Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық компания Metropolitan Vickers жасаған екінші буын компьютері.
Second generation computer made by British company Metropolitan Vickers
Metrovick 950 – 1956 жылдан бастап британдық компания Metropolitan Vickers құраған транзисторлық компьютер, оның алты немесе жеті данасы жасалған, немесе "көбінесе ішкі қолдануға" арналған. 950 – Metrovick компаниясының бірінші және соңғы коммерциялық компьютер ұсынысы болған сияқты.
The Metrovick 950 was a transistorized computer, built from 1956 onwards by British company Metropolitan Vickers, to the extent of six or seven machines, or "mainly for internal use". The 950 appears to have been Metrovick's first and last commercial computer offering.
Үлгі
1953 жылы қарашада Ричард Гримсдейл мен Манчестер университетінің Дуглас Вебб 92 нүктелі байланыс транзисторы мен 550 диодты пайдалана отырып, транзисторлардың Манчестер Mark 1 компьютерінің сенімділігін арттыруға жарамдылығын тексеру үшін алғашқы транзисторлық компьютер прототипін көрсетті. Бұл машина Mark I-ге ұқсас болды, бірақ Вильямс түтіктерін қамтымады және негізгі жад ретінде тек магниттік барабанды қолданды. Машина 48 биттік сөз негізінде жұмыс істеді, бірақ төрт биті уақытты синхрондау үшін пайдаланылды және бағдарламалық қолдану үшін қолжетімді болған жоқ. Бұл машина 125 кГц сағаттық жиілікті жасау үшін термоэлектрондық клапандарды қолданды. Жады ретінде тек барабан пайдаланылды (Манчестер Mark 1 компьютерінен қайта қолданылды). Бұл сақталған сөздерге кездейсоқ қол жеткізудің орташа уақыты барабанның жарты айналымын құрады, яғни, егер 64 сөз бір жолда сақталса, нақты RAM-да сақталған жағдайдағы кездейсоқ қол жеткізу уақытынан 32 есе баяу болды. Қарама-қарсылығы, Mark 1 процессор тіркелімдерін ұсыну үшін бірнеше Вильямс түтіктерін де қамтыды, бұл деректердің шағын көлеміне жылдам қол жеткізуді қамтамасыз етті; осылайша транзисторлық компьютер Mark 1-ге қарағанда баяу жұмыс істеді. Екі нұсқада да псевдо 2 адрестік (немесе 1+1) нұсқау форматы қолданылды, онда "оптималды бағдарламалауды" жеңілдету үшін келесі орындалатын нұсқаудың мекенжайы әр нұсқауда сақталды. Барабан тіпті аккумулятор мен ағымдағы нұсқауды сақтау үшін де пайдаланылды.
In November 1953 Richard Grimsdale and Douglas Webb of Manchester University first demonstrated their prototype transistorized computer using 92 point contact transistors and 550 diodes in order to test the suitability of transistors in improving the reliability of the Manchester Mark 1 computer. This machine was similar to the Mark I, except that it did not include Williams tubes and used only the magnetic drum for main memory. The machine was based on a 48 bit word, although four bits were used for timing and thus not available for program use. This machine used thermionic valves to generate a clock frequency of 125 kHz. The only storage used was a drum (reused from the Manchester Mark 1). This meant that the average random access time to a word in store was half a drum revolution, i. e., with 64 words on a track, 32 times the random access time for a word if it could be stored in a true RAM. In comparison, the Mark 1 had also included a number of Williams tubes to provide processor registers that dramatically speed access to a small amount of data; thus the Transistor Computer was slower than the Mark 1. Both versions had a pseudo 2 address (or 1+1) instruction format, where the address of the next instruction to be obeyed was contained within each instruction, to facilitate "optimum programming". The drum was even used to store the Accumulator and the Current Instruction.
Жақсартылған нұсқа
1955 жылға қарай конструкция Mark I стиліндегі B желілік аккумуляторы/индекстік тіркегіштерімен және аппараттық көбейтуішпен қайта құрылды. Қосылған тізбектер машинаны барлығы 250 транзисторға жеткізді. Ол тек 150 ватт қуатты тұтынды, бұл сол кезде машиналар әдетте клапандарын жылыту үшін ондаған киловаттты жұмсайтын кезеңде таңғаларлықтай төмен көрсеткіш еді. Жаңа модель 1,5 барабан айналымында екі 44 биттік санды қоса алатын болды, барабанның айналу жылдамдығы 3000 айналым/мин болғандықтан, бұл шамамен 30 миллисекундтық қосуға тең еді. Mark I-ден жылдамырақ болғанымен, Уильямс түтіктерінің болмауы оның жұмысын әлдеқайда баяулатты; Mark I 1,8 миллисекундта екі 40 биттік санды қоса алатын. Прототиптік компьютер (1953 жылдың қарашасы) жеті функциялық қарапайым командалар жиынтығына және негізгі жад үшін 64 сөзден тұратын бір ізге ие болды. Толық өлшемді компьютер үшін (1955 жылдың сәуірінде) командалар жиынтығы мен жад кеңейтілді және аппараттық көбейтуіш қосылды. Үшінші "қайта жаңартушы" барабандық із 8 сөздік B жадын құрады. Арифметикалық амалдар тізбекті түрде орындалды, импульс жылдамдығы секундына 125 000 болды. Орындау уақыты 30 миллисекундтық барабан айналымына тікелей байланысты болды (негізгі бірлік – сөзді оқу уақыты, яғни айналымның 1/64 бөлігі). 1955 жылғы кеңейтілген машинада 200 нүктелі контактілі транзисторлар мен 1300 нүктелі диодтар болды, нәтижесінде қуат тұтыну 150 ваттқа жетті. Транзисторлардың алғашқы партияларында сенімділік мәселелері көп болды және 1955 жылғы қатесіз жұмыс істеудің орташа уақыты 1,5 сағатты құрады.
By 1955 the design was re built with a Mark I style B line accumulator/index register and hardware multiplier. The added circuitry brought the machine to a total of 250 transistors. It used only 150 watts of power, an astonishingly low figure in an era when machines typically used tens of kilowatts to warm their valves. The new model could add two 44 bit numbers in 1.5 drum revolutions, which, at a drum spin rate of 3000 RPM, amounted to roughly 30 milliseconds per addition. Although faster than the Mark I internally, the lack of Williams tubes made it run much more slowly; the Mark I could add two 40 bit numbers in 1.8 milliseconds. The prototype computer (November 1953) had a simple seven function order code and one track of 64 words for main storage. For the full size computer (April 1955) the order code and storage were much extended and a hardware multiplier included. A third "regenerative" drum track formed an 8 word B store. Arithmetic was serial, with a pulse rate of 125,000 per second. The instruction times were directly related to the 30 millisecond drum revolution time (the basic unit being the time to read a word, i. e. 1/64th of a revolution). The expanded 1955 machine had a total of 200 point contact transistors and 1300 point diodes, which resulted in a power consumption of 150 watts. There were considerable reliability problems with the early batches of transistors and the average error free run in 1955 was only 1.5 hours.
Метровик 950
Metropolitan Vickers компаниясы Марк I компьютеріндегі есептеу уақытын коммерциялық клиенттерге сатудағы табысқа қол жеткізгеннен кейін оның дизайнына қызығушылық танытты. Олар 1955 жылғы Манчестер университетінің транзисторлық компьютерінің дизайнын Метровик 950 ретінде қабылдады. Metropolitan Vickers компаниясының бұрынғы тәжірибесі 1930 жылдардың басында Манчестер университетінің Дуглас Хартримен бірлесіп дифференциалдық анализатор түріндегі механикалық есептеу машинасының құрастырылуымен шектелді. Олар барлық схемаларды сенімдірек түйістіргіш транзисторларға ауыстырды, бірақ бұрынғы үлгілердің біреуін жасаған болуы мүмкін. Өндірістік үлгі Метровик 950 деп аталды және 1956 жылдан бастап алты немесе жеті машина жасалды, олар "компания ішінде коммерциялық мақсатта пайдаланылды" немесе "көбінесе ішкі қолдануға арналды".
Metropolitan Vickers became interested in the design after the success the university had selling computing time on the Mark I to commercial customers. They adopted the design of the 1955 Manchester University transistor computer as the Metrovick 950. The only relevant experience in Metropolitan Vickers was that in the early 1930s they had manufactured a mechanical calculating machine in the form of the differential analyser in conjunction with Douglas Hartree of Manchester University. They changed all the circuits to more reliable types of junction transistors, although it appears they may have built one example with the earlier designs. The production version was known as the Metrovick 950 and was built from 1956 to the extent of six or seven machines, which were "used commercially within the company" or "mainly for internal use".