Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Love Beach – ағылшын прогрессивті рок тобы Emerson, Lake & Palmer-дің жетінші студиялық альбомы. Ол 1978 жылғы 17 қарашада Atlantic Records лейблымен шығарылды және олардың келесі жылы тарап кеткенге дейін шыққан соңғы студиялық альбомы болды. 1977–1978 жылдардағы Солтүстік Америкалық тур аяқталған кезде топтың ішкі қарым-қатынастары нашарлай бастады, бірақ олар келісімшарт бойынша тағы бір альбом жазуға міндетті болды. Олар салық төлеуден жалтарғандықтан Багам аралдарындағы Нассауға барып, лирик Питер Синфилдпен Love Beach альбомын жазды, ол әр тректің тең авторы ретінде көрсетілген. Грег Лейк пен Карл Палмер өздерінің бөліктерін жаздырып бітіргеннен кейін аралды тастап кетті, ал Кит Эмерсон альбомды өзі аяқтау үшін қалды. Альбом сыншылардан теріс пікірлер алды. Ол Ұлыбританиялық альбомдар тізімінде 48-орынға, ал АҚШ Billboard 200 тізімінде 55-орынға жетті, сондай-ақ 1979 жылдың қаңтарында Американың жазба индустриясы қауымдастығынан (RIAA) 500,000 дана сатылғаны үшін алтын сертификатын алды. Альбомнан Ұлыбританияда Лейк пен Синфилдтің "All I Want is You" трегінен бір сингл шықты. Альбом концерттік турмен қолдау көрсетілмеді және 1979 жылдың басында Emerson, Lake & Palmer тобы тарады.
Love Beach is the seventh studio album by English progressive rock band Emerson, Lake & Palmer. It was released on 17 November 1978 by Atlantic Records as their final studio album released prior to their split in the following year. By the end of their 1977–1978 North American tour internal relations had started to deteriorate, but the group were contractually required to produce one more album. They retreated to Nassau, Bahamas as tax exiles to record Love Beach with lyricist Peter Sinfield who is credited as a co writer of each track. After Greg Lake and Carl Palmer had finished recording their parts they left the island, leaving Keith Emerson to finish the album himself. The album received negative reviews from critics. It reached No. 48 on the UK Albums Chart and No. 55 on the US Billboard 200 where it reached gold certification by the Recording Industry Association of America in January 1979 for selling 500,000 copies. It spawned one single released in the UK, Lake and Sinfield's track "All I Want is You". The album was not supported with a tour and in early 1979, Emerson, Lake & Palmer disbanded.
Өмірбаян және жазу
1978 жылдың наурыз айында топ Works Volume 1 (1977) альбомын қолдау үшін Солтүстік Америкадағы он айлық турнесін аяқтады. Бірнеше алғашқы концерттерде топ симфониялық оркестрмен сахнада орындады (Монреальдегі Олимпиада стадионында болғандай), бірақ бұл тым қымбатқа түсті және идеядан бас тартылды. Топ демалуды қалағанмен, Atlantic Records президенті Ахмет Эртэгун оларды жаңа альбом жазуға ынталандырды. Ол сондай-ақ олар тағы бір альбом тапсыруға міндетті екенін еске салды. Эмерсон тобының Эртэгунмен кездесуін және оның топтан «коммерциялық альбом» жасау туралы ұсынысын еске алды, бұл Эмерсонға ұнамады. Лейк Эртэгунның, егер олар бірлесіп жұмыс істеуден бас тартса, жеке альбомдар шығару мүмкіндігінен бас тартатынын айтты, сондықтан олар келісті. Коммерциялық альбомның қажеттілігі Лейктің ән жазу стиліне сай келді, себебі ол топтың «Lucky Man» және «From the Beginning» сияқты радиоға қолайлы әндерінің авторы болған. Сондықтан Эмерсон «өз пікірімді біршама жұмсартты, тырнақтарымды шайнап, бірінші жағында ол сұраған еркіндік берді». Топ салық төлеуден босатылып, Багам аралдарындағы Нассауда жазуды шешті, онда Эмерсон мен Лейк үйлерді жалға алды. Жазу 1978 жылы Compass Point студиясында арнайы продюсерсіз өтті, Лейк олардың бұрынғы барлық альбомдарын продюсерлік еткеніне қарамастан. Love Beach альбомының алғашқы таралымдарында продюсер туралы ақпарат болмады, бірақ альбомның өндірісі мен дыбысталуын негізінен Эмерсон жүзеге асырды. Инженерлер – Джек Нубер мен Карл Питерсон. Сессиялар үш музыкант арасындағы қарым-қатынастың шиеленісуіне байланысты қиын болды. Эмерсонның есірткіге құмарлығы оның жұмыс істеу немесе басқалармен ынтымақтасу қабілетіне де әсер етті. Лирик Питер Синфилд, ол Лейкпен King Crimson тобында және Works Volume 1 жинағында жұмыс істеген, топ менеджері Стюарт Янгтан Нассауда оларға қосылып, ән сөздерін жазуға көмектесуін сұрады. Синфилд пен Лейк арасында бұл кезде шиеленіс туғанымен, Синфилд демалыс өзіне пайдалы болады деп ойлады және келісті; алайда, уақыт шектеулі болғандықтан, ол жеке жұмыс істеуді сұрады. Ол келгеннен кейін топтың бір-бірімен тілдеспейтінін байқады және альбомды аяқтағаннан кейін аралдан кетіп қалды. Лейк пен Палмер де өз бөліктерін орындағаннан кейін, Эмерсонды қалдырып кетті, ол «барлық альбомды жинап, жіберді». Эмерсон әсіресе альбомның атауына ашуланды, ол Atlantic Records Лейк пен Синфилдтің альбомының бір трегінен алған, ол өзі Нассаудағы жағажайдың атымен аталған. Альбомның мұқабасы Солт-Кей аралының жанында түсірілген, онда топты биограф Эдвард Макэн «жетістіктердегі диско жұлдыздары» деп сипаттады. Содан кейін Эмерсон Чикагодағы О’Харе халықаралық әуежайында альбом туралы жұртшылықтың пікірін білу үшін сауалнама жүргізді. Жалпы пікір Эмерсон Atlantic-ке ұсынған атаумен келіспеді, бірақ лейбл атауды өзгертуден бас тартты.
In March 1978, the band finished their ten month North American tour in support of Works Volume 1 (1977). Several early shows featured the group playing with a symphony orchestra on stage (as in Montreal at the Olympic Stadium) but it proved too costly to operate and the idea was dropped. Despite the group preferring to rest, they were encouraged by Atlantic Records president Ahmet Ertegun to record a new album. He also reminded them that they had to deliver one more. Emerson recalled the band's meeting with Ertegun and his suggestion for the group to make "a commercial album" which Emerson felt reluctant to do. Lake recalled that Ertegun threatened to decline the band the prospect of solo albums if they refused to work together, so they agreed. The need for a commercial album suited Lake's method of songwriting, as he was responsible for the group's radio friendly songs such as "Lucky Man" and "From the Beginning". Emerson therefore "eased up on my opinions to an extent, bit my nails, and gave him the freedom he kept asking for on side one". The band had become tax exiles and decided to record in Nassau in the Bahamas where Emerson and Lake were renting homes. Recording took place in 1978 at Compass Point Studios without a dedicated producer, despite Lake having produced all of their previous albums. Early pressings of Love Beach carried no producer credit, but production and mixing of the album were largely carried out by Emerson. Jack Nuber and Karl Pitterson were engineers. The sessions were difficult due to the increasingly strained relations between the three musicians. Emerson's increasing drug use had additionally started to affect his ability to work or collaborate with others. Lyricist Peter Sinfield, who had worked with Lake in King Crimson and on his collection of songs on Works Volume 1, was asked by band manager Stewart Young to join them in Nassau and assist Lake in writing the lyrics. Though frictions had arisen between Sinfield and Lake by this time Sinfield thought a break would be good for him and accepted; however, because of the limited amount of time he had, he requested that he work alone. Upon arrival, Sinfield found the group were barely talking to each other and he left the island when he was finished working on the album. Lake and Palmer followed suit after they had put down their parts, leaving Emerson who put "the whole album together and sent it off". Emerson was particularly upset about the album's title, which Atlantic Records had taken from one of the album's tracks by Lake and Sinfield, itself named after a stretch of beach on Nassau. The front cover was taken on an island off Salt Cay, depicting the group as biographer Edward Macan described as "bare chested late seventies disco stars". Emerson then organised a booth at Chicago's O'Hare International Airport to conduct a survey on the public's opinion on the album with a questionnaire. The overall opinion was of disagreement of the title which Emerson presented back to Atlantic, but the label refused to change.
Мазмұны
Альбомның бірінші жағы көбінесе Лейк пен Синфилд жазған қысқа, попқа бағытталған тректерден тұрады. Record World журналы "All I Want Is You" синглінің "қуатты бас желісі, көркем суреттейтін өлеңдері және Лейктің ерекше күшті вокалы бар" екенін айтты. Екінші жағында "Офицер мен джентльменнің естеліктері" бар, ол 20 минуттық төрт бөлімнен тұрады. Бұл – екінші дүниежүзілік соғыс кезінде солдат пен оның никелескен әйелі арасындағы махаббат оқиғасын баяндайтын концептуалды туынды. Бұл топтың "Таркус" және "Karn Evil 9" сияқты бұрынғы фантастикалық эпостарынан өзгеше, қарапайым адамдар туралы айтатын алғашқы трек болып табылады. Синфилд барлық өлеңдердің мәтінін жазды және кейіннен әнге жұмыс істеу үшін шектеулі уақыт болғанда, оған сәйкес лирикалық тақырып тапқанына қуанды. Эмерсон бұл сөздерді "біршама жаман" деп есептеді. Сюита ішінде Эмерсон екі классикалық композициядан цитата келтіреді. Ол "Love at First Sight" әнін Фредерик Шопеннің Étude Op. 10, № 1-нің алғашқы сегіз тактын орындау арқылы бастайды, сондай-ақ ән үшін Шопеннің гармониялық құрылымын пайдаланады. "Honourable Company" бөлімінде Эмерсон бірнеше әскери сигналдарды, соның ішінде "Rule, Britannia!" әнін орындайды.
The first side of the album consists of short, pop oriented tracks mostly penned by Lake and Sinfield. Record World said that the single "All I Want Is You" "has a powerful bass line, picturesque lyrics and Lake's eerily powerful vocals." Side two consists of "Memoirs of an Officer and a Gentleman", a 20 minute track in four distinct parts. It is a concept piece that tells a story of a romance between a soldier and his fiancée during World War II, marking the first track by the band that deals with everyday people, in contrast to their previous fantasy inspired epics such as "Tarkus" and "Karn Evil 9". Sinfield wrote all of the lyrics and later felt relieved to find a lyrical theme that worked for the song given the limited amount of time he had to work. Emerson considered the words "a bit gross". Within the suite, Emerson quotes two classical compositions. He begins "Love at First Sight" by playing the first eight bars of Frédéric Chopin's Étude Op. 10, No. 1, and he uses Chopin's harmonic structure for the song. In "Honourable Company", Emerson plays several militaristic signals including "Rule, Britannia! ".
Шығару және қабылдау
"Love Beach" 1978 жылғы қарашада жарық көрді. Альбомды топ концерттік турға шығарған жоқ және жарнамалаған да жоқ, бірақ "All I Want Is You" синглын Top of the Pops бағдарламасында орындады. Кейіннен альбом 500,000 данадан астам сатылып, алтын статусқа ие болды. Альбом шыққаннан кейін Палмер екі ай бойы қоштасу турнесін ұйымдастыруға тырысты, бірақ топ ішіндегі келіспеушіліктер осы идеяны тоқтатып қойды. Альбомға сыншылар мен жанкүйерлер тарапынан бағалау көбінесе теріс; кейбіреулер оны ELP тобының ең нашар туындысы деп санайды, ал басқалары "In the Hot Seat" қайта біріккен топтың альбомын одан да нашар деп есептейді. Rolling Stone журналында альбом жарық көрген кезде жазған сыншы Майкл Блум: "Love Beach жаман ғана емес, тіпті өте қайғылы. Ескірген және көңілсіздікке толы бұл альбом ыдыс жууды одан да шығармашылық әрекет сияқты көрінеді" деді. "The Globe and Mail" газеті "Стильдердің ең қызықты үйлесімі Roxy Music еске түсіретін 'Taste of My Love' әнінде орын алады" деп мәлімдеді. Эмерсон кейіннен бұл альбомды "мен жұмыс істегеннің бәріне ұят" деп атады.
Love Beach was released in November 1978. The album was not toured or promoted by the band, although they did play the single "All I Want Is You" on Top of the Pops. The album ultimately went Gold, selling more than 500,000 copies. Upon release Palmer spent two months arranging a farewell tour, but ongoing disagreements in the group led to the idea being shelved. Critical and fan appraisal of the album is mainly negative; some consider it the nadir of ELP's output, while others consider the reunion album In the Hot Seat to be worse. Writing in Rolling Stone at the time of the album's release, reviewer Michael Bloom said that "Love Beach isn't simply bad; it's downright pathetic. Stale and full of ennui, this album makes washing the dishes seem a more creative act by comparison". The Globe and Mail noted that "the most interesting fusion of styles occurs on the raunchy 'Taste of My Love', which is reminiscent of Roxy Music". Emerson later called the album "an embarrassment against everything I've worked for".