Солтүстік Америкадағы автожарыс чемпионаты

Кіріспе

Солтүстік Америкада өткізілетін автожарыс чемпионаты – Атлантик Чемпионаты сериясы, Солтүстік Америкада жарыстар өткізілетін американдық ашық дөңгелекті жарыстар сериясы. Бұл серия бұрын Champ Car Atlantics, Toyota Atlantics (спонсорлық мақсаттармен қозғалтқыш жеткізуші болғандықтан) немесе жай ғана Atlantics деп аталды.

Серия 1974 жылы Америка Автоспорт Клубының (Sports Car Club of America) әуесқой Формула Атлантика классының кәсіби нұсқасы ретінде басталып, әдетте Чемпионат Автожарыс Командалары (CART) аясындағы бастапқы Indy Lights сериясына көтеріліс баспалдағы болды. 2002 жылы бұл серия аяқталғаннан кейін Атлантик сериясы 2008 жылы Champ Car-дың IndyCar-мен бірігуіне дейін CART-тың мұрагері Champ Car World Series-тің ресми дамыту сериясы болды. 2009 жылы серия IMSA санкциясымен тәуелсіз түрде өткізілді, бірақ сол маусымнан кейін тоқтатылды. 2012 жылдан бастап серия Formula Race Promotions және SCCA Pro Racing санкциясымен қайта жаңғыртылды. FRP 2017 жылы USAC санкциясына көшті, бірақ 2019 жылы SCCA Pro Racing санкциясына қайта оралды.

Серия туралы ақпарат

Атлантикс сериясы – Солтүстік Америкадағы ашық дөңгелекті жарыстар сериясы, сонымен қатар «сатылы серия» деп те аталады. 2005 жылы осы беделді нығайту үшін жаңа фактор жарияланды: бұл серия жүргізушінің Champ Car немесе American Le Mans сияқты спорттық автомобиль жарыстарының жоғары деңгейлеріне көшуге дейін қатысатын соңғы серия екендігі. 2006 жылғы жарыс маусымының және келешек маусымдардың жеңімпазына 2 миллион АҚШ доллары сыйлық ретінде жарияланды, бірақ бұл ақшаны тек Champ Car World Series жарыстарына қатысу шығындарына жұмсауға болады. Саймон Пагено 2006 жылы чемпион атанды және осы сыйлықты алғашқы рет жеңіп алды. Ол 2007 жылы Champ Car командасына өтіп, Walker Racing командасы үшін жарысқа қатысты. 2007 жылғы серия чемпионы Рафаэль Матос та Champ Car үшін жарысқа қатысуға 2 миллион доллар сыйлық жеңіп алды. Алайда, ол басқа демеушілік болмаған жағдайда, бәсекеге қатыса алмайтын команда үшін жарысатынын сезгендіктен, оны қабылдамауға шешім қабылдады. Оның орнына Матос Andretti Green Racing командасының ұсынысын қабылдады, бұл команда оған Indy 500-де жарысуға мүмкіндік беретінін және болашақта IndyCar Series-те жарысуға уәде берді. 2007 жылы маусымда сегіз рет жүлделі үштікке кіріп, үш жарыста жеңіске жеткен Франк Перера, Champ Car командасы Conquest Racing үшін жарысқа қол қойды. Champ Car 2008 жылғы маусымға дейін IndyCar сатып алғаннан кейін, Conquest Perera-мен бірге IndyCar-ға қосылды. 2009 жылдан бастап серия маусым чемпионына 1 миллион доллар, екінші орынға 500 000 доллар, үшінші орынға 250 000 доллар сыйлық береді. Бұл маусымдық сыйақылар жалпы сыйлық қорының 3 миллион долларының бір бөлігін құрайды, сонымен қатар әр жарыста жеңіске жеткенге 50 000 доллар және басқа да бонустар, мысалы, қарқынды старттан (pole position) ақшалай сыйлық қарастырылған.

Жарыс жабдықтары

2006 жылдан бастап серия тек Swift 016 шассиімен жүргізіледі. Шассиде Mazda Cosworth MZR 2300 см³ (2,3 л) DOHC тізбекті 4 қозғалтқышы орнатылған, ол 300 а.к. (224 кВт) қуат береді. Көліктер 280 км/сағ-тан астам жылдамдыққа жете алады. Жаңа регламент Атлантика маусымын толыққанды өткізу шығындарын шамамен 500 000 – 600 000 долларға дейін төмендетті. Бұл шығындардың азаюы және аталған 2 миллион долларлық жүлде қоры сериядағы қатысушылардың санын (көлік санын) арттыруға тікелей ықпал етті, ол соңғы бірнеше маусымда азайған еді. Мысалы, 2007 жылғы маусымда 30 пилот қатысты. Серия 1991 жылдан бері Yokohama шиналарымен өткізіліп келгенімен, жапондық компания 2006 жылғы маусымнан кейін сериямен ынтымақтастығын тоқтатуға шешім қабылдады, содан кейін Cooper Tire компаниясы онымен ауыстырылып, серияның титулдық демеушісі аталды.

Тарих

Формула Атлантика тарихы 1965 жылы 1600 см³ көлемінен аспайтын қозғалтқыштармен жабдықталған бір орындық формулалық автомобильдер үшін құрылған Американың Автоспорт Клубының (SCCA) Формула B класынан басталады. Формула Атлантикаға дейін 1965 жылдан 1972 жылға дейін АҚШ-та кәсіби Формула B жарыстары өткізілді, алдымен SCCA-ның қолдауы нашар болған Формула A, содан кейін 1968 жылы SCCA Формула Континентальдық Чемпионатының бөлігі ретінде (олар V8 қозғалтқыштары бар Формула 5000 автомобильдерімен көлеңкеленген кезде), ал 1969 жылдан 1972 жылға дейін тәуелсіз серия ретінде. Формула Атлантика 1971 жылы АҚШ-тың Формула B ережелері бойынша Ұлыбританияда пайда болды, онда 1600 см³ өндіріс негізіндегі қос вал қозғалтқыштары қолданылды (алғашқыда Lotus Ford Twin Cam негізіндегі құрғақ картерлі Cosworth Mk. XIII, содан кейін Cosworth BDD, бұл сынып АҚШ-та Атлантикаға айналғанда, бірақ Alfa Romeo және BMW сияқты басқа да қозғалтқыштар да қабылданды). Брендс Хэтчтің Джон Уэбб (кейіннен Sports 2000 класын дамытқан) ұлттық бәсекелестер үшін, Формула 2 машинасының деңгейіндегі, бірақ заманауи Формула 3 машинасынан кем шығындармен жарысатын жаңа санатты ойлап тапты. 1971-72 жылдары бір (Yellow Pages чемпионаты өтті, 1973 жылы BP демеушілігімен жарысқа шықты. 1974 жылы BP сериясы Джон Плейерге демеушісін өзгертті, ал Yellow Pages сериясын Джон Уэббтің MCD ұйымы мен Southern Organs қолдады. Іс жүзінде, ең үздік жүргізушілердің көпшілігі екі серияда да қатысты және күндердің қақтығысы болған жоқ. 1975-76 жылдары тек бір серия өткізілді, соңғы жылы «Indylantic» атағын алып, Индианаполис стиліндегі бір машинамен біліктілікке қатысты. Бірақ Формула 3 қауіп төндірді және 1977-78 жылдары ешқандай серия өткізілмеді. Серия 1979 жылы Hitachi демеушілігімен (бір маусымға ғана) қайта оралды және 1983 жылға дейін жалғасты, желілер азайып, жаңа машиналар аз болды. Формула 2 және Формула 3 шасси ережелеріне ұқсас болғандықтан, Формула Атлантика әдетте осы машиналармен тығыз байланысты шассилерді қолданды, сондықтан көптеген өндірушілер сол сыныптардан таныс болды, әсіресе Brabham, Lotus, March, Chevron, ал кейін Ralt және Reynard. АҚШ-тың Swift компаниясы британдық импортты ығыстырып, Солтүстік Америкада басымдыққа ие болды. Сондай-ақ бірнеше кіші брендтер пайда болды. Солтүстік Америкада Формула Атлантика ережелері бойынша өткізілген алғашқы кәсіби жарыстарды 1974 жылы Канададағы (қазір ASN Canada) Канадалық Автоспорт Клубтары (CASC) өткізді, ұлттық CTV телеарнасының көрсетуіне байланысты көп назар аударды және көптеген қатысушылар болды. АҚШ-тағы IMSA командалардың көптігін пайдаланып, 1976 жылы өз сериясын ұйымдастырды. Осы жылдар ішінде серия Еуропадан қонақ жүргізушілерді, соның ішінде Формула 1-дің өкілдерін, әсіресе Квебектегі Трой Ривьер көше жарысына тартты. Қонақ жүргізушілердің қатарында Джеймс Хант, Жан Пьер Жариер, Риккардо Патрезе, Патрик Депайе, Жак Лаффит, Дидье Пирони және Витторио Брамбилла болды. 1977 жылы SCCA АҚШ-тағы жарыстарды санкциялады, ал 1978 жылы CASC және SCCA сериялары біріктіріліп, 1983 жылға дейін бірлесіп өткізді, ол Formula Mondial Солтүстік Америка кубогы ретінде өткізілді; Майкл Андретти чемпиондықты жеңіп алды. Серия бұрынғы маусымдардың табысын ұстай алмады және 1984 жылы тоқтатылды. Оның орнына 1985 жылы АҚШ-тың батыс жағалауында «Тынық мұхиты» сериясы өткізілді. Бұл қайта жандану келесі жылы Шығыс жағалаудағы «Атлантик» сериясына дейін кеңейтілді және екеуі де 1990 жылға дейін бір мезгілде өтті. 1990 жылдан 2005 жылға дейін серияны Toyota демеушілік етті және автомобильдерге 1600 см³ Toyota 4A GE қозғалтқыштарымен жабдықталды. Toyota-ның қолдауымен екі АҚШ сериясы Солтүстік Америка чемпионатына біріктірілді және осы күнге дейін солай болып келеді. Формула Тынық мұхиты сияқты ережелер қабылданды (АҚШ Формула Атлантик Тынық мұхиты чемпионатымен шатастырмау керек) және жарыстар Австралия мен Жаңа Зеландияда өткізілді, онда Формула Тынық мұхиты жарыстардың ең жоғарғы сыныбына айналды. Бірнеше жыл бойы беделді Макао Гран-при Формула 3 жарысына айналғанға дейін Формула Пасифик ережелері бойынша өткізілді. Оңтүстік Африка да Формула Атлантика ережелерін қабылдады, бірақ кейіннен машиналар Mazda Wankel қозғалтқыштарымен жабдықталған деп талап етті. Формуланың әлемдік қабылдауын мойындау үшін 1983 жылы ол қысқа уақытқа Formula Mondial деп аталды, бірақ бұл серия жүзеге аспады. 1982 жылға дейінгі жарыстарда атлантикалық жүргізушілердің қатарында Кеке Росберг, Жиль Вильнёв, Майкл Андретти, Бобби Рахал, Хауди Холмс, Том Глой, Дейв Макмиклан, Кевин Коган, Жак Вильнёв аға, Крис Кнайфел және Роберто Морено болды. 1983 жылы Джон Норман, Гудрун және Рик Шеа, сондай-ақ Тим Фортнер West Coast Atlantic Racing (WCAR) құрып, АҚШ-тың батыс жағалауында Атлантика машинасымен кәсіби жарыстар өткізді, бас төрешісі – Ал Бриззард. WCAR бастапқыда FIA-ның «Formula Mondial» чемпионатымен пайда болды, ал ол мерзімінен бұрын тоқтатылғаннан кейін, WCAR АҚШ-та Атлантика жарысына айналды. Шығыс жағалауда Викки О’Коннор ұқсас серия құруды шешті. Осылайша East Coast Atlantic Racing (ECAR) дүниеге келді. Сонымен қатар, Викки серияны ұйымдастыру және басқару үшін Pro Motion Agency Ltd құрды және санкциялаушы орган ретінде SCCA-ны тартты. ECAR-дың алғашқы жарысы 1985 жылдың 7 шілдесінде Уэст Вирджиния штатындағы Summit Point Motorsports Park трассасында өтті. Айта кетейік, бұл жарыс және одан кейінгі Атлантика сериясының барлық жарыстары, овал трассалардағы жарыстарды қоспағанда, топтық жылыну айналымынан кейін старттық тұрумен басталды. WCAR және ECAR біраз уақытқа дейін жарыстар өткізді, содан кейін 1991 жылы Викки басқаруымен екі серия біріктірілді. Викки Атлантика сериясын басқаруға Carl Haas-тың Lola, Hewland және басқа жарыс жабдықтарын импорттау бизнесінде, сондай-ақ CanAm және басқа сериялардағы Carl-дың жарыс командасын басқаруда жинаған көп жылдық тәжірибесін әкелді. Виккидің Road Racing Drivers Club мүшесі ретіндегі өмірбаян оқырманына былай делінеді: «Toyota Atlantic Series Солтүстік Америкадағы ең табысты және ұзаққа созылған жас жүргізушілерді дамыту сериясына айналды». Toyota Atlantic Series АҚШ, Канада және Мексикадағы жол трассаларында, овал трассаларында, көше трассаларында және әуежайларда өткізілді. Серияның табысы 1989 жылы Toyota Motor Corporation-ның Солтүстік Америкадағы жарыс бөлімі Toyota Racing Development (басшысы Лес Унгер) демеушілігін және қозғалтқыштарын дамытуын қамтамасыз етті. Кейінгі жарыстар CART (Championship Auto Racing Teams) санкциясымен өткізілді, CART Pro Motion Agency Ltd компаниясын сатып алғаннан кейін. 2004 жылы CART-тың орнын алған Champ Car жаңа иелері де Pro Motion Agency-ны сатып алды және Toyota Atlantic олардың санкциясымен жалғасты. Серия 2007 жылы Champ Car банкротқа түскеннен кейін аяқталды. Серия Майкл Андретти, Жак Вильнёв, Скотт Гудьер, Джои Хэнд, Бадди Райс, Сэм Хорниш, Райан Хантер-Ри, Брайан Тилл, Дэн Уэлдон, Алекс Тальяни, Калвин Фиш, Даника Патрик, Саймон Паженауд, Эй Джей Оллмендингер және Грэм Рахал сияқты көптеген жүргізушілерді таныстырды. 1968 жылғы алғашқы жарыста Дик Смотерс бастап берген, телеарналардың танымал тұлғаларының қатарын жалғастырған Fox Network комедиясы «Malcolm in the Middle» жұлдызы Фрэнки Муниз 2007 жылы дебют жасады. Американдық жас жарысшылардың көптеген арманын бөлісетін Муниз Champ Car World Series-те жарысуға тікелей жол ретінде Champ Car Atlantics-ті пайдалану ниетін білдірді.

The history of Formula Atlantic begins with the Sports Car Club of America (SCCA) Formula B class, created in 1965 for single seat formula cars with engines not exceeding 1600 cm3 in capacity. Prior to Formula Atlantic, professional Formula B races were held in the United States from 1965 to 1972, first with the SCCA's poorly supported Formula A, then as part of the SCCA Formula Continental Championship in 1968 (when they were largely overshadowed by the V8 powered Formula 5000 cars) and then as an independent series from 1969 to 1972. Formula Atlantic as a class evolved in the United Kingdom in 1971 from the US Formula B rules, with 1600 cm3 production based twin cam engines (initially dominated by Lotus Ford Twin Cam based dry sump Cosworth Mk. XIII, then by Cosworth BDD when the class became Atlantic in the United States, however other engines like Alfa Romeo and BMW were also eligible). Conceived by John Webb of Brands Hatch (who would later also develop the Sports 2000 class) as a category for national competitors with the performance near a Formula Two car but running costs at or below that of a contemporary Formula Three car. A single (Yellow Pages championship ran in 1971–72, with a rival BP backed series appearing in 1973. 1974 saw the BP series changing sponsor to John Player and the Yellow Pages series becoming backed by John Webb's MCD organisation and Southern Organs. In practice most top drivers competed in both series and there were no date clashes. Only one series ran in 1975–76, in the final year taking the title 'Indylantic and adopting Indianapolis style single car qualifying. But the formula was under threat from Formula 3 and no series ran in 1977–78. The series returned in 1979 with backing (for one season only) from Hitachi and continued to 1983, with diminishing grids and few new cars appearing. As a result of its similarity to Formula 2 and Formula 3 in terms of chassis regulations, Formula Atlantic typically used chassis closely related to these cars — with performance somewhere in between the two — so most of the manufacturers were familiar from those classes, particularly the likes of Brabham, Lotus, March, Chevron early on, with Ralt and then Reynard later. US manufacturer Swift came to displace the British imports and dominate in North America. Several smaller marques also appeared. The first professional races run under Formula Atlantic rules in North America were conducted in 1974 by the Canadian Automobile Sport Clubs (CASC) in Canada (now ASN Canada), drawing much attention and large fields due to its national CTV television coverage. IMSA in the United States took advantage of the large number of teams and organized its own series in 1976. During these years, the series attracted guest drivers from Europe, including Formula One, particularly at the Trois Rivières street race in Quebec, Canada. Guest drivers included James Hunt, Jean Pierre Jarier, Riccardo Patrese, Patrick Depailler, Jacques Laffite, Didier Pironi and Vittorio Brambilla. In 1977, the SCCA sanctioned the US events and in 1978 the CASC and SCCA series merged and conducted the series jointly until 1983, when it ran as the Formula Mondial North American Cup; Michael Andretti won the championship. The series could not sustain the success of earlier seasons and was cancelled for 1984. In its place a "Pacific" series was conducted exclusively on the US West Coast in 1985. This rebirth expanded to an East Coast "Atlantic" series the following year and the two ran concurrently through 1990. From 1990 to 2005, the series was sponsored by Toyota and the cars were powered by 1600 cc Toyota 4A GE engines available in kit form from Toyota Racing Development. With the support of Toyota, the two US series were reunited into a single North American championship and have remained so to this date. The same rules were adopted as Formula Pacific (not to be confused with the US Formula Atlantic Pacific Championship) and races were run in Australia and New Zealand, where Formula Pacific became the top class of racing. For a few years the prestigious Macau Grand Prix was run to Formula Pacific rules before becoming a Formula Three race. South Africa also adopted Formula Atlantic rules, but later mandated that the cars were fitted with Mazda Wankel engines. In recognition of the global acceptance of the formula it was briefly renamed Formula Mondial in 1983, but this series failed to materialize. Among Atlantic drivers in races through 1982 were Keke Rosberg, Gilles Villeneuve, Michael Andretti, Bobby Rahal, Howdy Holmes, Tom Gloy, Dave McMikllan, Kevin Cogan, Jacques Villeneuve Sr, Chris Kneifel and Roberto Moreno. In 1983, Jon Norman, Gudrun and Rick Shea and Tim Fortner, formed West Coast Atlantic Racing WCAR and ran a series of professional races for Atlantic cars on the U. S. west coast, with Al Brizzard as Chief Steward. WCAR had originally sprung up with the FIA's "Formula Mondial" championship and when that folded prematurely, WCAR became Atlantic racing in the United States. On the east coast, Vicki O'Connor decided to establish a similar series. Thus, East Coast Atlantic Racing ECAR was born. Simultaneously, Vicki established Pro Motion Agency Ltd as the organizing and managing body to run the series and had SCCA as the sanctioning body. The first ECAR race was at Summit Point Motorsports Park in West Virginia on 07 Jul 1985. Incidentally, this race and all subsequent Atlantic series races except those on ovals, used a series signature standing start following a group warm up lap. Both WCAR and ECAR ran races for a while until the two series were merged under Vicki's management in 1991. Vicki brought to the management of the Atlantic series the many years of experience she'd accumulated while working for Carl Haas in his Lola, Hewland and other racing equipment import business, and more directly, her involvement in Carl's race team management in the CanAm and other series. Vicki's biography as a member of the Road Racing Drivers Club reads in part " the Toyota Atlantic Series which developed into the most successful and longest running open wheel driver development series in North America". The Toyota Atlantic Series ran on road courses, ovals, street courses and airports in the United States, Canada and Mexico. The success of the series brought it the sponsorship and engine development of Toyota Motor Corporation in 1989 under its North American competition division, Toyota Racing Development, led by Les Unger. Later races were sanctioned by CART (Championship Auto Racing Teams) when CART bought Pro Motion Agency Ltd. When Champ Car succeeded CART in 2004, the new owners also bought Pro Motion Agency, and Toyota Atlantic continued under their sanctioning. The series ended with the bankruptcy of Champ Car in 2007. The series raised to prominence a great number of drivers including Michael Andretti, Jacques Vlleneuve, Scott Goodyear, Joey Hand, Buddy Rice, Sam Hornish, Ryan Hunter Reay, Brian Till, Dan Wheldon, Alex Tagliani, Calvin Fish, Danica Patrick, Simon Pagenaud, A. J. Allmendinger, Graham Rahal and Katherine Legge. The latest in a long line of television celebrities to enter this series—starting with Dick Smothers at the very first race in 1968—was Frankie Muniz of the Fox Network comedy Malcolm in the Middle, making his debut in 2007. Sharing the dream of many American open wheel racers, Muniz stated his intention to use Champ Car Atlantics as a direct path to racing in the Champ Car World Series.

Атлантика чемпионатындағы әйелдер

Бірнеше әйел «Тойота Атлантик» немесе «Мазда» қолдауымен атлантикалық жарыстарға қатысуды таңдады. Бұрынғы жүргізушілер тізімінде көрсетілгендей, Даника Патрик 2003 және 2004 жылдары «Атлантик» жарысында бақ сынаған. Ол серияда алғашқы орынға ие болған және подиумға көтерілген тұңғыш әйел болды. 2004 жылғы маусымда ол біраз уақыт көшбасшы болды, бірақ маусым қорытындысы бойынша үшінші орынға ғана қол жеткізіп, екі жылдық «Атлантик» жарысында жеңіске жете алмады. Кэтрин Легг те «Атлантик» жарысында бір маусым өнер көрсетті. 2005 жылы ол Солтүстік Америкадағы кәсіби ашық дөңгелекті жарыста жеңіске жеткен тарихтағы алғашқы әйел атанды, бұл жарыс Калифорния штатының Лонг-Бич қаласында өтті. Ол сол маусымда тағы екі рет жеңіске жетіп, маусым қорытындысы бойынша үшінші орынды иеленді. Кристал Уэдди – АҚШ-тағы кәсіби автоспорт командасының алғашқы афроамерикандық әйел автоспорт директоры. 2006 жылы Кристал «Western Union» демеушілігімен Боб Геллестің «Gelles Racing» командасы үшін екі көлікпен жарысқа қатысты. Жүргізуші Робби Пекорари Канаданың Торонто қаласында жарыста жеңіске жетіп, ұпалдар тізімінде он бірінші орынды иеленді. Стивен Симпсон үш жарысқа қатысып, Мексиканың Монтеррей қаласында бесінші орынды жеңіп алды. Кристал сонымен қатар «Roadblock Protective Systems» демеушісінің иесі және «Sterling Motorsports BMW» командасының менеджері болды. Симона де Сильвестро 2009 жылғы «Атлантик» чемпионатының көп бөлігінде көшбасшы болды және ақырында үшінші орынға табан тіреді. Сериядағы үш жылында ол Кэтрин Леггтің үш жеңісін арттырып, 2008 жылы бір, ал 2009 жылы төрт рет жеңіске жетті.

Серияның меншік құқығы және демеушілік міндеттемелері

2008 жылдың 31 қазанында Атлантика чемпионаты сериясын Атланта аймағының кәсіпкері және бұрынғы Атлантика жарыс қатысушысы Бен Джонстон сатып алғаны туралы ресми хабарлама жасалды. Осыған орай, Mazda және Cooper Tires компаниялары да серияны қолдауға әрі қарай міндеттенді. 2009 жылы Mazda Атлантика чемпионатының қолдауын қайта растады, серияны 2011 жылға дейін қамтитын қозғалтқыш келісімін ұзартты.

Ағымдағы жағдай

2010 жылдың басында Атлантик Чемпионатының өкілдері жаңа жүргізушілерді тарту және қазіргі жарыскерлер мен командаларды сақтап қалу мақсатында бірнеше мүмкіндіктерді жариялады. Олардың бірі – серияны «F1 жолы» деп таныстыру, сондай-ақ «кем дегенде бір еуропалық F1 командасының менеджері» қызығушылық танытқан жарыскерлердің сынағын бақылау үшін қатысатынын мәлімдеу болды. Тағы бір жаңалық – жүлде ақшасы командаларға емес, жүргізушілерге тікелей төленеді. Тағы бір баспасөз хабарламасында серияға қатысуға міндеттенген командалар тізімі келтірілді. Бұл күш-жігерге қарамастан, 2010 жылдың 3 наурызында серия басшылары 2010 жылғы маусым уақытша тоқтатылғанын хабарлады. Mazda North American Operations компаниясының өкілі Роберт Дэвис: «Mazda-дағы барлығымыз Атлантик Чемпионатының биыл үзіліске түсуіне өте көңіл көштік» деді. Серия президенті Бен Джонстон: «Атлантик Чемпионаты кеңсесі экономикалық жағдайларға байланысты теңдесі жоқ жарыс ұсыну үшін үзіліс кезеңінде де жұмыс істейтін болады» деді. 2011 жылдың 29 желтоқсанында Formula Race Promotions компаниясының өкілдері Майк Рэнд, Боб Райт және Аль Гиборд-младший, Sports Car Club of America-ның Pro Racing бөлімі санкциялаған F1600 және F2000 чемпионаттық серияларын ұйымдастыратын, Атлантик Чемпионатының 2012 жылғы маусымда қайта жанданатынын жариялады. Жарыстар олардың F1600 және F2000 сериясының үш кезеңінде өтеді: Road Atlanta (10-12 мамыр), New Jersey Motorsports Park (28 маусым – 1 шілде) және Summit Point Raceway (24-26 тамыз). SCCA қозғалтқыш және шасси ережелері қолданылады, ал автомобильдер тек Hoosier шиналарында жарысады. 2012 жылдың 21 желтоқсанында 2013 жылғы кесте уақытша тоқтатылғаны туралы хабарланды. 2013 жылдың 1 қазанында серия 2014 жылы он екі жарыс, алты демалыс күнінен тұратын күнтізбемен қайта басталатыны туралы мәлімдеме жасалды. 2017 жылғы Атлантик Чемпионатында санкция SCCA-дан United States Auto Club-қа ауысты, бірақ Formula Race Promotions промоутер ретіндегі рөлін сақтап қалды. 2018 жылы бұрынғы Star Mazda автомобильдеріне де қатысуға рұқсат берілді.

Теледидар және басқа да бейне

Атлантика чемпионатының жарыстары бұрын бірнеше телеарнада, оның ішінде SPEED арнасында көрсетілді. 2009 жылы HDNet арнасында жаңа жоғары сапалы теледидар пакеті жарияланды, ол кейбір жарыстарды тікелей эфирде, ал қалғандарын қайта көрсетуді қамтиды. Жарыстардың видеолары бұрыннан-ақ серияның веб-сайтында қолжетімді болды, сонымен қатар серияның "AtlanticRacingSeries" деген атпен ресми YouTube арнасы да бар.

Чемпиондар

Маусым чемпионы Команда чемпионы Formula Atlantic 1974 Билл Брэк 1975 Билл Брэк Scott Racing 1976 CASC Жиль Вильнёв (CASC) Ecurie Canada 1976 IMSA Жиль Вильнёв (IMSA) Ecurie Canada 1977 Жиль Вильнёв Ecurie Canada 1978 Хауди Холмс Shierson Racing 1979 Том Глой Lane Racing 1980 Жак Вильнёв 1981 Жак Вильнёв 1982 Дэйв Макмиллан 1983 Майкл Андретти Conte Racing 1984 West Дэн Марвин (Pacific) 1985 East Майкл Ангус (Atlantic) 1985 West Джефф Вуд (Pacific) 1986 East Скотт Гудьер (Atlantic) 1986 West Тед Праппас (Pacific) 1987 East Калвин Фиш (Atlantic) 1987 West Джонни О’Коннелл (Pacific) 1988 East Стив Шелтон (Atlantic) 1988 West Дин Холл (Pacific) Toyota Atlantic Championship 1989 East Джоко Каннингем (Atlantic) 1989 West Хиро Мацушита (Pacific) 1990 East Брайан Тилл (Atlantic) 1990 West Марк Дизмор (Pacific) P 1 Racing 1991 Хови Марсело P 1 Racing 1992 Крис Смит 1993 Дэвид Эмпрингем Canaska Racing 1994 Дэвид Эмпрингем 1995 Ричи Херн 1996 Патрик Карпентье Lynx Racing 1997 Алекс Баррон Lynx Racing 1998 Ли Бентхэм Forsythe Racing 1999 Энтони Лаззаро PPI Motorsports 2000 Бадди Райс DSTP Motorsports 2001 Хувер Орси P 1 Racing 2002 Джон Фогарти Dorricott Racing 2003 Э. Дж. Аллендингер RuSPORT 2004 Джон Фогарти Sierra Sierra Racing 2005 Чарльз Зволсман мл. Condor Motorsports Champ Car Atlantic 2006 Саймон Паженуд Team Australia 2007 Рафаэль Матос Sierra Sierra Enterprises Atlantic Championship 2008 Маркус Ниемиля Brooks Associates Racing 2009 Джон Эдвардс Newman Wachs Racing SCCA Pro Racing Atlantic Championship Series 2012 Дэвид Грант Polestar Racing Group 2013 маусым өткізілмеді 2014 Дэниел Беркетт K Hill Motorsports 2015 Кит Грант Polestar Racing Group 2016 Райан Норман Polestar Racing Group Atlantic Championship Series (USAC санкциясымен) 2017 Питер Портанте K Hill Motorsports 2018 Балтазар Легуизамон K Hill Motorsports Atlantic Championship Series (SCCA Pro Racing санкциясымен) 2019 Дарио Кангиалоси K Hill Motorsports 2020 Кит Грант 2021 Дадли Флек 2022 Кит Грант 2023 Джимми Симпсон

Season Champion Team Champion Formula Atlantic 1974 Bill Brack 1975 Bill Brack Scott Racing 1976 CASC Gilles Villeneuve (CASC) Ecurie Canada 1976 IMSA Gilles Villeneuve (IMSA) Ecurie Canada 1977 Gilles Villeneuve Ecurie Canada 1978 Howdy Holmes Shierson Racing 1979 Tom Gloy Lane Racing 1980 Jacques Villeneuve 1981 Jacques Villeneuve 1982 Dave McMillan 1983 Michael Andretti Conte Racing 1984 West Dan Marvin (Pacific) 1985 East Michael Angus (Atlantic) 1985 West Jeff Wood (Pacific) 1986 East Scott Goodyear (Atlantic) 1986 West Ted Prappas (Pacific) 1987 East Calvin Fish (Atlantic) 1987 West Johnny O'Connell (Pacific) 1988 East Steve Shelton (Atlantic) 1988 West Dean Hall (Pacific) Toyota Atlantic Championship 1989 East Jocko Cunningham (Atlantic) 1989 West Hiro Matsushita (Pacific) 1990 East Brian Till (Atlantic) 1990 West Mark Dismore (Pacific) P 1 Racing 1991 Jovy Marcelo P 1 Racing 1992 Chris Smith 1993 David Empringham Canaska Racing 1994 David Empringham 1995 Richie Hearn 1996 Patrick Carpentier Lynx Racing 1997 Alex Barron Lynx Racing 1998 Lee Bentham Forsythe Racing 1999 Anthony Lazzaro PPI Motorsports 2000 Buddy Rice DSTP Motorsports 2001 Hoover Orsi P 1 Racing 2002 Jon Fogarty Dorricott Racing 2003 A. J. Allmendinger RuSPORT 2004 Jon Fogarty Sierra Sierra Racing 2005 Charles Zwolsman Jr. Condor Motorsports Champ Car Atlantic 2006 Simon Pagenaud Team Australia 2007 Raphael Matos Sierra Sierra Enterprises Atlantic Championship 2008 Markus Niemelä Brooks Associates Racing 2009 John Edwards Newman Wachs Racing SCCA Pro Racing Atlantic Championship Series 2012 David Grant Polestar Racing Group 2013 season not contested 2014 Daniel Burkett K Hill Motorsports 2015 Keith Grant Polestar Racing Group 2016 Ryan Norman Polestar Racing Group Atlantic Championship Series (sanctioned by USAC) 2017 Peter Portante K Hill Motorsports 2018 Baltazar Leguizamón K Hill Motorsports Atlantic Championship Series (sanctioned by SCCA Pro Racing) 2019 Dario Cangialosi K Hill Motorsports 2020 Keith Grant 2021 Dudley Fleck 2022 Keith Grant 2023 Jimmy Simpson