Канадалық хард-рок тобы «Max Webster» тарихы

Кіріспе

Max Webster – 1972 жылы Торонто қаласында құрылған канадтық хард-рок тобы. Топ Канадада айтарлықтай табысқа ие болды, бірнеше үздік сатылымдағы альбомдар шығарды, сондай-ақ 1981 жылы тарағанға дейін Ұлыбританияда да белгілі бір жетістіктерге қол жеткізді. Топтың негізін қалаушы Ким Митчелл кейіннен туған Канадасында ұзақ және сәтті жеке мансапқа ие болды.

Өмірбаян

Бастапқыда 1972 жылдың желтоқсанында алғашқы концерттері үшін трио құрылған, алғашқы мүшелері гитарист және вокалист Ким Митчелл, бассист Майк Тилка және барабаншы Фил Труделл болды. Топ қысқа уақытқа дейін «Стинки», содан кейін «Арнайы жеткізу» деп аталды. 1973 жылдың басында олар «Макс Вебстер» деген атқа тоқтасты, бұл есімді Тилка Милуокидегі «Family at Mac» тобында Дэрил Стюермермен ойнап жатқанда ойлап тапқан (Стюермер Бен Вебстерге шабыттанған «Вебстерге арналған ән» атты ән жазған). 1973 жылдың басында Джим Брутон клавишада қосылуымен құрамы төрттікке дейін ұлғайтылды. 1973 жылдың сәуір айында Пол Керси Труделлді ауыстырды, ал 1974 жылдың ақпанында Терри Уоткинсон Брутонның орнына келді. 1975 жылы Max Webster SRO Management компаниясымен келісімшарт жасады, ал бір жылдан кейін Терри Браунның қосымша өндірісімен дебюттік альбомы шықты. Топ тез арада Торонтодағы барлардағы әзіл-қалжыңдарымен, сахналық көріністерімен және репертуарымен, соның ішінде Джетро Тулл мен Франк Заппаның каверлерімен, сондай-ақ түрлі жанрлардағы өзіндік шығармаларымен танымал болды. Митчелл/Тилка/Керси/Уоткинсон құрамы топ тарихындағы ең ұзақ сақталған құрам болды, ал 1976 жылға қарай олардың каталогында 50-ден астам түпнұсқа ән болды. Rush тобының ашылу концертінен кейін Керси топтан кетіп, оның орнына Гари МакКракен келді. Екінші альбомы «High Class in Borrowed Shoes» (1977) альбомын жазып, гастрольде болғаннан кейін Тилка да осылай істеді, оның орнына Дейв Майлс келді (бірақ Митчеллдің бірінші таңдауы Билли Шихан болды, ол келесі альбомның алдын ала өндірісін жүргізді, ал Тилка концерттерде ойнады). Майлс Митчелл мен МакКракенмен бірге Макс Вебстерге дейінгі бірнеше топтарда ойнаған, олардың барлығы туған қаласы Онтариодағы Сарнияда орналасқан. Митчелл мен лирик Пье Дюбои материалдарының көп бөлігін жазды, олардың ынтымақтастығы 1972 жылы Грецияда басталды. Уоткинсон әр альбомға бір-үш ән жазды, ал МакКракен мен Майлз де материалға үлес қосты. Max Webster 1970-жылдардың ортасынан 1980-жылдардың басына дейін қарқынды гастрольдік турлар жасады, әдетте жылына 200-250 рет барларда, жоғары мектептерде, театрларда және ареналарда өнер көрсетті. Олар Bachman–Turner Overdrive, Blondie, The Cars, Cheap Trick, Peter Gabriel, Genesis, The Guess Who, Kansas, Ted Nugent, Rainbow, Rare Earth, REO Speedwagon, Rush, Strawbs және Styx сияқты артистердің ашылу концертінде өнер көрсетті. 1978 жылға қарай топ Канаданың көптеген ірі нарықтарында бас жұлдызға айналды, бірақ олар Канададан тыс жерлерде Rush тобымен кең ауқымды гастрольдерді жалғастырып, оларды 200-ден астам рет қолдады. Олардың үшінші альбомы «Mutiny Up My Sleeve» (1978) тобы және Терри Браун, сондай-ақ олардың бұрынғы бассисі Майк Тилка (қазір Anthem/SRO кеңсесінде жұмыс істеп, Браун жұмыстан кеткеннен кейін альбомды аяқтау үшін шақырылды) шығарды. Митчелл/Уоткинсон/МакКракен/Майлс құрамы төртінші альбомы «A Million Vacations» және одан кейінгі концерттік альбомы «Live Magnetic Air» арқылы жалғасты. Олардың альбомдары Канададағы FM радиосындағы негізгі бөлігіне айналғанмен, «A Million Vacations» Max Webster тобының Канаданың ең үздік 100 тізіміне енген хит-синглдерді шығарған алғашқы альбомы болды. Топтың алғашқы хиті «Let Go the Line» болды, оны Терри Уоткинсон жазды және орындады, ол Канадалық хит-парадтарда 41-орынды иеленді. «A Million Vacations» әнін МакКракен/Дюбои жазды, МакКракен орындады және Канадада 80-орынды иеленді. Альбомның үшінші және соңғы синглі «Paradise Skies» Митчелл/Дюбоидың Митчелл орындаған композициясы болды және Канадада (21-орын) және Ұлыбританияның сингл чартында (43-орын) шағын хит болды. Кейбір халықаралық танылуға ие болғаннан кейін Max Webster 1979 жылы Ұлыбритания мен Еуропаны аралап, Rush тобының қолдауымен Лондонның танымал «Marquee Club» клубында өнер көрсетті. Алайда, олардың мансабының қарқыны американдық Capitol Records лейблі Еуропалық турнеге қаржы бөлуден бас тартқанда тоқтады. Бір жылдан кейін топ Ұлыбританияға оралды, бірақ жарнаманың жетіспеуінен билет сатылуының төмендігі олардың концерттерінің тоқтатылуына әкелді, ал Black Sabbath тобын қолдауға арналған екі концерт ғана орындалды. Топтың бесінші және соңғы студиялық альбомы «Universal Juveniles» (1980) жазылғанға дейін Уоткинсон топтан кетіп, Max Webster-ді Митчелл, МакКракен және Майлздың триосы қалдырды. «Universal Juveniles» сессиондық музыканттар Дэвид Стоунның (оның өзі топпен қысқаша гастрольде болған) және Даг Райлидің көмегімен жазылды. «Battle Scar» әні Max Webster-мен бірге Rush тобының үш мүшесімен бірге тікелей жазылды (Уоткинсон осы сессияға ғана оралды). Майлс альбом жазылғаннан кейін бірден топтан кетіп, Митчелл мен МакКракенді жалғыз қызмет ететін мүшелер ретінде қалдырды. Митчелл көп ұзамай Майк Гингрич басында, Грег Чэдд клавишада және Стив МакМюррей екінші гитарада ойнаған жаңа гастрольдік құрамды құрды. Уоткинсон 1980 жылдың желтоқсанында жалақы төленетін гастрольдік мүше ретінде қайта қосылды, бірақ Митчелл осыдан кейін 1981 жылдың 16 сәуір күні Теннесси штатының Мемфис қаласында Rush тобын қолдаған концерттен кейін топты таратуға шешім қабылдады, негізінен шаршау және лейблдің қолдауының жетіспеуіне байланысты.

Initially a trio for their first gigs in December 1972, the original members were guitarist and vocalist Kim Mitchell, bassist Mike Tilka, and drummer Phil Trudell. The band were briefly called Stinky, then Special Delivery. They settled on Max Webster by early 1973, a name concocted by Tilka while playing with Daryl Stuermer in a Milwaukee band called Family at Mac's (Stuermer had written a song inspired by Ben Webster called "Song for Webster"). The lineup was augmented to a quartet in early 1973 with Jim Bruton being added on keyboards. Paul Kersey replaced Trudell in April 1973, and Terry Watkinson replaced Bruton in February 1974. Max Webster were signed by SRO Management in 1975, and a year later their self titled debut album, co produced by Terry Brown, was released. The band quickly gained a reputation on the Toronto bar scene for their humour, stage antics, and repertoire including Jethro Tull and Frank Zappa covers as well as their compositions spanning a wide range of genres. The Mitchell/Tilka/Kersey/Watkinson lineup was the longest lasting in the band's history, and by 1976 they had over 50 original songs in their catalog. After a Canadian tour opening for Rush, Kersey left the band and was replaced by Gary McCracken. After recording and touring for their second album, High Class in Borrowed Shoes (1977), Tilka would follow suit and leave the band, being replaced by Dave Myles (although Billy Sheehan was Mitchell's first choice, who did pre production for their next album while Tilka remained playing gigs). Myles had played with both Mitchell and McCracken in a series of pre Max Webster bands, all based in their hometown of Sarnia, Ontario. Mitchell and lyricist Pye Dubois wrote the majority of their material, with their collaboration beginning in Greece in 1972. Watkinson wrote one to three songs per album, and McCracken and Myles would eventually contribute material as well. Max Webster toured heavily from the mid 1970s to the early 1980s, usually playing 200 250 dates a year in the bars, high schools, theatres, and arenas. Artists they opened for included Bachman–Turner Overdrive, Blondie, The Cars, Cheap Trick, Peter Gabriel, Genesis, The Guess Who, Kansas, Ted Nugent, Rainbow, Rare Earth, REO Speedwagon, Rush, Strawbs, and Styx. By 1978 the band were headliners in most major Canadian markets, although they continued to do extensive tours with Rush outside of Canada, supporting them over 200 times. Their third album, Mutiny Up My Sleeve (1978), was produced by the band and Terry Brown and their now ex bassist Mike Tilka (who was now working in the Anthem/SRO office and was called in to finish the album after Brown quit). The Mitchell/Watkinson/McCracken/Myles lineup would last through their fourth album, A Million Vacations, and a subsequent live album, Live Magnetic Air, both of which were issued in 1979 (Brown reunited with the band for the latter). Though their albums had become FM radio staples in Canada, A Million Vacations was the first Max Webster album to generate hit singles that appeared in the Canadian top 100. The group's first hit was "Let Go the Line," written and sung by Terry Watkinson, and peaked at No. 41 on the Canadian charts. Follow up single "A Million Vacations" was written by McCracken/Dubois, sung by McCracken, and peaked at No. 80 in Canada. The album's third and final single, "Paradise Skies" was a Mitchell/Dubois composition sung by Mitchell, and was a minor hit in both Canada (number 21) and the UK Singles Chart (number 43). With some international recognition having arrived, Max Webster then toured the UK and Europe backing Rush in 1979 and played successful dates of their own at the famed Marquee Club in London. However, their career momentum was stalled when the band's American label Capitol Records refused to finance a follow up headlining European tour. The band returned to the UK over a year later, but poor ticket sales from a lack of promotion led to their shows being cancelled, and only two dates supporting Black Sabbath were fulfilled. Prior to the recording of the band's fifth and final studio album, Universal Juveniles (1980), Watkinson exited, leaving Max Webster a trio of Mitchell, McCracken, and Myles. Universal Juveniles was recorded with the assistance of session musicians David Stone (who also briefly toured with the band) and Doug Riley. The song "Battle Scar" was recorded live with all three members of Rush playing alongside Max Webster (Watkinson returned just for this session). Myles left the band immediately after the album was recorded, leaving Mitchell and McCracken as the only serving members. Mitchell soon assembled a new touring lineup with Mike Gingrich on bass, Greg Chadd on keyboards, and Steve McMurray on second guitar. Watkinson eventually rejoined in December 1980 as a salaried touring member, but Mitchell nonetheless decided to dissolve the band after a gig supporting Rush in Memphis, Tennessee on April 16, 1981, primarily citing exhaustion and a lack of label support.

Мұра және қайта қосылулар

Макс Вебстер канадалық музыканттар Rush-пен жақын дос болған. 1978 жылғы сұхбатта Rush бас-гитарисі және вокалисі Гедди Ли олардың музыкасын ұнатып, «оларды сипаттау қиын, бірақ олардың керемет музыкалық шеберлігі мен қызықты мәтіндері бар» деді. Канадада сәттілікке жеткенімен, Макс Вебстер басқа елдерде көп жетістікке қол жеткізе алмады. «Paradise Skies» Ұлыбританиядағы хит-парадта 43-орынға ие болып, шағын сәттілікке жетті. Олар 1979 жылы «Top of the Pops» бағдарламасында Abbey Road студиясында жазылған тректі орындады. Бірақ Ким Митчеллдің жеке мансабы кең аудиторияға жетті және ол 1980-ші жылдары Канададан тыс жерлерде танымал болды. Топтың мансабындағы маңызды оқиғалардың бірі – Торонто қаласындағы Maple Leaf Gardens сарайында Жаңа жылдық концерттері. Гедди Ли 1980 жылдың 31 желтоқсанында «Battle Scar» әнін орындау үшін сахнаға шығып, «Teardrop» бас-гитарасында ойнап, ән шырқады. Топ 1990 жылы Торонто музыкалық сыйлықтарында Ким Митчелл, Терри Уоткинсон, Майк Тилка және Гэри МакКракеннің High Class in Borrowed Shoes құрамымен қайта бірікті. Макс Вебстер 1995–96 жылдары кең ауқымды тур өткізді, онда Митчеллдің көп жылдық серігі Питер Фредетт Тилканың орнына бассист ретінде топқа қосылды. 2007 жылдың 24 мамырында Макс Вебстердің Митчелл/Уоткинсон/Тилка/МакКракен құрамы Q107 радиосының 30 жылдығына арналған концертте The Docks клубында (Торонто) қайтадан жиналды. МакКракен Роберт Сибонидің барабанымен «A Million Vacations» әнін орындады, ал Фредетт «Battle Scar» әнінде Гедди Лидің үлесін орындау үшін сахнаға шықты. Ким Митчелл 2004 жылдың сәуірінен 2015 жылдың тамызына дейін Q107 (107.1) радиосында Торонтода (Онтарио) апта күндері сағат 2-ден 6-ға дейін эфирде болды. 1990-шы жылдары Уоткинсон мен Тилка Antlers тобын құрды, олар көбінесе Макс Вебстердің әндерін және классикалық рок каверлерін орындады. Топ 20 жылдан астам уақыт бойы Оңтүстік Онтарионың әртүрлі орындарында концерттер беріп келеді. Гэри МакКраккен өзінің туған қаласы Сарнияда (Онтарио) музыка сабақтарын береді. Англиядағы Rock Candy Records Max Webster-дің алғашқы төрт альбомын қайта шығарды. 2017 жылы Anthem Records компаниясы винил, компакт-диск және цифрлық форматта The Party деп аталатын жинақ шығарды. Бұл жинаққа топтың бұрынғы барлық материалдарының жаңадан өңделген нұсқалары (Hot Spots және Overnight Sensation ерекшеліктерінен басқа, олар Diamonds Diamonds альбомында жарық көрген), жаңадан жазылған концерттік және студиялық әндер, сондай-ақ Ким Митчеллдің ұзақ уақыт бойы қолжетімсіз болған жеке EP-і кірді. Винилдік жинаққа буклет, плакат және стикер қоса берілді. Пол Гилберт Митчеллдің Universal Juveniles альбомындағы ойнауының өзінің гитара стиліне үлкен әсер еткенін айтады. Музыкалық сыншы және өмірбаян жазушы Мартин Попф Макс Вебстерді өзінің сүйікті тобы деп атайды.

Max Webster were close friends of fellow Canadian musicians Rush. In a 1978 interview, Rush bassist and vocalist Geddy Lee commented that he enjoyed their music, insisting "they're quite hard to describe, but they have amazing musicianship and very interesting lyrics." Although successful in Canada, Max Webster failed to achieve much success elsewhere. "Paradise Skies" was a minor UK hit, reaching No. 43 on the singles chart there. They also appeared on Top of the Pops in 1979, playing to a pre recorded track that was recorded at Abbey Road Studios. Kim Mitchell's subsequent solo career, however, reached a much broader audience and he achieved popularity beyond Canada during the 1980s. Among the highlights of the band's career were their New Year's Eve shows at Toronto's Maple Leaf Gardens. Geddy Lee joined the band onstage to sing and play his Teardrop bass guitar for "Battle Scar" on December 31, 1980. The band reunited in 1990 for a gig at the Toronto Music Awards, with the High Class in Borrowed Shoes lineup of Kim Mitchell, Terry Watkinson, Mike Tilka, and Gary McCracken. Max Webster did a proper reunion tour in 1995–96, with longtime Mitchell collaborator Peter Fredette joining the band as bassist in place of Tilka. On May 24, 2007, The Mitchell/Watkinson/Tilka/McCracken lineup of Max Webster reunited for a one off gig as part of the Q107 30th anniversary concert and live radio special at The Docks in Toronto. McCracken sang "A Million Vacations" with his tech Robert Sibony on drums, and Fredette joined the band onstage to sing Geddy Lee's part on "Battle Scar." From April 2004 until August 2015, Kim Mitchell hosted the weekday afternoon drive slot (2 p. m. 6 p. m.) on Q107 (107.1) in Toronto, Ontario. In the 1990s Watkinson and Tilka formed the band Antlers, mostly playing Max Webster songs and classic rock covers. The band has continued on and off for more than 20 years, playing at various venues around southern Ontario. Gary McCracken teaches music in his hometown of Sarnia, Ontario. Rock Candy Records in England has re released the first four Max Webster albums. In 2017 a box set package called The Party was released by Anthem Records on vinyl, compact disc and digital formats. The release featured remastered versions of all the band's previously released material (with the exception of Hot Spots and Overnight Sensation, which had appeared on Diamonds Diamonds), unreleased live and studio songs, and Kim Mitchell's long out of print solo EP. The vinyl set includes a booklet, a poster and a sticker. Paul Gilbert cites Mitchell's playing on Universal Juveniles to have been a great influence on his guitar style. Music critic and biographer Martin Popoff cites Max Webster as his favourite band.