IP желілеріндегі виртуалды маршрутизация және ағылту (VRF) технологиясы
Virtual routing and forwarding
VRF технологиясы: IP желілерінде маршруттарды бөлу, қауіпсіздікті арттыру, IP адрес қайта қолдану. Желі құрылғыларындағы VRF мүмкіндіктері туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Компьютерлік желілер технологиясы
Computer networking technology
IP-ге негізделген компьютерлік желілерде виртуалды маршрутизациялау және жіберу (VRF) – бір маршрутизаторда маршрутизациялау кестесінің бірнеше данасының бір уақытта қатар жұмыс істеуіне мүмкіндік беретін технология. Бір немесе бірнеше логикалық немесе физикалық интерфейстерде VRF болуы мүмкін, және осы VRF-тар маршруттарды бөліспейді. Сондықтан пакеттер тек бір VRF-қа жататын интерфейстер арасында ғана жіберіледі. VRF – бұл TCP/IP 3-қабатындағы VLAN-ға баламалы технология. Маршрутизациялау даналары тәуелсіз болғандықтан, бір-бірімен қақтығыспайтын бірдей немесе үстіңкі IP-адрестерді пайдалануға болады. Желілік мүмкіндіктер жақсарады, себебі желілік жолдарды бірнеше маршрутизаторларды қолданбай-ақ сегменттеуге болады.
In IP based computer networks, virtual routing and forwarding (VRF) is a technology that allows multiple instances of a routing table to co exist within the same router at the same time. One or more logical or physical interfaces may have a VRF and these VRFs do not share routes. Therefore, the packets are only forwarded between interfaces on the same VRF. VRFs are the TCP/IP layer 3 equivalent of a VLAN. Because the routing instances are independent, the same or overlapping IP addresses can be used without conflicting with each other. Network functionality is improved because network paths can be segmented without requiring multiple routers.
Оңай іске асыру
VRF-ті іске асырудың ең қарапайым түрі – VRF Lite. Бұл іске асыруда желідегі әрбір маршрутизатор виртуалды маршрутизация ортасына теңдес режімде қатысады. VRF Lite-ты орнату оңай және шағын мен орта кәсіпорындарға, сондай-ақ ортақ деректер орталықтарына қолайлы болғанымен, жаһандық кәсіпорындардың немесе ірі операторлардың қажеттігіне жеткілікті масштабтауға келмейді, себебі әрбір маршрутизаторда, аралық маршрутизаторларды қоса алғанда, әрбір VRF инстанциясын орнату қажет. VRF бастапқыда Multiprotocol Label Switching (MPLS) технологиясымен бірге енгізілген, бірақ VRF өте тиімді екенін көрсетті және ақырында MPLS-ке тәуелсіз жұмыс істеуге дамыды. VRF Lite терминінің тарихи мағынасы осы: MPLS қолданбастан VRF-ті пайдалану.
The simplest form of VRF implementation is VRF Lite. In this implementation, each router within the network participates in the virtual routing environment in a peer based fashion. While simple to deploy and appropriate for small to medium enterprises and shared data centers, VRF Lite does not scale to the size required by global enterprises or large carriers, as there is the need to implement each VRF instance on every router, including intermediate routers. VRFs were initially introduced in combination with Multiprotocol Label Switching (MPLS), but VRF proved to be so useful that it eventually evolved to live independent of MPLS. This is the historical explanation of the term VRF Lite: usage of VRFs without MPLS.
Толық іске асыру
VRF Lite-тың масштабтау шектеулері IP VPN-ді енгізу арқылы шешіледі. Осы енгізуде, негізгі магистральдық желі әрбір шеттік орналасқан жердегі VRF инстанциялары арасындағы кең аумақтық деректерді таратуға жауапты. IP VPN дәстүрлі түрде операторлармен бірнеше клиенттер үшін ортақ кең аумақтық магистральдық желіні қамтамасыз ету үшін қолданылып келген. Олар ірі кәсіпорындарда, көп тұрғын үйлерде және ортақ деректер орталықтарында да қолданылуы мүмкін. Типикалық жағдайда, клиенттік шет (CE) маршрутизаторлары жергілікті маршрутизацияны дәстүрлі жолмен жүзеге асырады және маршрутизация ақпаратын провайдерлік шетке (PE) таратады, онда маршрутизация кестелері виртуализацияланады. PE маршрутизаторы трафикті капсулациялайды, VRF инстанциясын анықтау үшін белгілейді және оны провайдерлік магистральдық желі арқылы мақсатты PE маршрутизаторына жібереді. Мақсатты PE маршрутизаторы трафикті декапсулациялап, оны мақсаттағы CE маршрутизаторына жібереді. Магистральдық желі клиенттік жабдыққа толыққанды ашық, бұл бірнеше клиенттерге немесе пайдаланушылар тобына ортақ магистральдық желіні пайдалануға мүмкіндік береді, сонымен бірге трафиктің басынан соңына дейін бөлінуін сақтайды. Провайдерлік магистральдық желідегі маршруттарды ішкі шлюз протоколы – әдетте iBGP пайдаланады. iBGP ортақ маршрутизация кестесінде кеңейтілген қауымдастық атрибуттарын қолданады, бұл IP-адрестері қабаттасқан клиенттердің маршруттарын ажырату үшін пайдаланылады. IP VPN көбінесе MPLS магистральдық желісінде қолданылады, себебі MPLS пакеттерінің ішкі таңбалауы клиенттік VRF-ті анықтауға көмектеседі. Кейбір IP VPN енгізулері (әсіресе Nortel-дің IP VPN Lite) таза IP магистральдық желісі арқылы IP-де IP капсулациясын қолданады, MPLS ортасын сақтау және қолдау қажеттілігін жояды.
The scaling limitations of VRF Lite are resolved by the implementation of IP VPNs. In this implementation, a core backbone network is responsible for the transmission of data across the wide area between VRF instances at each edge location. IP VPNs have been traditionally deployed by carriers to provide a shared wide area backbone network for multiple customers. They are also appropriate in the large enterprise, multi tenant and shared data center environments. In a typical deployment, customer edge (CE) routers handle local routing in a traditional fashion and disseminate routing information into the provider edge (PE) where the routing tables are virtualized. The PE router then encapsulates the traffic, marks it to identify the VRF instance, and transmits it across the provider backbone network to the destination PE router. The destination PE router then decapsulates the traffic and forwards it to the CE router at the destination. The backbone network is completely transparent to the customer equipment, allowing multiple customers or user communities to use the common backbone network while maintaining end to end traffic separation. Routes across the provider backbone network are maintained using an interior gateway protocol – typically iBGP. IBGP uses extended community attributes in a common routing table to differentiate the customers' routes with overlapping IP addresses. IP VPN is most commonly deployed across an MPLS backbone as the inherent labeling of packets in MPLS lends itself to the identification of the customer VRF. Some IP VPN implementations (notably Nortel's IP VPN Lite) use a simpler IP in IP encapsulation over a pure IP backbone, eliminating the need to maintain and support an MPLS environment.