тауарларды сақтау құқығы толыққанды қайта жаңартылды. Наполеон Бонапарт 1800 жылы Сан-Ильдефонсо шарты бойынша Луизиананы Испаниядан француздық басқаруға қайтарды (Луизиана 1762 жылдан бері испандық колония болған). Алайда, шарты құпия сақталды және Луизиана 1803 жылдың 30 қарашасына дейін, АҚШ-қа берілуінен үш апта бұрын испандық басқаруда қалды. Джеймс Монро мен Роберт Р. Ливингстон 1802 жылы сатып алу туралы келіссөздер жүргізу үшін Парижге барды. Олардың қызығушылығы тек порты мен оның айналасына ғана болды, олар одан кейін болатын аумақтың әлдеқайда үлкен ауысуын күтпеді. Луизиананы сатып алу – 1803 жылы Америка Құрама Штаттарының Франциядан Луизиана аумағына қатысты 828 800 шаршы мильді (2 146 584 км²) сатып алуы.

European interest in the region then came in three distinct waves. The French hunters, trappers, and traders appeared first and operated along the Ouachita River valley until the Natchez revolt of 1729, which frightened away any developers for a while. Next, in the 1740s and 1750s, French settlers meandered north from the Pointe Coupee Post in south French Louisiana and named many of bayous. These settlers returned south to Pointe Coupee before the Spaniards took possession of Louisiana in the late 1760s. The third wave of European settlers were actually descendants of the second wave, mostly true Louisiana Creoles born near the Point Coupee and Opelousas Posts. Additionally, a few Canadians came down the river from the Arkansas Post, and a few native French traders also operated along the river in the 1770s. Prior to 1782, with the exception of occasional failed colonization schemes, the Europeans ignored the vast Ouachita Valley, which extended from the area around Hot Springs, Arkansas southward towards the Mississippi River in Louisiana. This changed with the 1779–1782 war between England and Spain. After their defeat at the Battle of Baton Rouge in 1779, the English yielded control of Natchez to the Spaniards, and this led to several years of fighting as the English settlers resisted Spanish rule over them. After the ultimate English defeat, many settlers fled to the Ouachita Valley region, creating the threat of English/American rebel activity in the Ouachita Valley region. This prompted the Spanish governor, Don Bernardo, the Comte de Galvez, to establish a strong buffer zone between the independent American states and the Spanish province of Louisiana. In 1781 Galvez created the “Poste d'Ouachita” and named Jean Baptist Filhiol (also known as Don Juan Filhiol) as the commandant. Filhiol served in this capacity between 1782 and 1804, and through his service helped to keep a firm Spanish grip on activities in the region. Filhiol, his new wife, and a few others arrived in the Ouachita country in April 1782. He traveled up the river, past present day Union Parish, to the old trading post called “Ecore a Fabri” (now Camden). For various reasons, after a few years Filhiol decided not to build his headquarters there and took his group back down river to the "Prairie des Canots". Many Louisiana Creole people arrived in Louisiana following the Slave Uprising led by Toussaint Breda (later called L'Overture) in 1791 in Ste. Dominique, later called Haiti. In 1801, Spanish Governor Don Juan Manuel de Salcedo took over for Governor Calvo, and the right to deposit goods from the United States was fully restored. Napoleon Bonaparte returned Louisiana to French control from Spain in 1800, under the Treaty of San Ildefonso (Louisiana had been a Spanish colony since 1762.) However, the treaty was kept secret, and Louisiana remained under Spanish control until a transfer of power to France on November 30, 1803, just three weeks before the cession to the United States. James Monroe and Robert R. Livingston traveled to Paris to negotiate the purchase in 1802. Their interest was only in the port and its environs; they did not anticipate the much larger transfer of territory that would follow. The Louisiana Purchase was the acquisition by the United States of America of 828800 square miles (2,146,584 km2) of France's claim to the territory of Louisiana in 1803.

Атаулар шығу тегі

Л’Эгль Крик, Эйгл "Игл Крик", Игл көлі. Богалуса. Салин өзенінде, Оуачита өзенінің жанындағы жер (осы атпен тағы бір жер бар – Луизиана штатының Богалуса қаласы). Charivari Creek, Хилодан оңтүстікке қарай (француз халықтық дәстүрі, онда қауым екінші рет үйленген адамның үйіне шулы, диссонанстық серенада орындап, ыдыс-аяқтарды соғып, мазақтайтын.) Фелсентал – герман тілінде "төбелер мен аңғарлар" немесе "тасты аңғар" деген мағына беретін сөз. Моро-Байо де Моро (немесе Моро-Крик, Моро-Бай) – француз фамилиясы. Переогеете көлі. Перео (латын тілінде: жоғалу, өлім, шығын.) Геете (эстон тілінде: әйел аты).

Ерте Америка кезеңі

1837–1861 жылдар аралығында Миссисипи, Алабама, Теннесси және Джорджия штаттарынан қоныс аударушылар келді. 1860 жылға дейін, солтүстік-батыс Луизиана және оңтүстік-батыс Арканзас штаттарындағы қолжетімді егістік жерлерге жету үшін, Мексика шығанағы штаттарынан келген қоныс аударушылар көбінесе Миссисипи өзенін Натчез қаласынан кесіп өтіп, содан кейін Оуачита өзенімен жол жүретін.

1824-1940 жылдар

1812 жылғы соғыс кезінде капитан Хью Брэдли Қызыл өзен аймағын зерттеген испандықтармен жиі әңгімелесті. Испандықтар сол аймақтың байлығы мен қалыңдығы туралы айтты. 1817 жылы капитан Хью Брэдли, Айк Пеннингтон, Джеймс Тернер, Чарльз Х. Сий және Джеймс Берд отбасыларымен Камберленд өзенінде кемелер арқылы көшіп келді. Олар Луизиана штатының Шревпорт қаласының жанындағы Қызыл өзен бойында, Прайри Д’Эннен батысқа қарай орналасты. Бірақ Қызыл өзеннің тасқыны аурулар мен қызбаға себеп болды, бұл тұрғындарды көшіп кетуге мәжбүр етті. 1824 жыл шамасында Айк Пеннингтон қазіргі Уоррен қаласынан солтүстікке қарай екі шақырым жерде жаңа қоныс құрды. Капитан Хью Брэдли 1825 жылы Кларк округіне көшіп келді. 1826 жылға қарай олар Пеннингтон маңында тұрақты қоныс тепті және тұрақты түрде өмір сүре бастады. Алғашқы жылдары бұл жер Салин қонысы және Пеннингтон қонысы деп белгілі болды. Кейін ол Кэбинс деп аталды. 1832 жылы аймақта алғашқы пошта қызметі Кэбинсте ашылды, бұл атау ертедегі геодезист Дж.Т. Кабиннің есімімен байланысты болуы мүмкін. Доктор Джон Томас Кабин 1832 жылдан 1843 жылға дейін пошта бастығы қызметін атқарды. Джон Харви Маркс отыз акр жерді, ал Джон Сплэун қала құру үшін он акр жерді сыйға берді. Бірінші аудандық сот 1841 жылдың 26 сәуірінде Хью Брэдлидің үйінде өтті. 1843 жылы Кэбинс атауы Уоррен деп өзгертілді. 1850 жылы Уоррен қаласы ресми түрде құрылды. 1840 жылы Юнион округінен бөлініп, Хью Брэдлинің құрметіне аталған жаңа округ құрылды. 1849 жыл шамасында Уайли мен Луиза Пауэлл Брэдли округіне көшіп, қазіргі Эрмитаж жеріне иелік етті. Келесі жылы Луизаның ата-анасы, Джеймс пен Сьюзан Томпсон оларға қосылды, сондай-ақ Холли-Спрингс баптист шіркеуінің пасторы Роберт Пулли және Джаррет отбасы да келді. 1840 жылдан бері Брэдли округінде тұрып жатқан Джефферсон Сингер кейіннен Пауэлл фермасын сатып алды. 1854 жылы Эрмитажға пошта бөлімі ашылды. Қаланың аты президент Эндрю Джексонның құрметіне берілді, оның Нэшвилл, Теннессидегі үйі Эрмитаж деп аталды. Брэдли ағаш компаниясы 1901 жылдан бұрын қалың жапырақты ағаштарды кесуді бастады. 1901 жылы Уоррен, Джонсвилл және Салин өзені (WJ & SR) темір жолдары жұмыс істей бастады. Ол Брэдли ағаш компаниясына тиесілі болды. Темір жол 15 мильге созылған рельстерден тұрды. Ол Уоррен мен Эрмитаж қалаларын байланыстырды және Рок-Айленд темір жолымен де байланысы болды. Сент-Луис, Айрон-Маунтин және Оңтүстік темір жолымен де байланыс бар еді. Уоррен, Джонсвилл және Салин өзені (WJ & SR) темір жолдары ағаштарды Уоррен зауытына жеткізді. Дайын өнімдер Рок-Айлендке және Сент-Луис, Айрон-Маунтин және Оңтүстік темір жолдарына жөнелтілді. 1920 жылы темір жол Уоррен және Салин өзені темір жолы (W&SRR) деп қайта аталды. Уоррен және Оуачита аңғары темір жолы Арканзас ағаш компаниясы мен Оңтүстік ағаш компаниясының бірлескен меншігінде болды. Ол 1901 жыл шамасында Банкс пен Уоррен қалаларын байланыстыра бастады. Ағаш өндіруші компаниялардың бұрынғы темір жолдарының бір бөлігі Уоррендегі зауыттарға ағаштарды тасымалдау үшін компаниялық жолдарға айналдырылды. Бұл компаниялық жолдар түзу, тегіс және ұзын радиусты қисықтардан тұрды, өйткені темір жолдар да түзу, тегіс және ұзын радиусты қисықтармен салынған. Көптеген компаниялық жолдар округтік жолдарға айналды. Жаңа ағаштарды алып тастау үшін уақытша темір жол желілері салынды. Рельстер мен тіреулер бірнеше рет қайта пайдаланылды. Желі желілері үшін жасалған жер қазбалары әлі де сақталған.

During the war of 1812, Captain Hugh Bradley had frequent conversations with Spaniards who had explored the Red River country. The Spaniards told of the richness and wildness of that area. About 1817, Captain Hugh Bradley, Ike Pennington, James Turner, Charles H. Ceay, and James Beard with their families moved using keelboats on the Cumberland River. They went west of Prairie D'Ane along the Red River near Shreveport, Louisiana. But the floods of the Red River caused diseases and fevers to the point of discouraging the inhabitants. Around the year 1824, Ike Pennington started a settlement two miles north of where Warren now stands. Captain Hugh Bradley moved to what was then Clark County in 1825. By 1826 they had all settled permanently near Pennington and had begun their permanent residences. In early years, there was settlement known as the Saline Settlement and as the Pennington Settlement. Later it was named Cabeens. Postal service in the area was first established in 1832 at Cabeens, which may have been named after J. T. Cabeen, an early surveyor. Dr. John Thomas Cabeen served as postmaster from 1832 until 1843. John Harvie Marks donated thirty acres, and John Splawn donated ten acres of land for the town site. The first circuit court met on April 26, 1841, at Hugh Bradley's house. The name of Cabeens was changed to Warren in 1843. In 1850, the town of Warren was incorporated. In 1840, a new county was created out of Union County, and named for Hugh Bradley. Around 1849, Wiley and Louisa Powell moved to Bradley County, taking the title to the land that is now Hermitage. The following year. Louisa's parents, James and Susan Thompson, joined the Powells that year, as did Robert Pulley (who was pastor of Holly Springs Baptist Church) and the Jarrett family. Jefferson Singer, who had lived in Bradley County since 1840, acquired the Powell Farm at a later date. A post office for Hermitage was established in 1854. The name of the town was to honor President Andrew Jackson, whose home in Nashville, Tennessee was called The Hermitage. The Bradley Lumber Company began logging the virgin hardwoods before 1901. In 1901, the Warren, Johnsville, and Saline River (WJ & SR) railroads began operations. It was owned by the Bradley Lumber Company. The railroad operated 15 miles of rails. It connected Warren with Hermitage and there was a connection with the Rock Island. There was a connection with the St. Louis, Iron Mountain & Southern Railway. The Warren, Johnsville, and Saline River (WJ & SR) railroads brought the logs to the Warren plant. Finished products were shipped to Rock Island and the St. Louis, Iron Mountain & Southern Railway. In 1920, it was renamed the Warren & Saline River Railroad (W&SRR). The Warren & Ouachita Valley Railway was jointly owned by the Arkansas Lumber Company and the Southern Lumber Company. It began operations around 1901 connecting Banks with Warren. Parts of former railroads of the lumber companies were changed to company roads for trucking logging to mills in Warren. Those company roads were straight, level, and with long radius curves because the railroads were built straight, level, and with long radius curves. Many company roads because county roads. Temporary spur rail lines were built to remove some of the virgin timber. The rails and crossties were repeatedly reused. There was earthwork cut (earthworks) for the spur rail lines remain.

География

Брэдли округі Арканзастың оңтүстік-шығысында орналасқан. Оның оңтүстік-батысында Юнион округі, батысында Калхун округі, шығысында Дрю округі, оңтүстік-шығысында Эшли округі, солтүстігінде Кливленд округі жатыр. АҚШ халық санағы бюросының мәліметтері бойынша, округтің жалпы ауданы 653 шаршы миль (1691 км2) құрайды, оның ішінде 649 шаршы миль (1681 км2) құрлық, ал 3,7 шаршы миль (10 км2) (0,6%) су. Миссисипи ойысы Брэдли округінің шығыс және оңтүстік-шығыс жиегінде Салин өзенінің аңғарына дейін созылады. Оуачита өзені округтің оңтүстік-батыс жиегімен ағып өтеді. Салин өзені (Оуачита өзені) округтің шығыс жиегінің көп бөлігі бойымен ағады. L'Aigle Creek (Оуачита өзенінің саласы) округ аумағының көп бөлігін кесіп өтеді.

Топографиялық карта

Брэдли округінің топографиялық картасы https://en.us.topographicmap.com/maps/ettn/Bradley County/ мекенжайында орналасқан.

Арканзас штатындағы ең төменгі нүкте – Луизианамен шекаралас Оуачита өзені маңында теңіз деңгейінен 55 фут биіктікте жатыр.

2020 жылғы халық санағы

Брэдли округінің нәсілдік құрамы:RaceNum. Пайыз. Ақ (испан тілді емес) 5,708 54.13%Қара немесе африкалық америкалық (испан тілді емес) 2,921 27.7%Жергілікті американдықтар 29 0.28%Азиялықтар 27 0.26%Басқа/Аралас 285 2.7%Испан тілділер немесе латиноамерикандықтар 1,575 14.94%
2020 жылғы АҚШ халық санауы бойынша округте 10 545 адам, 4 419 шаруашылық және 2 827 отбасы тұрады.

2010 жылғы санақ

2010 жылғы халық санауы бойынша округте 11 508 адам тұрды. Олардың 60,3% - ақ нәсілді, 27,6% - қара немесе афроамерикалық, 0,5% - американдық индейлер, 0,2% - азиялық, 10,1% - басқа нәсілді және 1,3% - екі немесе одан көп нәсілді адамдарды құрады. 13,2% - испаниялық немесе латиноамерикандықтар (кез келген нәсілден).

2000 жылғы халық санағы

2000 жылғы санақ бойынша округте 12 600 адам, 13 103 шаруашылық және 9 346 отбасы тұрды. Халық тығыздығы – 7 002 тұрғын үй, орташа тығыздық – белгіленбеген. Округтың этникалық құрамы: 53,36% ақ нәсілді, 39,63% қара немесе афроамерикалық, 0,24% американдық индейлер, 0,06% азиялық, 0,01% Тынық мұхиты аралдарынан шыққандар, 4,91% басқа нәсілдер және 0,75% екі немесе одан көп нәсілді. Халықтың 4,25% испаниялық немесе латын американдықтарды құрады. 6 421 шаруашылықтың 29,50%-ында 18 жасқа дейінгі балалар тұрды, 52,20%-ы бірге тұратын некедегі жұбайлар, 14,50%-ы күйеуі жоқ әйелдер басқаратын үйлер, ал 29,90%-ы отбасы емес. Барлық шаруашылықтың 27,60%-ы жеке адамдардан тұрды, ал 13,90%-ында 65 жастан асқан жалғыз адамдар тұрды. Шаруашылықтың орташа мөлшері 2,45 адамды, ал отбасының орташа мөлшері 2,96 адамды құрады. Халықтың 23,60%-ы 18 жасқа дейінгілер, 9,70%-ы 18-24 жас аралығындағылар, 26,50%-ы 25-44 жас аралығындағылар, 22,80%-ы 45-64 жас аралығындағылар және 17,50%-ы 65 жастан асқандарды құрады. Орташа жас 38 жасқа тең. Әр 100 әйелге 97,70 еркек шамасында. 18 жастан асқан әйелдердің әр 100-іне 95,80 еркек шамасында. Шаруашылықтың орташа табысы 38 936 доллар, ал отбасының орташа табысы 47 094 доллар болды. Ер адамдардың орташа табысы 32 779 доллар, ал әйелдердің 27 167 долларға тең. Округтың жан басына шаққандағы орташа табысы 42 346 долларды құрады. Отбасылардың 20,60%-ы және халықтың 26,30%-ы кедейлік шегінен төмен тұрды, оның ішінде 18 жасқа дейінгілердің 33,10%-ы және 65 жастан асқандардың 20,80%-ы.

Қамыс ормандары

Брэдли округі Арканзас орманды аймақтарында, ал ол Пайни Вудс орманды аймағының ішінде орналасқан.