Эмо: Панк-роктан туған музыка стилі

Кіріспе

Музыка жанры, панк-рок музыкасының туындысы, музыка стилі.

Эмо (/ˈiːmoʊ/) – эмоционалды, көбінесе жаны ашып айтылатын өлеңдерімен ерекшеленетін музыка жанры. 1980-ші жылдардың ортасында Вашингтон, округ Колумбия хардкор музыкалық ортасынан хардкор панк және пост-хардкор стилі ретінде пайда болды, онда ол «эмоционалды хардкор» немесе «эмокор» деп аталды. Rites of Spring және Embrace топтары осы жанрдың алғашқы өкілдері болды. 1990-шы жылдардың басында эмоны альтернативтік рок, инди-рок, панк-рок және поп-панк топтары, соның ішінде Sunny Day Real Estate, Jawbreaker, Cap'n Jazz және Jimmy Eat World қабылдап, жаңаша өңдеді. 1990-шы жылдардың ортасында Braid, The Promise Ring және The Get Up Kids «Midwest emo» ағымынан пайда болды, ал бірнеше тәуелсіз жазбалар компаниясы осы жанрға маманданған. Сонымен қатар, айқаймен орындалатын вокалды пайдаланатын, эмоның күштірек стилі – «скримо» пайда болды, оның алғашқы өкілдері Сан-Диего қаласынан шыққан Heroin және Antioch Arrow топтары болды. 2000-шы жылдары скримо Hawthorne Heights, Silverstein, Story of the Year, Thursday, The Used және Underoath сияқты топтардың арқасында кең танылды. Көбінесе субмәдениет ретінде қарастырылатын эмо, сонымен қатар жанкүйерлер мен орындаушылар арасындағы ерекше қарым-қатынасты, сондай-ақ сән, мәдениет және мінез-құлықтың белгілі бір ерекшеліктерін білдіреді. Эмо сәніне тарық шалбар, қара көз сызығы, топтың атын жазылған тығыз футболкалар, металл әшекейлі белбеулер және ұзын шашы бар қара түсті, тік шаштар жатады. 2000-шы жылдардың басынан бері осылай киінетін эмо музыкасының жанкүйерлерін «эмо балалар» немесе «эмо» деп атайды. Эмо субмәдениеті әдетте әлеуметтік оқшалану, сезімталдық, цинизм, іштен тыйылу және мазасыздықпен байланыстырылады. Депрессия, өзін-өзі зақымдау және суицидке қатысты болжамдар, сонымен қатар 2000-шы жылдардың басында оның танымалдылығының артуы, эмоға қарсылық тудырды, сондықтан My Chemical Romance және Panic! at the Disco сияқты топтар онымен байланысты әлеуметтік стигма мен дау-дамайларға байланысты «эмо» деген атаудан бас тартты. Эмо және оның қосалқы жанры – «эмо-поп» 2000-шы жылдардың басында Jimmy Eat World және Dashboard Confessional табысымен кең танылып, көптеген орындаушылар ірі жазбалар компанияларымен келісімшартқа отырды. My Chemical Romance, AFI, Fall Out Boy және The Red Jumpsuit Apparatus сияқты топтар осы жанрдың танымалдылығын он жыл бойы сақтап келді. 2010-шы жылдардың басында эмоның танымалдылығы төмендеді, кейбір топтар өзінің дыбысын өзгертті, ал басқалары тарап кетті. Алайда, сол кезде негізінен жер астындағы эмо қайта жандануы байқалды, World Is a Beautiful Place & I Am No Longer Afraid to Die және Modern Baseball сияқты топтар 1990-шы жылдардағы эмоның дыбысы мен эстетикасын пайдаланды. 2010-шы жылдардың соңында «эмо-рэп» деп аталатын жанр кең танылды, оның ең танымал өкілдері Lil Peep, XXXTentacion және Juice Wrld болды.

Emo '/iː//m//oʊ/ is a music genre characterized by emotional, often confessional lyrics. It emerged as a style of hardcore punk and post hardcore from the mid 1980s Washington, D. C. hardcore scene, where it was known as emotional hardcore or emocore. The bands Rites of Spring and Embrace, among others, pioneered the genre. In the early to mid 1990s, emo was adopted and reinvented by alternative rock, indie rock, punk rock, and pop punk bands, including Sunny Day Real Estate, Jawbreaker, Cap'n Jazz, and Jimmy Eat World. By the mid 1990s, Braid, the Promise Ring, and the Get Up Kids emerged from Midwest emo, and several independent record labels began to specialize in the genre. Meanwhile, screamo, a more aggressive style of emo using screamed vocals, also emerged, pioneered by the San Diego bands Heroin and Antioch Arrow. Screamo achieved mainstream success in the 2000s with bands like Hawthorne Heights, Silverstein, Story of the Year, Thursday, the Used, and Underoath. Often seen as a subculture, emo also signifies a specific relationship between fans and artists and certain aspects of fashion, culture, and behavior. Emo fashion includes skinny jeans, black eyeliner, tight t shirts with band names, studded belts, and flat, straight, jet black hair with long bangs. Since the early to mid 2000s, fans of emo music who dress like this are referred to as "emo kids" or "emos". The emo subculture was stereotypically associated with social alienation, sensitivity, misanthropy, introversion, and angst. Purported links to depression, self harm, and suicide, combined with its rise in popularity in the early 2000s, inspired a backlash against emo, with some bands, including My Chemical Romance and Panic! at the Disco, rejecting the emo label because of the social stigma and controversy surrounding it. Emo and its subgenre emo pop entered mainstream culture in the early 2000s with the success of Jimmy Eat World and Dashboard Confessional, and many artists signed contracts with major record labels. Bands such as My Chemical Romance, AFI, Fall Out Boy, and The Red Jumpsuit Apparatus continued the genre's popularity during the rest of the decade. By the early 2010s, emo's popularity had declined, with some emo bands changing their sound and others disbanding. Meanwhile, however, a mainly underground emo revival emerged, with bands such as the World Is a Beautiful Place & I Am No Longer Afraid to Die and Modern Baseball, some drawing on the sound and aesthetic of 1990s emo. During the late 2010s, a fusion genre called emo rap became mainstream; its most famous artists included Lil Peep, XXXTentacion, and Juice Wrld.

Сипаттамалары

Эмо хардкор панк музыкасынан пайда болды және пост-хардкордың бір түрі саналады. Бірақ, эмо сонымен қатар альтернативті рок, инди-рок, панк-рок және поп-панк жанрларының бірі ретінде де қарастырылады. Эмо панк-рок музыкасындағы жұмсақтық пен күштілікті пайдаланатын гитара динамикасын қолданады. Кейбір эмо түрлері прогрессивті музыканың сипаттамаларын пайдаланады, олар күрделі гитаралық өңдеу, бейәдет ән құрылымдары және күрт динамикалық өзгерістерді қолдану арқылы көрінеді.

Алдыңғылар

Pet Sounds, Beach Boys тобының 1966 жылғы альбомы, кейде алғашқы эмо альбомы деп есептеледі. Музыка жазушысы Люк Бритонның пікірінше, мұндай айғақтар "әжуалы түрде" айтылуы мүмкін, және "жанрдың негізін қалаушылары" 1980-ші жылдары пайда болды деп қабылданған. Осы онжылдықта Вашингтон қаласында көптеген хардкор панк және пост-хардкор топтары құрылды. Хардкор панктің эксперименталдық тармағы болып табылатын пост-хардкор, пост-панктан шабыт алды. Minor Threat, Black Flag және Hüsker Dü сияқты хардкор панк және пост-хардкор топтары ертедегі эмо топтарына үлкен әсер етті.

1984-1991: шығу тегі

Эмо, бастапқыда пост-хардкордың қосалқы жанры ретінде пайда болды. Minor Threat фанаты Гай Пиччиотто 1984 жылы Rites of Spring тобын құрды, ол хардкор панк музыкалық стилін пайдаланып, мелодикалық гитаралармен, әртүрлі ырғақтармен және жеке, эмоционалды мәтіндермен үйлестірді. Топтың көптеген тақырыптары, оның ішінде ностальгия, романтикалық ащылық және поэтикалық бейшаралық, кейінірек эмо музыкасының белгілі бір ерекшеліктеріне айналды. Олардың өнернамалары көрермендердің кейде жылағандарын көрсететін, көпшілік алдындағы эмоционалды тазарту болды. Minor Threat-тің Иан Маккейі Rites of Spring-тің жанкүйеріне айналды (олардың жалғыз альбомын жаздырып, олардың roadie-сі болды) және өзін-өзі іздеу мен эмоционалды босату тақырыбын зерттеген Embrace эмо тобын құрды. 1985 жылғы "Революция жазы" кезеңінде Вашингтон сахнасының мүшелері хардкор панктың қалыпты ерекшеліктерінен бас тарта отырып, ерекше сипаттамалары бар хардкор панк стиліне көшуге тырысты, осыған ұқсас топтар пайда болды. Gray Matter, Beefeater, Fire Party, Dag Nasty және Soulside сияқты топтар осы қозғалыспен байланысты болды. "Эмо" сөзінің шығу тегі нақты белгісіз болғанымен, дәлелдер 1980-жылдардың ортасында, әсіресе 1985 жылы қолданылғанын көрсетеді. Энди Гринвальдтың "Ештеңе жақсы сезілмейді: Панк-рок, жасөсперімдер және эмо" кітабының авторы айтқандай: "Эмо" терминінің шығу тегі құпияға оранылған, бірақ ол алғаш рет 1985 жылы кеңінен қолданылды. Егер Minor Threat хардкор болса, онда Rites of Spring, өзгертілген бағытымен, эмоционалды хардкор немесе эмокор болды". Майкл Азеррад, "Біздің тобыңыздың өміріңізге әсер ете алады" кітабының авторы, сөздің шығу тегін де 1980-жылдардың ортасына жатқызады: "Бұл стиль көп ұзамай "эмокор" деп аталды, бұл терминге қатысқандардың барлығы ащылықпен қарады". Маккей оны 1985 жылға дейін іздейді, Thrasher журналындағы Embrace және басқа Вашингтон, округ Колумбия топтарын "эмокор" деп атаған мақалаға сілтеме жасайды (ол оны "өмірімде естіген ең ақымақ нәрсе" деп атады). Басқа есептерде бұл сөзді Embrace концертіндегі көрерменнің бірі айтқан, топты "эмокор" деп қорлаған. Тағы басқалар Маккейдің журналда өзін-өзі мазақтап қолданғанда немесе ол Rites of Spring-тен шыққан деп айтады. 1980-жылдардың соңы мен 1990-жылдардың басында Сан-Франциско панк-рок сахнасынан шығып, Нью-Йоркте құрылған Jawbreaker поп-панкты эмоционалды және жеке мәтіндермен біріктірді. Әнші-гитарист Блейк Шварценбах өзінің мәтіндерін жеке, шұғыл тақырыптарға, көбінесе күнделігінен алынған материалдарға негіздеді. Көбінесе түсініксіз және метафораларға толы болған олардың Шварценбахтың алаңдаушылықтарымен байланысы оның сөздеріне ащылық пен наразылық сыйлап, оларды жалпыға ортақ және тыңдаушылар үшін тартымды етті. Шварценбах эмоның алғашқы кумиріне айналды, өйткені тыңдаушылар әншіге оның әндерінен гөрі көбірек жақындық сезінді. Jawbreaker-дің 1994 жылғы "24 Hour Revenge Therapy" альбомы жанкүйерлер арасында танымал болды және 1990-жылдардың ортасындағы эмоның маңызды альбомы саналады. Jawbreaker Geffen Records компаниясымен келісімшарт жасасып, Nirvana және Green Day топтарымен гастрольдік сапарларға шықса да, Jawbreaker-дің 1995 жылғы "Dear You" альбомы кең танылмады. Jawbreaker көп ұзамай тарап, Шварценбах Jets to Brazil эмо тобын құрды. Sunny Day Real Estate 1990-жылдардың басындағы гранж бумының шарықталу кезеңінде Сиэтлде құрылды. Топтың дебюттік альбомы "Diary" (1994) альбомының жетекші трегі "Seven" музыкалық видеосы MTV арнасында көрсетілді, бұл топқа көбірек назар аударуға мүмкіндік берді. Сол кезде пайда болған тағы бір эмо тобы - Калифорнияның Weezer тобы. Дегенмен, Weezer-дің эмо екендігі талқыланып жүр. Мысалы, Alternative Press тобының эмо деген атауды дұрыс емес қолданғанын айтады, ал автор Энди Гринвальд та бұл топ эмо емес екенін мәлімдейді. Джимми Ит Уорлд, Аризонаның эмо тобы да осы кезеңде пайда болды. Mr. T Experience және Horace Pinker сияқты поп-панк топтарының ықпалымен Jimmy Eat World 1994 жылы өзінің дебюттік альбомын шығарды.

Emo, which began as a post hardcore subgenre, Minor Threat fan Guy Picciotto formed Rites of Spring in 1984, using the musical style of hardcore punk and combining the musical style with melodic guitars, varied rhythms, and personal, emotional lyrics. Many of the band's themes, including nostalgia, romantic bitterness and poetic desperation, became familiar tropes of later emo music. Its performances were public, emotional purges where audience members sometimes wept. Ian MacKaye of Minor Threat became a Rites of Spring fan (recording their only album and being their roadie) and formed the emo band Embrace, which explored similar themes of self searching and emotional release. Similar bands followed in connection with the "Revolution Summer” of 1985, an attempt by members of the Washington scene to break from the usual characteristics of hardcore punk to a hardcore punk style with different characteristics. Bands such as Gray Matter, Beefeater, Fire Party, Dag Nasty, and Soulside were associated with the movement. Although the origins of the word "emo" are uncertain, evidence shows that the word "emo" was coined in the mid 1980s, specifically 1985. According to Andy Greenwald, author of Nothing Feels Good: Punk Rock, Teenagers, and Emo, "The origins of the term 'emo' are shrouded in mystery but it first came into common practice in 1985. If Minor Threat was hardcore, then Rites of Spring, with its altered focus, was emotional hardcore or emocore." Michael Azerrad, author of Our Band Could Be Your Life, also traces the word's origins to the mid 1980s: "The style was soon dubbed 'emo core,' a term everyone involved bitterly detested". MacKaye traces it to 1985, attributing it to an article in Thrasher magazine referring to Embrace and other Washington, D. C. bands as "emo core" (which he called "the stupidest fucking thing I've ever heard in my entire life"). Other accounts attribute the word to an audience member at an Embrace show, who shouted as an insult that the band was "emocore". Others have said that MacKaye coined the word when he used it self mockingly in a magazine, or that it originated with Rites of Spring. Emerging from the late 1980s and early 1990s San Francisco punk rock scene and forming in New York City, Jawbreaker combined pop punk with emotional and personal lyrics. Singer guitarist Blake Schwarzenbach focused his lyrics on personal, immediate topics often taken from his journal. Often obscure and cloaked in metaphors, their relationship to Schwarzenbach's concerns gave his words a bitterness and frustration which made them universal and attractive to audiences. Schwarzenbach became emo's first idol, as listeners related to the singer even more than to his songs. Jawbreaker's 1994 album, 24 Hour Revenge Therapy, was popular with fans and is a touchstone of mid 1990s emo. Although Jawbreaker signed with Geffen Records and toured with mainstream bands Nirvana and Green Day, Jawbreaker's 1995 album Dear You did not achieve mainstream success. Jawbreaker broke up soon afterwards, with Schwarzenbach forming emo band Jets to Brazil. Sunny Day Real Estate formed in Seattle at the height of the early 1990s grunge boom. The music video for "Seven", lead track of the band's debut album Diary (1994), was played on MTV, giving the band more attention. Another band often considered to be emo which emerged at the same time was California's Weezer. Nonetheless, it is debated whether Weezer is emo. For example, Alternative Press argues that the emo label has been misapplied to the band, and author Andy Greenwald also states that the band is not emo. Jimmy Eat World, an Arizona emo band, also emerged at this time. Influenced by pop punk bands such as the Mr. T Experience and Horace Pinker, Jimmy Eat World released its self titled debut album in 1994.

1994-1997: Жасырын танымалдық

1980 жылдардың басынан бері көбінесе андеграундта болған американдық панк және инди-рок қозғалыстары 1990 жылдардың ортасында бағытты мәдениеттің бір бөлігіне айналды. Nirvana-ның жетістігімен ірі жазба компаниялары альтернативті рок пен басқа да андеграунд музыканың танымалдылығын пайдаланып, тәуелсіз топтармен келісімшарт жасасып, оларды насихаттады. 1994 жылы Jawbreaker-дің "24 Hour Revenge Therapy" және Sunny Day Real Estate-тің "Diary" альбомдары шыққанда, панк-рок топтары Green Day және The Offspring "Dookie" (алмаздық статус) және "Smash" (көп платиналық статус) альбомдарымен бағытты ағымға енді. Андеграунд музыка кең таралғаннан кейін, эмо кейін шегініп, келесі бірнеше жылда ұлттық субмәдениет ретінде қайта құрылды. Jawbreaker, Drive Like Jehu және Fugazi-ден шабыт алған 1990 жылдардағы эмо хардкор панк элементтерінен бас тартып, инди-рок элементтерін қолданды, панк-роктың өзің жасау этикасын сақтап, бірақ әуендері тегіс әрі эмоционалды вокалмен болды. 1990 жылдардағы көптеген эмо-топтар, мысалы Cap'n Jazz, Braid, Christie Front Drive, Mineral, Jimmy Eat World, The Get Up Kids және The Promise Ring, АҚШ-тың орталық бөлігінде пайда болды. Көптеген топтардың ерекше вокалдық стилі мен гитаралық әуендері болды, кейіннен ол Орта Батыс эмосы деп аталды. Энди Гринвальдтың айтуынша, "осы кезеңде эмо осы күнге дейін сақталған көптеген стереотиптерді қалыптастырды: жігіттер жетеледі, көзілдірік тағады, тым сезімтал, тым ақылды, гитарамен ойнайтын колледж музыкасы". Texas Is the Reason эмо-тобы, Шығыс жағалаудағы үш жылдық өмірінде инди-рок пен эмо арасындағы алшақтықты жойып, Sunny Day Real Estate әуендері мен панк музыканттығын біріктіріп, тыңдаушыға тікелей ән шырқады. Нью-Джерсиде Lifetime тобы жанкүйерлердің жертөлелерінде концерттер өткізді. 1995 жылы шыққан "Hello Bastards on Jade Tree Records" альбомы хардкор панкті эмомен біріктіріп, цинизм мен ирониядан аулақ болып, махаббат әндерін шығарды. Албом он мыңдаған дана сатылды, ал Lifetime Нью-Джерси мен Лонг-Айлендтегі Brand New, Midtown, The Movielife, My Chemical Romance эмо-топтарына жол ашты. Weezer-дің дебюттік альбомының табысынан кейін "Pinkerton" қараңғы және абразивті стильді көрсетті. Лидер Риверс Куомоның әндері бұзылған, манипулятивті секс және оның атақтылармен қарым-қатынас жасаудағы қауіпсіздігіне назар аударды. Алғашқыда сынға ұшырап, коммерциялық жағынан сәтсіз болды. Куомо көпшілік назарынан тыс қалды, кейіннен альбомды "жаман" және "өте ауыр қателік" деп атады. Алайда "Pinkerton" баламалы рокты жаңадан таныған және оның мойындау өлеңдері мен бас тарту тақырыбымен танысқан жастар арасында тұрақты тартымдылық тапты. Сатулар ауыздан-ауызға, онлайн-хабарлама тақталарына және Napster-ге байланысты тұрақты өсті. "Ешкім назар аудармаса да, мүмкін ешкім назар аудармағандықтан шығар, - деп жазады Гринвальд. - "Pinkerton" онжылдықтың ең маңызды эмо альбомына айналды". 2004 жылы MTV-нің Джеймс Монтгомери Weezer-ді "соңғы 10 жылдың ең маңызды тобы" деп сипаттады. "Pinkerton" табысы өте біртіндеп өсті, оны 2001 жылдың шілдесінде RIAA алтын сертификаттан және ақырында 2016 жылдың қыркүйегінде RIAA платина сертификаттан өткізді. 1990 жылдардың ортасындағы эмоны Mineral бейнеледі, оның "The Power of Failing" (1997) және "EndSerenading" (1998) эмо троптарын қамтиды: қараңғы музыка, күндізгі проблемалар туралы мазасыз ән айтушымен бірге. Гринвальд "If I Could" әнін 1990 жылдардың эмоның "соңғы көрінісі" деп атайды, ол "жырдың қысқаша тұжырымдамасы: "Ол әдемі, мен әлсіз, мылқау және ұялшақпын; мен жалғызмын, бірақ жалғыз қалғанда таңқаларлық поэтикалықпын" деп жазды. Тағы бір маңызды топ - Braid, оның 1998 жылғы "Frame and Canvas" альбомы мен B-сайты "Forever Got Shorter" әндері топ пен тыңдаушы арасындағы шекараны бұзды; топ өздерінің көрермендерін құштарлық пен сезіммен бейнелеп, өздерінің жанкүйерлерінің дауысында ән шырқады. 1990 жылдардың ортасында эмоның мыңдаған жас жанкүйерлері болса да, ол ұлттық санаға кірмеді. Бірнеше топқа ірі жазба компаниялармен келісімшарт ұсынылды, бірақ олардың көпшілігі мүмкіндікті пайдаланбай тұрып тарады. Jimmy Eat World 1995 жылы Capitol Records-пен келісімшарт жасасты және "Static Prevails" альбомымен келесілерді жасады, бірақ әлі күнге дейін бағытты ағымға енген жоқ. The Promise Ring сол кездегі коммерциялық тұрғыдан ең табысты эмо тобы болды, олардың 1997 жылғы "Nothing Feels Good" альбомының сатылымы бес цифрдың ортасына жетті. Гринвальд альбомды "эмо ұрпағының шыңы" деп атайды: поп пен панктың, отставка мен мерекелеудің, қыздардың қызығушылығы мен достарының, топтастарының және жолдың тартылуының бірігуі"; 1990-шы жылдардың ортасында эмо "пластик пен мегабайттардың орнына винил мен қағаздан жасалған соңғы субмәдениет" болды.

The American punk and indie rock movements, which had been largely underground since the early 1980s, became part of mainstream culture during the mid 1990s. With Nirvana's success, major record labels capitalized on the popularity of alternative rock and other underground music by signing and promoting independent bands. In 1994, the same year that Jawbreaker's 24 Hour Revenge Therapy and Sunny Day Real Estate's Diary were released, punk rock bands Green Day and the Offspring broke into the mainstream with diamond album Dookie and multi platinum album Smash, respectively. After underground music went mainstream, emo retreated and reformed as a national subculture over the next few years. Inspired by Jawbreaker, Drive Like Jehu and Fugazi, 1990s emo abandoned the elements of hardcore punk and used elements of indie rock, with punk rock's do it yourself work ethic but smoother songs and emotional vocals. Many 1990s emo bands, such as Cap'n Jazz, Braid, Christie Front Drive, Mineral, Jimmy Eat World, the Get Up Kids and the Promise Ring, originated in the central U. S. Many of the bands had a distinct vocal style and guitar melodies, which was later called Midwest emo. According to Andy Greenwald, "this was the period when emo earned many, if not all, of the stereotypes that have lasted to this day: boy driven, glasses wearing, overly sensitive, overly brainy, chiming guitar driven college music." Emo band Texas Is the Reason bridged the gap between indie rock and emo in their three year lifespan on the East Coast, melding Sunny Day Real Estate's melodies and punk musicianship and singing directly to the listener. In New Jersey, the band Lifetime played shows in fans' basements. Lifetime's 1995 album, Hello Bastards on Jade Tree Records, fused hardcore punk with emo and eschewed cynicism and irony in favor of love songs. The album sold tens of thousands of copies, and Lifetime paved the way for New Jersey and Long Island emo bands Brand New, Midtown, The Movielife, My Chemical Romance, After the mainstream success of Weezer's self titled debut album, Pinkerton showed a more dark and abrasive style. Frontman Rivers Cuomo's songs focused on messy, manipulative sex and his insecurity about dealing with celebrity. A critical and commercial failure, Rolling Stone called it the third worst album of the year. Cuomo retreated from the public eye, later referring to the album as "hideous" and "a hugely painful mistake". However, Pinkerton found enduring appeal with young people who were discovering alternative rock and identified with its confessional lyrics and theme of rejection. Sales grew steadily due to word of mouth, online message boards and Napster. "Although no one was paying attention", writes Greenwald, "perhaps because no one was paying attention—Pinkerton became the most important emo album of the decade." In 2004, James Montgomery of MTV described Weezer as "the most important band of the last 10 years". Pinkerton success grew very gradually, being certified gold by the RIAA in July 2001 and eventually being certified platinum by the RIAA in September 2016. Mid 1990s emo was embodied by Mineral, whose The Power of Failing (1997) and EndSerenading (1998) encapsulated emo tropes: somber music, accompanied by a shy narrator singing seriously about mundane problems. Greenwald calls "If I Could" "the ultimate expression" of 1990s emo, writing that "the song's short synopsis—she is beautiful, I am weak, dumb, and shy; I am alone but am surprisingly poetic when left alone — sums up everything that emo's adherents admired and its detractors detested." Another significant band was Braid, whose 1998 album Frame and Canvas and B side song "Forever Got Shorter" blurred the line between band and listener; the group mirrored their audience in passion and sentiment, and sang in their fans' voice. Although mid 1990s emo had thousands of young fans, it did not enter the national consciousness. A few bands were offered contracts with major record labels, but most broke up before they could capitalize on the opportunity. Jimmy Eat World signed to Capitol Records in 1995 and developed a following with their album, Static Prevails, but did not break into the mainstream yet. The Promise Ring were the most commercially successful emo band of the time, with sales of their 1997 album Nothing Feels Good reaching the mid five figures. Greenwald calls the album "the pinnacle of its generation of emo: a convergence of pop and punk, of resignation and celebration, of the lure of girlfriends and the pull of friends, bandmates, and the road"; mid 1990s emo was "the last subculture made of vinyl and paper instead of plastic and megabytes."

1997-2002: тәуелсіз табыстар

Эмоның танымалдылығы 1990-шы жылдардың соңында артып, кең танылуына негіз салды. Deep Elm Records 1997 жылдан 2007 жылға дейін он бір жинақ альбомынан тұратын серия шығарды. Көптеген топтардың жарияланбаған музыкасын баса назар аударған серияға Jimmy Eat World, Further Seems Forever, Samiam және Movielife кірді. Бірақ альбом туралы жақсы пікірлер таралып, нәтижесінде 70 000-нан астам данасы сатылды. Jimmy Eat World DreamWorks Records-пен келісімшарт жасамас бұрын, келесі альбомын – Bleed American (2001) өзінің қаражатымен қаржыландырды. Альбом шыққан күні 30 000 дана сатылып, жақын арада алтын статусын алды, ал 2002 жылы платиналыққа ие болды, соның арқасында эмо кең жұртшылыққа танылды. Drive Thru Records эмо сипаттамалары бар, негізінен поп-панк топтарының тізімін жасады, олардың ішінде Midtown, the Starting Line, the Movielife және Something Corporate болды. Drive Thru-дың MCA Records-пен серіктестігі оның эмо-поп стиліндегі музыкасын кең аудиторияға жеткізуге мүмкіндік берді. Drive Thru-дың музыкаға деген ашық популистік және капиталистік көзқарасы оның топтарының альбомдарын және тауарларын Hot Topic сияқты дүкендерде сатуға мүмкіндік берді. Vagrant Records тәуелсіз лейблі 1990-шы жылдардың соңы мен 2000-шы жылдардың басында бірнеше табысты эмо-топтарымен келісімшарт жасады. The Get Up Kids Vagrant-пен келісімшарт жасамас бұрын, дебюттік альбомы Four Minute Mile (1997) 15 000-нан астам данада сатылды. Лейбл оларды Green Day және Weezer-дің концерттерінде сүйемелдеп, белсенді түрде жарнамалады. 1999 жылы шыққан Something to Write Home About альбомы Billboard Top Heatseekers тізімінде 31-орынға ие болды. Vagrant келесі екі жылда көптеген эмомен байланысты топтармен келісімшарт жасады және жазды, соның ішінде Anniversary, Reggie and the Full Effect, the New Amsterdams, Alkaline Trio, Saves the Day, Dashboard Confessional, Hey Mercedes және Hot Rod Circuit. Saves the Day Шығыс жағалауында үлкен жанкүйерлер қауымын жинады және Vagrant-пен келісімшарт жасасқанға дейін және Stay What You Are (2001) альбомын шығарғанға дейін екінші альбомы Through Being Cool (1999) альбомының шамамен 50 000 данасын сатты. Stay What You Are алғашқы аптада 15 000 дана сатылып, Billboard 200 тізімінде 100-орынға жетіп, АҚШ-та кемінде 120 000 дана сатылды. Vagrant 2001 жылдың жазында Microsoft және Coca Cola сияқты корпорациялардың демеушілігімен өз лейбліндегі барлық топтармен бірлесіп ұлттық тур ұйымдастырды. Оның популистік көзқарасы және интернетті маркетинг құралы ретінде пайдалану оны елдегі ең табысты тәуелсіз лейблдердің біріне айналдырды және «эмо» сөзін танымал етуге көмектесті. Гринвальдтың сөзінше, «Басқа ешқандай оқиғаға қарағанда, Vagrant America эмоны көпшілікке анықтады, себебі олардың жолға шығып, оны оларға жеткізуге батылдығы болды».

Emo's popularity grew during the late 1990s, laying the foundation for mainstream success. Deep Elm Records released a series of eleven compilation albums, The Emo Diaries, from 1997 to 2007. Emphasizing unreleased music from many bands, the series included Jimmy Eat World, Further Seems Forever, Samiam and the Movielife. Nevertheless, the album had steady word of mouth popularity and eventually sold over 70,000 copies. Jimmy Eat World self financed their next album, Bleed American (2001), before signing with DreamWorks Records. The album sold 30,000 copies in its first week, went gold shortly afterwards and went platinum in 2002, making emo become mainstream. Drive Thru Records developed a roster of primarily pop punk bands with emo characteristics, including Midtown, the Starting Line, the Movielife and Something Corporate. Drive Thru's partnership with MCA Records enabled its brand of emo inflected pop to reach a wider audience. Drive Thru's unabashedly populist, capitalist approach to music allowed its bands' albums and merchandise to sell in stores such as Hot Topic. Independent label Vagrant Records signed several successful late 1990s and early 2000s emo bands. The Get Up Kids had sold over 15,000 copies of their debut album, Four Minute Mile (1997), before signing with Vagrant. The label promoted them aggressively, sending them on tours opening for Green Day and Weezer. Their 1999 album, Something to Write Home About, reaching number 31 on Billboard Top Heatseekers chart. Vagrant signed and recorded a number of other emo related bands over the next two years, including the Anniversary, Reggie and the Full Effect, the New Amsterdams, Alkaline Trio, Saves the Day, Dashboard Confessional, Hey Mercedes and Hot Rod Circuit. Saves the Day had developed a substantial East Coast following and sold almost 50,000 copies of their second album, Through Being Cool (1999), before signing with Vagrant and releasing Stay What You Are (2001). Stay What You Are sold 15,000 copies in its first week, reached number 100 on the Billboard 200 and sold at least 120,000 copies in the United States. Vagrant organized a national tour with every band on its label, sponsored by corporations including Microsoft and Coca Cola, during the summer of 2001. Its populist approach and use of the internet as a marketing tool made it one of the country's most successful independent labels and helped popularize the word "emo". According to Greenwald, "More than any other event, it was Vagrant America that defined emo to masses—mainly because it had the gumption to hit the road and bring it to them."

2010 жылдан қазіргі уақытқа дейін: құлдырау және эмо жандану

2010 жылға қарай эмоның танымалдылығы төмендеп бастады. Көптеген топтар танымалдығын жоғалтты немесе эмо тамырларынан алшақтады; My Chemical Romance тобының “Danger Days: The True Lives of the Fabulous Killjoys” альбомы дәстүрлі поп-панк стилінде болды. Paramore және Fall Out Boy 2013 жылы шыққан “Paramore” және “Save Rock and Roll” альбомдарымен эмо жанрынан бас тартты. Paramore жаңа толқын әсерімен стильге көшті. Panic! at the Disco тобының “Too Weird to Live, Too Rare to Die!” альбомынан кейін эмо-поп түбірінен синтезаторлық поп стиліне ауысты. Көптеген топтар (соның ішінде My Chemical Romance, Alexisonfire және Thursday) жанрдың өміршеңдігіне қатысты алаңдаушылық тудырып, тарап кетті. 2010 жылдардың соңында негізінен андеграунд эмо қайта жандануы пайда болды, ол 1990 жылдар эмосының дыбысы мен эстетикасына ден қойды. Бұл қозғалысқа қатысты әртістерге Modern Baseball, The World Is a Beautiful Place & I Am No Longer Afraid to Die, A Great Big Pile of Leaves кіреді. Көптеген 2010 жылдар эмо-топтары 1990 жылдар эмосының дыбысы мен эстетикасын пайдаланса, Title Fight және Small Brown Bike сияқты 2010 жылдар эмо-топтары хардкор панк элементтерін тұрақты түрде қолданды. 2020 жылдары эмоның 2010 жылдардағы негізгі музыкаға тигізген әсері, сондай-ақ жанрдың қайта жандануы БАҚ-та жарияланды. Screamo – хардкор панктың ықпалымен дамыған, эмоның диссонанстық түрі. Жанр “жалпы панк жандаруының агрессивті жағына негізделген”. Ол Ché Café-де Heroin, Antioch Arrow, Angel Hair, Mohinder, Swing Kids және Portraits of Past сияқты топтармен басталды. Оларға Вашингтон, округтік пост-хардкор (әсіресе Fugazi және Nation of Ulysses), сондай-ақ Bauhaus сияқты пост-панк және готикалық рок топтары әсер етті. The Used, Thursday, Thrice және Hawthorne Heights, барлығы 1990 жылдардың соңы мен 2000 жылдардың басында АҚШ-та құрылып, 2000 жылдар бойы белсенді болды, screamo-ны танымал етуге көмектесті. Alexisonfire де осы кезеңде пайда болды. 2000 жылдардың ортасына қарай screamo сахнасының қанықтығы көптеген топтардың жанрдан тысқары кеңейіп, эксперименталды элементтерді қосуына әкелді. Screamo емес топтар жанрдың ерекше гуттуральдық вокал стилін қолданды.

By 2010, emo's popularity began to wane. Many bands lost popularity or moved away from their emo roots; My Chemical Romance's album, Danger Days: The True Lives of the Fabulous Killjoys, had its traditional pop punk style. Paramore and Fall Out Boy both abandoned the emo genre with their 2013 albums, Paramore and Save Rock and Roll, respectively. Paramore moved to a new wave influenced style. Panic! at the Disco moved away from their emo pop roots to a synth pop style on Too Weird to Live, Too Rare to Die!. Many bands (including My Chemical Romance, Alexisonfire, and Thursday) broke up, raising concerns about the genre's viability. During the latter 2010s, a mainly underground emo revival emerged, drawing on the sound and aesthetic of 1990s emo. Artists associated with this movement include Modern Baseball, the World Is a Beautiful Place & I Am No Longer Afraid to Die, A Great Big Pile of Leaves, While many 2010s emo bands draw on the sound and aesthetic of 1990s emo, hardcore punk elements are consistently used by 2010s emo bands such as Title Fight and Small Brown Bike. In the 2020s, emo's impact on mainstream music of the 2010s, as well as a revival of the genre itself, was noted in media outlets. Screamo is a dissonant form of emo influenced by hardcore punk,]]

The genre is "generally based in the aggressive side of the overarching punk revival scene." It began at the Ché Café with groups such as Heroin, Antioch Arrow, Angel Hair, Mohinder, Swing Kids, and Portraits of Past. They were influenced by Washington, D. C. post hardcore (particularly Fugazi and Nation of Ulysses), and the post punk and gothic rock bands like Bauhaus. The Used, Thursday, Thrice and Hawthorne Heights, who all formed in the United States during the late 1990s and early 2000s and remained active throughout the 2000s, helped popularize screamo. and Alexisonfire also emerged at this time. By the mid 2000s, the saturation of the screamo scene caused many bands to expand beyond the genre and incorporate more experimental elements. Non screamo bands used the genre's characteristic guttural vocal style.

Сасс

Sass (сонымен қатар sassy screamo, sasscore, white belt hardcore, white belt, sassgrind немесе dancey screamo деп те аталады) – 1990 жылдардың соңы мен 2000 жылдардың басында пайда болған скримо жанрының стилі. Бұл жанрда постпанк, жаңа толқын, диско, электрондық музыка, би-панк элементтері бар. Sass тобына Blood Brothers, An Albatross, The Number Twelve Looks Like You, Эйфель мұнарасын жарыту жоспары, Daughters тобының ерте шығармалары, Orchid тобының кейінгі музыкасы және SeeYouSpaceCowboy кіреді.

Эмо поп

Эмо поп (немесе эмо поп панк) – эмо жанрының поп музыкасының ықпалымен, ықшам әндерімен және құлаққа жағымды, есте қалатын хорларымен ерекшеленетін қосалқы жанры. The Guardian газеті эмо попты «қанты бар бой-бенд поп» пен эмоның араласуы деп сипаттаған. Эмо поп 1990 жылдары дамыды. Jawbreaker және Samiam сияқты топтар эмо-поп панк стилін қалыптастырумен белгілі. CMJ New Music Monthly журналының Nicole Keiper-і жазғандай, Sense Field-тің Building (1996) альбомы топты «Get Up Kids және Jejune сияқтылармен бірге эмо поп лагеріне» итермеледі. Эмо 2000 жылдардың басында коммерциялық сәттілікке қол жеткізгендіктен, эмо поп Jimmy Eat World-тің 2001 жылғы Bleed American альбомымен және оның «The Middle» синглының табысымен танымал болды. The Promise Ring де ертедегі эмо поп топтарының бірі. Jimmy Eat World-тің Clarity альбомының эмо-поп стилі кейінгі эмоға әсер етті. AllMusic-тің Блейк Батлер Braid тобының 1998 жылғы Frame & Canvas альбомын эмо поп деп сипаттады, ол альбомға бес жұлдыздың төртеуін берді және Frame & Canvas – Braid-тің ең жақсы жұмыстарының бірі екенін жазды. Эмо поп 1990 жылдардың соңында сәттілікке ие болды, ал 2000 жылдардың басында оның танымалдылығы артты. The Get Up Kids Vagrant Records компаниясымен келісімшартқа отырмас бұрын, олардың дебюттік Four Minute Mile (1997) альбомының 15 000-нан астам данасын сатты. Лейбл оларды жарнамалап, Green Day және Weezer-дің концерттерінде ойнауға жіберді. 1999 жылы шыққан Something to Write Home About альбомы Billboard Top Heatseekers чартында 31-орынды иеленді. Cash Cash Take It to the Floor (2008) альбомын шығарды; AllMusic мәліметінше, бұл «эмо поптың нақты білдірілімі болуы мүмкін – эмоның терең сезімдерді, жаннан шыққан эмоцияларды ойнаған, пост-панк пен хардкордан тікелей әсер алған топтардан дүкенге арналған, жарқыраған Day Glo попқа айналуы, 70-жылдардағы Куинсидің бір эпизодындағы «панктер» сияқты шынайы көрінбейтін балалар ойнаған». Альбом Ұлыбританияда алтын сертификат алды.

Эмо рап

Эмо рэп – эмо музыкасын және хип-хоп музыкасын біріктіретін жанр. Жанрға ықпал еткен Underoath және Brand New сияқты артистердің үлгілері көптеп қолданылады, және көбінесе бұл түпнұсқа аспаптармен үйлесімде болады. Эмо хип-хоптың көрнекті өкілдеріне Lil Peep, XXXTentacion және Nothing,Nowhere жатады. 2010 жылдардың ортасы мен соңында эмо рэп кең танымалдылыққа ие болды. Қайтыс болған рэпер XXXTentacion-ның "Sad!" әні 2018 жылдың 30 маусымында Billboard Hot 100 хит-парадында 1-орынға шықты. XXXTentacion-ның тағы да бірнеше хит әндері болды. Оның "Moonlight" әні 2018 жылдың 7 шілдесінде Billboard Hot 100 хит-парадында 13-орынды, "Changes" әні 2018 жылдың 30 маусымында 18-орынды, ал "Jocelyn Flores" әні 2018 жылдың 30 маусымында 19-орынды иеленді. Эмо рэп музыканты Lil Uzi Vert-тің "XO Tour Llif3" әні Billboard Hot 100 хит-парадында 7-орынға көтеріліп, RIAA-дан 6x платина сертификатын алды. Эмо рэп 2010 жылдардың ортасы мен соңында үлкен танымалдыққа қол жеткізсе де, эмо рэп музыканттары Lil Peep және XXXTentacion 2017 жылдың қарашасында және 2018 жылдың маусымында дүниеден озды. 2017 жылдың қарашасында Лил Пип Фентанил мен Ксанакстан артық доза алып қайтыс болды. 2018 жылдың маусымында XXXTentacion Флорида штатында атып өлтірілді.

Шығу тегі

Эмо субмәдениеті, тек музыка стилі емес, 1990 жылдардың ортасында Сан-Диегодағы скримо сахнасымен тікелей байланысты. Аталған сахнаның Heroin, Antioch Arrow және Swing Kids сияқты топтары мен оның қатысушылары, қара боялған, түзу шаш жиектеріне сілтеме жасай отырып, көбінесе «спок-рок» деп аталды. 1950 жылдардағы музыкант Бадди Холлиге ұқсайтын қалың жиекті көзілдіріктер, түймелі көйлектер, футболкалар, свитерлер, тары джинсылар, Converse кепкілер және кардиган сияқты киімдер кең таралған. 2000 жылдардың басында fashioncore хардкор және металкорда танымал трендке айналды, ал Avenged Sevenfold, Bleeding Through және Atreyu сияқты топтар да fashioncore деп белгіленді. Eighteen Visions мүшелерінің ықпалымен 2000 жылдардың басында эмолар шаштарымен тәжірибе жасауды ұната бастады, қабаттар, асимметриялық жиектер жасап, тіпті шаштарын жилетпен кесті. Боб және А-тәрізді шаш кесулер де танымал болды. Бұл топтар көбінесе Misfits және The Cure сияқты готикалық стильдегі топтардан шабыт алды.

Жалпы таралу деңгейі

2000 жылдардың ортасынан соңына дейін эмо стиліне тарық джинсы, тығыз футболкалар (көбінесе қысқа жеңді, және жиі эмо-топтардың аттары жазылған), металл қапсырмалы белбеулер, Converse кепшіктер, Vans және қара білезіктер кіретін. Эмо стилінің ең танымал ерекшелігі – шаштың түрі: жалпақ, түзу, көбінесе құлпынай қара шаш, беттің көп бөлігін жабатын ұзын шаш. Эмо стилі готикалық және "scene" стилімен шатастырылып келді. Эмо субмәдениетке айналғанда, эмо стилінде киініп, оның музыкасын ұнататын адамдар "эмо балалар" немесе "эмолар" деп аталды. Taking Back Sunday, Good Charlotte, Brand New, From First to Last, Bullet for My Valentine, Story of the Year, Funeral for a Friend, Silverstein, Simple Plan, Aiden, The Red Jumpsuit Apparatus және The All American Rejects – эмолардың көбінесе тыңдайтын топтары.

Стереотиптер

Эмо эмоция, сезімталдық, ұялдық, ішке қарай бұрылу немесе қайғы-мұңмен байланысты стереотиптермен қатар келеді. Көбірек дау тудырған нәрсе – жанрға қатысты депрессия, өзін-өзі қиындату және өзіне-өзі қол жұмсау туралы стереотиптер, олардың бір бөлігі британдық Daily Mail таблоиді эмо жанкүйерлерін "культ" деп көрсетуінен туындады. Эмолар мен готтар көбінесе "эмолар өздерін жек көреді, ал готтар бәрін жек көреді" деген стереотип арқылы ажыратылды. 2020 жылы The Independent мұндай стереотиптер туралы жазып, "эмо оларға қауымдастық пен өзін-өзі көрсету мүмкіндігін ұсынған субмәдениетте өз орнын тапқан жасөспірімдердің құрылымды бұзушылық әрекеттері үшін ерекшеленді" деп мәлімдеді.

Терминология

"Эмо" термині суретшілер, сыншылар және жанкүйерлер арасында қызу дау тудырды. Кейбіреулер бұл терминді эмоцияны білдіретін кез келген музыканы сипаттау үшін қолданылатын, шамалы анықталған термин ретінде қарастырады. Эмоның кең танылуы және оған байланысты субмәдениеттердің пайда болуы терминнің басқа жанрлармен шатастырылуына әкелді. Көптеген топтар, эмо деп белгіленгеніне наразылық білдірді. Крис Пэйннің "Бүгін түнде балаларың қайда?" (2023) кітабында Bayside вокалисі Энтони Ранери 2000-шы жылдардың басында эмоның "нашар сөз" болып кеткенін айтты. Ол бұл теріс мағынаның пайда болуын хипстерлердің рок-музыканттарын олардың сол кездегі танымал инди-рок топтарынан, атап айтқанда The Strokes-тан "кем беделді" деп көрсету үшін осы терминды қолдануынан туындағанын түсіндірді. My Chemical Romance әншісі Джерард Уэй 2007 жылы эмоны "қоқыс үйірмесі" деп атады.

Panic! at the Disco вокалисі Брендон Юри: "Бұл білімсіздік! Стереотип – әлсіз және қарым-қатынастарында қиындықтарға тап болған жігіттер өздерінің қайғылы жағдайларын жазады. Біздің әндерімізді тыңдасаңыз, олардың ешқайсысы осындай көңіл-күйді білдірмейді." Taking Back Sunday вокалисі Адам Лаззара өзінің тобын әрқашан рок-н-ролл деп санағанын айтты. The Get Up Kids гитарисі Джим Суптик 2000-шы жылдардағы кең таралған топтар мен 1990-шы жылдардағы эмо-топтар арасындағы айырмашылықты атап өтті: "Біз шыққан панк-сахна мен қазіргі панк-сахна мүлдем басқа. Қазір ол глэм-рок сияқты. Біз осы жылы Bamboozle фестивалінде өнер көрсеттік және өзімізді орынсыз сезіндік. Егер біз осы әлемді құруға көмектескен болсақ, онда кешірім сұраймын." AFI вокалисі Дэйви Хавок эмоны "өте қызықсыз және мағынасыз сөз" деп сипаттады. Rites of Spring вокалисі Гай Пиччиотто эмо белгісін "ақылсыздық" деп санайтынын және Rites of Spring тобын панк-рок тобы деп есептейтінін айтты: "Менің ойымша, бұл соншалықты ақымақтық, себебі Bad Brains эмоционалды емес пе? Олар роботтар ма? Бұл маған түсініксіз." Sunny Day Real Estate мүшелері өздерін жай ғана рок-топ деп санайды және алғашқы күндері "эмокор" сөзінің қорлау мағынасы болғанын айтты: "Мен эмокор немесе рок терминін қолданғаны үшін ешкімді кінәламаймын, бірақ сол кезде эмокор топаға айтуға болатын ең жаман нәрсе еді." "Молл-эмо" термині Paramore, Hawthorne Heights, My Chemical Romance, Panic! at the Disco және Fall Out Boy сияқты коммерциялық жағынан сәтті топтарды олардан бұрын және кейін келген, коммерциялық тұрғыдан аз табысқа жеткен топтардан ажырату үшін қолданылды. "Молл-эмо" термині 2002 жылға дейін жетеді, сол кезде көптеген эмо жанкүйерлері жанр кең таралған кезде эмоның өзгеруіне наразылық білдірді. Кейін ол 2014 жылы "Is This Band Emo?" веб-сайтын құрды, онда түрлі топтар жанрға жататыны және оған күлкілі жауаптар берілетіні түсіндірілді.

Brendon Urie of Panic! at the Disco said : "It's ignorant! The stereotype is guys that are weak and have failing relationships write about how sad they are. If you listen to our songs, not one of them has that tone." Adam Lazzara of Taking Back Sunday said he always considered his band rock and roll instead of emo. Guitarist of the Get Up Kids, Jim Suptic, noted the differences between the 2000s mainstream acts when compared to the emo bands of the 1990s, saying, “The punk scene we came out of and the punk scene now are completely different. It's like glam rock now. We played the Bamboozle fests this year and we felt really out of place If this is the world we helped create, then I apologise.” Vocalist of AFI, Davey Havok, described emo as “such a strange and meaningless word.” Early emo musicians also have rejected the label. Guy Picciotto, the vocalist of Rites of Spring, said he considers the emo label "retarded" and always considered Rites of Spring a punk rock band: "The reason I think it's so stupid is that what, like the Bad Brains weren't emotional? What they were robots or something? It just doesn't make any sense to me." Sunny Day Real Estate's members said they consider themselves simply a rock band, and said that back in the early days, the word "emocore" was an insult: "While I don't disrespect anyone for using the term emo core, or rock, or anything, but back in the day, emo core was just about the worst dis that you could throw on a band." The term “mall emo” has been used to separate mainstream bands like Paramore, Hawthorne Heights, My Chemical Romance, Panic! at the Disco, and Fall Out Boy from the less commercially viable bands that proceeded and succeeded them. The term "mall emo" dates back to around 2002, when many emo fans did not like the change emo was going through at the time when the genre became mainstream. He later created the website Is This Band Emo? in 2014, which explains whether various bands are classified under the genre alongside humorous responses.