Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Stevie Cameron, (, Stephanie Graham Dahl; 11 қазан 1943 жылы туған) – канадтық тергеу журналисі және автор.
Canadian investigative journalist and author
Stevie Cameron, , (, Stephanie Graham Dahl; born 11 October 1943) is a Canadian investigative journalist and author.
Ерте өмір және еңбек
Стефани "Стиви" Грэм Даль Онтарио провинциясының Беллвилл қаласында дүниеге келді. Оның әкесі – Гарольд Эдвард Даль, испан азамат соғысында Испан Республикалық Әуе күштерінде күрескен американдық жалдамалы ұшқыш. Ол Британ Колумбия университетінен ағылшын тілінен құрметті бакалавр дәрежесін алған және үш жыл бойы Англиядағы Лондон университетінің колледжінде аспирантурада оқыған.
Stephanie "Stevie" Graham Dahl was born in Belleville, Ontario, to Harold Edward Dahl, a mercenary American pilot who fought in the Spanish Republican Air Force during the Spanish Civil War. She has an honours B. A. in English from the University of British Columbia, and attended graduate school at University College London, England, for three years.
Мансап
Ол 1960-шы жылдары Оттавадағы Сыртқы істер министрлігінде жұмыс істеді және Трент университетінде ағылшын әдебиетін оқытты. 1975 жылы Париждегі Le Cordon Bleu Cooking School-де бір жыл оқығаннан кейін ол тамақ туралы жазушы болып жұмыс істей бастады және 1977 жылы Toronto Star газетінің тамақ редакторы болды. Бір жыл өткен соң ол "Оттава журналына" "Өмір салты" редакторы болып көшті. Кейін ол "Ottawa Citizen" газетінің "Тұрмыс салты және саяхат" редакторы болды. Төрт жылдан кейін ол Citizen газетінің жаңа зерттеуші журналистика бөліміне қосылды және сонымен қатар ұлттық саяси бағанының авторы атанды.
She worked for the Department of External Affairs in Ottawa in the 1960s, and taught English literature at Trent University. After a year at Le Cordon Bleu Cooking School in Paris in 1975, she began working as a food writer and in 1977, became the food editor of the Toronto Star. A year later, she moved to the Ottawa Journal as Lifestyles editor. She later became the Ottawa Citizen's Lifestyles and Travel editor. Four years later, she joined a new investigative journalism unit at the Citizen and also became a national political columnist.
Жеке өмір
Камерон күйеуі Дэвид Камеронмен бірге Торонто қаласында тұрады. Дэвид Камерон Торонто университетінде профессор болып жұмыс істейді. Олардың екі қызы бар, екеуі де сценарист.
Cameron lives in Toronto with her husband, David Cameron, a professor at the University of Toronto. They have two daughters, who are both screenwriters.
Негізгі жұмыстар
1986 жылы Камерон Торонтоға көшіп, The Globe and Mail газетінің ұлттық колонкасы және репортері болды. 1989 жылы "Оттаваның ішкі сырты" атты алғашқы кітабын жариялады. 1990 жылы ол CBC Television қоғамдық істер бағдарламасының The Fifth Estate жүргізушісі болды, бірақ 1991 жылы Globe-қа фриланс колонкашы және көрнекті жазушы ретінде оралды.
In 1986, Cameron moved to Toronto as a national columnist and reporter for The Globe and Mail, and published her first book, in 1989, called Ottawa Inside Out. In 1990 she became a host of the CBC Television public affairs program The Fifth Estate but returned to the Globe in 1991 as a freelance columnist and feature writer.
Камерон, Браян Малроуни және "Эйрбас" ісі
Оның екінші кітабы, «Ақпарат алу: Малрони жылдарындағы қылмыс, сыбайлас жемқорлық және ашкөздік» 1994 жылы жарық көрді. Кітап бұрынғы прогрессивті консервативті премьер-министр Брайан Малроунидің этикасы туралы сұрақтар көтерді және оның Карльхайнц Шрайбер Канада үкіметінің мүшелеріне және консервативті байланыстағы лоббистерге 34 Airbus ұшағын сатып алу үшін Air Canada мемлекеттік корпорациясына берілген құпия комиссияларға қатысы бар екенін айыптады. Бұл Канададағы Airbus ісі туралы толық зерттеу жұмыстарының бірі болды. Кітапта сол кезеңдегі бірнеше жемқорлық оқиғалары да сипатталған. 1995 жылы Камерон «Маклинс» журналына тергеу материалдарымен үн қосты. Камерон Брайан Малроунидің жақтастарының оған қарсы айыптауларды жоққа шығаруға бағытталған науқанының негізгі нысанына айналды. 2004 жылы The Globe and Mail газеті бұрынғы тергеуші журналисіне қарсы шығып, адвокат Уильям Капланның үш мақаласын жариялады, онда Камеронның Airbus ісі бойынша жүргізілген тергеу кезінде Канада Корольдік атты полициясының құпия хабаршысы ретінде жұмыс істегені туралы мәлімдеме жасалды. Камерон бұл айыптауларды күшпен жоққа шығарды, егер олар рас болса, журналист ретінде оның беделіне нұқсан келтіретінін айтты. 2004 жылы жарық көрген «Жасырын сот: Брайан Малроуни, Стиви Камерон және қоғамдық сенім» атты кітабында Каплан Камеронның RCMP құпия хабаршысы екенін көрсететін дәлелдер келтірді. Бірақ 2005 жылдың көктемінде (Торонтода судья Эдвард Теннің алдында өткен Eurocopter ісінде) Airbus ісіне жауапты RCMP офицері, бас инспектор Ал Мэтьюс, Каплан негізге алған іздестіру ордеріндегі Камеронға қарсы барлық айыптауларды қайтарып алды. Мэтьюс Камеронның RCMP-мен өте аз байланыста болғанын мойындады, бұл сотта оның жүздеген адаммен байланыста болғаны туралы мәлімдемесіне қайшы келді. Ол сондай-ақ Камеронның RCMP-мен бөліскен кез келген ақпараттың бұрыннан көпшілікке белгілі болғанын және оның берген ақпараты тергеуге көмектеспегенін айтқан сөзін шындыққа сай екенін мойындады. 2007 жылдың 14 ақпанында Камерон Канада Парламентінің Этика комитеті алдында Малроуни-Airbus келісіміне қатысты тексеру кезінде сөйледі. Ол өзінің кітаптарында бұл тақырып бойынша барлық білгендерін жазғанын растады. Камерон өзінің полиция хабаршысы емес екенін жеке мәлімдеді, ол RCMP-ге берген кез келген ақпарат сол кезде де көпшілікке белгілі болды. Камеронды 2008 жылдың басында премьер-министр Стивен Харпер тапсырысымен құрылған қоғамдық сауалнамаға куә ретінде шақыру үшін Олифант комиссиясы шақырды, оның шарттарын Дэвид Ллойд Джонстон анықтады. Ақырында, сауалнама басталғанда Оттавада Камерон куәгер ретінде шақырылған жоқ. «Олифант» сауалнамасының нәтижесінде Малроуни 1993 жылдың ортасында қызметтен кеткеннен кейін Шрайберден кем дегенде 225 000 доллар алғаны, ақша мың долларлық банкноттармен үш тең бөлікке бөлініп, қолма-қол берілгені анықталды. Осы ақша аударымдарының екеуі Монреальде, ал үшіншісі Нью-Йорктегі сәнді Пьер қонақүйінде өтті. Малроуни бұрын Шрайбермен қандай да бір іскерлік байланысы болмағанын жоққа шығарған және 1996 жылы Монреальде сотта жауап берген кезде одан ақша алғанын жоққа шығарған болатын. Малроуни бұл ақшаға табыс салығын бірнеше жылдан кейін ғана төлеген.
Her second book, On the Take: Crime, Corruption and Greed in the Mulroney Years, was published in 1994. The book raised questions about the ethics of former Progressive Conservative Prime Minister Brian Mulroney and his alleged involvement in secret commissions paid by Karlheinz Schreiber to members of the Government of Canada, and to Conservative linked lobbyists, in exchange for then crown corporation Air Canada's purchase of 34 Airbus jets. It was one of the first full length works to dig into the Airbus Affair in Canada. The book also documented several other corruption scandals during the period. In 1995, Cameron joined Maclean's magazine as a contributor for investigative stories. Cameron became the focus of a campaign by Brian Mulroney's defenders to discredit the allegations against him. In 2004, The Globe and Mail turned the tables on its former investigative reporter by running a series of three articles by lawyer William Kaplan, claiming that Cameron had worked as a confidential informant for the Royal Canadian Mounted Police during its investigation of the Airbus Affair. Cameron vigorously denied the allegations, which, if true, would have compromised her credibility as a journalist. In his 2004 book A Secret Trial: Brian Mulroney, Stevie Cameron and the Public Trust, Kaplan outlined evidence that illustrated the RCMP's perception of Cameron as a confidential RCMP informant. But in the spring of 2005 (in testimony in the Eurocopter trial, held in Toronto before Judge Edward Then), Chief Superintendent Al Matthews, the RCMP officer in charge of the Airbus investigation, recanted almost all of the allegations against Cameron contained in a search warrant that had been relied upon by Kaplan. Matthews admitted that Cameron had very few contacts with the RCMP, contradicting assertions he'd made in court that she had possessed several hundred. He also admitted that Cameron was telling the truth when she said any information she had shared with the RCMP was already in the public domain, and that the information she shared was of little help to their investigation. On 14 February 2007, Cameron appeared before the House of Commons of Canada Ethics Committee in their examination of the Mulroney Airbus Settlement. She confirmed that everything she knows on the subject had been documented in her books. Cameron also made a personal statement that she was not a police informant; any information she had given to the RCMP was already in the public domain at the time. Cameron was subpoenaed by the Oliphant Commission as a potential witness for the public inquiry called by Prime Minister Stephen Harper in early 2008, under terms defined by David Lloyd Johnston. Ultimately, Cameron was not called as a witness when the inquiry, chaired by Justice Jeffrey Oliphant (former Associate Chief Justice of the Supreme Court of Manitoba) got going in Ottawa. Ultimately, it was conclusively demonstrated by the Oliphant Inquiry that Mulroney had received at least $225,000 from Schreiber, in three equal instalments, in cash, paid in thousand dollar bills, shortly after leaving office in mid 1993. Two of these cash transfer meetings took place in Montreal, while the third occurred at the luxury Pierre Hotel in New York City. Mulroney had earlier denied any business dealings whatsoever with Schreiber, and had denied receiving any money from him, as a response to questions during his lawsuit testimony given in 1996 in Montreal. Mulroney had delayed paying income tax on this money until several years after he received it.
Көк сенім, 1998
1998 жылы ол өзінің үшінші кітабын, Blue Trust, жариялады. Кітап Монреальдік салық адвокаты және ұлттық Bennett Jones LLP заң фирмасының серіктесі Брюс Вершердің өмірі мен өлімі туралы баяндайды. Вершер 1993 жылдың тамыз айында өзін-өзі өлтіруге бел буғанша, Малрунидің жеке қаржылық кеңесшісі қызметін атқарған. Вершер өте табысты кәсіпкер әйелінен, жазушы Артур Хейлидің қызы, Вершердің клиенті Диана Хейлимен болған махаббат оқиғасы үшін кетіп қалған. Өзін-өзі өлтіруге дейін Вершер Канаданың атом энергиясы лимитті компаниясының төрағасы болып тағайындалды. Келесі жылы ол жалпыұлттық "Элм-стрит" журналын құрды, бірақ "Маклинге" тергеулік мақалалар жазуын жалғастырды. Үш жыл өткен соң, ол "Элм-стриттен" кетіп, "Соңғы Амиго" кітабын Харви Кашормен бірлесіп зерттеу және жазу үшін колонка жазуын жалғастырды. 2001 жылы жарық көрген бұл кітап Шрайбердің өмірбаяны және "Эрбас ісі" туралы толық зерттеу. Ол Канадалық қылмыс жазушыларының сыйлығымен "Жылдың үздік деректі қылмыс кітабы" атағын жеңіп алды.
In 1998, she published her third book, Blue Trust,. The book profiled the bizarre life and death of Bruce Verchere, a Montreal tax lawyer and partner in the national law firm Bennett Jones LLP, who had served as private financial advisor to Mulroney, before committing suicide in late summer 1993. Verchere had left his wife, a very successful entrepreneur, for an affair with the much younger Diane Hailey, daughter of novelist Arthur Hailey, a Verchere client. Just before his suicide, Verchere had been appointed as chairman of Atomic Energy of Canada Limited. The following year, she founded Elm Street, a national general interest magazine, but continued to write investigative features for Maclean's. Three years later, she resigned from Elm Street, continuing as a columnist, in order to research and write The Last Amigo, with co author Harvey Cashore; this 2001 book is a biography of Schreiber, along with a more detailed examination of the Airbus Affair. It won a Crime Writers of Canada award as the Best True Crime Book of the Year.
Роберт Пиктон туралы кітаптар
Ол 2002 жылы Британдық Колумбиядағы Роберт Пиктонның кісі өлтіру ісін зерттеуге кірісіп, 2007 жылы осы іс туралы алғашқы кітабын – «Пиктонның ісі» деген атпен жариялады. Камерон Пиктон ісі туралы екінші кітабын аяқтады, «Фермада: Роберт Уильям Пиктон және Ванкувердің жоғалып кеткен әйелдерінің трагедиялық тарихы» атты кітабы 2010 жылдың жазында Knopf баспасынан шықты. Бұл, Канада Жоғарғы сотына шағым жасалғаннан кейін іс бойынша жариялауға тыйым салу алынған соң болды, соның нәтижесінде сот присясының кінәлі деп тану үкімі күшінде қалды. Кітапта Пиктонның тұтқындалуына соққан полиция тергеуінің қателіктері туралы толық мәлімет берілген. Сонымен қатар, Пиктон неліктен кейбір әйелдерге, оларды проституциямен айналысқандарына қарамастан, көмек көрсеткенін, ал басқаларын қатілдікпен өлтіргенін, сондай-ақ кімді өлтіруге шешім қабылдағанын түсіндіреді. «Фермада» кітабы 2011 жылғы Чарльз Тейлор сыйлығына ұсынылып, 2011 жылғы ең жақсы құжаттық-қылмыстық кітап үшін Артур Эллис сыйлығын жеңіп алды.
She began researching the Robert Pickton murder case in British Columbia in 2002, and published her first book on the case, The Pickton File, in 2007. Cameron has completed her second book about the Pickton case, On the Farm: Robert William Pickton and the Tragic Story of Vancouver’s Missing Women, which was published by Knopf in the summer of 2010 when a publication ban on the case was lifted after an appeal to Supreme Court of Canada upheld the trial jury's guilty verdict. As well as documenting the botched police investigation that finally led to Pickton's arrest, the book contains important insights into why Pickton offered help to some of the woman he picked up as prostitutes, while brutally murdering others, and how he decided who he would kill. On the Farm was nominated for the 2011 Charles Taylor Prize and won the 2011 Arthur Ellis Award for best non fiction crime book.
Басқа жұмыстар
Камерон "Маклин" журналының редакторы болып жұмыс істеген, ай сайын баған жазған және "Торонто Стар", "Оттава Ситизен", "Саутхэм Ньюс Сервис", "Saturday Night" журналы, "Файненшл Пост", "Шателэйн" және "Канадалық Ливинг" басылымдарына материалдар жазған. Камерон елдің әр түрлі аймақтарындағы журналистика мектептерінде лекция оқыған, ал 2008 жылы Фредериктондағы Сент-Томас университетінің журналистика мектебінде Медиа саласындағы Ирвинг профессоры қызметін атқарды. 2012 жылы ол Кингстон түрмесінің тарихын жазумен айналысты.
Cameron has also been a contributing editor to Maclean's magazine, a monthly columnist and a contributor to the Toronto Star, The Ottawa Citizen, the Southam News Service, Saturday Night magazine, the Financial Post, Chatelaine, and Canadian Living. Cameron has lectured on journalism schools across the country, and in 2008, she spent the fall term as Irving Chair in Media at St. Thomas University's journalism school in Fredericton. In 2012, she was writing a history of Kingston Penitentiary.
Гуманитарлық жұмыс
Камерон Торонтодағы Second Harvest және Portland Place кеңесінде қызмет етеді, Portland Place – үйсіз және нашар тұрғын үймен қамтылған адамдарға көмек көрсететін тұрғын үй жобасы. 1991 жылы ол Торонто орталығындағы Әулие Андрей шіркеуінде үйсіздерге арналған "Суықтан шығу" бағдарламасын құруға көмектесті және Канаданың көптеген шіркеулерімен бірлесіп, осы сияқты бағдарламаларды ұйымдастырды. 2004 жылы ол Ванкувер теология мектебінен құрметті дінтану докторы дәрежесін алды, бұл оның үйсіздермен жұмысының нәтижесінде болды. Екі он жылдан астам гуманитарлық қызметі мен әлеуметтік белсенділігі үшін Камерон 2012 жылдың желтоқсанында Канада орденімен марапатталды. Оның марапаттамасында былай делінген: "Тергеу журналистикасындағы жетістіктері және мүңкісіздерге жасаған ерікті еңбегі үшін".
Cameron serves on the board of Second Harvest in Toronto as well as on the board of Portland Place, an assisted housing project for homeless and underhoused people. In 1991 she helped found an Out of the Cold program for the homeless at her church, St. Andrew's, in downtown Toronto, and has worked with many churches across Canada to set up similar programs. In 2004, she received an honorary Doctor of Divinity from the Vancouver School of Theology, in part for her work with the homeless. In recognition of more than two decades of humanitarian work and social activism, Cameron was awarded the Order of Canada in December 2012. Her citation reads: "For her achievements in investigative journalism and for her volunteer work on behalf of the disadvantaged."