Кіріспе

Каскаскиа – Иллинойс штатының Рэндольф округіне қарасты ауыл. Бұл жерді алғашқыда үнді тайпалары мекендеген, кейін Франция Иллинойс аймағының бір бөлігі ретінде осы жерге қоныстанды. Ауыл Каскаскиа тайпасының атымен аталыпты. 18 ғасырда, аймақтық орталық болған кезде, халқы шамамен 7000-ге жеткен. Америка революциялық соғысы кезінде, қала Британдық Квебек провинциясының әкімшілік орталығы болғандықтан, Вирджиния жасақтары Иллинойс жорығы барысында оны басып алды. Кейін ол Вирджиния штатының Иллинойс округінің орталығы болып тағайындалды, ал 1787 жылы Солтүстік-Батыс аймағының құрамына кірді. 1809 жылдың 3 ақпанында құрылған АҚШ-тың Иллинойс аймағының астанасы ретінде Каскаскиа тағайындалды. 1818 жылы Иллинойс АҚШ-тың 21-ші штаты болғанда, қала 1819 жылға дейін штаттың бірінші астанасы қызметін атқарды, содан кейін астана орталықта орналасқан Вандалияға көшірілді. 1881 жылдың сәуір айында Миссисипи өзенінің жаңа арнаға бұрылуына байланысты су тасқынынан қаланың көп бөлігі қирады, ол Каскаскиа өзенінің төменгі 16 шақырымдық (10 миль) бөлігін жабады. Бұл 19 ғасырда өзен жағалауларындағы орманды кесудің салдарынан болды, себебі бу кемелері мен теміржол көлігі үшін отын алуға айналған ағаштар кесілді. Каскаскиада Иллинойс штатының телефон коды (618) және Миссури штатының пошта индексі (63673) қолданылады. Оның жолдары Иллинойс көлік департаментінің күтімінде, ал оның азаматтары Иллинойс сайлауларында дауыс береді. 1993 жылғы үлкен су тасқыны кезінде қала эвакуацияланды, су деңгейі 2,74 метрден асып кетті.

Тарих

Миссисипи өзенінің жанындағы Каскаския жерін мыңдаған жылдар бойы әртүрлі американдық түпкілікті халықтар мекендеген. Каскаскаи, Illiniwek халықтарының бір бөлігі, осы аймақты 1600 жылдары қоныстандырды, еуропалықтармен кездескен кезде мұнда өмір сүрді және алғашқы француз отарлаушыларымен сауда жасады. Тарихи жазбаларда бұл атау көптеген әртүрлі жазылу түрлерінде кездеседі: Kasklas, Kaskasky, Cas caskias, Kasquskias және Kaskaskias. Бобер соғыстары кезінде Каскаския халқы ирокездердің шабуылдарына қарсы ортақ қорғаныс іздеген кезде өсіп дамыды. 1680 жылдары олардың саны жиырма мыңға жуық адамға жетті. Каскаскаи ирокездерге қарсы қорғаныста француздарға көмектесті. Француздар оларға сауда тауарларын берді, ал Каскаскаи саудагерлері оларды француз саудагерлеріне қол жетпес оңтүстік немесе батыс аймақтармен сауда жасау үшін пайдаланды. Каскаскаи құл саудасына белсенді қатысып, көрші елдерден адамдарды тұтқынға алып сатты. 1690 жылдары Каскаскияның жағдайы нашарлай бастады. Бұл, әсіресе, үлкен қалаға тиген жұқпалы ауруға байланысты болды. Осы кезде Каскаския маңында ағаш пен бизон табу да қиын болды. Канадалық қоныс аударушылар өзеннің қарсы жағына (қазіргі Миссури штатында) егіншілікпен айналысуға және қорғасын кенін пайдалануға көшіп келді. Миссисипи өзенінің шығыс жағындағы жарым аралда орналасқан Каскаския аймақтың көптеген американдық тұрғындарын тартатын ірі қоныс орталығына айналды. Ол Жоғарғы Луизиананың астанасы болды және француздар 1718 жылы жақын жерде Форт-де-Шартрды салды. Сол жылы Кариб теңізіндегі Санто-Домингодан әкелінген алғашқы африкалық құлдарды қорғасын кен орындарында жұмыс істеу үшін пайдаланды. Француз қонысының алғашқы жылдарында Каскаскияда бірнеше француз ер адамдары мен көптеген Иллинойс және басқа да американдық үндістерден тұратын көпмәдениетті ауыл болды. 1707 жылы қауымдастықтың халқы 2200 адамға жуық деп есептелді, олардың көп бөлігі Иллинойс штатынан болатын және еуропалықтардан біршама бөлек өмір сүрді. 1715 жылы Каскаскияға келген саяхатшы бұл ауылдың 400 Иллинойс адамынан тұратынын, олардың "жақсы адамдар" екенін, екі иезуит миссионері мен "онда қоныстанған және үнді әйелдеріне үйленген жиырмаға жуық француз саяхатшысы" бар екенін жазды. 1714 жылға дейін Каскаскияда туылған және крещение рәсімінен өткен 21 баланың 18-інің анасы үнді, ал 20-сының әкесі француз болған. Бір діншіл католик, толыққанды үнді әйелі, ұлының "жабайы халықтар арасында" өмір сүргендіктен, аралас нәсілді ұлын жақтырмады. Каскаскиядағы көптеген канадалықтар мен олардың ұрпақтары саяхатшылар мен корейлер де боустер болды, олар Мюссури өзенінің аймағын тері саудасы үшін зерттеді және пайдаланды. Канадалықтардың мақсаты барлық прерия тайпаларымен сауда жасау еді, ал одан да асып түсіп, Нью-Мексикодағы испан колониясымен сауда жасауды көздеді. Испания бұл сауданы өз бақылауында ұстауға ниеттенді. Канадалықтардың мақсаттары 1719 жылы Клод Чарльз Дю Тисннің далалық үндістермен сауда қатынастарын орнату экспедициясын ынталандырды. Патша Людовик XV 1741 жылы Каскаскияға сонда салынған бірнеше шіркеудің біріне арналған қоңырау жіберді. Француз билігі жылдарында Каскаския және Иллинойс өлкесіндегі басқа да ауыл шаруашылығы қоныстары Төменгі Луизиананы, әсіресе Нью-Орлеанды бидай мен жүгерімен қамтамасыз ету үшін маңызды болды, өйткені бұл негізгі дақылдар Перс шығанағының климатында өсірілмеді. Фермерлер жылдар бойы тонналап ұнды оңтүстікке жөнелтіп, Нью-Орлеанның аман қалуына көмектесті. Француз қоныс аударушылары 1759 жылы Каскаския бекінісін салды. [1] "Каскаския бекінісі" техникалық тұрғыдан "бекініс" емес, топырақтан жасалған қоршау. Солтүстік Американың орманды аймақтарында қоныс аударушылар Түпкілікті американдықтардан қауіп төнген кезде қорғаныс үшін осындай қоршауларды жиі салған. 1763 жылы француздар Жеті жылдық соғыста (солтүстік америкалық майданда француздар мен үндістер соғысы деп аталады) жеңілгеннен кейін Каскаския мен қоршауды қоса алғанда, Иллинойс елін Ұлыбританияға берді. Британдықтар қоршауды пайдаланбады, бірақ 1766 жылдан 1772 жылға дейін Форт-де-Шартрден кіші офицердің басшылығымен шамамен 25 адамнан тұратын ротациялық жасақ ұстады. Олар иезуиттердің үйін база ретінде пайдаланды. Франция өзеннің шығысындағы аумақты бергеннен кейін британдықтардың билігінде өмір сүруге қаламаған француз тілді адамдардың көпшілігі Каскаскиядан және басқа да отарлаушы қалалардан Миссисипидің батысына, Стэ. Женевьев, Сент-Луис және басқа да аймақтарға көшті. 1772 жылдың мамыр айында британдықтар Форт-де-Шартрды тастап кеткеннен кейін Каскаския Миссисипи өзенінің жағасындағы француз тілді ауыл ретінде сақталды.

Америка қонысы

Америка революциясының батыс әскери науқандарының бірінде қала 1778 жылғы 4 шілдеде Джордж Роджерс Кларк пен оның 200 сарбаздық әскеріне, оның ішінде капитан Джозеф Боуман мен Леонард Хелмге түсті. Бұл мерекеге орай шіркеу қоңырауы соғылды және содан бері ол "бостандық қоңырауы" деп аталады. 1843 жылы француз стилінде салынған кірпіш шіркеу кейін Миссисипи өзенінің батыс жағындағы қайта жаңартылған Каскаскиа ауылына көшірілді. Келісімде Жан Батист Дюкойнге "жүз акрдан аспайтын" жерде үй беру, ал руға барлық материалдық және ақшалай төлемдердің "жеткілікті сомасы" басшы мен оның отбасы үшін резервтеледі деп көрсетілді. Бұл келісім Каскаскиа тайпасын ғана емес, сонымен қатар Кахокия, Мичигамия және Тамарои тайпаларын да "ресми түрде бейнелейді", бірақ бұл тайпалардың басшылары қол қоймады, тек "X" белгісі мен жеке тұлғаның аты жазылды, олардың бірі "Миколас немесе Николас" деп аталды. Қазіргі Иллинойс штатының аумағының шамамен жартысын құрайтын жерді беру үшін Каскаскиа және олармен байланысты тайпаларға "Каскаскиа қаласының жанында" үш жүз елу акр жер берілді, сондай-ақ берілген аумақтағы үлкенірек елді мекенге көшіп бару құқығы да берілді. Аймақтық экономиканың орталығы ретінде Каскаскиа 1809 жылдан 1818 жылға дейін, штат құрылғанға дейін Иллинойс территориясының астанасы болды, содан кейін 1819 жылға дейін штат астанасы болды. Иллинойс штатының алғашқы газеті – "Иллинойс геральді" 1814 жылғы 24 маусымда жарық көрді. 1818 жылы осы қалада штаттың алғашқы конституциялық конвенциясы және алғашқы заң шығару сессиясы өтті. Қаланың халқы шамамен 7000 адамды құрады, бірақ 1819 жылы астана Вандалияға көшірілді. Миссисипи өзеніндегі бу кемелерінің пайда болуы өзен қалаларының экономикасын дамытса да, 19 ғасырда олардың пайдалануы қоршаған ортаға зиян келтірді. Бу кемелерінің экипаждары үнемі ағаштарды кесіп, өзен жағалауларын ормансыздандырды, оларды бу кемелерін қуаттандыру үшін отын ретінде қолданды. Осы жылдам, адамның әрекетінен туған эрозия салдарынан өзен жағалаулары тұрақсыз болды, нәтижесінде үлкен көлемдегі топырақ ағып жатқан суға құлады.

Миссисипи өзенінің әсері

Сент-Луистен Огайо өзенінің құйылысына дейін Миссисипи өзені кеңіреп, саяздырақ болды, нәтижесінде маусымдық су тасқындары нашарлап, ауыррақ болды. 19 ғасырдың соңында қала Иллинойс құрлығынан бөлініп, қайталама су тасқындары мен Миссисипи өзені арнасын өзгерту салдарынан көбінесе қирады. Каскаския және өзендегі басқа француз отаршылдық қалаларының бұрынғы жерлерінің көп бөлігі жоғалып кетті. 1844 жылғы Ұлы су тасқынынан кейін Каскаския тұрғындары қаланы оңтүстікке көшірді. Каскаскияның бастапқы орны Миссисипи өзенімен айналдырылған аралға айналды. 1881 жылғы су тасқыны бастапқы қаланың барлық қалдықтарын жойды, ал Миссисипи Каскаскиа өзенінің арнасына бұрылып, қаланың батысынан емес, шығысынан өтті. Қаланың бір бөлігі жаңа жерде қайта салынды. Миссисипи өзені жаңа арнасымен ағуын жалғастырғанда, топырақ шөгінді, нәтижесінде ауылдың жері негізінен Миссури штатының шекарасында орналасқан өзеннің батыс жағалауына физикалық жағынан қосылды. Қазір байуға айналған бұрынғы арна өзенмен үнемі су басып тұрады. Кішкентай көпір құрлықтан байу арқылы Каскаскиаға және су тасқынынан сақталған айналасындағы егістік жерлерге көлік жүргізеді. Өзеннің шығыс жағында бөгет орналасқан. 1893 жылы қала тұрғындары Каскаскиадағы Таза ұғым шіркеуін көшіріп, қайта салды. Олар "бостандық қоңырауы" орнату үшін жақын жерде соған ұқсас стильде ғибадатхана да салды. 2010 жылғы халық санауы бойынша Каскаскианың жалпы ауданы 0,11 шаршы миль (0 км2), толығымен құрлық. Алайда, ауыл Миссисипидің батысындағы Рэндольф округінің жерлерін қамтитын Каскаскиа округінің шағын бөлігін ғана құрайды. Каскаскиа округіның жер ауданы 62 км2, ал 2020 жылғы халық санауы бойынша 31 адам тұрады. 1993 жылы Миссисипи өзені аралды дерлік толығымен су басты.

Демография

2000 жылғы халық санауы бойынша ауылда 9 адам, 4 шаруашылық және 3 отбасы тұрды. Халық тығыздығы көрсетілмеген. 5 тұрғын үйдің орташа тығыздығы көрсетілмеген. Ауылдың этникалық құрамы: 7 ақ нәсілді, 1 Тынық мұхиты аралдарынан, 1 басқа нәсілден. Кез келген нәсілге жататын 2 испаниялық немесе латын американдық болды. Төрт шаруашылық болды, олардың ешқайсысында 18 жасқа дейінгі балалар тұрмады. Екеуі – некеде тұрған жұбайлар, біреуі күйеуі жоқ әйел басқаратын шаруашылық, ал біреуі – туыс емес адамдардан құралған шаруашылық. Бір шаруашылықта жеке тұратын адам болды, ал екіншісінде 65 жасқа толған немесе одан асқан адам жеке тұрды. Шаруашылықтың орташа мөлшері 2,25 адамды, ал отбасының орташа мөлшері 2,67 адамды құрады. Ауылда 18 жасқа дейінгі екі адам болды, екеуі де қыз бала. 18-24 жастағы бір адам, 25-44 жастағы бір адам, 45-64 жастағы екі адам және 65 жастан асқан үш адам болды. Орташа жас 48 жасқа тең. Жеті әйел және екі ер адам болды.