Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Екінші крест жорығының мұсылмандық жеңісі
Muslim victory of the Second Crusade
Дамаскты қоршау 1148 жылдың 24-28 шілдесі аралығында Екінші крест жорығы кезінде өтті. Ол крестоносшылардың жеңілісімен аяқталып, крест жорығының күйреуіне әкелді. Папа Евгений III және Бернард Клервоның Екінші крест жорығына шақыруына жауап ретінде Киелі жерге аттанған екі негізгі христиан әскерін Франция корольі Людовик VII және Германия корольі Конрад III басқарды. Екеуі де келесі айларда Анатолия арқылы апатты жорыстар жасады, нәтижесінде олардың әскерлерінің көп бөлігі жойылды. Крест жорығының бастапқы мақсаты Эдесса (Урфа) болған, бірақ Иерусалимде король Балдуин III және Темплер орденінің басты нысаны Дамаск болды. Акрадағы кеңесте Франция, Германия және Иерусалим Корольдігінің билеушілері крест жорығын Дамаскқа бағыттауға шешім қабылдады. Крестоносшылар Дамаскіге батыстан шабуыл жасауды жоспарлады, себебі Гутаның жеміс бақтары оларды тұрақты азық-түлікпен қамтамасыз ететін еді. Қала қабырғаларына жеткен соң, олар дереу бақтардан алынған ағаштарды пайдаланып, қаланы қоршауға алды. 27 шілдеде крестоносшылар қаланың шығыс жағындағы жазыққа көшуге шешім қабылдады, ол нашар қорғалған, бірақ азық-түлік пен су жетіспеді. Содан кейін, жергілікті крестоносшылардың феодалдары қоршауды жалғастырудан бас тартты, ал үш корольдің қаладан кетуден басқа амалы қалмады. 28 шілдеге дейін бүкіл крестоносшы әскері Иерусалимге қайта шегінді.
The siege of Damascus took place between 24 and 28 July 1148, during the Second Crusade. It ended in a crusader defeat and led to the disintegration of the crusade. The two main Christian forces that marched to the Holy Land in response to Pope Eugene III and Bernard of Clairvaux's call for the Second Crusade were led by Kings Louis VII of France and Conrad III of Germany. Both faced disastrous marches across Anatolia in the months that followed, with most of their armies being destroyed. The original focus of the crusade was Edessa (Urfa), but in Jerusalem, the preferred target of King Baldwin III and the Knights Templar was Damascus. At the Council of Acre, magnates from France, Germany, and the Kingdom of Jerusalem decided to divert the crusade to Damascus. The crusaders decided to attack Damascus from the west, where orchards of Ghouta would provide them with a constant food supply. Having arrived outside the walls of the city, they immediately put it to siege, using wood from the orchards. On 27 July, the crusaders decided to move to the plain on the eastern side of the city, which was less heavily fortified but had much less food and water. Afterwards, the local crusader lords refused to carry on with the siege, and the three kings had no choice but to abandon the city. The entire crusader army retreated back to Jerusalem by 28 July.
Өмірбаян
Тәңіршілер мен Дамасктың Бурид әміршілері арасындағы алғашқы қарымталас 1125 жылы шабуылдар түрінде болды, одан кейін 1126 жылы Мардж әл Саффар шайқасы болды. Бұл шайқаста Тәңіршілер мұсылман әскерін жеңді, бірақ Дамаскты басып алуға қол жеткізе алмады. 1129 жылы олар Дамаскқа тағы шабуыл жасады, қаланың оңтүстік-батысындағы Дарьяйядағы Ағаш көпірінің (Джиср әл Хашаб) жанында лагерь құрды, бірақ қаланы қоршауға белгілі бір жетістікке жете алмады. Олардың Хауранға жасаған азық-түлік іздеу жорығы жеңіліске ұшырады, сонымен қатар кенеттен болған дауыл мен тұман олардың алға жылжуына кедерілді. Сириялық Михаилдың айтуынша, ол Базиль бар Шумнаның жоғалған заманауи жылнамасына сүйене отырып, Дамаск 20 000 динар төлеген және тәңіршілердің кері шегінуі үшін жыл сайын салық төлеуге келісім берген. Дегенмен, тәңіршілер Баниасты басып алуға үлкерді. 1140 жылы Мү'ин әд-Дин Унур Иерусалимдегі Фульк патшаға келді, Имад әд-Дин Зенгидің Дамаскқа жасаған шабуылы кезінде көрсеткен көмегінен кейін, ол Баниасты тәңіршілерге қайта тапсырды. 1147 жылы Балдуин III Дамасктың оңтүстігіндегі Босраны басып алу үшін әскерімен жорыққа шықты. Босраға келген соң, тәңіршілер үміттеріне күйрегенін көрді, себебі Алтунташ әйелі күйеуінен мықтырақ болып, Босра қамалына Дамаск гарнизонын енгізген еді. Жау әскеріне жақын қоршауға түсуге батыл болмаған Балдуин кері шегінуді жөн көрді.
The first hostile act between the Crusaders and the Burid rulers of Damascus was in form of raids in 1125, followed by the Battle of Marj al Saffar in 1126, when the Crusaders defeated the Muslim army in the field but failed in their objective to capture Damascus. In 1129, they attacked Damascus again, when they camped near the Wooden Bridge (Jisr al Khashab) at Dārayyā southwest of the city, but their siege of the city was unsuccessful, after their foraging expedition south into the Hauran was defeated, in addition to inability to advance due to a sudden thunderstorm and the ensuing fog, meanwhile, according to Michael the Syrian, who may be relying on the lost contemporary chronicle of Basil bar Shumna, Damascus paid 20,000 dinars and offered annual tribute in return for the crusaders' withdrawal. However, the crusaders managed to take Banias instead. In 1140, Mu'in ad Din Unur visited King Fulk in Jerusalem, following his assistance during Imad ad Din Zengi's aggression against Damascus, he also handed Banias to the Crusader realm once more. In 1147, Baldwin III marched with his army to capture Bosra, south of Damascus, after an invitation from Altuntash, the emir of Bosra and Salkhad who squabbled with his nominal superior, Mu'in ad Din Unur, ruler of Damascus. When they arrived at Bosra, the Crusaders' high hopes were dashed to capture it when they found that Altuntash's wife, made of sterner stuff than her husband, had introduced a Damascene garrison into Bosra's citadel. Unwilling to chance a siege close to an enemy host, Baldwin elected to withdraw.
Екінші крест жорығы
Екінші крест жорығын бастауға Папа Евгений III және Бернард Клервоның шақыруына жауап ретінде Киелі жерге аттанған екі негізгі христиан күштерін Франция корольдері Людовик VII және Германия королі Конрад III басқарды. Конрадтың әскеріне Польша герцогы Болеслав IV және Богемияның Владислав II (Константинополде жорығын тоқтатып, кейін қайтып келген), сондай-ақ оның жүрегі туысы Швабияның Фредерик Барбароссасы кірді. Крест жорығы 1144 жылдың 24 желтоқсанында Едесса графтығының құлауынан кейін жарияланды. Крестшілер Еуропаны кезіп, 1147 жылдың қыркүйек және қазан айларында Константинополге жетті. Луи мен Конрад екеуі де кейіннен Анатолиядағы апатты жорыстарға тап болды, олардың көптеген әскерлері жойылды. Луи әскерін тастап, кемемен Антиохия княздығына сапар шекті, онда оның әйелі Элеонора Аквитанияның туысы Раймонд князь болды. Раймонд оның княздыққа қауіп төндіретін Селжұқ түркілеріне қарсы әскери көмек көрсетуін күтті, бірақ Луи бас тартты және крестші антын орындау үшін Иерусалимге бағыт алды. Конрад ауруға шалдығып, бұрын Константинополге оралған, бірақ 1148 жылдың сәуір айының басында Иерусалимге бірнеше аптадан кейін келді. Крест жорығының бастапқы мақсаты Едесса болды, бірақ Иерусалимде король Балдуин III және Темплерлердің басым назарында Дамаск тұрды. Англия королі Стивен ішкі жанжалдарға байланысты екінші крест жорығына қатыспады. Ал Шотландия королі Дәуіт I-ді оның поддандылары крест жорығына қосылмауға көндірді.
The two main Christian forces that marched to the Holy Land in response to Pope Eugene III and Bernard of Clairvaux's call for the Second Crusade were led by Kings Louis VII of France and Conrad III of Germany. Conrad's force included Dukes Bolesław IV of Poland and Vladislaus II of Bohemia,(who halted his march at Constantinople and subsequently returned) as well as his nephew Frederick Barbarossa of Swabia. The crusade had been called after the fall of the County of Edessa on 24 December 1144. The crusaders marched across Europe and arrived at Constantinople in September and October 1147. Both Louis and Conrad faced disastrous marches across Anatolia in the months that followed, and most of their armies were destroyed. Louis abandoned his troops and travelled by ship to the Principality of Antioch, where his wife Eleanor of Aquitaine's uncle, Raymond, was prince. Raymond expected him to offer military assistance against the Seljuk Turks threatening the principality, but Louis refused and went to Jerusalem to fulfill his crusader vow. Conrad, stricken by illness, had earlier returned to Constantinople, but arrived in Jerusalem a few weeks later in early April 1148. The original focus of the crusade was Edessa, but in Jerusalem, the preferred target of King Baldwin III and the Knights Templar was Damascus. King Stephen of England did not participate in the second crusade due to internal conflicts. Meanwhile, King David I of Scotland was dissuaded by his subjects from joining the crusade himself.
Акре кеңесі
Акра кеңесі 24 маусымда Иерусалимнің Жоғарғы сотымен бірге Акрада шақырылды. Бұл Жоғарғы сот тарихындағы ең әсерлі жиын болды: король Конрад, Фрайзинг епископы Отто, Австрия герцогы Генрих II, Тоскана маркграфы Велф VI, Швабия герцогы Фредерик Барбаросса және Монферрат маркизі Вильгельм V Киелі Рим империясынан келді. Француздарды король Людовик, Фландрия графы Тьерри және түрлі шіркеу және дүниелік феодалдар өкілдік етті. Иерусалимнен король Болдуин, патшайым Мелисенда, патриарх Фульк, Роберт де Крон (Темплиерлер орденінің магистрі), Раймонд дю Пюи де Прованс (Госпитальдерлер орденінің магистрі), Манасс де Йерже (Иерусалимнің констеблі), Хумфри II Торон, Филипп Милли, Вальтер I Греньер және Барисан Ибелин қатысты. Ерекше айта кетерлік жайт, Антиохия, Триполи және бұрынғы Эдесса графтығынан ешкім келмеді. Луи мен Конрад Дамаскіге шабуыл жасауға көндірілді. Иерусалимнің кейбір барондары Дамаскіге шабуыл жасаудың ақылға сыймас екенін көрсетті, себебі Буридтер әулеті мұсылман болғанымен, Зенгидтерге қарсы олардың одақтасы болған. Имад ад-Дин Зенги 1140 жылы қаланы қоршады, ал Мү'ин ад-Дин Унур, жас Мүжир ад-Дин Абақтың визирі болып қызмет атқаратын мамлюк, тарихшы Усама ибн Мункид арқылы Иерусалиммен одақ жасау туралы келісімге келді. Конрад, Людовик және Балдуин Дамасктың христиандыққа қасиетті қала екенін мәлімдеді. Иерусалим мен Антақия сияқты, ол еуропалық христиандар үшін құнды жетістік болар еді. Шілде айында олардың әскерлері Тиберияда жиналып, Баниас арқылы Ғалилея теңізінің айналасымен Дамаскіге бет алды. Әскер саны шамамен 50 мыңға жуық болды. Қазіргі талқылаулар бойынша, Дамаскіге шабуыл жасау шешімі белгілі бір дәрежеде алдын ала болған. Мартин Хох сияқты тарихшылар бұл шешімді Дамасктың сыртқы саясатының Зенгидтер әулетімен үйлесуінің логикалық салдары деп санайды. Бұрын король Балдуин III қаланы басып алу мақсатымен жорық ұйымдастырған болатын. Бұл Буридтер әулетінің Иерусалим Корольдығымен қарым-қатынасына зиян келтірді.
The Council of Acre was called with the High Court of Jerusalem at Acre on 24 June. This was the most spectacular meeting of the High Court in its existence: King Conrad, Bishop Otto of Freising, Duke Henry II of Austria, Margrave Welf VI of Tuscany, Duke Frederick Barbarossa of Swabia, and Marquess William V of Montferrat represented the Holy Roman Empire. King Louis, Count Thierry of Flanders, and various other ecclesiastical and secular lords represented the French. From Jerusalem King Baldwin, Queen Melisende, Patriarch Fulk, Robert de Craon (master of the Knights Templar), Raymond du Puy de Provence (master of the Knights Hospitaller), Manasses of Hierges (constable of Jerusalem), Humphrey II of Toron, Philip of Milly, Walter I Grenier, and Barisan of Ibelin were among those present. Notably, no one from Antioch, Tripoli, or the former County of Edessa attended. Both Louis and Conrad were persuaded to attack Damascus. Some of the barons native to Jerusalem pointed out that it would be unwise to attack Damascus, as the Burid dynasty, though Muslim, were their allies against the Zengid dynasty. Imad ad Din Zengi had besieged the city in 1140, and Mu'in ad Din Unur, a Mamluk acting as vizier for the young Mujir ad Din Abaq, negotiated an alliance with Jerusalem through the chronicler Usama ibn Munqidh. Conrad, Louis, and Baldwin insisted that Damascus was a holy city for Christianity. Like Jerusalem and Antioch, it would be a noteworthy prize in the eyes of European Christians. In July their armies assembled at Tiberias and marched to Damascus, around the Sea of Galilee by way of Banias. There were perhaps 50,000 troops in total. The general view now appears to be that the decision to attack Damascus was somewhat inevitable. Historians, such as Martin Hoch, regard the decision as the logical outcome of Damascene's foreign policy shifting into alignment with the Zengid dynasty. King Baldwin III had previously launched a campaign with the sole objective of capturing the city. This damaged the Burid dynasty's relations with the Kingdom of Jerusalem.
Дамаскідегі сәтсіздік
Крестшілер Дамаскіге батыстан шабуыл жасауға шешім қабылдады, себебі Гутаның баулары оларға үнемі тамақпен қамтамасыз ететін. Олар 23 шілдеде Дарайяға Иерусалим армиясы алдыңғы қатарда, одан кейін Луи және Конрад арттан келді. Тығыз өңделген бақтар мен жеміс бақтары крестшілер үшін қиын кедергі болып табылды. Вильгельм Тирдің мәлімдемесіне сәйкес, крест армиясы шайқасқа дайын тұрды:
The crusaders decided to attack Damascus from the west, where orchards of Ghouta would provide them with a constant food supply. They arrived at Darayya on 23 July, with the army of Jerusalem in the vanguard, followed by Louis and then Conrad in the rearguard. The densely cultivated gardens and orchards would prove to be a serious obstacle for the crusaders. According to William of Tyre, the crusader army was prepared for battle:
27 шілде
Крестшілер қаланың шығыс және оңтүстік жиегіне күш салуды жоспарлаған болуы мүмкін, ең әлсіз қақпа – тек қана саз кірпіштен салынған Баб әл-Сағирге (Кішкентай қақпа) шабуылдау арқылы. Кейбір деректерде Унурдың басшыларды нашар қорғалатын орынға көшуге пара бергені, ал крестшілер кетіп қалса, Унур Нұр әд-Динмен жасаған одағын үзетіні айтылады.
The crusaders probably intended to concentrate on the eastern and southern edge of the city, by attacking the weakest of the gates, Bab al Saghir (Small Gate), built only of mud bricks. It was recorded by some that Unur had bribed the leaders to move to a less defensible position, and that Unur had promised to break off his alliance with Nur ad Din if the crusaders went home.
Салдары
Мәсіхші күштердің әрқайсысы біріншісінің өзін сатып кеткенін сезінді. Аскалонға шабуыл жасау үшін жаңа жоспар жасалды, бірақ бұл жоспар сәтсіз қоршаудан туындаған сенімсіздік салдарынан тоқтатылды. Бұл өзара сенімсіздік жеңіліс пен қасиетті жердегі христиан мемлекеттерінің құлауына байланысты бір буынға дейін сақталды. Шайқастан кейін Конрад Константинопольге оралып, Мануил I Комненмен одағын нығайтты. Шабуылдың нәтижесінде Дамаск крестшілерге сенімсіздікпен қарады және 1154 жылы қала ресми түрде Нұр әд-Динге тапсырылды. Бернард Клерволық та ұятқа қалды, ал жаңа крест жорығын шақыруға жасаған тынысы сәтсіз аяқталған соң, ол Екінші крест жорығының сәтсіздігінен толығымен алшақтауға тырысты.
Each of the Christian forces felt betrayed by the other. A new plan was made to attack Ascalon but this was abandoned due to the lack of trust that had resulted from the failed siege. This mutual distrust would linger for a generation due to the defeat, to the ruin of the Christian kingdoms in the Holy Land. Following the battle, Conrad returned to Constantinople to further his alliance with Manuel I Komnenos. As a result of the attack, Damascus no longer trusted the crusaders, and the city was formally handed over to Nur ad Din in 1154. Bernard of Clairvaux was also humiliated, and when his attempt to call a new crusade failed, he tried to disassociate himself from the fiasco of the Second Crusade altogether.
Мұра
1148 жылы Дамаск қамалына қатысқан француз крестшісі Роберт де Бри Дамаск гүлін Сириядан Еуропаға әкелген деп саналады. Крестшілер Баб Шарқи есігінің сыртындағы тасқа лилия бейнесін қастырып, сондай-ақ сол жердегі орға монеталар шашып тастаған. Сирия және Ливан мандаты кезінде француздар 1920 жылдары төбедегі құрылысы крестшілер дәуіріне дейін барып жететін Меззе түрмесін салған және оны отаршылдыққа қарсы күрескендер мен саяси тұтқындарды ұстау үшін пайдаланған.
The French Crusader Robert de Brie, who took part in the Siege of Damascus in 1148, is sometimes credited for bringing the Damask rose from Syria to Europe. The Crusaders carved the fleur de lis on a stone outside Bab Sharqi, in addition to scattering coins in a ditch there. During the Mandate for Syria and the Lebanon, the French built Mezzeh prison in 1920s, on a hill top structure that dates back to crusader days, and used it to house anti colonial fighters and political prisoners.