Кіріспе

Stevie Cameron, (, Stephanie Graham Dahl; 11 қазан 1943 жылы туған) – канадтық тергеу журналисі және автор.

Ерте өмір және еңбек

Стефани "Стиви" Грэм Даль Онтарио провинциясының Беллвилл қаласында дүниеге келді. Оның әкесі – Гарольд Эдвард Даль, испан азамат соғысында Испан Республикалық Әуе күштерінде күрескен американдық жалдамалы ұшқыш. Ол Британ Колумбия университетінен ағылшын тілінен құрметті бакалавр дәрежесін алған және үш жыл бойы Англиядағы Лондон университетінің колледжінде аспирантурада оқыған.

Мансап

Ол 1960-шы жылдары Оттавадағы Сыртқы істер министрлігінде жұмыс істеді және Трент университетінде ағылшын әдебиетін оқытты. 1975 жылы Париждегі Le Cordon Bleu Cooking School-де бір жыл оқығаннан кейін ол тамақ туралы жазушы болып жұмыс істей бастады және 1977 жылы Toronto Star газетінің тамақ редакторы болды. Бір жыл өткен соң ол "Оттава журналына" "Өмір салты" редакторы болып көшті. Кейін ол "Ottawa Citizen" газетінің "Тұрмыс салты және саяхат" редакторы болды. Төрт жылдан кейін ол Citizen газетінің жаңа зерттеуші журналистика бөліміне қосылды және сонымен қатар ұлттық саяси бағанының авторы атанды.

Жеке өмір

Камерон күйеуі Дэвид Камеронмен бірге Торонто қаласында тұрады. Дэвид Камерон Торонто университетінде профессор болып жұмыс істейді. Олардың екі қызы бар, екеуі де сценарист.

Негізгі жұмыстар

1986 жылы Камерон Торонтоға көшіп, The Globe and Mail газетінің ұлттық колонкасы және репортері болды. 1989 жылы "Оттаваның ішкі сырты" атты алғашқы кітабын жариялады. 1990 жылы ол CBC Television қоғамдық істер бағдарламасының The Fifth Estate жүргізушісі болды, бірақ 1991 жылы Globe-қа фриланс колонкашы және көрнекті жазушы ретінде оралды.

Камерон, Браян Малроуни және "Эйрбас" ісі

Оның екінші кітабы, «Ақпарат алу: Малрони жылдарындағы қылмыс, сыбайлас жемқорлық және ашкөздік» 1994 жылы жарық көрді. Кітап бұрынғы прогрессивті консервативті премьер-министр Брайан Малроунидің этикасы туралы сұрақтар көтерді және оның Карльхайнц Шрайбер Канада үкіметінің мүшелеріне және консервативті байланыстағы лоббистерге 34 Airbus ұшағын сатып алу үшін Air Canada мемлекеттік корпорациясына берілген құпия комиссияларға қатысы бар екенін айыптады. Бұл Канададағы Airbus ісі туралы толық зерттеу жұмыстарының бірі болды. Кітапта сол кезеңдегі бірнеше жемқорлық оқиғалары да сипатталған. 1995 жылы Камерон «Маклинс» журналына тергеу материалдарымен үн қосты. Камерон Брайан Малроунидің жақтастарының оған қарсы айыптауларды жоққа шығаруға бағытталған науқанының негізгі нысанына айналды. 2004 жылы The Globe and Mail газеті бұрынғы тергеуші журналисіне қарсы шығып, адвокат Уильям Капланның үш мақаласын жариялады, онда Камеронның Airbus ісі бойынша жүргізілген тергеу кезінде Канада Корольдік атты полициясының құпия хабаршысы ретінде жұмыс істегені туралы мәлімдеме жасалды. Камерон бұл айыптауларды күшпен жоққа шығарды, егер олар рас болса, журналист ретінде оның беделіне нұқсан келтіретінін айтты. 2004 жылы жарық көрген «Жасырын сот: Брайан Малроуни, Стиви Камерон және қоғамдық сенім» атты кітабында Каплан Камеронның RCMP құпия хабаршысы екенін көрсететін дәлелдер келтірді. Бірақ 2005 жылдың көктемінде (Торонтода судья Эдвард Теннің алдында өткен Eurocopter ісінде) Airbus ісіне жауапты RCMP офицері, бас инспектор Ал Мэтьюс, Каплан негізге алған іздестіру ордеріндегі Камеронға қарсы барлық айыптауларды қайтарып алды. Мэтьюс Камеронның RCMP-мен өте аз байланыста болғанын мойындады, бұл сотта оның жүздеген адаммен байланыста болғаны туралы мәлімдемесіне қайшы келді. Ол сондай-ақ Камеронның RCMP-мен бөліскен кез келген ақпараттың бұрыннан көпшілікке белгілі болғанын және оның берген ақпараты тергеуге көмектеспегенін айтқан сөзін шындыққа сай екенін мойындады. 2007 жылдың 14 ақпанында Камерон Канада Парламентінің Этика комитеті алдында Малроуни-Airbus келісіміне қатысты тексеру кезінде сөйледі. Ол өзінің кітаптарында бұл тақырып бойынша барлық білгендерін жазғанын растады. Камерон өзінің полиция хабаршысы емес екенін жеке мәлімдеді, ол RCMP-ге берген кез келген ақпарат сол кезде де көпшілікке белгілі болды. Камеронды 2008 жылдың басында премьер-министр Стивен Харпер тапсырысымен құрылған қоғамдық сауалнамаға куә ретінде шақыру үшін Олифант комиссиясы шақырды, оның шарттарын Дэвид Ллойд Джонстон анықтады. Ақырында, сауалнама басталғанда Оттавада Камерон куәгер ретінде шақырылған жоқ. «Олифант» сауалнамасының нәтижесінде Малроуни 1993 жылдың ортасында қызметтен кеткеннен кейін Шрайберден кем дегенде 225 000 доллар алғаны, ақша мың долларлық банкноттармен үш тең бөлікке бөлініп, қолма-қол берілгені анықталды. Осы ақша аударымдарының екеуі Монреальде, ал үшіншісі Нью-Йорктегі сәнді Пьер қонақүйінде өтті. Малроуни бұрын Шрайбермен қандай да бір іскерлік байланысы болмағанын жоққа шығарған және 1996 жылы Монреальде сотта жауап берген кезде одан ақша алғанын жоққа шығарған болатын. Малроуни бұл ақшаға табыс салығын бірнеше жылдан кейін ғана төлеген.

Көк сенім, 1998

1998 жылы ол өзінің үшінші кітабын, Blue Trust, жариялады. Кітап Монреальдік салық адвокаты және ұлттық Bennett Jones LLP заң фирмасының серіктесі Брюс Вершердің өмірі мен өлімі туралы баяндайды. Вершер 1993 жылдың тамыз айында өзін-өзі өлтіруге бел буғанша, Малрунидің жеке қаржылық кеңесшісі қызметін атқарған. Вершер өте табысты кәсіпкер әйелінен, жазушы Артур Хейлидің қызы, Вершердің клиенті Диана Хейлимен болған махаббат оқиғасы үшін кетіп қалған. Өзін-өзі өлтіруге дейін Вершер Канаданың атом энергиясы лимитті компаниясының төрағасы болып тағайындалды. Келесі жылы ол жалпыұлттық "Элм-стрит" журналын құрды, бірақ "Маклинге" тергеулік мақалалар жазуын жалғастырды. Үш жыл өткен соң, ол "Элм-стриттен" кетіп, "Соңғы Амиго" кітабын Харви Кашормен бірлесіп зерттеу және жазу үшін колонка жазуын жалғастырды. 2001 жылы жарық көрген бұл кітап Шрайбердің өмірбаяны және "Эрбас ісі" туралы толық зерттеу. Ол Канадалық қылмыс жазушыларының сыйлығымен "Жылдың үздік деректі қылмыс кітабы" атағын жеңіп алды.

Роберт Пиктон туралы кітаптар

Ол 2002 жылы Британдық Колумбиядағы Роберт Пиктонның кісі өлтіру ісін зерттеуге кірісіп, 2007 жылы осы іс туралы алғашқы кітабын – «Пиктонның ісі» деген атпен жариялады. Камерон Пиктон ісі туралы екінші кітабын аяқтады, «Фермада: Роберт Уильям Пиктон және Ванкувердің жоғалып кеткен әйелдерінің трагедиялық тарихы» атты кітабы 2010 жылдың жазында Knopf баспасынан шықты. Бұл, Канада Жоғарғы сотына шағым жасалғаннан кейін іс бойынша жариялауға тыйым салу алынған соң болды, соның нәтижесінде сот присясының кінәлі деп тану үкімі күшінде қалды. Кітапта Пиктонның тұтқындалуына соққан полиция тергеуінің қателіктері туралы толық мәлімет берілген. Сонымен қатар, Пиктон неліктен кейбір әйелдерге, оларды проституциямен айналысқандарына қарамастан, көмек көрсеткенін, ал басқаларын қатілдікпен өлтіргенін, сондай-ақ кімді өлтіруге шешім қабылдағанын түсіндіреді. «Фермада» кітабы 2011 жылғы Чарльз Тейлор сыйлығына ұсынылып, 2011 жылғы ең жақсы құжаттық-қылмыстық кітап үшін Артур Эллис сыйлығын жеңіп алды.

Басқа жұмыстар

Камерон "Маклин" журналының редакторы болып жұмыс істеген, ай сайын баған жазған және "Торонто Стар", "Оттава Ситизен", "Саутхэм Ньюс Сервис", "Saturday Night" журналы, "Файненшл Пост", "Шателэйн" және "Канадалық Ливинг" басылымдарына материалдар жазған. Камерон елдің әр түрлі аймақтарындағы журналистика мектептерінде лекция оқыған, ал 2008 жылы Фредериктондағы Сент-Томас университетінің журналистика мектебінде Медиа саласындағы Ирвинг профессоры қызметін атқарды. 2012 жылы ол Кингстон түрмесінің тарихын жазумен айналысты.

Гуманитарлық жұмыс

Камерон Торонтодағы Second Harvest және Portland Place кеңесінде қызмет етеді, Portland Place – үйсіз және нашар тұрғын үймен қамтылған адамдарға көмек көрсететін тұрғын үй жобасы. 1991 жылы ол Торонто орталығындағы Әулие Андрей шіркеуінде үйсіздерге арналған "Суықтан шығу" бағдарламасын құруға көмектесті және Канаданың көптеген шіркеулерімен бірлесіп, осы сияқты бағдарламаларды ұйымдастырды. 2004 жылы ол Ванкувер теология мектебінен құрметті дінтану докторы дәрежесін алды, бұл оның үйсіздермен жұмысының нәтижесінде болды. Екі он жылдан астам гуманитарлық қызметі мен әлеуметтік белсенділігі үшін Камерон 2012 жылдың желтоқсанында Канада орденімен марапатталды. Оның марапаттамасында былай делінген: "Тергеу журналистикасындағы жетістіктері және мүңкісіздерге жасаған ерікті еңбегі үшін".