Кіріспе
1941 жылғы Манитоба облыстық сайлауы 1941 жылдың 22 сәуірінде Канаданың Манитоба провинциясы Заңнамалық Ассамблеясының мүшелерін сайлау үшін өтті. Бұл сайлау 1940 жылдың желтоқсан айында коалициялық үкімет құрылғаннан кейін көп ұзамай ұйымдастырылды. Коалиция Екінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін, заң шығарушы органдағы түрлі партиялар арасындағы бірлік белгісі ретінде құрылды. Премьер-министр Джон Брэккеннің Либералдық Прогрессивтері үкіметте басым күш болды, ал Эррик Уиллис басқаратын Консервативтік партия екінші орында тұрды. Кооперативтік Комонвелл Федерациясы және Әлеуметтік Кредит Лигасы да үкіметке кірді және кабинетте өкілдігі болды. 1941 жылы Манитобадағы төрт коалициялық партия ғана заңды саяси партиялар болып саналды. Коммунистік партия өткен жылы заңсыз деп жарияланған еді. Оның жалғыз депутаты Джеймс Литтерик заң шығарушы органнан қуылды және жасырын өмірге кетті. Коалиция құрылған кезде тәуелсіз депутат Льюис Стаббс үкімет тарапына қосылмаған жалғыз заң шығарушы болды. Ол парламенттік демократияда сау оппозицияның қажеттігін айтып, үкіметке қосылу ұсыныстарын қабылдамады. Кейін Әлеуметтік Кредит Лигасының депутаты Саломе Холдорсон және консерваторлар Хантли Кетчен мен Джон Пул да оппозицияға өтті. Ал 1941 жылғы сайлауда тағы көптеген адамдар сайланды. Коалицияның жеңісі алдын ала болжалданған еді: көптеген сайлау округтерінде коалицияға қарсы кандидаттар жоқ еді. Оппозиция көбінесе биліктегі партиялардың коалицияға қарсы диссиденттерінен құралды. Бұл кандидаттар үйлесімді үгіт жүргізбеді және үкіметке елеулі қауіп төндірмеді. Әлеуметтік Кредит Лигасы сайлау алдында жарылды, оның көптеген кандидаттары коалицияға қарсы болды. Алайда партияның ең танымал депутаттары үкімет тарапында қалды. Кейбір округтерде коалициялық партиялар бір-біріне қарсы кандидаттарды тікелей ұсынды. Бұл жалпы нәтижеге көп әсер етпеді, бірақ сайлаудан кейін коалициялық серіктестердің салыстырмалы күшіне әсер етті. Көп жағдайда бұрынғы депутаттар қайта сайланды. CCF өз мүшелеріне қарсы күресті шектеуге келісті, бірақ бұл жомарттық басқа партиялар тарапынан әрқашан қайтарылмады. Күткендей, коалиция үлкен жеңіске жетті. Билік партиялары коалициялық тәуелсіздермен бірге заң шығарушы органдағы 55 орынның 50-ін жеңіп алды. Сайлау Либералдық Прогрессивтер мен Консервативтерді үкіметтегі басым партиялар ретінде бекітті. Либералдық Прогрессивтер өкілдігін 23 депутаттан 27-ге дейін арттырды, жалпы көпшілікке тек екі депутат жетіспеді. Консервативтер 16 орыннан 12 орынға дейін төмендеді. Алайда партия кабинетте ықпалды болып қала берді және оның жетекшілері коалицияға адал болды. CCF және Әлеуметтік Кредит үшін сайлау қиын болды. Көптеген CCF мүшелері коалицияға қарсы болды, ал партияның коалицияны ресми қолдауы партияның жақтастарын сайлауға жұмылдыруды қиындатты. CCF Виннипегте және Гимли округінде тек екі орынды жеңіп алды, барлығы үш орын. Джон Куин, Виннипегтің CCF мэрі, 1920 жылдан бері иеленген заң шығарушы орыннан айырылды. Осы нәтижеден кейін CCF-тың үкіметтегі кезеңі қысқа болды. Фермер 1942 жылдың соңында коалициялық министрліктен кетіп, партия 1943 жылғы съезде коалициядан шығу туралы ресми түрде дауыс берді. Көптеген CCF шенеуніктері кейін коалициядағы кезеңдерін партия үшін апат деп сипаттады. Нәтиже Әлеуеттік Кредит үшін де жаман болды, ол науқан кезінде ішкі үйлесімділігін жоғалтты. Партияның барлық коалицияға қарсы кандидаттары жеңілді, ал үш үкіметті қолдайтын бұрынғы депутаттар қайта сайланды. Бұл депутаттар үкіметтің қосымша бөлігіне айналып, партиялық саясатты ілгерілетуге көп еңбек етпеді. Манитоба Әлеуметтік Кредит Лигасы 1940 жылдары маргиналданды және 1953 жылға дейін қайтадан жұмыс істейтін партияға айналмады. Коалицияны қолдайтын бес тәуелсіз депутат та сайланды. Коалицияға қарсы бес депутат сайланды: үш диссидент консерватор (олардың бірі кейін үкіметке қайта қосылды), тәуелсіз Льюис Стаббс және Билл Кардаш. Кардаш "Жұмысшы партиясының" кандидаты ретінде жарысқа түсті, ол тыйым салынған Коммунистік партиямен байланысты екені белгілі болды. Алайда ол бұл байланысты ашық жарияламады және заңды шағымсыз өз орнын иеленуге мүмкіндік алды. (Ол "Еңбек Прогрессивтік Партиясы" деген атпен қайта сайланды, өйткені коммунист болу енді заңсыз емес еді.) Сонымен қатар, Виннипегте үш "Дұрыс Ақша Экономикалық Жүйесі" кандидаты да жарысқа түсті. Барлығы да нашар өнер көрсетті және топ сайлаудан кейін көп ұзамай тарап кетті. Бұрынғы сайлаулар сияқты, барлық сайлаушылар басымдықпен дауыс берді. Он депутат Виннипег қалалық округінде бір мандаттық дауыс беру арқылы сайланды; қалған депутаттар тікелей дауыс беру арқылы сайланды.
The 1941 Manitoba general election was held on April 22, 1941 to elect Members of the Legislative Assembly of the Province of Manitoba, Canada. This election was held shortly after the formation of a coalition government in December 1940. The coalition was created after the start of World War II, as a display of unity among the different parties in the legislature. Premier John Bracken's Liberal Progressives were the dominant force in government, while the Conservative Party under Errick Willis held a secondary position. The smaller Co operative Commonwealth Federation and Social Credit League were also included in the government, and had cabinet representation. The four coalition parties were the only legal political parties in Manitoba in 1941. The Communist Party had been declared illegal the previous year. Its only Member of the Legislative Assembly (MLA), James Litterick, had been expelled from the legislature and had gone into hiding. When the coalition was created, Independent MLA Lewis Stubbs was the only legislator who did not join the government side. He claimed that a healthy opposition was necessary in a parliamentary democracy, and rejected offers to join the government. Later, Social Credit MLA Salome Halldorson and Conservatives Huntly Ketchen and John Poole also crossed to the opposition. And more were elected in the 1941 election. The coalition's victory was a foregone conclusion: in most constituencies, there were no anti coalition candidates. The opposition came mostly from anti coalition dissidents in the governing parties. These candidates did not run a coordinated campaign, and did not seriously threaten the government. The Social Credit League split before the election, and most of its candidates were opposed to the coalition. The party's most prominent MLAs, however, remained on the government side. In some constituencies, the coalition parties ran candidates against one other. This had little effect on the overall result, though it did influence the relative strength of the coalition partners after the election. In most instances, the incumbent candidates were re elected. The CCF agreed to limit its challenges against incumbent members, although this courtesy was not always reciprocated by other parties. As expected, the coalition won a landslide victory. The government parties, along with pro coalition independents, won 50 of the 55 seats in the legislature. The election confirmed the Liberal Progressives and Conservatives as the dominant parties in government. The Liberal Progressives increased their representation from 23 MLAs to 27, only two short of an overall majority. The Conservatives were not as successful, falling from 16 seats to 12. The party remained influential in cabinet, however, and its leadership remained committed to the coalition. For the CCF and Social Credit, the election was problematic. Many CCF members opposed the coalition, and due to the party's official support for the coalition the party had difficulty mobilizing its supporters to the voting booths. The CCF won only two seats in Winnipeg, and the Gimli constituency, for a total of three seats. John Queen, the CCF Mayor of Winnipeg, lost the legislative seat he had held since 1920. After this result, the CCF's tenure in government was brief. Farmer left the coalition ministry in late 1942, and the party formally voted to leave the coalition at its 1943 convention. Many CCF officials later described their period in the coalition as a disaster for the party. The result was also bad for Social Credit, which lost its internal cohesion during the campaign. All of the party's anti coalition candidates were defeated, while three pro government incumbents were re elected. These MLAs effectively became an adjunct of the government, and did little in the way of promoting party policy. The Manitoba Social Credit League was marginalized in the 1940s, and did not become a functioning party again until 1953. Five pro coalition Independent MLAs were also elected. Five anti coalition MLAs were elected three dissident Conservatives (one of whom later rejoined the government), Independent Lewis Stubbs, and Bill Kardash. Kardash, who ran as a "Worker's candidate", was widely known to be associated with the banned Communist Party. He did not proclaim this association openly, however, and was able to take his seat without a legal challenge. (He was re elected under the label "Labor Progressive Party" once being a Communist was no longer illegal.) Three Sound Money Economics System candidates also ran in Winnipeg. All fared poorly, and the group disappeared soon after the election. Like previous elections, all the voters cast preferential votes. Ten MLAs were elected in city wide Winnipeg district through Single transferable vote; all other MLAs were elected through Instant runoff voting.
Нәтижелер
Манитобаның жалпы сайлауы (22 сәуір, 1941)
Партия басшысы Бірінші басымдық дауыстар Орын саны Дауыстар % FPv (Бірінші басымдық дауыстар) Кандидаттар (Әр партиядан түскен үміткерлердің саны) 1936 ж. Сайланған Өзгеріс
Коалициялық үміткерлер
Джон Брэккен 58,337 35.74 22 32 74
Сеймур Фермер 28,301 17.31 4 7 34
Эрик Уиллис 25,940 15.81 8 16 12 41
18,883 11.51 4 3 5 22,723 1.75 5 3 2
Коалицияға қарсы үміткерлер
9,156 5.66 – – –
7,199 4.43 – 3 3
5,801 4.12 – 1 1
4,889 3.01 1 1 8
640 0.53 – – –
701 0.41 – – –
Жарамды 163,608 100.0 109 55 55 –
Қабылданбаған 2,780
Жалпы дауыс саны 166,388
Тіркелген сайлаушылар/Қатысуы 405,459 50.5
Жүргізу бойынша нәтижелер
Қалың әріптермен жазылған есімдер – дауыс берусіз қайта сайланған мүшелерді көрсетеді. Еңкейтілген әріптермен жазылған есімдер – Антикоалициядан сайланған кандидаттарды көрсетеді. Қайта сайланғандар * белгісімен көрсетілген.