Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
461 Ocean Boulevard – ағылшын музыканты Эрик Клэптонның екінші жеке студиялық альбомы. Ол 1974 жылғы шілде айының соңында RSO Records компаниясымен шығарылды, бұл айдың басында компания "I Shot the Sheriff" хит-синглін жариялағаннан кейін. Альбом әртүрлі халықаралық хит-парадтарда көшбасшы болды және екі миллионнан астам данасы сатылды. Бұл альбом Клэптонның үш жылдық үзілістен кейін студияға оралуын білдірді, себебі ол героинге тәуелді болған. Альбомның атауы Флорида штатының Голден-Бич қаласындағы Оушен бульварының мекенжайына сілтеме жасайды, онда Клэптон альбомды жазған кезде тұрған. Альбомды аяқтағаннан кейін Клэптон және RSO компаниясының басшысы Роберт Стигвуд осы үйді және Майамидегі Criteria Studios студиясын да RSO әртістері Би Джизге ұсынды, олар содан кейін Main Course альбомын жазу үшін көшіп келді. Альбом шыққаннан кейін үйдің мекенжайы өзгертілді. 2004 жылы альбомның қайта жаңартылған, екі дискілі делюкс нұсқасы шығарылды, оған Хаммерсмит Одеондағы екі тікелей концерттен үзінділер және қосымша студиялық джем-сессиялар енді.
461 Ocean Boulevard is the second solo studio album by English musician Eric Clapton. It was released in late July 1974 by RSO Records, after the record company released the hit single "I Shot the Sheriff" earlier in the month. The album topped various international charts and sold more than two million copies. The album was Clapton's return to the recording studio after a three year hiatus due to his heroin addiction. The title refers to the address on Ocean Boulevard in Golden Beach, Florida, where Clapton lived while recording the album. Upon completing the album, Clapton and RSO head Robert Stigwood recommended the house and Miami's Criteria Studios to fellow RSO artists the Bee Gees, who then moved in to write and record Main Course. The street address of the house was changed after the album's release. A remastered two disc deluxe edition of the album was released in 2004, which included selections from two live shows at the Hammersmith Odeon, and additional studio jam sessions.
Өндіріс
Ероинге тәуелділігін жеңгеннен кейін, Клэптон өмірінің үш жылын зыңғырап кеткенін түсінді, теледидар көруден және денсаулығын нашарлатудан басқа ештеңе істемегенін айтты. Клэптон шаруа қожалығында жұмыс істеуге көмек сұрағанда, өзімен бірге алып келген көптеген жаңа музыка мен ескі блюз пластинкаларын тыңдай бастады және қайтадан ойнауға, тіпті қарапайым идеялардан толыққанды әндер жазуға кірісті. Осы ән идеяларын ескере отырып, Клэптонға Дерек пен Домино тобының бұрынғы бассисті Карл Радлдің демо-таспасы ұсынылды, онда Радл, клавишник Дик Симс және барабаншы Джейми Олдакер орындаған әндер болды. Клэптон жазбаларды ұнатып, оларды "шын теңдессіз" деп атады. Радл Клэптонға келесі альбом үшін жаңа материал жазуға уақыт берді. Клэптон алдағы студиялық альбомға арналған тректерді дайындауға кіріскенде, әндерін мүмкіндігінше аяқталмаған күйде қалдыруды қалады, осылайша студияда онымен бірге жазатын музыканттар оларды өздеріне бейімдеуге мүмкіндік алады. Клэптон "Томми" рок-операсында ойнағаннан кейін, сол кездегі менеджері Роберт Стигвуд оған жаңа жоба туралы хабарлады. Стигвуд Клэптонның Маямидегі Критерия студиясында, Флорида штатында Радл, Симс, Олдакер және жазба продюсері Том Доудпен бірге жазуын ұйымдастырды. Жаңа альбомды жазуға уақыт келгенде, Клэптон оның коммерциялық және көркемдік сәттілігі туралы алаңдады, музыканттар арасында ынтымақ болған жағдайда ғана жаңа альбомның жобасы іске аспайтынын айтты. Клэптон сонымен қатар, қонақ әнші Ивон Эллиман мен гитарист Джордж Терриді толық уақытты топ мүшелері ретінде шақырды. Стигвуд сондай-ақ Клэптонға Майамиге жақын Голден Бич қаласындағы 461 Оушен бульварындағы жалға алынған үйге тұруға төледі. Альбом 1974 жылдың сәуір және мамыр айларында жазылды. Жазу сессияларында Клэптон өзінің Blackie Fender Stratocaster электр гитарын пайдаланды.
After overcoming his heroin addiction, Clapton realized that he had wasted three years of his life, stating he had not done anything other than watch television and get out of shape. When Clapton sought help working on a farm, he began to listen to a lot of new music and old blues records he had brought with him and started to play again, even writing whole songs out of simple ideas. With these song ideas in mind, Clapton was given a demo tape by Carl Radle, the former bassist for Derek and the Dominos, with songs performed by Radle with keyboardist Dick Sims and drummer Jamie Oldaker. Clapton liked the recordings, calling them "simply superb". Clapton was given time to write new material for a next album by Radle. When Clapton set to work on tracks for the upcoming studio release, he wanted to leave his songs as incomplete as possible, so that the musicians, who were going to record with Clapton in the studio, would get the chance to make them their own. After Clapton appeared in the rock opera Tommy, his manager at the time, Robert Stigwood, contacted him about a new project. Stigwood arranged for Clapton to record at the Criteria Studios in Miami, Florida, with Radle, Sims, Oldaker and record producer Tom Dowd. When the time came to record the new album, Clapton was worried about both its commercial and artistic success, noting his concept of a new album would work only when there was chemistry between the musicians. Clapton also hired guest vocalist Yvonne Elliman and guitarist George Terry as full time members of his group. Stigwood also paid for Clapton to live at a rental house at 461 Ocean Boulevard in the town of Golden Beach near Miami. The whole album was recorded from April to May 1974. For the recording sessions, Clapton used his Blackie Fender Stratocaster electric guitar.
Сыншылдық қабылдау және мұра
1974 жылдың қыркүйегінде "Creem" журналындағы шолуында Роберт Кристагау былай деді: "Құдайға шүкір, Клэптонның жайбарақатты жаңа деңгейге жеткеніне сену қиын. Бұл, мүмкін, кантри-блюстің метафоралық мүмкіндіктерін зерттеудің ең керемет тынысы, бірінші жағы үшін Тадж Махалдан да жақсы. Өкінішке орай, екінші жағында ол сәл әлсіз. Бірақ егер ол бізге үш жылда бір рет осындай керемет жеке альбом сыйласа, екі күмәнді концерттік альбомын қабылдауға дайынмын". "Uncut" журналына ретроспективті шолуда Найджел Уильямсон 461 Ocean Boulevard арқылы Клэптонның "өміріндегі музыканың маңыздылығын қайтадан сезінгенін" айтты. "Rolling Stone" журналы альбомды 2012 жылғы 500 ең ұлы альбомның тізімінде 411-орынға қойып, Клэптонның "героинге тәуелділіктен арылып, Роберт Джонсон мен Элмор Джеймске құрмет көрсеткен, жұмсақ, серпімді үнді жазбаларды" ұсынғанын атап өтті. Альбом Роберт Димеридің "1001 альбом, оларды өмірде естімей кетпеу керек" кітабына енді.
Reviewing for Creem in September 1974, Robert Christgau said: "As unlikely as it seems, Clapton has taken being laid back into a new dimension. Perhaps the most brilliant exploration of the metaphorical capacities of country blues ever attempted, way better than Taj Mahal for all of side one. On side two, unfortunately, he goes a little soft. But I'll settle for two questionable live albums if he'll give us a solo record as good as this every three years." In a retrospective review for Uncut, Nigel Williamson considered that with 461 Ocean Boulevard, Clapton "rediscovered the primacy of music in his life". Rolling Stone placed the album at No. 411 on its 2012 list of the 500 Greatest Albums of All Time, commenting that Clapton had "returned from heroin addiction with a disc of mellow, springy grooves minus guitar histrionics", which "paid tribute to Robert Johnson and Elmore James". The album was included Robert Dimery's book 1001 Albums You Must Hear Before You Die.